Een optreden van Status Quo heeft tegenwoordig nog het meeste weg van een volksfeest van herkenning. Een plein vol blije gezichten en uit hun dak gaande oudere jongeren die diep respect hebben voor de beide frontmannen die op hun 59ste nog altijd rocken als de besten. Oké, dat ene rustige nummer en die cover van Bolland & Bolland (In The Army Now) hadden van mij best van de setlist afgevoerd mogen worden, maar het pleit voor de heren dat ze in het begin nog wat ‘nieuw’ maar vertrouwd klinkend werk er doorheen jagen. Opvallend sterk zijn verder de gierende solo’s van Rossi, die tevens het beste bij stem blijkt te zijn van de twee. Na een half uur verdwijnt het muntje definitief in de jukebox en komt de hitmachine echt op gang. Leuk is het feit dat Quo, hoe immens groot dat podium ook mag zijn, nog altijd regelmatig met zijn drieën (toetsenist Andy Bown uitgezonderd) dicht rond de drumkit kruipen. Net als bij jonge honden in een te klein repetitiekot blijkt 2 vierkante meter voldoende om lekker te kunnen rammen. Omdat de band uiteindelijk te veel leuke nummers blijkt te kennen, worden er een aantal in een (rock ’n roll)medley gesmeten. Gelukkig blijven Roll Over Lay Down, Down Down en Whatever You Want op zichzelf staan. Ze vormen de slagroom op de taart. Over de top of achterhaald? Laat je niets wijs maken; Quo is gewoon de ideale feestband voor een onversneden portie jeugdsentiment. En daar zijn ze in Lokeren terecht dol op.

Status Quo:
 

Vandaar ook dat er als jaarlijkse AOR-uitstapje gekozen is voor een All Star Band genaamd VOICES OF ROCK RADIO. Een keur aan gerenommeerde hardrockmuzikanten met wapperende manen begeleiden anderhalf uur een keur aan hardrockstemmen met wat minder manen inmiddels, dat is het zo ongeveer. Als grote artistieke verrassing wordt Derek St. Holmes (bekend uit de band van Ted Nugent) uit de hoge hoed getoverd.

Derek St. Holmes:
 

Zijn bluesy spel en sterke vocalen staken opvallend krachtig af tegen de wat meer middle of the road klinkende classic rockstukken en melodieuze rockballads van Kevin Chalfant (Journey, The Storm) en John Cafferty (The Beaver Brown Band) en Jimi Jamison (Survivor). Die laatste had uiteraard wel het meeste succes met het door iedereen gekende megahit uit die Rocky-film, Eye Of The Tiger. Een beetje vreemde eend in de bijt vormt zanger Wally Palmar van The Romantics, al blijven zijn Talking In Your Sleep en What I Like About You grote publiekslievelingen.

Wally Palmar:
 

Velen op het wederom goed gevulde plein in Lokeren kennen ook het repertoire van Pink Floyd bijzonder goed. Maar niemand kent het zo goed van buiten als THE AUSTRALIAN PINK FLOYD SHOW. Dit zijn de Van Meegerens van de popmuziek. Meestervervalsers.

The Australian Pink Floyd Show:
 

Griezelig perfect wordt de muziek van hun ongetwijfeld verafgode Engelse formatie tot in de kleinste details live gekopieerd. Zelfs de visuals zijn in stijl naar Australische varianten toe vertaald. Kunst of kitsch? Of gewoon de beste tribute band aller tijden? David Gilmour van het echte Floyd schijnt de band uitgenodigd te hebben om op zijn 50ste verjaardag te komen spelen. Eén groot voordeel ten opzichte van de echte bandleden hebben deze Ausies natuurlijk wel; ze hoeven niet na te denken of iets nieuws te verzinnen, slechts technisch perfect en foutloos spelen is genoeg. Het zal wel een eeuwige discussie blijven of dit kunst of kunstig is. Niet volgens de speciaal uit Engeland overgevlogen fan vooraan die oprecht verklaart dat zijn geliefde Floyd (het echte) al zeker tien jaar niet meer zo goed geklonken heeft dan deze Australische klonen. Inderdaad, meestervervalsers.

De Canadese singer-songwriter (maar wellicht als producer van U2, Bob Dylan en Peter Gabriel nog bekendere) DANIEL LANOIS heeft de dag ervoor de ondankbare taak om het publiek in de stromende regen te vermaken met werk dat voor de toch wat uitgedunde massa redelijk onbekend is.

Daniel Lanois:
 

Alleen de deels Franstalige Canadese folksong Jolie Louise krijgt een schuchter herkenningsapplausje. Toch wint Lanois moeiteloos de harten van de echte liefhebbers op het terrein met zijn wat mompelende zangpartijen en weergaloos elektrisch gitaarspel. In een aantal instrumentale tracks improviseert hij naar hartelust en ook de samenwerking met de waanzinnig sterke (jazz)drummer Brian Blade (die werkte met onder meer Michel Brecker, Herbie Hancock, Norah Jones, Joni Mitchell en Bob Dylan) is om van te watertanden. Een schoolvoorbeeld van hoe twee rasmuzikanten in White Stripes-opstelling, die door goed naar elkaar te kijken en luisteren elkaar versterken door ook soms in de rol van ondergeschikte te kruipen. Beide muzikanten bezitten tevens een specifieke eigen stijl, en vooral als Lanois achter zijn lapsteel kruipt ontstaan er dan grootse momenten. De sfeer wisselt sterk, maar hartverwarmend blijft het altijd, of we nu soms ook een beetje aan Billy Bragg, Frank Zappa of Ry Cooder (qua gevoel en drive steeds, niet qua spel) moeten denken. Zelfs het kort uitvallen van de stroom tijdens de lange toegift wordt meesterlijk door de sympathieke Canadees opgelost met a capella zang en een geestig ogend pantomimespel annex James Brown-karaokeshow.

Het weer wordt alsmaar slechter en slechter. Als om middernacht SINÉAD O’ CONNOR aantreedt, zijn alleen de compleet doorweekte diehard fans van deze Ierse zangeres nog over. Dat blijken er gelukkig nog heel wat en O’ Connor verontschuldigd zich voor de open hemelsluizen, spreekt haar waardering uit over het feit dat de fans blijven kijken al vraagt ze zich wel lachend af of dat niet te doen is om voor haar in wet T-shirt te zien.

Sinead O'Connor:
 

Het blijft een speciaal portret, met een fantastische stem, een eigenzinnig repertoire en een eigen mening. In Lokeren laat ze zich gepast spaarzaam begeleiden op een akoestische gitaar, toetsen of een enkele keer een accordeon. In haar songs zonder opsmuk verhaalt ze over Israël, de Bijbel, goed en kwaad. Spirituele liederen met een folktintje, soms voorzien van een protesttekst of wereldse (klaag)zang, maar altijd gespeeld in een gezapig tempo en sober verpakt. Het publiek dat hits verwacht moet het na driekwartier doen met een trage, maar perfect binnen het kader van de rest passende versie van Nothing Compares 2 U, haar ooit door Prince geschonken kassucces uit 1990. Het publiek had op meer herkenning gehoopt, maar Sinéad O’ Connor weigert verder te borduren op oude successen of sentimenten. Daarvoor is ze nog veel te strijdbaar.

Sinead O'Connor:
 

In muzikaal Vlaanderen is het al lang geen uitzondering meer dat muzikanten in verschillende bands (met soms zelfs behoorlijk onderling afwijkende muziek) opereren. Kwestie van een breed muzikaal hart waarschijnlijk. De openingsact op de zondag heet ISABELLE A. Die dame is in een vroeger leven bekend geworden met Vlaamstalige liedjes in het amusementcircuit. Het is me niet geheel duidelijk waar ze het aan verdiend heeft, maar ze bezit een van de sterkste bands van heel België.

Isabelle A:
 

Op De Lokerse Feesten stonden achter mooie Isabelle de volgende muzikanten: gitarist Ruben Block (Triggerfinger), toetsenist Tom Pintens (Zita Swoon), bassist Alex Callier (Hooverpohonic), drummer Mario Goossens (Triggerfinger) en gitarist Rodrigo Fuentealbe (uit de band van Gabriel Rios en Motek). Dat mag je met recht een superband noemen. Als je dan ook nog beseft dat de nieuwe songs voor Isabelle speciaal geschreven zijn door onder meer Luc de Vos (Gorki), Stijn Meuris (Monza), An Pierlé en Mauro Pawlowski (dEUS) dan zou je bijna denken dat we hier met een speciale coupe te maken hebben om het Vlaamse levenslied nieuw leven in te blazen. Of het gaat werken? Het blijft iets onwennigs houden, die oude fans die nu een ronduit werelds spelende band krijgt voorgeschoteld in songs die helemaal niet op die van vroeger gelijken, en een zangeres die plots een stuk serieuzer moet ogen, dan tijdens haar wél als toegift gespeelde hit Hé Lekker Beest van vroeger. Het in 60’s-stijl door Alex Callier geschreven nummer Diagonaal zou ook zomaar een hit kunnen worden; bedenk er een Engelse tekst voor, laat Duffy het inzingen en succes is verzekerd…

De uit het zuiden van Wales afkomstige formatie THE STORYS bezit zowaar vier magnifieke stemmen. De op Amerikaanse leest geschoeide songs (denk vooral aan de akoestische ballads van The Eagles en aan het zachtere werk van The Byrds en Travis) klinken als een klok, omdat die stemmen prachtig matchen, de band die meerstemmigheid groots uitspeelt, maar ook omdat de composities knap in elkaar steken. The Storys ogen en klinken echter ook bijzonder braaf, clean uiterst verzorgd. Er valt uiteraard geen onvertogen woord, en even waan ik me zelfs op een familiedag van de EO. Vreemd is het dan ook niet dat de band eerder al furore maakte in voorprogramma’s van Elton John en Celine Dion.

The Storys:
 

Ook fans van The Corrs kunnen zich géén buil vallen aan deze tot in de puntjes verzorgde maaltijd van The Storys. Wij zouden iets meer peper toe willen voegen. Over een paar dagen het volgende verslag van wederom twee dagen Lokerse Feesten met onder meer Triggerfinger, Sonic Youth, Siouxie, Tim Vanhamel en Massive Attack. WILLEM JONGENEELEN

Gezien: De Lokerse Feesten op 3 en 4 augustus op festivalterrein aan de Grote Kaai in Lokeren.

Foto’s: HARRIJ STEKEL

Klik hier voor het verslag van dag 1 en 2 van de Lokerse Feesten.