THE CAVE SINGERS trappen de avond goed af met hun tot diep in de details uitgewerkte folk. Je zou er een probleem van kunnen maken dat ze steeds hetzelfde liedje lijken te spelen, maar zo erg is dat niet, want het is een gezellig, dansbaar en toch wel afwisselend nummer; en bovendien de beste manier om in de stemming te komen voor een nieuwe avond met folkbands uit Seattle vol mannen met baarden, want dat is toch wel waar de gemiddelde Crossing Border-band aan voldoet dit jaar. Dit is een prima begin van de avond.
Maar dan gaat het mis. In de Koninklijke Schouwburg kun je de twee puberzusjes van FIRST AID KIT horen zingen over het reilen en zeilen van tiener zijn in Amerika. Je wordt gelukkig niet overspoeld door ellendig gezeur over aardrijkskunde en huisarrest: de teksten zijn heel schattig en gaan over bijvoorbeeld sinaasappels. Maar mijn god, hun stemmen en gitaarspel zijn misselijkmakend braaf. Ze klinken als twee zwarte kousenmeisjes die liedjes over de genade van Jezus zingen voor hun trotse oudtante. Misschien dat het nog iets wordt met deze meisjes als ze aan de coke raken of in een zieke ménage à trois belanden met een pedofiele caravanbewoner, want nu leveren ze alleen nog maar het verkeerde soort kippenvel.
Ondertussen is in de grote zaal BRETT ANDERSON, vroeger de frontman van Suede, achter zijn piano gekropen. En een pretje is dat niet. Hij speelt ongelofelijk nare pianoballades waarbij je je afvraagt hoe het mogelijk is dat je die hier op Crossing Border ten gehore kunt brengen. De gladgeschoren kin van Anderson had voor de organisatie toch al een waarschuwing moeten zijn - dit is immers een baardenfestival. Zoals een Suedefan van het eerste uur zei nadat hij de zaal ontvlucht was: 'De man die mijn tienerjaren danig in de war heeft geschopt is niet meer.' Wacht, dit zijn twee afgrijselijke optredens achter elkaar - dit gaat de verkeerde kant op. Eh, help?
Hier komt hulp! Hier komt hulp! Wie klaar is om even goed door elkaar geschud te worden door een muzikale verrassing snelt zich naar LIAM FINN (foto). Gewapend met weinig meer dan een woest ronkende gitaar, een drumstel, apparatuur waarmee hij live opnames kan maken, zijn stembanden en die van een begeleidende zangeres produceert hij volslagen onvoorspelbare stukken muziek, en doet dat de hele show met de energie van een kwaad konijn. Hij wisselt sneller van instrument dan je moeder van man en neemt gitaarriffs, zanglijnen of bijvoorbeeld een hysterisch lachje van de zangeres steeds op, om die vervolgens in een loop netjes op de maat af te spelen, zodat de twee op het podium zich niet hoeven te beperken tot twee instrumenten. Op deze manier weet Finn je voortdurend te verbazen. Voorbeeld: net als je je realiseert dat een gitaarnummer helemaal geen drum nodig heeft om goed te zijn, kruipt hij achter het drumstel en voorziet hij zijn eigen, zojuist opgenomen geros op de gitaar van een wrede percussie door het membraan van zijn drums helemaal kapot te rammen. Waardoor hij het nummer toch nog vetter weet te maken.
Sowieso is deze man ongelofelijk goed op zijn plaats achter de drums, alleen al omdat hij sneller kan drummen dan dat ik weg was bij Brett Anderson. Alles wat hier op het podium gebeurt, is (of komt in elk geval over als) een experiment waarvan Finn zelf ook niet weet waar het heengaat, maar deze experimenteren resulteren zonder uitzondering in prachtige, vaak snoeiharde maar altijd heel toegankelijke geluidsorgieën. Of er een goede connectie met het publiek is (nee) doet niet ter zake. Finn is hier om te laten zien wat hij kan, niet om vrienden te maken. Hoogtepunt! Hoogtepunt!
Je begrijpt: de laatste band die in dit stuk besproken wordt kan aan Liam Finn niet tippen. Bij THE BLACK KEYS gebeurt er dan ook niet veel spannends. Het publiek gaat uit zijn dak, maar de bluesrock van de Amerikanen klinkt precies als je op hun plaat kunt horen. Weinig verrassends dus, maar wel prima. En nu de euforische gevoelens van Liam Finn nog door mijn aderen gieren kan niks me meer deren. Het is tijd voor feestjes. Crossing Border 2008 heeft de belofte een fijn festival te worden, met hun uitstekende line-up gemakkelijk waargemaakt. Op naar de volgende editie. Moge die nog meer baarden hebben, en ietsje minder Brett Anderson. MARTEN MANTEL
Gezien: CROSSING BORDER, ZATERDAG, FESTIVAL, DEN HAAG (22 NOVEMBER)
Klik hier voor het verslag van vrijdag: INSTORTINGSGEVAAR
Klik hier voor het verslag van donderdag: DANS JE DROOG |
