Evenals een groot aantal, soms bijna als fossielen ogende punkers en een hoop verse hanenkammen. Het merendeel komt voor hoofdact THE SEX PISTOLS (foto). In een pluizig soort pak (Pino uit Sesamstraat in kamikazekleuren) komt Johnny Rotten lachend op. “We love you, and each other’ zegt hij nadat hij door een gitarist Steve Jones gekust wordt. Pretty Vacant barst los en het is meteen feest. Rotten (deze week nog negatief in het nieuws nadat hij de zanger van Bloc Party in elkaar mepte toen die naar een eventuele reünie van PIL informeerde) bezit nog altijd van die wilde ogen, maar heeft in Lokeren alles piekfijn (zoals ook zijn haar) in orde. Hij hangt bewust de pias uit, maar is goed bij stem en bijzonder aardig naar het publiek toe. Zelfs het spel van zijn band heeft bijzonder weinig meer met Rock ’n Roll Swindle te maken, want er wordt tijdens deze zoveelste reünietour (The Combine Harvester Tour, die hen ook tot op Lowlands zal brengen) strak en redelijk recht vooruit rockend gespeeld. De riffs werken aanstekelijk, de breaks zijn dik in orde, veel van die oude nummers van Never Mind The Bollocks zijn stiekem nog erg sterk en soms houdt de band in om het publiek de kans te geven mee te zingen. The Pistols zullen zelden beter hebben geklonken, en aanstootgevend is deze portie jeugdsentiment natuurlijk al lang niet meer. Van een keer voor fucking bastards uitgemaakt worden, schrikken we niet meer, en ook moeten we glimlachen als Rotten zijn tieten of kont laat zien. De band eiste vooraf dat het minimaal anderhalf uur mocht spelen, en ook dat kun je moeilijk anarchie noemen. Het enige politieke tintje is de vraag hoeveel van ons de oorlog in Irak nog steunen. Het blijkt een opzetje om de strijd ‘Bush against Allah’ nog even in herinnering te roepen. Verder blijft het vooral raar om te zien hoe die vogelverschrikker met de handen omhoog het publiek oproept mee te klappen. ‘I see happy faces, Johnny is your friend!’ No Fun? Laat me niet lachen. Tijdens God Save The Queen en Anarchy In The UK gaat het ‘dak’ van het met circa 15.000 mensen bevolkte plein er alsnog even af. Het verleidt de band tot een tweede toegift waarin de opvallende cover Silver Machine van Hawkwind passeert. Het sluit een memorabele en zeer geslaagde punkavond in stijl af.

The Kids:
 

Ver vóór The Pistols had de beste Vlaamse punkband THE KIDS het publiek meer dan verdienstelijk opgewarmd. Ludo Mariman mag dan zijn haren onderweg ergens kwijt geraakt zijn, hij verloor niet zijn streken, de knappe songs over ‘Bloody Belgium’ en die sterke cover van Wire. De set is vermakelijk en onderhoudend (in the name of freedom, liberty and democracy, alles beter dan hypocrisy) en de band zelf geniet duidelijk zichtbaar met volle teugen van zoveel volk en bijval. Gitarist Luk van de Poel (die alleen het eerste Kids-jaar mistte en dus ‘slechts’ 30 jaar bandlid is) waagt het tijdens de toegift zowaar even om de catwalk op te stappen. There Will Be No Next Time? Daar ben ik nog niet zo zeker van.

The Buzzcocks:
 

Zoals ook THE BUZZCOCKS onverslijtbaar blijken. Want al zien Pete Shelley en, in iets mindere mate, Steve Diggle er inmiddels uit als oude mannen, hun best of-set vol bevat wel gewoon verschrikkelijk veel geweldige liedjes vol luid gitaarspel, gouden melodielijnen en pakkende koortjes. Daar mag ieder nieuw rockbandje alleen maar van watertanden en hopen er ooit één of twee van het kaliber You Say You Don’t Love Me en Oh Shit te kunnen schrijven. Met punk heeft de muziek van The Buzzcocks eigenlijk weinig te maken. Politiek getint of vrijpostig wordt het nooit, om maar te zwijgen over anarchistisch. Dat de liedjes na driekwartier langzaam onderling inwisselbaar blijken doet ook weinig ter zake; Ever Falling In Love blijft het mooiste liedje van de avond. Jammer dat Diggle daarna doordraait en in een vlaag van verstandsverbijstering (had hij geen zin in een toegift of wil hij toch punk lijken?) zijn backline en de drumkit sloopt. Dat heeft zo’n jongen toch niet nodig…

New York Dolls:
 

‘Jeanetten!’ Dat wordt er in Vlaanderen geroepen als ze homo’s bedoelen. Dat krijgen de heren van THE NEW YORK DOLLS van een paar beschilderde leren jasjes met een hanenkam erboven naar het hoofd geslingerd als de set volgens hen niet punk genoeg is. Het zal de legendarische band van gitarist Sylvain Sylvain en zanger David Johansen (maar zonder de betreurde Johnny Thunders uiteraard) worst wezen. Een beetje gelijk hebben die hanenkammen trouwens wel, want deze New York Dolls zien er inmiddels meer uit als een soort schooierversie van Guns N’ Roses en klinken ook als een wat achterhaald, lichtelijk belegen, typische Amerikaanse rockband. Natuurlijk was de groep van grote waarde voor de Amerikaanse (punk)rockgeschiedenis, een beetje wollig, vol en met iets te veel oog voor de eerdere muziektradities klinkt het in Lokeren allemaal wel. De mondharmonica en de cover Piece Of My Heart van Janis Joplin spreken boekdelen. Tevens ziet de 58-jarige Johansen (bij sommige beter bekend als de hitzanger Buster Pointdexter) er nog steeds uit als een iets jongere versie van zijn held Mick Jagger, en dat was ook geen punker.

Headphone:
 

Hoe breed De Lokerse Feesten zijn, bewijst het programma van de dag ervoor. Het Vlaamse HEADPHONE mag het bal openen met echte liedjes die door de mix van elektronica en traditionele instrumenten heerlijk modern klinkt. De bijzonder fraai opgebouwde radiohit She’s Electric brengt meteen een berg sfeer en laat tegen het eind een magnifieke wall of sound aan toetsen horen. Headphone, met de achter een grote zonnebril weggedoken zanger Ian Marien deels met gitaar, deels achter de keyboards als middelpunt, heeft met de nummers Ghostwriter en Lidocaine nog een paar ongemeen sterke troeven in handen. Ook de verrassende cover Down By The Water van PJ Harvey wordt met een afwijkend ritme perfect naar het sterke, toetsenrijke groepsgeluid vertaald. Het is een kwestie van tijd tot de band niet meer met Radiohead en Soulwax zal worden vergeleken en ook buiten België gaat scoren.

Zoals dan juist de Nederlandse groep KANE weer voet aan de grond in België probeert te krijgen. Dat er veel Nederlandse dames vooraan staan te gillen naar Dinand Woesthoff geeft wellicht een iets vertekend beeld van de populariteit van Kane bij onze zuiderburen. De zanger van het grote gebaar, die dit keer opvallend luchtig springend en vrolijk opkomt, zal ongetwijfeld ook weer wat Belgische zieltjes hebben gewonnen met hun ‘typisch Nederlandse rock’. De set, hoewel superstrak gespeeld (met Joost Kroon van New Cool Collective achter de kit), bevat echter te veel momenten dat de band zichzelf (én het publiek) voorbij speelt en de nummers te lang rekt en strekt. De spanningsboog knapt dan al snel.

Maar alles is beter dan het platte amusement van de ongemeen populaire bandje erna uit het commerciële Belgische hitcircuit: MILK INC. Ze verkopen weliswaar moeiteloos 3 x Het Sportpalleis (het Ahoy van Antwerpen) uit en de lichtshow is ronduit indrukwekkend, de van housebeats en samples aan elkaar hangende show is tenenkrommend. Dat zullen de 15.000 springende en uitbundig zwaaiende fans uiteraard volkomen terecht met mij oneens zijn. De programmering in Lokeren wil een zo breed mogelijk muziekbeeld schetsen én het volk vermaken. Dat lukt dus. Maar de vreselijke versie van het mooie Tainted Love van Soft Cell door dit Top 40-clubje is er mij teveel aan. Om de twee dagen volgt hier een volgend verslag vanuit de tiendaagse in Lokeren. Dan met reviews van onder meer Daniel Lanois, Status Quo, Massive Attack, Sonic Youth, Goose en Grace Jones! WILLEM JONGENEELEN

Gezien: De Lokerse Feesten op 1 en 2 augustus op festivalterrein aan de Grote Kaai in Lokeren.

Foto’s: WILLEM JONGENEELEN (Headphone) en HARRIJ STEKEL (Sex Pistols, The Kids, Buzzcocks, New York Dolls)