|
|
|
|
|
 |
|
| POP/ROCK |
|
|
| (THIRD MAN/SONY MUSIC) |
|
|
Op papier is het wel wat, Jack White en Alison Mosshart van The Kills samen. Allebei grillig en zwartgallig en de blues snappen ze. White drumt en zingt in The Dead Weather, het kwartet bestaat verder uit gitarist Dean Fertita (toestenist in Queens Of The Stone Age) en bassist Jack Lawrence, die we vooral kennen uit The Raconteurs (bestaan die Greenhornes eigenlijk nog?). Jack White verraste iedereen met The Raconteurs, maar The Dead Weather overstijgt het niveau hobbyproject nergens. Horehound bestaat voor het overgrote deel uit opgewaardeerde jamsessies. De single Hang You From The Heavens is eigenlijk nog het beste, daar is nog een degelijke song uitgeperst.
|
| Plaatopener 60 Feet Tall is exemplarisch: een bluesje dat maar niet op gang wil komen. New Pony was al geen hoogtepunt in Bob Dylans oeuvre en wordt hier nog verder de grond ingeboord. White’s drumwerk is bijna net zo horkerig als dat van Meg White. Maar de mislukking is zeker niet alleen aan hem toe te schrijven. De plaat klinkt all over the place als Jack White, maar Mosshart en Fertita schreven de meeste songs. Anders dan bij The Raconteurs wil er tussen deze vier maar geen chemie tot stand komen. Horehound is grotendeels een strontvervelende jamplaat. JOHN DENEKAMP |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Kijk, dit wil ik lezen; geen respect voor de reputaties en gewoon een eerlijk oordeel. Goed gedaan John! |
|
|
|
|
|
|
|
|
| De singles waren al stront vervelend, de plaat is volgens deze recensie niet anders, hoera voor eerlijkheid |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Juist ja, omdat hij de grote namen afzeikt zou het wel een "goed" oordeel zijn omdat het toevallig in jullie straatje past? Ik vind de plaat behoorlijk goed en de recensie weinig argumenten hebben waarom het dan zo slecht zou zijn. Met "opgewaardeerde jamsessies" kan ik vrij weinig. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| En toch is het inderdaad een "opgewaardeerde jamsessie". Best aardig plaatje, maar niet meer dan dat. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| dit vond ik nou typisch een plaat waarvan ik dacht dat OOR er van uit hun dak zal gaan...........heb gehoord dat Kane weer in de studio zit! |
|
|
|
|
|
|
|
|
Helemaal mee eens. Maakte geen enkel moment indruk. Lekker tussendoortje voor Jack White, maar niet meer dan dat. Hopelijk wordt zijn soloproject beter.
Blog
Twitter |
|
|
|
|
|
|
|
|
| O.K. dit is geen superplaat, maar dat Jack White verraste met the Raconteurs is ook een complete misvatting. Mij deed het - op een paar nummers na - niet veel. |
|
|
|
|
|
|
|
|
| Belachelijk, wat een onzin. Echt met geen woord ben ik 't eens. Natuurlijk is het geen album van de eeuw, maar het op deze manier afzeiken is wel heel makkelijk. Jack's manier van drummen is heerlijk; los en funky, Alison's zang past perfect bij de muziek; zwoel en donker - dat in combinatie met de gruizige (bas)gitaar klinkt bij vlagen geweldig. 60 Feet Tall en New Pony vind ik juist fantastische nummers - misschien dus een kwestie van smaak - maar dat het beste nummer van 't album geenszins wordt genoemd, I Cut Like A Buffalo, is gewoon amateuristisch. Het oordeel van deze recensie is ook amper onderbouwd (zoals Freakyy zegt, wat houdt ''opgewaardeerde jamsessies'' precies in?) en met scheve zinnen als ''[d]e plaat klinkt all over the place als Jack White, maar Mosshart en Fertita schreven de meeste songs'' hoort deze recensie meer thuis op een weblog van niemand in bijzonder dan in een (normaliter goed) tijdschrift als OOR. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
|
|
 |
|
 |
 |
OOR-LOGE (ABONNEES ONLY) |
 |
TE KOOP IN DE OOR-SHOP |
 |
BESCHIKBAAR ALS DOWNLOAD |
|
|
|
|
|
