OOR Albums overzicht

Damage And Joy

Britse broers in bands. Het neigt soms naar Kaïn en Abel. Animositeit werkt ook verlammend, zeker bij The Jesus And Mary Chain, sinds 1985 nukkig noisepopicoon uit Schotland. Tien jaar terug waren er blijkbaar al nieuwe liedjes geschreven, maar William en Jim Reid deden er lang over om ze op te nemen. Nu is Damage And Joy er.

From DEEWEE

Vorig jaar stonden ze daar plots weer, op de podia. Met zijn zevenen achter drie drumkits, een berg elektronica, oude synths, bassen en een microfoon voor Stephen, een van de DEEWEE (Dewaele)-broers. Transient Program For Drums And Machinery, zo luidde het idee, de tour en meteen ook een van de tracks die naar buiten kwamen. Alles moest weer eens helemaal anders, maar het concept stond.

Spirit

Ironisch dat de extreem-rechtse Richard Spencer uitgerekend net voor het uitkomen van Spirit Depeche Mode uitriep tot de lievelingsband van Alt-right. Het is namelijk de meest politieke plaat uit hun carrière geworden en het legendarische synthtrio staat bepaald niet aan Spencers kant. Dit veertiende album kwam tot stand tijdens Brexit, de opmars van Trump, de uitzichtloze oorlog in Syrië en de talloze bootvluchtelingen die dat opleverde. Het inspireerde Martin Gore tot de meest activistische teksten uit zijn carrière.

Luck Is For Suckers

Finalist in De Beste Singer-Songwriter van Nederland, huisband van DWDD, Serious Talent bij 3FM en schrijver van het themalied van hun Serious Request – om liefde en erkenning zat Lucas Hamming tijdens de eerste vlucht van zijn carrière niet verlegen. Nu betekenen duimpjes omhoog van Frank en Domien natuurlijk niet zo heel veel. Die gasten pluggen immers iedere artiest die naar ze wordt doorgeschoven. Maar in het geval van dit 23-jarige talent schudt OOR de voor kritiek allergische dj’s graag de hand.

Prehistoric Rhythm

Sinds Shamanaid behoeft My Baby geen introductie meer. Want wie heeft zich bij een concert of festival níet mee laten slepen in de psychedelische trip van het Amsterdamse trio? Catchy songs, opzwepende ritmes, bezwerende vocalen en bluesy gitaarspel – het album had het allemaal. En op het podium bleken Cato van Dijck, haar broer Joost en Daniel Johnston in staat er een psychedelische eredienst van te maken. Het voerde ze de hele wereld over. Na Nederland gingen Duitsland, Engeland, de VS, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland allemaal voor de bijl.

Hot Thoughts

Wanneer mag je een album een meesterwerk noemen? Pas als genoeg mensen het met je eens zijn? Ik vind They Want My Soul (2014) een meesterwerk, maar weet dat het gros van de wereldbevolking me glazig aankijkt als ik erover begin. Opvolger Hot Thoughts gaat daar weinig verandering in brengen, ben ik bang.

In Mind

De zaken kunnen er binnen een paar jaar ineens heel anders voorstaan. Maar een interne wisseling van de wacht (gitarist en mede-oprichter Matt Mondanile verliet de band om zich te kunnen richten op Ducktails), verhuizingen en het vaderschap hebben echter verrassend weinig invloed gehad op het warme geluid dat Real Estate definitief wist te vinden op het terecht bejubelde Atlas (2014).

Ultramega OK

‘Ultramega OK zoals Ultramega OK bedoeld was’. Die pay-off zou het verhaal achter deze heruitgave van het eerste volwaardige Soundgarden-album uit 1988 adequaat samenvatten. ‘Komen ze nu mee’, zou vervolgens een plausibele reactie zijn. ‘Ja zeg, we waren druk’. ‘Waarmee dan?’ ‘Nou, met touren. En een grote beroemde band worden’. Verzin de rest van het scenario er gerust zelf bij, want dicht bij de waarheid blijft ie sowieso.

Youth Hunt

Sinds 2015 geldt onder een aantal redacteuren van dit medium de gouden regel: Eurosonic is niet geslaagd zonder dat je The Homesick uit Dokkum hebt zien spelen. Na de eerste kennismaking met het jonge trio in café Kult was ik verkocht. Vooral door de bravoure die de band live heeft, want de EP Twst Yr Wrsts kon me maar matig bekoren.

Heartworms

Al sinds Chutes Too Narrow (2003) vraag ik me af wat de muziek van The Shins nou precies zo, om met collega John Denekamp te spreken, ‘achteloos briljant’ maakt. De onmogelijk uit je hoofd te krijgen fladdermelodieën, die schelle stem, de levendige teksten – ze dragen allemaal bij, maar er is meer. Een moeilijk onder woorden te brengen betovering waar James Mercer het monopolie op heeft.

Semper Femina

Op haar 27ste ziet Laura Marling er nog steeds uit als de schattige girl next door, maar achter deze façade gaat een hyperintelligente en gevoelige jonge vrouw schuil. Op het toneel is haar uitstraling vaak afstandelijk en enigszins wereldvreemd. Dat verklaart misschien waarom het grote publiek Laura Marling, ondanks vijf hoogstaande albums die over gebrek aan aandacht niet te klagen hadden (drie van haar platen werden voor een Mercury Prize genomineerd), nog niet massaal in de armen heeft gesloten.

World Eater

De eerste clue zit ‘m in de hoes, met die bloeddorstige hondentandjes. Hint nummer 2 vind je op de achterkant: listen at maximum volume. Vooral doen, dat laatste. Garantie voor optimaal ongezellige geluidsterreur met een, eh, bite.

English Tapas

‘Half a scotch egg, cup of chips, pickle and a mini pork pie’. Ziehier de samenvatting van het culinaire hoogstandje dat in overzeese pubs ook wel als English Tapas wordt aangeduid. Voor Sleaford Mods-frontman Jason Williamson staat het bovenal symbool voor hoe het huidige Groot-Brittannië er aan toe is: ‘It’s comedy, it’s make do, it’s ignorant and above all, it’s shit’. En dus knutselde hij met Andrew Fearn, zijn immer bier zuipende sidekick die de drum-/samplemachine bedient, maar weer ‘s een plaat in elkaar.

Last Place

Uitgewoond en gedemoraliseerd was Jason Lytle toen hij in 2006 besloot de stekker uit indieband Grandaddy te trekken. De Amerikaan kwam op adem, maakte twee soloalbums en een plaat als zanger van Admiral Radley. Hoge internationale rapportcijfers leverde dat niet op. In 2012 kwamen Lytle en zijn vroegere maten weer bijeen en nu is er voor het eerst in elf jaar een nieuw Grandaddy-album, Last Place.

÷ (Divide)

Een bekende van me vertelde me ooit over die ene keer dat hij ‘m ‘per ongeluk’ in het ‘verkeerde’ gaatje stak. Zijn vrouw was bij voorbaat al niet te porren voor dat soort experimenten, dus dan maar zo, was het idee. Het liep niet goed af en hij is inmiddels gescheiden. En terecht, wat een varken. Mannen zijn varkens! Nou ja, alle mannen behalve Ed Sheeran dan. Ed zou je dergelijke rotstreken nooit flikken. Hij is de popprins onder de popprinsen. Een lieve gozer, de perfecte schoonzoon, met de kop van Ron maar de centen van Harry. Logisch dus, dat Ed zo succesvol is. Hij is een verademing in een wereld gedomineerd door pussy grabbers.

Amigo

Chef’Special scoorde een paar jaar terug een enorme hit met het lieflijke In Your Arms. Zodoende staat de Haarlemse band, na eerder al de HMH vol te hebben gekregen, eind dit jaar in de Ziggo Dome. Een prestatie van formaat, maar nieuwe ontwikkelingen brengen ook nieuwe problemen. Chef’Special maakte tot nu toe namelijk zachtzoete schepsnoepmuziek. Een tumtummetje reggae, sleuteltje pop, matje rap, balletje funk en een flinke berg hartjes. Best lekker, maar geen mix waarmee de grote zalen echt platgespeeld kunnen worden, moet de band hebben gedacht. Met Amigo kunnen ze dat straks hoe dan ook wel.

Volcano

‘Retro is een vies woord’, verklaarde Temples-oprichter Thomas Warmsley ten tijde van debuutalbum Sun Structures (2014). Het was te verwachten dat hij – leunend op een oud Philicorda-orgeltje, in de jongenskleren van zijn vader – niet helemaal serieus werd genomen. Temples kan prima doorgaan als retroband.

In Between

Met 106 draaibeurten is Should Be Gone van The Feelies het meest gespeelde liedje in mijn iTunes, en dan heb ik ‘m ook nog op cd. Perfecte popsingle wat mij betreft, afkomstig van de prima reünieplaat Here Before uit 2011. Ik heb nog steeds geen weerstand tegen de bezwerende jangly gitaarpop van het legendarische vijftal uit New Jersey.

Drunk

Ben jij een dude of dudette die lacht om een goed getimede scheet? Kun je niet kiezen tussen seks en een potje Mortal Kombat? Vraag je je regelmatig écht af hoe het zou zijn als je een lief klein poesje was? Vindt iedereen jou een rare nerd en vind jij dat zelf stiekem best wel cool? Dan is Drunk, het nieuwe album van Stephen ‘Thundercat’ Bruner, echt helemaal jouw ding. Bruner is een meesterbassist, een cosmic jazz-piloot en een geniaal sessiemuzikant. Hij speelde met vele groten, van Erykah Badu tot de Red Hot Chili Peppers, en drukte recent zijn stempel op meesterwerken van Flying Lotus, Kendrick Lamar en Kamasi Washington.

Vreemde Kostgangers

Bij de 65ste verjaardag van Cesar Zuiderwijk belandden George Kooymans, Henny Vrienten en Boudewijn de Groot samen op het podium. Daar gebeurde iets, zoals dat heet. Hun stemmen kleurden mooi samen, evenals hun manier van spelen. En zo ontstond de Nederlandse evenknie van de Traveling Wilburys.

I V

De kwaliteit van Spidergawd werd altijd een beetje overschaduwd door het feit dat twee leden van de band uit Motorpsycho kwamen. Geheel onterecht, want de band nam in recordtempo drie platen op die qua kwaliteitscurve flink in de lift zaten.

Dirty Projectors

Grappig hoe dat werkt. Van Bitte Orca, volgens muziekcritici een van de beste albums van 2009, werd ik ‘een beetje zenuwachtig’, zo lees ik in mijn recensie op de OOR-site. Productioneel meesterwerk Dirty Projectors is minstens zo hysterisch, maar van nervositeit is ditmaal geen sprake. En dat terwijl muzikaal genie David Longstreth daar alle aanleiding toe geeft.

Flying Microtonal Banana

King Gizzard & The Lizard Wizard (sedert 2012) heeft nu al negen albums uit. Je kan bewondering hebben voor deze jongens, met een diepe buiging voor hun puriteinse werkethiek, maar eigenlijk zijn het gewoon nerds. Obsessieve muzikanten die steevast blijven hangen in hun onnozele ideeën en elk aangeslagen akkoord opschalen tot studioproject. Een eindeloos repeterende plaat? Noganon Infinity (2016). Een album waarop elk nummer precies even lang is? Quarters (2014). Hele liveopnames met slechts één (uitgerekt) liedje op de setlist? Check. Zo valt er bijna maandelijks een nieuwe King Gizzard op de deurmat en stampen wij, recensenten, de voegen uit ons toetsenbord om het tempo bij te houden.

Here Now, There Then

Sympathieke move, de oprichting van DOOL. Ryanne van Dorst – beter bekend als Elle Bandita – vond dat haar muziek geen soloproject maar een group effort was, en daarom: opereren onder een bandnaam.

Saturday Night

Tim Darcy ziet er op de hoesfoto van zijn debuut Saturday Night uit als een even schattige als onschuldige jongeman, een vent die graag een bos bloemen voor zijn schoonmoeder meebrengt. Schijn bedriegt ook hier weer eens.

Hard Love

Had Tim Showalter, de man achter indierockformatie Strand Of Oaks, een mediator ingeschakeld om zijn blijkbaar nog immer poreuze huwelijk in goede banen te leiden, dan zouden wij verstoken zijn gebleven van topnummer Cry. Deze soulvolle pianoballade is een van de introverte stukken op Hard Love, het vijfde album van een singer-songwriter uit Philadelphia die het zich in emotioneel opzicht niet gemakkelijk maakt.

Prisoner

Ryan Adams verraste anderhalf jaar geleden met een complete makeover van 1989, de kaskraker van Taylor Swift die hem tot zijn stomme verbazing de nodige troost bood toen zijn huwelijk met zangeres en actrice Mandy Moore op de klippen liep. Ondertussen resulteerde zijn zielenleed naar hijzelf beweert in liefst tachtig liedjes, waarvan er twaalf terecht zouden komen op Prisoner.

Strike

Nog maar net heeft Moss een jubileumtour in het kader van hun 12,5-jarig bestaan achter de rug of de Amsterdamse band levert een album af waar de energie en het spelplezier vanaf spatten. Op Strike is de donkerte van Ornaments en We Both Know The Rest Is Noise verdreven om plaats te maken voor een zeker optimisme, zij het met de bekende vlaag weemoed.

Elwan

De Touaregmuzikanten van Tinariwen hebben hun achtste album Elwan genoemd. Dat staat voor de olifanten. Porseleinkast of niet, de Afrikanen die al decennia vluchtelingen zijn, gaan onbekommerd hun gang.

Bury Me in Philly

Alsof je in een warm bad stapt, zo voelt dit derde album van Dave Hause vanaf de eerste seconde. ‘I need a friend right now’, zingt ie in opener With You. Nou Dave, op basis van deze elf liedjes willen we allemaal je vriend wel zijn. Bury Me In Philly is namelijk verrassend opbeurend.

Apocalipstick

Voor wie Cherry Glazerr op basis van het sympathiek rammelende maar verder weinig om het lijf hebbende Haxel Princess had afgeschreven, zoals ik, is het tijd om de mening te herzien.

Memories Are Now

Na haar recente uitstapje met Sam ‘Iron & Wine’ Beam (Love Letters For Fire) richt zangeres Jesca Hoop zich weer op haar eigen muziek. En hoe. Op Memories Are Now, haar eerste plaat voor het vermaarde label Sub Pop, laat ze engagement samenvallen met raffinement.

Meandering

Eigengereide bands, daar kunnen we er in Nederland niet genoeg van hebben. Welkom The Mysterons, arty popband uit Amsterdam, met drie muzikanten van het ruimdenkende en groovende Jungle By Night.

T2 Trainspotting - Original Soundtrack

De film Trainspotting, over een stel Britse junkies aan het eind van de jaren tachtig, is een klassieker. Dat er een vervolg op zou komen was te verwachten, want onwillekeurig ben je nieuwsgierig hoe het verder is gegaan met Spud, Sick Boy, Renton en Begbie.

A Stir Is In The Air

Nog geen jaar na Roald van Oostens terugkeer aan het popfront met Oh Dark Hundred brengt de oud-voorman van Ceasar alweer een tweede plaat uit. Een album dat zich moeilijk laat vergelijken met zijn voorganger, maar waarmee Van Oosten zich wel degelijk op voor hem bekend terrein begeeft.

Process

Sampha Sissay werkte de afgelopen jaren samen met onder meer Kanye West, Drake, Frank Ocean, Solange Knowles en Jessie Ware. Je zou daarom denken dat de gastenlijst van het debuut van de Britse zanger enigszins overeenkomt met de gastenlijst van de Grammy’s. Maar u snapt ‘m al: dat is niet het geval.

After The Party

Geen enkele andere band heeft de laatste jaren zoveel punkrockanthems geschreven als The Menzingers. Doorbraakplaat On The Impossible Past en opvolger Rented World stonden vol met songs die het beste werkten als je met een vuist in de lucht luidkeels meebrulde. Het liefst tijdens een optreden ergens in een zweterig zaaltje.

Little Fictions

Een ‘midlifecrisis-dingetje’ noemde Guy Garvey zijn solodebuut van nog geen twee jaar geleden. Nee, Elbow stond niet ter discussie, Courting The Squall was volgens de zanger niet meer dan een puntje dat, nadat hij de veertig was gepasseerd, van de bucketlist moest. Nu dat uit zijn systeem is kan Garvey zich dus weer concentreren op de band waarmee hij al decennialang wonderschone albums maakt en ligt er, in recordtijd, een nieuwe Elbow op de fijnproever te wachten. Want dat was wel een waardevolle les die Garvey uit z’n solo-exercitie trok: je hoeft niet eindeloos te schaven om tot een prachtplaat te komen.

Oscillation

Fun fact: de zanger en gitarist van Navarone spelen ook in een Queen-tributeband. En dat hoor je terug in het derde album van deze Amsterdamse-Nijmeegse band.

Ty Segall

Hij moet nog dertig worden, maar de hoeveelheid muziek die Ty Segall de wereld al heeft ingeslingerd, kan met gemak doorgaan voor een volledige carrière.

Life Without Sound

Code geel, neigend naar licht-oranje. Dat was zo’n beetje de eerste reflex bij de mededeling, in de meegestuurde persbio, dat dit vierde Cloud Nothings-album ‘their most polished set of songs to date’ betrof. Dixit de band zelf of hun platenlabel (of de ingehuurde broodschrijver, wie zal ’t zeggen), maar toch, ‘most polished’ – sinds wanneer is dat in vredesnaam een aanbeveling?

Near To The Wild Heart Of Life

Japandroids is terug. Ik herhaal: Japandroids is terug! Wat hebben we ze gemist, onze favoriete Canadezen Brian King en David Prowse. Ineens waren ze compleet van de radar verdwenen. Wat was er aan de hand? Hadden ze ruzie? Waren ze gestopt? Het laatste bericht op hun Facebook-pagina (uit 2013) had als kop immers ‘Sleep Forever’. Gelukkig, de hemel zij geprezen, vijf jaar na het geweldige tweede album Celebration Rock is daar Near To The Wild Heart Of Life, een album dat met de titeltrack net zo furieus begint als zijn voorganger eindigde.

Super Pop

Tijdens ESNS werd een deel van de A-kerk in Groningen omgebouwd tot Jett Rebel Museum. Een leuke knipoog naar David Bowie natuurlijk, van wie de overzichtstentoonstelling vorig jaar alle aandacht trok. Rondlopend tussen de slim gestylede gitaren, kleding en memorabilia van Jett Rebel realiseerde je je echter ook hoe snel en hoog de ster van de pas 26-jarige Jelte Tuinstra is gerezen: van de collegebanken op het Amsterdamse conservatorium tot het Concertgebouw, Pinkpop en Ahoy in amper vier jaar tijd.

Stad En Land

‘Een nieuw begin, ’t zat er aan te komen / En morgen is het weer maandag’. Stukje toepasselijke tekst, want Stad En Land, het vierde album van de ooit zo Rotterdamse bietband The Kik, klinkt ook echt als een nieuw begin. Hoor ik daar wat jazz met zowaar ook ergens een dwarsfluit in de opener? Zijn er elders nog wat extra blazers en strijkers ingezet en grijpt de band niet veel vaker naar de akoestische gitaar? Allemaal waar.

Hang

Hopla, Foxygen met een veertigkoppig symfonieorkest. Wat een waanzinnig goed idee. Het blijkt een perfect huwelijk, een sensationele combinatie die de luisteraar vanaf het begin meesleurt en pas veertig minuten later weer terug in zijn stoel smijt – of nee: ernaast. Eindelijk een écht goede Foxygen-plaat dus.

Migration

Wie zijn album Migration noemt, heeft de vinger aan de pols van de actualiteit. Zou je denken. Maar Bonobo’s zesde album blijkt vooral over zijn eigen migratie en die van zijn familieleden te gaan. Simon Green verruilde een paar jaar terug zijn woonplaats Brighton voor Londen en uiteindelijk Los Angeles en reist als ‘hoofd leunstoel- en hangmatmuziek’ de hele wereld over.

Abandoned

Wat zou het lekker zijn als er weer eens een Nederlands punkrockbandje echt door weet te breken. Want zeg nou zelf, ben jij al die suffe Herman Brood Academie-bandjes met hoeden en moeilijke blikken die de vaderlandse radio en festivals overstromen ook niet zat?

Rennen

Na het succes van debuutalbum Tremors (2014) brak voor SOHN een drukke periode aan. De Londense producer (echte naam: Christopher Taylor) toerde in twee jaar tijd drie keer de wereld rond en besloot zich daarna terug te trekken in een geïsoleerd huis in Californië. Daar nam hij Rennen op, waarop hij zijn reis van de afgelopen jaren beschrijft.

Oczy Mlody

Wayne Coyne. Een vrolijke uitvreter die zijn kleurrijke wereldbeeld vaak zó dwingend opdient dat je hem op zijn muil zou willen slaan. Echter: met de jaren is er een zeker sérieux in zijn kop geslopen, dat kan niemand ontkennen na de akelige heroïneplaat The Terror (2013).

Run The Jewels 3

De stellingen zijn ingenomen. Volgens de correspondenten is Amerika ‘hopeloos verdeeld’. Met aan de ene kant het nieuwe Witte Huis met hun legertje aan feitenontkenners en aan de andere kant, tja, wie staat er niet aan de andere kant eigenlijk? Het stevige tegengeluid komt van Run The Jewels, de groep van de eigenzinnige, linksdraaiende producer/mc El-P en de zeer politiek geëngageerde, rappende teddybeer Killer Mike. Was rap niet altijd al CNN for black people?

I See You

Blazers uit een synthesizer van Jamie xx heten ons jubelend welkom op I See You. Ze zetten de toon voor wat gaat volgen: veruit de meest dansbare plaat van The xx. Niet zo gek als je bedenkt dat Jamie zich de laatste jaren overal op aarde heeft uitgesloofd om het publiek te laten zweten op zijn voor een Grammy genomineerde solodebuut In Colour (Skrillex en Diplo gingen er met het beeldje vandoor). In dat publiek bevonden zich niet zelden Oliver Sim en Romy Madley Croft, Jamie’s handlangers in de populairste indieband ter wereld. Zijn succes was een openbaring voor hen: zo kan het dus ook! Er kwam meer tempo in de demo’s die de twee aan het maken waren voor de derde xx-plaat, maar Jamie wilde het na al het dancegeweld juist wat rustiger aan doen. Koppen werden bij elkaar gestoken en compromissen gesloten.


Reflection

Niet lang na The Ship (2016) meldt Brian Eno zich alweer, met een nieuw staaltje uiterst prettige, prikkelende ambient. Hij staat tenslotte te boek als de uitvinder/ontdekker van dat genre, of in ieder geval bedenker van die term. The Ship was een intrigerend buitenbeentje in zijn discografie, omdat hij daar de ambientbeginselen verbond met zijn stem. De plaat bevatte zelfs een zeldzame cover: I’m Set Free van The Velvet Underground. Van de weeromstuit is Reflection weer hardcore ambient: één albumvullend stuk, net als ooit Thursday Afternoon en Neroli.

The Colorist & Emiliana Torrini

De IJslandse zangeres Emiliana Torrini toerde vorig jaar voor het eerst door de Benelux met The Colorist, een achtkoppig orkest uit België, gespecialiseerd in het ‘opnieuw inkleuren’ van andermans liedjes. Het succes van de samenwerking (sterke chemie, uitverkochte zalen) maakt dat deze onwaarschijnlijke combi zijn project nu voortzet met nieuwe concerten én een gezamenlijk album.

Peace Trail

Neil Young kan gewoon niet stoppen met werken wanneer er verder niets interessants gebeurt, zo zingt hij op zijn jongste worp. Want hoe slecht het ook voor het lijf mag wezen, arbeid blijkt wél goed voor de ziel. Zo is Peace Trail dit decennium alweer zijn achtste album, dat hij naar verluidt van de zomer in een vloek en een zucht concipieerde.

Boys For Pele - 20th Anniversary Deluxe Edition

Nadat Little Earthquakes en Under The Pink vorig jaar al met extra tracks en in luxe verpakking uitkwamen, landde dit najaar – precies op tijd voor de feestdagen – ook Tori Amos’ derde plaat opnieuw in de schappen. Boys For Pele kwam oorspronkelijk twintig jaar geleden uit, in wat later de meest vruchtbare periode van Amos’ carrière zou blijken. Rond de veertig nummers nam de Amerikaanse zangeres voor het album op, maar slechts de helft zou de uiteindelijk tracklist halen.

Badmotorfinger - Deluxe Edition

De reissues vallen samen met de bladeren. Het is de vraag of het met Soundgarden-sleutelplaat Badmotorfinger ook nodig was. Nog geen vier jaar geleden werd een hele boxset uitgebracht en het is niet zo dat de plaat moeilijk te vinden is.

We Got It From Here... Thank You 4 Your Service

Iedere journalist kan het beamen: interviews via de mail zijn een ramp. De telefoon is ook al geen pretje. Wil je een goed gesprek, dan moet je elkaar kunnen zien, horen, ruiken en een hand kunnen geven. Dan gebeurt er iets wat nooit kan als er een apparaat tussen zit. Zo is het ook voor muzikanten. Het samen musiceren is stukken makkelijker geworden sinds je elkaar stukken muziek toe kunt mailen. Een zanglijntje, een rap, een productie, je kunt het allemaal voor elkaar krijgen door muziek naar de andere kant van de wereld heen en weer te mailen. Toch zijn dergelijke bijdragen vaak net zo krachteloos als antwoorden op interviewvragen via de mail. Er moet interactie zijn.

Hamburg Demonstrations

Wat is vier jaar op een mensenleven? In 2012 praatte Pete(r) Doherty al met NME over de opvolger van zijn solodebuut Grace/Wastelands. Er kwam, zoals wel vaker in het leven van de voormalige knuffeljunk, het een en ander tussen.

Blue & Lonesome

Meebuigen met de tijd of gewoon je ding blijven doen? Het dilemma voor de ouder wordende muzikant is van alle tijden. The Rolling Stones deden beide en verwerden langzaam tot een golden oldies-act. In de voorhoede van de popmuziek spelen ze al sinds de vroege jaren tachtig (Some Girls, Tattoo You) geen rol meer. Al wordt Voodoo Lounge (1994) in het rijtje beste albums van de band doorgaans ten onrechte over het hoofd gezien. Maar the greatest rock & roll band on earth bleef altijd stadions vullen en als rock-royalty na elf jaar een nieuwe plaat maakt is dat wereldnieuws.

Deeper And Deeper

In september stond Ajay Saggar ook al in onze recensierubriek met het indrukwekkende King Champion Sounds-album To Awake In That Heaven Of Freedom. Hier is alweer een nieuw project van de in Nederland woonachtige Britse muzikant en geluidsman, die door Dinosaur Jr en zelfs My Bloody Valentine met een gerust hart het mengpaneel wordt toevertrouwd.

The Afterglow

Het tweede bandlid van Balthazar dat tijdens het sabbatjaar naar buiten treedt met een soloplaat. Achter de van een Nobelprijswinnaar geleende naam gaat Simon Casier schuil, normaliter bassist, maar hier zanger/multi-instrumentalist/componist/producer. Alleen de bas liet hij bewust staan. En zijn vorige vriendin, want de songs voor The Afterglow schreef Casier tijdens de paar maanden dat de vorige relatie beëindigd werd en de nieuwe begon.

Starboy

Van anonieme zanger naar ‘motherfucking’ Starboy in nog geen vijf jaar tijd. Het is snel gegaan met Abel ‘The Weeknd’ Tesfaye. En eigenlijk is dat best onverwacht. Op zijn debuutmixtapes – eind 2012 gebundeld en officieel uitgebracht als Trilogy – zong de Canadees met het gekke kapsel nog expliciet over drugs en orgies. Sommige van zijn vroege songs, zoals Initiation, behoren tot de duisterste r&b ooit gemaakt. Geen spul voor het grote publiek. Pas op het vorig jaar verschenen Beauty Behind The Madness veranderde The Weeknd ietwat van koers. Zijn typische songs over het oraal inbrengen van menig pil en poes werden afgewisseld door een paar pogingen tot radiovriendelijkere popmuziek, waaronder het Michael Jackson imiterende Can’t Feel My Face. Dat nummer werd zo’n enorme hit dat The Weeknd zich anno 2016 ineens een Groot Popster mag noemen.

Live In Utrecht

2016 was een succesvol jaar met onverwachte wendingen voor De Staat. Het begon eind 2015 al met de bijzondere Witch Doctor-video die viral ging. Publicitair een prima opmaat naar de release van het vierde album O in januari, de clubtour die erop volgde verkocht volledig uit. Dan mocht De Staat ook nog mee als voorprogramma tijdens een groot deel van de Europese Drones-tour van Muse. En toen de cultuursubsidies in augustus werden uitgereikt, viel de Nijmeegse band tot verrassing van velen voor een miljoen euro in de prijzen.

An Odd Entrances

Ga je dan, als recensent, met je goede bedoelingen. En je schijtlollige ‘recensie-sjabloontje voor Thee Oh Sees-platen’, dat amper drie maanden geleden – ter hoogte van hun vorige album A Weird Exits – nog zo bruikbaar leek. Thee Oh Sees-platen klonken immers toch altijd hetzelfde. Nou, niet dus. Zou John Dwyer de OOR lezen?

Hardwired... To Self-Destruct

Curieus: op de rug van de dubbel-cd staat alleen de titel van de plaat. Geen Metallica. Alsof de band wil zeggen: ‘Je weet toch wel dat ie van ons is’. En zo werd hij ook de markt ingeslingerd. Met veel bravoure, zoals we dat kennen van Hetfield, Ulrich en co. Twee dagen voor de release werden de nummers die nog geen clip hadden ook voorzien van een YouTube-filmpje, en kon je je eigen naam ver-Metallica-en. En anders is er altijd nog een modepoppetje dat in een vlog de naam van de band niet kan uitspreken.

Out Of Time - 25th Anniversary Edition

En daar is – keurig op tijd – R.E.M.-album nummer zeven in de 25th Anniversary-reeks, net als alle voorgaande geremasterd, voorzien van extra schijfje (ditmaal vol demo’s) en verpakt in een idiot proof kartonnen doosje waarin de bijgevoegde malligheid ditmaal te overzien is: alleen de tot ‘formaat cd-hoesje’ opgevouwen poster (wat dóe je daar eigenlijk mee?) ontbreekt niet. Of Out Of Time (1991) hun beste album is, valt te betwijfelen (een béétje snob heeft Lifes Rich Pageant en Document hoger zitten), maar het was in elk geval hun meest succesvolle: nooit eerder stond een R.E.M.-album op 1 in alle landen die er commercieel gezien toe deden (waaronder de VS en Engeland). Bovendien was het de enige plaat waarmee de groep ooit Grammy Awards won (drie zelfs, waarvan twee voor single Losing My Religion).

Bang Zullen Ze Leven

Bang Zullen Ze Leven eindigt met een toevallig opgenomen scène in de studio. Roos Rebergen en André Manuel hebben een soort van slappe lach. Ze hadden het gerust achterwege kunnen laten. Dat dit album met plezier gemaakt is, hoor je aan alles.

Woman

Tien jaar geleden sloeg Justice de elektronische muziekwereld knock-out met een uppercut genaamd . Dat Xavier de Rosnay en Gaspard Augé maling hebben aan verwachtingen bewezen ze in 2011 met de wat matte, hevig door de jaren zeventig geïnspireerde opvolger Audio, Video, Disco.

Stout! Stout! Stout!

Wie de naam Jeroen Aalbers iets zegt, is een brave voorleesvader óf een volhardende punker met een encyclopedische kennis van Rotterdamse takkeherrie. Dat zit zo: Aalbers is een kinderboekenschrijver die zichzelf een parallel leven gunt als de rocker Jerry Hormone.

Here

We hebben het echt lang geprobeerd, maar dit zesde studioalbum van Alicia Keys kan ons niet geheel bekoren. Het heeft allerlei pluspunten, zoals krachtige teksten, Keys’ vaak rauwe stemgeluid en het straatgevoel in de presentatie. Maar het probleem zit ‘m vooral in de productie.

57th & 9th

Toen Sting in 1986 stopte met The Police was hij naar eigen zeggen helemaal klaar met rockmuziek. Wat volgde was een oeuvre vol tot in de puntjes verzorgde kamerbrede popmuziek. Uiterst verantwoord en best lekker bij een wijntje en een kaasje, maar saai tot op het bot. Op 57th & 9th keert Sting voor het eerst in dertig jaar terug naar de gitaren en het bier. Het leren jack blijkt hem nog verrassend goed te passen en de single I Can’t Stop Thinking About You bewijst dat hij nog altijd een lekkere kroegrocker kan schrijven.

Acoustic

Een van de weinige verrassingen tijdens het meest recente Simple Minds-optreden in Nederland (HMH, november 2015) was de semi-akoestische uitvoering van The American. Geen gierende gitaren van Charlie Burchill, geen heipalendrums van Mel Gaynor, maar een subtiele, stripped-down versie die het liedje zowaar een nieuwe dimensie meegaf. Dat smaakte naar meer, vonden de Schotse veteranen zelf ook en dus ligt er nu een compleet ‘akoestisch’ album met bewerkingen van zo’n beetje alle grote successen op de fan te wachten.

Flotus

Kurt Wagner is geen muzikant die steeds hetzelfde wil doen. Maar het bewandelen van zijwegen leidt niet altijd tot een bevredigend resultaat. Met Cortney Tidwell maakte hij zes jaar terug onder de naam KORT het ongekend truttige Invariable Heartache. Gelukkig revancheerde Wagner zich met zijn Lambchop in de vorm van Mr. M, een ook hier goed ontvangen plaat met delicieuze kamerpop.

Eternally Even

Jim James is er een beetje klaar mee. De man die normaliter licht en liefde predikt, beziet de wereld – klimaatverandering, ongelijkheid, een corrupt politiek systeem – en vraagt zich op Eternally Even af of het allemaal wel goed gaat komen met de kwakkelende mensheid.

The Heavy Entertainment Show

‘All the best ones are dying off so quickly / Well I’m still here, enjoy me while you can.’ Goed om te horen dat Robbie Williams weer even klaar is met swingen en zijn rol als egomaniakale popzanger moeiteloos heeft herpakt. The Heavy Entertainment Show is zijn elfde soloplaat en biedt exact wat je van de man wilt horen.

The Keys Not The People

Boven komen drijven uit de Popronde van vorig jaar, de Rotterdammers van Crying Boys Cafe. De zang van voorman Jasper Hupkens, het ene moment omfloerst en het volgende lekker croonend, heeft wel wat van die van Elbows’ Guy Garvey. Het is het centrale punt in de nummers, die veelal een spaarzame instrumentatie hebben. Dat is ook het knappe; met weinig middelen wordt veel effect gesorteerd.

Honeymoon On Mars

Die mannen hebben er zin in, zeg. Eerst laten ze ons 35 jaar wachten op een nieuwe plaat, het lang niet misse Citizen Zombie van vorig jaar, en nu is er alweer een nieuwe. Met een paar verrassingen in de producersstoel: niet hitman Paul Epworth, zoals bij de vorige gelegenheid, maar Dennis Bovell, de Britse dublegende die in 1979 ook dat spraakmakende debuut Y in de verf zette.

Lazarus

Eigenlijk hadden ze wel met iets meer eerbied en ceremonieel vertoon gepresenteerd mogen worden: drie onuitgebrachte Bowie-songs, opgenomen tijdens de Blackstar-sessies. Nu hangen ze als een soort appendixje aan een nogal overbodig album met ‘cast recordings’ van Lazarus, het succesvolle muziektheaterstuk dat nog tot half januari 2017 in Londen te zien is.

Can't Touch Us Now

Nieuw werk van de Nutty Boys, dat is altijd fijn. De grote hits mogen de laatste jaren dan ontbreken, recente albums als The Liberty Of Norton Folgate (2009) en Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da (2012) toonden wel aan dat Madness nog altijd een garantie is voor typisch Britse skapop, die op z’n minst een glimlach moet kunnen oproepen. Soms een tikkie flauw en voorspelbaar, maar met de tong diep in de wang weten ze er altijd weer mee weg te komen.

Damaged Good

Wie had dat gedacht, zou Telfort-man Hans hebben kunnen zeggen. Van gemengde gevoelens na een al te luidruchtig en bij vlagen ongenuanceerd concert in De Effenaar, eind januari van dit jaar, naar een opperbeste stemming tijdens het veelvuldig beluisteren van Damaged Good.

Control

Toen ik klein was, ontvoerde mijn moeder mij regelmatig van waar ik woonde om een Disney-film te gaan zien. Het was een van de weinige leuke uitstapjes die zij kon bedenken, dus klassiekers als Aladdin, Aristocats en The Lion King zag ik allemaal wel een keer of drie. Misschien ligt het aan mij, maar telkens als ik een Kensington-refrein hoor, moet ik denken aan de openingsscène uit laatstgenoemde film. Rafiki die een lik fruitsap over Simba’s voorhoofd smeert en hem presenteert aan alle onderdanige dieren op de steppe. Een krachtig, emotioneel moment met krachtige, emotionele muziek. Drums als olifantenstappen en de meeslepende samenzang van – zo lijkt het – duizend Afrikaanse krijgers.

Competition Stripe

De drie Groningers van Traumahelikopter zorgden dit jaar al voor een feestje op South By Southwest, tijdens een avond van Burger Records. Dat hippe label brengt dit derde album van de mannen in de VS uit. Volkomen terecht. Twee gitaren, een drumstel en een dozijn gouden melodieën. Want liedjes maken, dat kunnen de mannen.

Rats On Rafts / De Kift

Ouwe rotten versus jonge honden. De Zaanstreek versus Rotterdam. Fanfarepunk versus psychedelische postpunk. De twee meest eigenwijze bands van Nederland verenigd: De Kift en Rats On Rafts. Ze ontmoetten elkaar toen de ene band zijn 25-jarig jubileum vierde en de bandleden van de andere band net 25 jaar jong waren. De wederzijdse liefde ontstond in 2013 tijdens een samenwerking op festival Metropolis en bleef voortduren.

Citizen Of Glass

Het is geen toeval dat de albums van Agnes Obel altijd in het najaar verschijnen. Je mag het eigenlijk niet opschrijven, de link tussen muziek en de seizoenen is te vaak gelegd, maar Agnes Obel ís de herfst. Autumn Obel noemden ze haar op school. Ze leek me iemand die niet zomaar een steek laat vallen. Laat staan een heel breiwerk.

Fake It Till We Die

Anouk heeft iets goed te maken met me. Queen For A Day, haar vorige plaat, was namelijk haar slechtste release tot nu toe. ‘Gezapige liedjes zonder rock of soul, waarbij je gedachten afdwalen naar betere tijden’, schreef ik erover. Dat deed pijn. Als mede-Hagenees heb ik namelijk een zwak voor de groot gebekte blondine. Tuurlijk, slechte liedjes had ze al. Maar een plaat vol slechte liedjes? Nee, dat was voor het eerst. Rot dat ik dat moest opschrijven. Gelukkig kan ik Fake It Till We Die, Anouks tweede album van 2016, als welgemeende excuses accepteren.

You Want It Darker

Sinds Bowie ons – slechts dagen na de release van zijn Blackstar – heeft verlaten, luister ik toch met andere oren naar nieuw werk van muzikanten op leeftijd. Neem Leonard Cohen, 82 jaar inmiddels, die de openings- en titeltrack You Want It Darker begint met de tekst ‘If you are the dealer, I’m out of the game’. Op de achtergrond zingen koren ‘Hineni, hineni’, Hebreeuws voor ‘Hier ben ik’. Cohen antwoordt: ‘I’m ready, my Lord’. Je gaat je toch zorgen maken.

Do Hollywood

Tieners zijn het nog, de broers Brian (19) en Michael D’Addario (17), maar tieners die de muziekgeschiedenis van de jaren zestig, zeventig en tachtig zodanig geabsorbeerd hebben dat ze er naar hartelust uit kunnen putten en er toch hun eigen draai aan geven.

Ruminations

Conor Oberst is terug bij af. Eind vorig jaar verhuisde de geboren liedjesschrijver van New York City naar thuisstad Omaha, waar hij ingesneeuwd raakte en in een vlaag van inspiratie Ruminations schreef en opnam.

The Wave

Na vier albums en meer dan tien miljoen verkochte platen met Keane vond Tom Chaplin het tijd voor een soloplaat. Nu het moederschip in de haven ligt en misschien wel definitief tot het verleden behoort, komt de zanger met het zalvende stemgeluid met elf liedjes, geselecteerd uit een stuk of veertig ideeën die hij in Los Angeles vastlegde.

Building A Beginning

Na het succes van Multiply en Jim deed Jamie Lidell er alles aan om uit het keurslijf van de blue-eyed soul te breken. Another Day had hem vleugels gegeven, maar de Brit voelde zich als Icarus en besloot zijn heil in het experiment te zoeken. Na Compass en Jamie Lidell is hij nu weer grotendeels terug op het soulnest.

WALLS

De albumtitel WALLS blijkt een afkorting. De letters zouden staan voor We Are Like Love Songs. Ja, dat zal best. Het is een iets te gemakkelijke intikker om dan te verklaren dat dat wel eens anders geweest is. Er waren namelijk tijden dat de drie broers en hun neef, opgegroeid in de Pinkstergemeente nota bene, elkaar met dodelijke blikken van het podium keken. Nu is er dus album nummer zeven, met een bijrol voor de dominee op de radio en als rode draad de smachtende liefdesboodschap ‘Oh, don’t say it’s over’.

Gameshow

Nu Prince dood is, noemt vrijwel iedere popmuzikant hem ineens als bron van invloed en inspiratie. Zo ook Alex Trimble, zanger van Two Door Cinema Club. Toen hij tijdens ons interview in de huidige OOR niet echt wist te benoemen hoe Prince hem dan had beïnvloed, dacht ik eigenlijk dat het maar een marketingpraatje was. Maar verrek: de spirit van his purple highness is inderdaad aanwezig op Gameshow, het derde album van deze populaire band.

Friends

Je niet tot cynisme later verleiden, dat is de truc bij het luisteren naar White Lies. Debuut To Lose My Life… (2009) was in feite een kwalitatief hoogwaardige nawee van de postpunkrevival die een groot deel van de jaren nul in zijn greep had. ‘Goede namaak’ noemde ik het destijds.

Sirens

Zijn debuutalbum Space Is Only Noise raakte vijf jaar terug onverwacht een gevoelige snaar. Niet alleen bij clubgangers, maar ook bij popliefhebbers die nachtelijke dansvloeren doorgaans mijden als de zwarte pest. Op Space Is Only Noise knoopte Nicolas Jaar (destijds pas 21 jaar oud) elektronische beats aan soundtrack-achtige psychedelica en musique concrète, zonder ooit haast te maken. Behalve een zwoele slaapkamerplaat en verkoopsucces was Jaars debuut vooral een belofte dat er iets mooiers in het verschiet lag.

Keepin' The Horse Between Me And The Ground

Slimme marketingman of pathologische leugenaar? Of misschien beide? Seasick Steve heeft volgens zijn Britse biograaf Matthew Wright gelogen over van alles en nog wat. Over bijvoorbeeld zijn naam, leven als hobo-bluesman en leeftijd. De Amerikaan deed zich tien jaar ouder voor dan hij was en dat in een wereld waarin veel senioren graag veel jonger willen lijken dan ze zijn. De bluesmuzikant met zijn aparte apparatuur en kleurrijke imago kon rekenen op veel respons. Liegen loonde, zoals vaker het geval is. Gesol met de waarheid is niet goed te praten.

Jupiter

Verandering van spijs doet eten. Het gaat wat ver om Johannes Sigmond (41) een Einzelgänger te noemen, maar sinds 2008 bracht hij braaf iedere twee jaar een album uit dat hij in zijn eentje uitdokterde en in elkaar stak, met soms wat bevriende muzikanten in een laat stadium daarbij betrekkend. Na vier met steeds meer gejuich ontvangen albums moest het anders.

Revolution Radio

Even tellen: hoe vaak hebben we Green Day inmiddels afgeschreven? De eerste keer was toen Insomniac (1995) het megasucces van doorbraakplaat Dookie niet evenaarde. De tweede keer na het nietszeggende Warning (2000) en de laatste keer was vier jaar geleden, toen trilogie ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré! ongekend flopte. Daarna werd frontman Billie Joe Armstrong ook nog eens afgevoerd naar rehab, na een meltdown op het podium. Maar Green Day is een kat met negen levens en zo is Revolution Radio – album nummer twaalf – weer een ouderwets goede plaat, waarop het drietal tekeergaat tegen de wereld van nu in het algemeen en de VS in het bijzonder.

Let Them Eat Chaos

Nico Dijkshoorn op Twitter: ‘Vraag aan hiphop Nederland. Wie schrijft er eindelijk eens een plaat vol nummers over andere mensen? In de ik vorm of hij/zij vorm. Wie?’ Dijkshoorn kreeg weinig bijval; menig wijsneus wist een plaat te noemen waarop wel degelijk in andermans huid gekropen werd. Toch heeft de oud-OOR-columnist een punt. Hiphop gaat maar al te vaak over de rappers zelf en hun levens zijn zelden interessant genoeg om dat te rechtvaardigen. Ook dat van Kate Tempest niet. Dat weet ze maar al te goed.

A Seat At The Table

Solange kenden we tot nu toe vooral als het snel opgefokte zusje van Beyoncé. Ze knokte met zwager Jay Z, schold blanke recensenten uit via social media en ruziede openlijk met Dev Hynes, producer van haar doorbraak-EP True. Dergelijke incidenten zouden er niet zo toe doen als die EP niet het enige boeiende was wat Solange in dertien jaar tijd aan muziek heeft uitgebracht. Met A Seat At The Table is er eindelijk weer wat nieuws van dit supertalent. Het album werd binnen vier dagen aangekondigd én uitgebracht, en doet je alle ophef rondom Solange’s persoontje direct vergeten.

Atrocity Exhibition

Warp en rap, ze doen het niet vaak, maar als ze het doen, dan doen ze het ook goed. Het label heeft er goed aan gedaan om Danny Brown binnen te hengelen. De man met het scheve gebit is een van de meest bijzondere rappers van deze tijd.