Eerst is het tijd om op te drogen, en RA RA RIOT is daar de perfecte band voor. Met hun snelle, opgewekte poprock brengen ze het Nationale Toneel Gebouw aan het dansen, en wordt elke laatste regendruppel uit de haren geschud, alsof het publiek een enorme hond is die net een tak uit een sloot heeft gehaald. De Amerikaanse band bestaat uit jongens en meisjes met krullen, gitaren, cello's en violen, en bouwt een hysterisch vrolijk feestje dat een idee geeft van hoe een verjaardagsfeestje van Los Campesinos! eruit moet zien. Aan het einde van de show is er niemand meer in de wijde omtrek te bekennen zonder glimlach op zijn gezicht.
Nog meer cello's en violen bij VAN DYKE PARKS in de Stadsschouwburg. De organisatie van Crossing Border hamert er nogal op dat hij een wandelende legende is (hij is een gevierd componist! Hij heeft samengewerkt met alle Groten der Aarde! Hij kan je cv-ketel repareren!), en dat zal snel blijken. De oude man verschijnt op het podium in de grootste spijkerbroek die de wereld ooit gekend heeft, kruipt achter zijn piano en stelt zijn strijkorkest voor aan het publiek. Samen spelen ze schijnbaar vanuit het niks een net zo blijmoedig als oorstrelend stukje klassieke muziek. De zoete klanken van het dozijn snaarinstrumenten kabbelen gemoedelijk over de veelal kale hoofden in het publiek heen. Aan het einde van het nummer verschijnt Inara George (van The Bird and the Bee) op het podium - een prachtige vrouw in een prachtige jurk - om Parks vocaal te begeleiden. Deed ze dat maar niet, want haar stem blijkt saaier dan een zondagmiddag in Deventer. Het is heel vreemd om te merken hoe veel kracht zij uit de opgewekte, Tom and Jerry-achtige symfonieën van Parks kan wegzuigen. Gelukkig is er nog Parks zelf, die de rol van dirigent op zich heeft genomen en wiens enorme spijkerbroek op het ritme van de muziek voortdurend heen en weer wordt gewiegd. Het is niet genoeg. Men begint te vertrekken. Links van me dommelt een man in slaap. Tijd om te gaan.
In de Eenhoorn-tent is de Haagse band DEAD STEREO begonnen aan een optreden op eigen bodem. Het zijn drie zeer jonge jongens die het publiek trakteren op het nieuwste op het gebied van electrorock en asymmetrische kapsels. Over hun punkachtige stijl valt vooral te zeggen dat die ontzettend dansbaar is, maar het publiek lijkt jammer genoeg alleen maar te bestaan uit hun eigen nieuwsgierige tantes. De enige dansmoves die je hier kunt vinden zijn de hoofdknik en de kniebuig, en dat is jammer, want deze tent had op zijn kop moeten staan (of in brand gestoken moeten worden; wat het ook is dat deze jongens onder een feestje verstaan). Maar aan Dead Stereo zelf ligt het niet.
Dan is het al weer tijd voor DEATH CAB FOR CUTIE (foto), de band waar overduidelijk de meeste mensen voor naar Crossing Border zijn gekomen. De buzz over hun optreden in het Nationale Toneel Gebouw is gedurende de avond zelfs doorgedrongen tot mensen die de band helemaal niet kennen, want in het voorbijgaan klinken meer dan eens opmerkingen als: 'Ik zie je bij de Death Cab Cuties, oké?' Het publiek is enorm ontvankelijk voor de band van Ben Gibbard en zijn bebaarde consorten: dat blijkt wel uit het feit dat de zaal helemaal plat gaat op het moment dat het optreden nog moet beginnen en alleen de belichting iets verandert. Die beminnende houding van het publiek blijft tijdens de show ook hangen: Death Cab speelt hun liedjes en het publiek kijkt tevreden en voldaan toe.
Deze veelzijdige donderdagavond belooft veel voor de komende twee dagen, vooral omdat er dan nog veel meer spectaculairs ingeroosterd staat. Zo zijn daar morgen al Chad VanGaalen, Emmy the Great, Ben Folds, Isobel Campbell & Mark Lanegan en Fleet Foxes. Door naar de vrijdag! MARTEN MANTEL
(Oude) foto: KLAAS KNOOIHUIZEN
Gezien: CROSSING BORDER, FESTIVAL, DEN HAAG (DONDERDAG 20 NOVEMBER) |
