In een klein bovenzaaltje in de Koninklijke Schouwburg zijn de zoete keelklanken van de piepjonge en -kleine Londense antifolkster EMMY THE GREAT te horen. Naast dat ze zelf een bloeiende carrière heeft is ze ook achtergrondzangeres van Noah and the Whale (ze was vorige week nog in die hoedanigheid op London Calling in Paradiso te bewonderen). Solo klinkt ze als, eh, Noah and the Whale. Maar dat is juist goed. Ze brengt dezelfde fijne, uptempo en overzichtelijk gearrangeerde liedjes, geeft een belangrijke rol aan de viool en zingt ook hier als een verveeld vijfjarig meisje op een schommel. Prettig! Het is duidelijk waar Emmy de mosterd haalt, maar dat geeft niks, want het is hele lekkere.
Een verdieping lager doen Chad VanGaalen en zijn band WOMEN ondertussen hun uiterste best om het plafond dat hen van Emmy The Great scheidt te vernietigen. Dit is Hard en dit is Goed. Het opvallende is dat ze zulke ruige herrienummers zo helder live weten te spelen. Je hoort precies waar welke teringherrie precies vandaan komt. Wat het ook meteen een stuk logischer maakt dat de zaal volstaat met stoelen: het voelt eerder als een belangrijke presentatie van een muzikaal kunststukje dan als een concert, waar je bier over je bloes krijgt en iemand voortdurend zijn dreadlocks in je gezicht duwt. Maar je concentreren op de muziek gaat minder makkelijk dan je zou denken, want er is voortdurend de angst dat het plafond instort en die arme Emmy The Great met haar kont in het drumstel belandt.
In de grote zaal beginnen niet veel later ISOBEL CAMPBELL EN MARK LANEGAN aan hun achtbaanrit. Hun muzikale hutspot is moeilijk onder een noemer te vatten, al zou je het kunnen omschrijven als 'sombere country die gespeeld wordt in een gezellig Parijs' café in de jaren '60'. Lanegan bromt als een cowboy wiens paard net gestolen is, en Campbell vouwt lispelend haar woorden om de zijne heen. Het levert een indrukwekkend, zowel stug als poëtisch optreden op, waarbij het onmogelijk is om je aandacht te verliezen. Al moet daarbij gezegd dat de visuele ondersteuning van de aandoenlijk a-ritmische beenbewegingen van Campbell daar ook bij helpen.
Tijd om in het Nationale Toneel Gebouw te kijken, waar gewillige FLEET FOXES-fans zich naar binnen worstelen. Fleet Foxes is duidelijk de populairste act hier vanavond, want de zaal is vol en warm en uiteindelijk gaan de deuren ook gewoon definitief dicht. De Amerikaanse band voldoet aan de hoge, hoge verwachtingen die ze in de luttele maanden dat ze nu bekend zijn hebben opgebouwd. Al snel wordt duidelijk dat ze niet de beste muzikanten in de wereld zijn, maar hun geraffineerde harmonieuze samenzang is ongeëvenaard. Het publiek is onder de indruk en terwijl iedereen in de enorme massa die zich naar de Schouwburg beweegt zo weinig mogelijk hagelstenen tegen zijn neus probeert te krijgen, wordt er nog enthousiast over het concert nagepraat.
De massa verspreidt zich over de zalen van de Schouwburg als spinazieresten in een afwasteil, maar veruit de meeste mensen gaan luisteren naar TINDERSTICKS. De klassieke sfeer van de grote zaal levert de perfecte plek voor de humeurige maar knappe liedjes van de eeuwig depressieve Britten, maar dat kan niet voorkomen dat het moeite kost om je hoofd erbij te houden. Met melancholische liedjes kun je veel kanten op, maar veel variatie in stijl is er in deze sprankelloze setlist niet te vinden. Na een paar nummers heb je wel door dat dit optreden vooral veel van hetzelfde gezanik zal blijven. Ja ja, Uw leven is kut, meneer de zanger van Tindersticks. Ik begrijp het nu wel.
Gelukkig kunnen de door deze treurnis overmeesterde mensen voor een bord compenserende vrolijkheid terecht bij de altijd glimlachende BEN FOLDS (foto). Samen met zijn band speelt hij door een piano gedreven rockliedjes die zo aanstekelijk zijn dat elke toeschouwer minimaal drie dagen lang een goed humeur zal hebben. Degene die het nog het meest naar zijn zin heeft is echter Folds zelf. Als een gekietelde kikker hobbelt hij op en neer achter zijn piano. Wanneer hij vals zingt schiet hij in de lach, hij maakt ongelofelijk slechte grappen met zijn band en ondertussen blijven ze maar M&M-kleurige popliedjes uit hun instrumenten pompen. Folds besmet het publiek met zijn enthousiasme, het publiek besmet Folds weer met het hunne en zo creëren alle aanwezigen een feest dat nog wel eens het hoogtepunt van Crossing Border kan gaan worden.
Maar dat zullen we morgen pas zeker weten, want dan zijn er nog heel wat goede bands om serieus rekening mee te houden. The Black Keys, The Cave Singers en Liam Finn, om maar wat te noemen. We zullen zien! (En ruiken, mocht dat van die drollen waar blijken te zijn). MARTEN MANTEL
Foto: FEMKE PIJLMAN
Gezien: CROSSING BORDER, VRIJDAG (21 NOVEMBER 2008)
Klik hier voor het verslag van donderdag: DANS JE DROOG |
