OOR Albums overzicht

Abandoned

Wat zou het lekker zijn als er weer eens een Nederlands punkrockbandje echt door weet te breken. Want zeg nou zelf, ben jij al die suffe Herman Brood Academie-bandjes met hoeden en moeilijke blikken die de vaderlandse radio en festivals overstromen ook niet zat?

Rennen

Na het succes van debuutalbum Tremors (2014) brak voor SOHN een drukke periode aan. De Londense producer (echte naam: Christopher Taylor) toerde in twee jaar tijd drie keer de wereld rond en besloot zich daarna terug te trekken in een geïsoleerd huis in Californië. Daar nam hij Rennen op, waarop hij zijn reis van de afgelopen jaren beschrijft.

Oczy Mlody

Wayne Coyne. Een vrolijke uitvreter die zijn kleurrijke wereldbeeld vaak zó dwingend opdient dat je hem op zijn muil zou willen slaan. Echter: met de jaren is er een zeker sérieux in zijn kop geslopen, dat kan niemand ontkennen na de akelige heroïneplaat The Terror (2013).

I See You

Blazers uit een synthesizer van Jamie xx heten ons jubelend welkom op I See You. Ze zetten de toon voor wat gaat volgen: veruit de meest dansbare plaat van The xx. Niet zo gek als je bedenkt dat Jamie zich de laatste jaren overal op aarde heeft uitgesloofd om het publiek te laten zweten op zijn voor een Grammy genomineerde solodebuut In Colour (Skrillex en Diplo gingen er met het beeldje vandoor). In dat publiek bevonden zich niet zelden Oliver Sim en Romy Madley Croft, Jamie’s handlangers in de populairste indieband ter wereld. Zijn succes was een openbaring voor hen: zo kan het dus ook! Er kwam meer tempo in de demo’s die de twee aan het maken waren voor de derde xx-plaat, maar Jamie wilde het na al het dancegeweld juist wat rustiger aan doen. Koppen werden bij elkaar gestoken en compromissen gesloten.


Reflection

Niet lang na The Ship (2016) meldt Brian Eno zich alweer, met een nieuw staaltje uiterst prettige, prikkelende ambient. Hij staat tenslotte te boek als de uitvinder/ontdekker van dat genre, of in ieder geval bedenker van die term. The Ship was een intrigerend buitenbeentje in zijn discografie, omdat hij daar de ambientbeginselen verbond met zijn stem. De plaat bevatte zelfs een zeldzame cover: I’m Set Free van The Velvet Underground. Van de weeromstuit is Reflection weer hardcore ambient: één albumvullend stuk, net als ooit Thursday Afternoon en Neroli.

The Colorist & Emiliana Torrini

De IJslandse zangeres Emiliana Torrini toerde vorig jaar voor het eerst door de Benelux met The Colorist, een achtkoppig orkest uit België, gespecialiseerd in het ‘opnieuw inkleuren’ van andermans liedjes. Het succes van de samenwerking (sterke chemie, uitverkochte zalen) maakt dat deze onwaarschijnlijke combi zijn project nu voortzet met nieuwe concerten én een gezamenlijk album.

Peace Trail

Neil Young kan gewoon niet stoppen met werken wanneer er verder niets interessants gebeurt, zo zingt hij op zijn jongste worp. Want hoe slecht het ook voor het lijf mag wezen, arbeid blijkt wél goed voor de ziel. Zo is Peace Trail dit decennium alweer zijn achtste album, dat hij naar verluidt van de zomer in een vloek en een zucht concipieerde.

Boys For Pele - 20th Anniversary Deluxe Edition

Nadat Little Earthquakes en Under The Pink vorig jaar al met extra tracks en in luxe verpakking uitkwamen, landde dit najaar – precies op tijd voor de feestdagen – ook Tori Amos’ derde plaat opnieuw in de schappen. Boys For Pele kwam oorspronkelijk twintig jaar geleden uit, in wat later de meest vruchtbare periode van Amos’ carrière zou blijken. Rond de veertig nummers nam de Amerikaanse zangeres voor het album op, maar slechts de helft zou de uiteindelijk tracklist halen.

Badmotorfinger - Deluxe Edition

De reissues vallen samen met de bladeren. Het is de vraag of het met Soundgarden-sleutelplaat Badmotorfinger ook nodig was. Nog geen vier jaar geleden werd een hele boxset uitgebracht en het is niet zo dat de plaat moeilijk te vinden is.

We Got It From Here... Thank You 4 Your Service

Iedere journalist kan het beamen: interviews via de mail zijn een ramp. De telefoon is ook al geen pretje. Wil je een goed gesprek, dan moet je elkaar kunnen zien, horen, ruiken en een hand kunnen geven. Dan gebeurt er iets wat nooit kan als er een apparaat tussen zit. Zo is het ook voor muzikanten. Het samen musiceren is stukken makkelijker geworden sinds je elkaar stukken muziek toe kunt mailen. Een zanglijntje, een rap, een productie, je kunt het allemaal voor elkaar krijgen door muziek naar de andere kant van de wereld heen en weer te mailen. Toch zijn dergelijke bijdragen vaak net zo krachteloos als antwoorden op interviewvragen via de mail. Er moet interactie zijn.

Hamburg Demonstrations

Wat is vier jaar op een mensenleven? In 2012 praatte Pete(r) Doherty al met NME over de opvolger van zijn solodebuut Grace/Wastelands. Er kwam, zoals wel vaker in het leven van de voormalige knuffeljunk, het een en ander tussen.

Blue & Lonesome

Meebuigen met de tijd of gewoon je ding blijven doen? Het dilemma voor de ouder wordende muzikant is van alle tijden. The Rolling Stones deden beide en verwerden langzaam tot een golden oldies-act. In de voorhoede van de popmuziek spelen ze al sinds de vroege jaren tachtig (Some Girls, Tattoo You) geen rol meer. Al wordt Voodoo Lounge (1994) in het rijtje beste albums van de band doorgaans ten onrechte over het hoofd gezien. Maar the greatest rock & roll band on earth bleef altijd stadions vullen en als rock-royalty na elf jaar een nieuwe plaat maakt is dat wereldnieuws.

Deeper And Deeper

In september stond Ajay Saggar ook al in onze recensierubriek met het indrukwekkende King Champion Sounds-album To Awake In That Heaven Of Freedom. Hier is alweer een nieuw project van de in Nederland woonachtige Britse muzikant en geluidsman, die door Dinosaur Jr en zelfs My Bloody Valentine met een gerust hart het mengpaneel wordt toevertrouwd.

The Afterglow

Het tweede bandlid van Balthazar dat tijdens het sabbatjaar naar buiten treedt met een soloplaat. Achter de van een Nobelprijswinnaar geleende naam gaat Simon Casier schuil, normaliter bassist, maar hier zanger/multi-instrumentalist/componist/producer. Alleen de bas liet hij bewust staan. En zijn vorige vriendin, want de songs voor The Afterglow schreef Casier tijdens de paar maanden dat de vorige relatie beëindigd werd en de nieuwe begon.

Starboy

Van anonieme zanger naar ‘motherfucking’ Starboy in nog geen vijf jaar tijd. Het is snel gegaan met Abel ‘The Weeknd’ Tesfaye. En eigenlijk is dat best onverwacht. Op zijn debuutmixtapes – eind 2012 gebundeld en officieel uitgebracht als Trilogy – zong de Canadees met het gekke kapsel nog expliciet over drugs en orgies. Sommige van zijn vroege songs, zoals Initiation, behoren tot de duisterste r&b ooit gemaakt. Geen spul voor het grote publiek. Pas op het vorig jaar verschenen Beauty Behind The Madness veranderde The Weeknd ietwat van koers. Zijn typische songs over het oraal inbrengen van menig pil en poes werden afgewisseld door een paar pogingen tot radiovriendelijkere popmuziek, waaronder het Michael Jackson imiterende Can’t Feel My Face. Dat nummer werd zo’n enorme hit dat The Weeknd zich anno 2016 ineens een Groot Popster mag noemen.

Live In Utrecht

2016 was een succesvol jaar met onverwachte wendingen voor De Staat. Het begon eind 2015 al met de bijzondere Witch Doctor-video die viral ging. Publicitair een prima opmaat naar de release van het vierde album O in januari, de clubtour die erop volgde verkocht volledig uit. Dan mocht De Staat ook nog mee als voorprogramma tijdens een groot deel van de Europese Drones-tour van Muse. En toen de cultuursubsidies in augustus werden uitgereikt, viel de Nijmeegse band tot verrassing van velen voor een miljoen euro in de prijzen.

An Odd Entrances

Ga je dan, als recensent, met je goede bedoelingen. En je schijtlollige ‘recensie-sjabloontje voor Thee Oh Sees-platen’, dat amper drie maanden geleden – ter hoogte van hun vorige album A Weird Exits – nog zo bruikbaar leek. Thee Oh Sees-platen klonken immers toch altijd hetzelfde. Nou, niet dus. Zou John Dwyer de OOR lezen?

Hardwired... To Self-Destruct

Curieus: op de rug van de dubbel-cd staat alleen de titel van de plaat. Geen Metallica. Alsof de band wil zeggen: ‘Je weet toch wel dat ie van ons is’. En zo werd hij ook de markt ingeslingerd. Met veel bravoure, zoals we dat kennen van Hetfield, Ulrich en co. Twee dagen voor de release werden de nummers die nog geen clip hadden ook voorzien van een YouTube-filmpje, en kon je je eigen naam ver-Metallica-en. En anders is er altijd nog een modepoppetje dat in een vlog de naam van de band niet kan uitspreken.

Out Of Time - 25th Anniversary Edition

En daar is – keurig op tijd – R.E.M.-album nummer zeven in de 25th Anniversary-reeks, net als alle voorgaande geremasterd, voorzien van extra schijfje (ditmaal vol demo’s) en verpakt in een idiot proof kartonnen doosje waarin de bijgevoegde malligheid ditmaal te overzien is: alleen de tot ‘formaat cd-hoesje’ opgevouwen poster (wat dóe je daar eigenlijk mee?) ontbreekt niet. Of Out Of Time (1991) hun beste album is, valt te betwijfelen (een béétje snob heeft Lifes Rich Pageant en Document hoger zitten), maar het was in elk geval hun meest succesvolle: nooit eerder stond een R.E.M.-album op 1 in alle landen die er commercieel gezien toe deden (waaronder de VS en Engeland). Bovendien was het de enige plaat waarmee de groep ooit Grammy Awards won (drie zelfs, waarvan twee voor single Losing My Religion).

Bang Zullen Ze Leven

Bang Zullen Ze Leven eindigt met een toevallig opgenomen scène in de studio. Roos Rebergen en André Manuel hebben een soort van slappe lach. Ze hadden het gerust achterwege kunnen laten. Dat dit album met plezier gemaakt is, hoor je aan alles.

Woman

Tien jaar geleden sloeg Justice de elektronische muziekwereld knock-out met een uppercut genaamd . Dat Xavier de Rosnay en Gaspard Augé maling hebben aan verwachtingen bewezen ze in 2011 met de wat matte, hevig door de jaren zeventig geïnspireerde opvolger Audio, Video, Disco.

Stout! Stout! Stout!

Wie de naam Jeroen Aalbers iets zegt, is een brave voorleesvader óf een volhardende punker met een encyclopedische kennis van Rotterdamse takkeherrie. Dat zit zo: Aalbers is een kinderboekenschrijver die zichzelf een parallel leven gunt als de rocker Jerry Hormone.

Here

We hebben het echt lang geprobeerd, maar dit zesde studioalbum van Alicia Keys kan ons niet geheel bekoren. Het heeft allerlei pluspunten, zoals krachtige teksten, Keys’ vaak rauwe stemgeluid en het straatgevoel in de presentatie. Maar het probleem zit ‘m vooral in de productie.

57th & 9th

Toen Sting in 1986 stopte met The Police was hij naar eigen zeggen helemaal klaar met rockmuziek. Wat volgde was een oeuvre vol tot in de puntjes verzorgde kamerbrede popmuziek. Uiterst verantwoord en best lekker bij een wijntje en een kaasje, maar saai tot op het bot. Op 57th & 9th keert Sting voor het eerst in dertig jaar terug naar de gitaren en het bier. Het leren jack blijkt hem nog verrassend goed te passen en de single I Can’t Stop Thinking About You bewijst dat hij nog altijd een lekkere kroegrocker kan schrijven.

Acoustic

Een van de weinige verrassingen tijdens het meest recente Simple Minds-optreden in Nederland (HMH, november 2015) was de semi-akoestische uitvoering van The American. Geen gierende gitaren van Charlie Burchill, geen heipalendrums van Mel Gaynor, maar een subtiele, stripped-down versie die het liedje zowaar een nieuwe dimensie meegaf. Dat smaakte naar meer, vonden de Schotse veteranen zelf ook en dus ligt er nu een compleet ‘akoestisch’ album met bewerkingen van zo’n beetje alle grote successen op de fan te wachten.

Flotus

Kurt Wagner is geen muzikant die steeds hetzelfde wil doen. Maar het bewandelen van zijwegen leidt niet altijd tot een bevredigend resultaat. Met Cortney Tidwell maakte hij zes jaar terug onder de naam KORT het ongekend truttige Invariable Heartache. Gelukkig revancheerde Wagner zich met zijn Lambchop in de vorm van Mr. M, een ook hier goed ontvangen plaat met delicieuze kamerpop.

Eternally Even

Jim James is er een beetje klaar mee. De man die normaliter licht en liefde predikt, beziet de wereld – klimaatverandering, ongelijkheid, een corrupt politiek systeem – en vraagt zich op Eternally Even af of het allemaal wel goed gaat komen met de kwakkelende mensheid.

The Heavy Entertainment Show

‘All the best ones are dying off so quickly / Well I’m still here, enjoy me while you can.’ Goed om te horen dat Robbie Williams weer even klaar is met swingen en zijn rol als egomaniakale popzanger moeiteloos heeft herpakt. The Heavy Entertainment Show is zijn elfde soloplaat en biedt exact wat je van de man wilt horen.

The Keys Not The People

Boven komen drijven uit de Popronde van vorig jaar, de Rotterdammers van Crying Boys Cafe. De zang van voorman Jasper Hupkens, het ene moment omfloerst en het volgende lekker croonend, heeft wel wat van die van Elbows’ Guy Garvey. Het is het centrale punt in de nummers, die veelal een spaarzame instrumentatie hebben. Dat is ook het knappe; met weinig middelen wordt veel effect gesorteerd.

Honeymoon On Mars

Die mannen hebben er zin in, zeg. Eerst laten ze ons 35 jaar wachten op een nieuwe plaat, het lang niet misse Citizen Zombie van vorig jaar, en nu is er alweer een nieuwe. Met een paar verrassingen in de producersstoel: niet hitman Paul Epworth, zoals bij de vorige gelegenheid, maar Dennis Bovell, de Britse dublegende die in 1979 ook dat spraakmakende debuut Y in de verf zette.

Lazarus

Eigenlijk hadden ze wel met iets meer eerbied en ceremonieel vertoon gepresenteerd mogen worden: drie onuitgebrachte Bowie-songs, opgenomen tijdens de Blackstar-sessies. Nu hangen ze als een soort appendixje aan een nogal overbodig album met ‘cast recordings’ van Lazarus, het succesvolle muziektheaterstuk dat nog tot half januari 2017 in Londen te zien is.

Can't Touch Us Now

Nieuw werk van de Nutty Boys, dat is altijd fijn. De grote hits mogen de laatste jaren dan ontbreken, recente albums als The Liberty Of Norton Folgate (2009) en Oui Oui Si Si Ja Ja Da Da (2012) toonden wel aan dat Madness nog altijd een garantie is voor typisch Britse skapop, die op z’n minst een glimlach moet kunnen oproepen. Soms een tikkie flauw en voorspelbaar, maar met de tong diep in de wang weten ze er altijd weer mee weg te komen.

Damaged Good

Wie had dat gedacht, zou Telfort-man Hans hebben kunnen zeggen. Van gemengde gevoelens na een al te luidruchtig en bij vlagen ongenuanceerd concert in De Effenaar, eind januari van dit jaar, naar een opperbeste stemming tijdens het veelvuldig beluisteren van Damaged Good.

Control

Toen ik klein was, ontvoerde mijn moeder mij regelmatig van waar ik woonde om een Disney-film te gaan zien. Het was een van de weinige leuke uitstapjes die zij kon bedenken, dus klassiekers als Aladdin, Aristocats en The Lion King zag ik allemaal wel een keer of drie. Misschien ligt het aan mij, maar telkens als ik een Kensington-refrein hoor, moet ik denken aan de openingsscène uit laatstgenoemde film. Rafiki die een lik fruitsap over Simba’s voorhoofd smeert en hem presenteert aan alle onderdanige dieren op de steppe. Een krachtig, emotioneel moment met krachtige, emotionele muziek. Drums als olifantenstappen en de meeslepende samenzang van – zo lijkt het – duizend Afrikaanse krijgers.

Competition Stripe

De drie Groningers van Traumahelikopter zorgden dit jaar al voor een feestje op South By Southwest, tijdens een avond van Burger Records. Dat hippe label brengt dit derde album van de mannen in de VS uit. Volkomen terecht. Twee gitaren, een drumstel en een dozijn gouden melodieën. Want liedjes maken, dat kunnen de mannen.

Rats On Rafts / De Kift

Ouwe rotten versus jonge honden. De Zaanstreek versus Rotterdam. Fanfarepunk versus psychedelische postpunk. De twee meest eigenwijze bands van Nederland verenigd: De Kift en Rats On Rafts. Ze ontmoetten elkaar toen de ene band zijn 25-jarig jubileum vierde en de bandleden van de andere band net 25 jaar jong waren. De wederzijdse liefde ontstond in 2013 tijdens een samenwerking op festival Metropolis en bleef voortduren.

Citizen Of Glass

Het is geen toeval dat de albums van Agnes Obel altijd in het najaar verschijnen. Je mag het eigenlijk niet opschrijven, de link tussen muziek en de seizoenen is te vaak gelegd, maar Agnes Obel ís de herfst. Autumn Obel noemden ze haar op school. Ze leek me iemand die niet zomaar een steek laat vallen. Laat staan een heel breiwerk.

Fake It Till We Die

Anouk heeft iets goed te maken met me. Queen For A Day, haar vorige plaat, was namelijk haar slechtste release tot nu toe. ‘Gezapige liedjes zonder rock of soul, waarbij je gedachten afdwalen naar betere tijden’, schreef ik erover. Dat deed pijn. Als mede-Hagenees heb ik namelijk een zwak voor de groot gebekte blondine. Tuurlijk, slechte liedjes had ze al. Maar een plaat vol slechte liedjes? Nee, dat was voor het eerst. Rot dat ik dat moest opschrijven. Gelukkig kan ik Fake It Till We Die, Anouks tweede album van 2016, als welgemeende excuses accepteren.

You Want It Darker

Sinds Bowie ons – slechts dagen na de release van zijn Blackstar – heeft verlaten, luister ik toch met andere oren naar nieuw werk van muzikanten op leeftijd. Neem Leonard Cohen, 82 jaar inmiddels, die de openings- en titeltrack You Want It Darker begint met de tekst ‘If you are the dealer, I’m out of the game’. Op de achtergrond zingen koren ‘Hineni, hineni’, Hebreeuws voor ‘Hier ben ik’. Cohen antwoordt: ‘I’m ready, my Lord’. Je gaat je toch zorgen maken.

Do Hollywood

Tieners zijn het nog, de broers Brian (19) en Michael D’Addario (17), maar tieners die de muziekgeschiedenis van de jaren zestig, zeventig en tachtig zodanig geabsorbeerd hebben dat ze er naar hartelust uit kunnen putten en er toch hun eigen draai aan geven.

Ruminations

Conor Oberst is terug bij af. Eind vorig jaar verhuisde de geboren liedjesschrijver van New York City naar thuisstad Omaha, waar hij ingesneeuwd raakte en in een vlaag van inspiratie Ruminations schreef en opnam.

The Wave

Na vier albums en meer dan tien miljoen verkochte platen met Keane vond Tom Chaplin het tijd voor een soloplaat. Nu het moederschip in de haven ligt en misschien wel definitief tot het verleden behoort, komt de zanger met het zalvende stemgeluid met elf liedjes, geselecteerd uit een stuk of veertig ideeën die hij in Los Angeles vastlegde.

Building A Beginning

Na het succes van Multiply en Jim deed Jamie Lidell er alles aan om uit het keurslijf van de blue-eyed soul te breken. Another Day had hem vleugels gegeven, maar de Brit voelde zich als Icarus en besloot zijn heil in het experiment te zoeken. Na Compass en Jamie Lidell is hij nu weer grotendeels terug op het soulnest.

WALLS

De albumtitel WALLS blijkt een afkorting. De letters zouden staan voor We Are Like Love Songs. Ja, dat zal best. Het is een iets te gemakkelijke intikker om dan te verklaren dat dat wel eens anders geweest is. Er waren namelijk tijden dat de drie broers en hun neef, opgegroeid in de Pinkstergemeente nota bene, elkaar met dodelijke blikken van het podium keken. Nu is er dus album nummer zeven, met een bijrol voor de dominee op de radio en als rode draad de smachtende liefdesboodschap ‘Oh, don’t say it’s over’.

Gameshow

Nu Prince dood is, noemt vrijwel iedere popmuzikant hem ineens als bron van invloed en inspiratie. Zo ook Alex Trimble, zanger van Two Door Cinema Club. Toen hij tijdens ons interview in de huidige OOR niet echt wist te benoemen hoe Prince hem dan had beïnvloed, dacht ik eigenlijk dat het maar een marketingpraatje was. Maar verrek: de spirit van his purple highness is inderdaad aanwezig op Gameshow, het derde album van deze populaire band.

Friends

Je niet tot cynisme later verleiden, dat is de truc bij het luisteren naar White Lies. Debuut To Lose My Life… (2009) was in feite een kwalitatief hoogwaardige nawee van de postpunkrevival die een groot deel van de jaren nul in zijn greep had. ‘Goede namaak’ noemde ik het destijds.

Sirens

Zijn debuutalbum Space Is Only Noise raakte vijf jaar terug onverwacht een gevoelige snaar. Niet alleen bij clubgangers, maar ook bij popliefhebbers die nachtelijke dansvloeren doorgaans mijden als de zwarte pest. Op Space Is Only Noise knoopte Nicolas Jaar (destijds pas 21 jaar oud) elektronische beats aan soundtrack-achtige psychedelica en musique concrète, zonder ooit haast te maken. Behalve een zwoele slaapkamerplaat en verkoopsucces was Jaars debuut vooral een belofte dat er iets mooiers in het verschiet lag.

Keepin' The Horse Between Me And The Ground

Slimme marketingman of pathologische leugenaar? Of misschien beide? Seasick Steve heeft volgens zijn Britse biograaf Matthew Wright gelogen over van alles en nog wat. Over bijvoorbeeld zijn naam, leven als hobo-bluesman en leeftijd. De Amerikaan deed zich tien jaar ouder voor dan hij was en dat in een wereld waarin veel senioren graag veel jonger willen lijken dan ze zijn. De bluesmuzikant met zijn aparte apparatuur en kleurrijke imago kon rekenen op veel respons. Liegen loonde, zoals vaker het geval is. Gesol met de waarheid is niet goed te praten.

Revolution Radio

Even tellen: hoe vaak hebben we Green Day inmiddels afgeschreven? De eerste keer was toen Insomniac (1995) het megasucces van doorbraakplaat Dookie niet evenaarde. De tweede keer na het nietszeggende Warning (2000) en de laatste keer was vier jaar geleden, toen trilogie ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré! ongekend flopte. Daarna werd frontman Billie Joe Armstrong ook nog eens afgevoerd naar rehab, na een meltdown op het podium. Maar Green Day is een kat met negen levens en zo is Revolution Radio – album nummer twaalf – weer een ouderwets goede plaat, waarop het drietal tekeergaat tegen de wereld van nu in het algemeen en de VS in het bijzonder.

Let Them Eat Chaos

Nico Dijkshoorn op Twitter: ‘Vraag aan hiphop Nederland. Wie schrijft er eindelijk eens een plaat vol nummers over andere mensen? In de ik vorm of hij/zij vorm. Wie?’ Dijkshoorn kreeg weinig bijval; menig wijsneus wist een plaat te noemen waarop wel degelijk in andermans huid gekropen werd. Toch heeft de oud-OOR-columnist een punt. Hiphop gaat maar al te vaak over de rappers zelf en hun levens zijn zelden interessant genoeg om dat te rechtvaardigen. Ook dat van Kate Tempest niet. Dat weet ze maar al te goed.

A Seat At The Table

Solange kenden we tot nu toe vooral als het snel opgefokte zusje van Beyoncé. Ze knokte met zwager Jay Z, schold blanke recensenten uit via social media en ruziede openlijk met Dev Hynes, producer van haar doorbraak-EP True. Dergelijke incidenten zouden er niet zo toe doen als die EP niet het enige boeiende was wat Solange in dertien jaar tijd aan muziek heeft uitgebracht. Met A Seat At The Table is er eindelijk weer wat nieuws van dit supertalent. Het album werd binnen vier dagen aangekondigd én uitgebracht, en doet je alle ophef rondom Solange’s persoontje direct vergeten.

Atrocity Exhibition

Warp en rap, ze doen het niet vaak, maar als ze het doen, dan doen ze het ook goed. Het label heeft er goed aan gedaan om Danny Brown binnen te hengelen. De man met het scheve gebit is een van de meest bijzondere rappers van deze tijd.

Head Carrier

De eerste reünieplaat van de Pixies, Indie Cindy, werd in 2014 vrij unaniem de grond in geboord. En werd daarmee het gelijk van bassiste/zangeres Kim Deal, die een nieuw album nooit zag zitten en in 2013 definitief opstapte.

22, A Million

Justin Vernon maakte met For Emma, Forever Ago (2008) een droomdebuut met een klassiek verhaal. Teruggetrokken in een bos bij Wisconsin schreef hij in een ijskoude winter hartzeer van zich af in pure en breekbare liedjes. De plaat sloeg aan en drie jaar later slaagde hij er op Bon Iver, Bon Iver in om zijn folky muziek in een weelderige bandsound te gieten. Platina en Grammy’s waren zijn deel, maar in 2012 trok Vernon tijdelijk de stekker uit Bon Iver. De druk was te groot geworden en ondanks het succes zat hij allerminst goed in zijn vel.

Dusk

Vorig jaar brachten James Hoare (Veronica Falls) en Jack Cooper (Mazes) vrij geruisloos twee prachtplaten met bescheiden indiepop uit. Ultimate Painting en Green Lanes werden analoog opgenomen op strikt vintage apparatuur in het Londense appartement van Hoare, waar je niet teveel lawaai kunt maken.

Young As The Morning Old As The Sea

Het is onzin dat je als journalist écht objectief, zonder enige verwachtingen, aan het recenseren van een plaat begint. Dat gebeurt in werkelijkheid maar zelden. Als het goed is, zet een recensent juist een album op met koffers aan kennis en voorgeschiedenis in zijn kop. Je bent bijvoorbeeld goed bekend met het eerdere werk van de artiest. En aan de hand daarvan kun je bijvoorbeeld bepalen of hij of zij iets nieuws doet of niet. Of er sprake van artistieke groei of verandering is. Goed voorbeeld van dat laatste: Young As The Morning Old As The Sea, het nieuwe album van Passenger.

Lucky Horse

Noem de onvolprezen Canadese cultband Broken Social Scene als belangrijke invloed, en dan met name hun sleutelplaat You Forgot It In People (2002), en je hebt mijn aandacht. Slim dus van deze Haags-Amsterdamse band om dat in de huidige OOR even te doen? Ja en nee, want verwachtingen en waarmaken en alles.

There And Back

Hun komende theatershow (2017) gaat From Tucson With Songs heten. Die titel is door de eeneiige tweeling Arnout en Sander Brinks uit Assen niet zomaar gekozen. Voor hun derde album bij Excelsior trokken de mannen door de VS en dat is te horen.

Heads Up

Je kon erop wachten. Na de pure, climaxloze spanningsopbouw in ieder nummer van Warpaints vorige (titelloze) album volgt op derde plaat Heads Up de grote ontlading. In opener Whiteout wordt er al lekker uitgehaald, het broeierige begin van By Your Side mondt uit in een zweterige clubbeat en single New Song is zelfs een dansbaar popliedje, met als opvallendste aspect de onderlinge rolverdeling.

Ape In Pink Marble

Liefde is het centrale thema op Ape In Pink Marble van de eigenzinnige indiefolkzanger Devendra Banhart. Zijn negende plaat maakte hij in nauwe samenwerking met zijn oude maten Noah Georgeson en Josiah Steinbrick.

Kindly Now

Voor wie niet kan kiezen tussen pure chocolade, melk of hazelnoot is er Kindly Now, het nieuwe album van Keaton Henson. Deze uit West-Londen afkomstige singer-songwriter combineert – bedoeld of onbedoeld – het beste van Perfume Genius, Damien Rice en James Blake.

Fixion

Boer Tjallink is in Arjan Ederveens Geboren In Een Verkeerd Lichaam eigenlijk een bosneger. Met Trentemøller is iets dergelijks aan de hand. Eigenlijk was de immer in het zwart geklede Deen veel liever muzikant geweest in de grimmige jaren tachtig.

Shape Shift With Me

Laura Jane Grace groeide de afgelopen jaren uit tot de spokesperson van de transgendergemeenschap in Amerika. Ze was de hoofdpersoon in documentairereeks True Trans, later dit jaar verschijnt autobiografie Tranny: Confesions Of Punk Rock’s Most Infamous Anarchist Sellout en natuurlijk maakte ze met haar band Against Me! in 2014 album Transgender Dysphoria Blues. Grace schreef dat album niet voor fans of medebandleden maar om haar leven te redden, zo vertelde de frontvrouw in interviews. Inmiddels is er vier jaar verstreken sinds haar coming out en lijkt het goed te gaan met de zangeres.

Preoccupations

Je moet het maar durven, je debuutalbum openen met een drone van een dikke minuut. Ware het niet dat dit natuurlijk helemaal geen debuut is: Preoccupations is Viet Cong zonder politiek incorrecte bandnaam. En laat ik gelijk maar het eindoordeel vellen: Preoccupations is een Hele Spannende Plaat.

Stage Four

Een mokerslag. Eentje waarvan je versuft van in een hoekje blijft liggen. Stage Four van Touché Amoré is zo’n zeldzaam album dat je verward achterlaat, dat je telkens opnieuw wilt draaien en waarin je telkens nieuwe dingen ontdekt.

Skeleton Tree

‘You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur’. Skeleton Tree opent met een hartverscheurende zin die Nick Cave nooit had willen zingen. We kennen allemaal het verhaal; de zin verwijst naar zijn vijftienjarige zoon Arthur, die op 14 juli 2015 van een hoge klif bij Brighton viel en stierf.

Acoustic Recordings 1998-2016

Even met de deur in huis: nee, hier opent zich geen verborgen schatkist. Op één na alle 26 tracks van Acoustic Recordings 1998-2016 waren óf gewoon te vinden op reguliere albums (van The White Stripes, The Raconteurs en White solo) óf figureerden op b-kantjes, soundtracks en, eh, reclamefilmpjes voor Coca-Cola. En dat ene ‘nieuwe’ nummer (City Lights van The White Stripes) is natuurlijk ook niet nieuw: het was bedoeld voor Get Behind Me Satan (2005), maar simpelweg – onvoltooid – in het ongerede geraakt. Tot White het dit jaar alsnog afrondde. Maar laten we ons niet verliezen in nodeloze details (of het gissen naar het waarom van deze dubbeldikke Jack White Unplugged). Want wat een fijne verzamelaar is het.

To Awake In That Heaven Of Freedom

Precies 77 minuten duurt de nieuwe plaat van King Champion Sounds en – spoiler alert – hij verveelt geen seconde. Sterker nog, de in Nederland wonende Brit Ajay Saggar, in een ander leven geluidsman voor tal van gevierde indierockbands maar nu even muzikaal mastermind van een collectief waarin we verder o.a. voormalig Ex-zanger G.W. Sok treffen, bezorgt je in negentien (!) tracks de ene ‘WTF gebeurt hier?’-erlebnis na de andere.

Wild World

Ik luisterde dit nieuwe album van Bastille in een bedrijfspand vol mensen wier muziekkennis niet verder reikt dan de playlists van Sky Radio en Radio 538. Ondanks dat deze voor de stadions bereide electropop dus precies in hun straatje past, draaide ik iedere keer dat er iemand langsliep de volumeknop omlaag. Waarom? Nou, omdat ik me kapot schaamde. Toen een bekende van mij ongezien binnenliep, legde hij nog net geen hand op mijn voorhoofd. Alleen hoge koorts zou kunnen verklaren waarom ik naar deze meuk luisterde.

Goodbye To Language

Daniel Lanois werkte begin jaren tachtig mee aan ettelijke ambientalbums van Brian Eno, die hem vervolgens binnenloodste bij U2, waarna hij als producer werd aangetrokken door uiteenlopende grootheden als Peter Gabriel, Bob Dylan, The Neville Brothers, Emmylou Harris en Willie Nelson.

Schmilco

Wilco kwam vorige zomer zonder vooraankondiging met een fonkelnieuw album, dat ongekunstelder en onbevangener aandeed dan de verbluffende voorganger The Whole Love. Saillant genoeg ging het bij het amper een half uur klokkende Star Wars goeddeels om vrij kale demo’s van voorman Jeff Tweedy, waar de vijf andere groepsleden vervolgens vaak individueel hun partijen aan hadden toegevoegd. Die werkwijze werd naar verluidt ook gevolgd bij Schmilco, ongetwijfeld met een vette knipoog vernoemd naar de klassieker Nilsson Schmilsson van Harry Nilsson, terwijl de Spaanse gagstripkunstenaar Joan Cornellà tekende voor de al even absurdistische hoes.

Great Pile of Nothing

Recent gehoord voor aanvang van een concert: ‘Is dit écht een Nederlandse band?’ Het onderwerp van gesprek was I Got Skills, de onwaarschijnlijk aanstekelijke meebruller die Mozes And The Firstborn op de kaart zette. De internationale allure die op meer van hun titelloze debuut uit 2013 doorklonk (Bloodsucker, Peter Jr.) is op opvolger Great Pile of Nothing grotendeels intact gebleven.

Mangy Love

Dubbelalbum Big Wheel And Others uit 2013, zijn laatste reguliere liedjescollectie, was onbedoeld een afspiegeling van de incoherente loopbaan van Cass McCombs. Het kende behoorlijke songs, maar ook nogal wat zwakke momenten en fout geleuter. De Amerikaanse singer-songwriter revancheert zich met plaat nummer acht, Mangy Love. Glorieus.

St. Tropez

Nieuw bandje uit Amsterdam? Ja en nee. Vorig jaar op Sleazefest zag ik vier bekende koppen ineens de boel kort en klein spelen. Ruim een jaar later klinkt St. Tropez op zijn debuut precies zo furieus als toen.

Jannes van der Wal

In zijn projecten en onderwerpkeuzes is zanger/tekstdichter Meindert Talma behoorlijk onvoorspelbaar gebleken, de laatste jaren. Album nummer 13 handelt over het leven van de Friese dammer Jannes van der Wal (1956-1996).

Trick

Met Carry On The Grudge liet Jamie Treays twee jaar geleden al horen dat het straatschoffie van debuut Panic Prevention volwassen was geworden. De comebackplaat van de Britse songwriter volgde na vijf moeilijke jaren in zijn privéleven en bestond uit twaalf verrassend gevoelige liedjes waarin hij weinig rapte, maar daadwerkelijk zong. Op opvolger en vierde album Trick klinkt Jamie T nog steeds als een ontwikkeld man met een volwassen stemgeluid, maar stilistisch keert hij juist meer terug naar het wildere geluid van zijn beginjaren.

We Move

‘Is it better to live your life in shallow water or is failure drowning in the deep end? ... Don’t let fear control you’, klinkt het in het kwetsbare Lost Angles. James Vincent McMorrow onderwerpt zich aan een grondig zelfonderzoek op We Move. Zoekend en tastend baant hij zich een weg door het leven en op zijn derde plaat geeft hij de luisteraar een intiem inkijkje in zijn wederwaardigheden.

Ibifornia

Ibifornia is Cassius’ eerste plaat in tien jaar tijd, maar de sound van het Franse electroduo is nauwelijks veranderd. Nog steeds maken producers Philippe ‘Zdar’ Cerboneschi en Hubert ‘Boom Bass’ Blanc-Francard lekker luchtige en hitgevoelige house en synthpop met een wolkje soul en ‘echte’ instrumentatie.

And The Anonymous Nobody

Van de te vaak gebruikte metaforen in muziekrecensies is die van ‘de weg’ een topper. Verkeerde weg, andere weg, doodlopende weg. Je kunt nogal wat inslaan als muzikant en anders wel buiten de gebaande paden gaan. Op het pad dat De La Soul bewandelt, lijken ze op een soort van Star Trek-transporter te zijn gestuit, want ze staan plots heel ergens anders dan op The Grind Date uit 2004 (we tellen even dat vreemde tussenproject First Serve, toen ze niet als De La Soul aangesproken mochten worden, niet mee).

Don't Die On Me Now

Jett Rebel heet ons welkom in zijn nieuwe huis. Hij heeft wat nieuwe verhalen te vertellen, zo verklaart hij in de openingstrack. ‘You’re waiting for somebody like me’, zingt hij in Devious Child. Het nummer knalt en dendert meteen ruim zeven minuten door. Zoals onvoorspelbare Jelte opnieuw een heel album graag kronkelt en afdwaalt naar nieuw te ontginnen gebieden.

Total Depravity

Zo ergens halverwege 2016 kunnen we wel stellen dat dit een muziekjaar van hoge pieken en diepe dalen is. Een jaar waarin iconen wegvielen, maar waarin inmiddels ook een indrukwekkend rijtje sterke platen het licht zag. En dat rijtje groeit voorlopig gestaag verder. Total Depravity, het vijfde album van The Veils, is het volgende hoogtepuntje dat samenstellers van de eindejaarslijstjes hoofdbrekens gaat kosten.

Amnesty (I)

Eind 2014 besloot Alice Glass om Crystal Castles te verlaten. Dat was nogal wat. De zangeres was drie ijzersterke platen lang zowel de stem als het gezicht van het veelzijdige electropopduo geweest. Ethan Kath, songwriter, producer en overgebleven helft van de band, liet al snel weten dat Crystal Castles zou blijven doorgaan. Hij introduceerde een nieuwe zangeres, de nog onbekende Edith Frances.

Callus

Muzikant en yogaleraar Sumach Ecks is ook weer bezig. Gonjasufi roerde zich op een plaat van Flying Lotus en kwam vervolgens onder de aandacht van het roemruchte Warp-label. Daar manifesteerde hij zich met een late, lo-fi-achtige variant op de triphop.

High Anxiety

Na het wegvallen van bassist Gwil Sainsbury werd drummer Thom Green een belangrijke creatieve kracht binnen Alt-J. Dat was goed te horen op This Is All Yours; de single Hunger Of The Pine, met de Miley Cyrus-sample, komt grotendeels uit zijn koker. Green is ook al jaren sluimerend actief als remixer, hij nam onder meer werk van Wolf Alice, Moby en Leftfield onder handen.

Golden Sings That Have Been Sung

Het zijn de bedachtzame details die Golden Sings That Have Been Sung zo mooi tot leven wekken. Een paar flageolet-tonen op gitaar. Een klarinet. Hier en daar een bottleneck. Ryley Walker wilde duidelijk een paar stappen terug doen na het rumoerige Primrose Green (2015).

25 25

Wie Factory Floor de afgelopen jaren live zag, weet dat hun concerten vaak een uiterst fysieke ervaring zijn. Een uitpuitingsslag op een meedogenloze en eindeloze puls die leidde tot catharsis, voor wie daar gevoelig voor is. Jammer was wel dat de intense drummer Dominic Butler de band een paar jaar terug verliet, wat ten koste ging van het avontuur op het podium.

A Weird Exits

Voor de inwisselbare jaarlijkse albums van lo-fi-liedjesfabriek Guided By Voices maakte ik ooit een mooi recensie-sjabloontje. Iets als ‘Ha, de [hoog cijfer]ste worp van dwangmatig veelschrijver Robert Pollard en kornuiten! Weer [hoog cijfer] nieuwe liedjes van anderhalve minuut of korter, veel matig uitgewerkte ideeën en half gelukte aanzetjes. Vroeger waren ze beter, maar na een beetje zoeken tellen we toch weer [laag cijfer] pareltjes – op naar de volgende!’ Werkte altijd.

For All We Know

Een van de betere debuten van dit jaar komt van de 28-jarige Neo Jessica Joshua, beter bekend als Nao. Deze zangeres uit Nottingham studeerde ooit vocale jazz in Londen, maar van dat stukje verleden hoor je aanvankelijk weinig terug op eerste worp For All We Know.

Give A Glimpse Of What Yer Not

Met het verschijnen van Give A Glimpse Of What Yer Not is de oerbezetting van Dinosaur Jr. productiever sinds de reünie in 2005 dan in de jaren tachtig. Toen produceerden J Mascis, Lou Barlow en Murph drie klassiek geworden platen, dit is alweer het vierde album van het tweede tijdperk.

Boy King

‘Their boldest and most vital album to date’, aldus de begeleidende brief bij deze vijfde worp van Wild Beasts. Was het maar waar. Op Boy King maakt de band juist voor het eerst een veilige en uitgebluste indruk.

Earth

Neil Young verving afgelopen jaar het geblesseerde Crazy Horse door Promise Of The Real, de zelfbenoemde cowboyhippiesurfrockband rond twee zonen van de levende countrylegende Willie Nelson. Na het maken van The Monsanto Years, een onvervalste protestplaat tegen kapitalisme, milieuvervuiling, privacyschending en consumptisme, volgde een uitgebreide tournee met uitputtende optredens, die steevast openden met een korte akoestische soloset.

Engage!

Op het eerste gezicht is er niet veel veranderd bij Antillectual. Ja, ze hebben weer eens een nieuwe bassist, maar het aantal bandleden dat de Nijmeegse punkband heeft versleten is bijna langer dan de lijst met Amerikaanse presidenten, dus dat mag geen verrassing zijn.

Till The Tomb

Met een zanger die opgroeide in Zuid-Afrika en maar liefst drie drummers in de gelederen kon het niet anders dan dat op de charmante debuutplaat van Beaty Heart (Mixed Blessings, 2014) de nadruk lag op ritmes, veelal met een Afrikaans karakter. De vergelijkingen met Vampire Weekend en Animal Collective waren dan ook niet van de lucht.

Hypercaffium Spazzinate

Meestal is het niet zo’n goed idee: ouder wordende punkrockers, die ver uit elkaar wonen en elkaar via mail stukjes van nummers toesturen om zo een album te maken. We hielden ons hart dan ook vast voor Hypercaffium Spazzinate, het pas zevende album van Descendents, u weet wel, die band die in 1982 – toen was ik nog niet eens geboren! – met Milo Goes To College de standaard voor alle pop- en skatepunkalbums ongekend hoog legde. De band ook zonder wie Blink-182, Fall Out Boy, Green Day en noem ze allemaal maar op nooit bestaan hadden.

Look Park

Fountains Of Wayne maakte in 1996 een geniale debuutplaat, die terecht juichende kritieken oogstte maar nauwelijks verkocht. Uiteindelijk bracht de single Stacy’s Mom van hun derde album Welcome Interstate Managers alsnog het verdiende hitsucces, maar echt van de grond komen deed de carrière van de band nooit: de Fountains waren en bleven culthelden. Zanger Chris Collingwood is inmiddels 48 en gooit het nu over een andere boeg. Hij probeert het op eigen kracht onder de naam Look Park.

The Columbia Years 1968-1969

In 1968 trouwde Miles Davis met Betty Mabry, een zangeres, model en all-round cool chick die dikke vrienden was met veel van de grote rocksterren uit die tijd. Het huwelijk duurde uiteindelijk slechts een jaar, maar was van immense invloed op de muziek van Miles. Via zijn vrouw leerde de legendarische trompettist namelijk Jimi Hendrix, Sly Stone en James Brown kennen, invloeden die zouden leiden tot platen als Bitches Brew en In A Silent Way. Betty Davis is kortom direct verantwoordelijk voor Miles’ beroemde elektrische periode.

Theyesandeye

Zeer aangename verrassing, deze vierde plaat van Lamb-zangeres Lou Rhodes. Haar vorige soloalbums waren vrij doorsnee singer-songwriterwerkjes, vooral mooi vanwege haar stem, maar verder niet echt bijzonder. Op Theyesandeye heeft de Britse zangeres, in samenwerking met co-producer Simon Byrt (o.a. Emiliana Torrini), haar liedjes veel dikker aangekleed.

Red Earth & Pouring Rain

Vanwege het gebruik van een banjo werd Bear’s Den twee jaar terug, toen debuut Islands verscheen, ingedeeld bij bands als Mumford & Sons en Matthew And The Atlas.

Man Machine Poem

The Tragically Hip is zo’n band waarvan je zeker wist dat ze er altijd zouden zijn. Al drie decennia een oerdegelijke carrière in poëtische onderbuikrock en sinds jaar en dag het muzikale geweten van Canada. Thuis hockeystadionvullers, hier om de twee à drie jaar Paradiso-vullers. The Hip stelt live nooit teleur. Maar met de aankondiging van dit veertiende album kwam ook het bericht dat zanger Gordon Downie (52) een niet te genezen hersentumor heeft.

Deluxe

In Deerhunter hou je het niet lang uit als je geen Bradford Cox of Lockett Pundt heet, dus startte tweede gitarist Frankie Broyles het nieuwe bandje Omni. Zanger/bassist Philip Frobos en drummer Billy Mitchell zijn afkomstig uit Carnivores, ook geen onbekenden in de rammelpopscene van Atlanta.