OOR Albums overzicht

Modern Pressure

Daniel Romano vond met een vorm van old school country in de hard sentimentele stijl van zijn grote idool George Jones gehoor bij zowel verstokte countryrockfanaten als de onpeilbare hipstergeneratie. Kennelijk wilde de Canadees zich niet voor één gat laten vangen, want op het vorig jaar verschenen Mosey klonk hij zo goed als onherkenbaar.

One More Light

Debuut Hybrid Theory van Linkin Park werd alleen in de VS al meer dan elf miljoen keer verkocht. Ieder album daarna deed het steeds iets minder, met laatste plaat The Hunting Party (2014) als voorlopig dieptepunt met ‘slechts’ 250.000 exemplaren. En natuurlijk, we kopen met z’n allen niet zoveel plaatjes meer als vroeger, maar ergens moest het toch steken. En dus gingen frontmannen Chester Bennington en Mike Shinoda eens naar een supermarkt.

Sciencing

I’m Not Who You Think You Are. Een tijdlang wist Tim Vanhamel het zelf waarschijnlijk ook niet meer. Hij is alweer even onder de mensen (en actief met Magnus en The Hickey Underworld), maar heeft ook een periode zwarte sneeuw gezien. Hij is weer liedjes gaan schrijven en het was een juiste constatering dat hij daarvoor, twaalf jaar na het tweede, met Josh Homme als producer opgenomen album Paradisiac, zijn groep Millionaire nieuw leven in moest blazen. Met gitarist/toetsenist Aldo Struyf (Creature With The Atom Brain, Mark Lanegan Band) en bassist Bas Remans terug op het oude nest, maar tevens een drietal nieuwkomers straks op de podia.

Nost

‘This is not a mind trip, this is a body journey’. Ellen Allien kent haar klassiekers. De Berlijnse technodame opent haar zevende soloalbum Nost met een regelrechte ode aan haar landgenoten Air Liquide, die met hun triptechno begin jaren negentig de val van de muur feestelijk begeleidden.

Rouge

Eigenlijk debuteerde Thomas Azier dik tien jaar geleden al, met een eigen beheer-EP vol soulvolle, funkige muziek. Niet helemaal het werk waar we hem van hebben leren kennen. Dat komt, zijn begeleider op de Academie voor Popcultuur in Leeuwarden stuurde hem na die EP – een proeve van een ambitieuze eerstejaars – doodleuk naar Berlijn, om er daar maar eens achter te komen wie hij was en wat hij wilde. Dat liep uit op een bescheiden carrière als songschrijver en producer voor derden (o.a. Stromae), terwijl zijn eigen muziek zich evengoed sprongsgewijs ontwikkelde. Op Hylas, zijn eigenlijke langspeeldebuut van drie jaar geleden, waren zijn Berlijnse ervaringen uitgekristalliseerd in een elektronisch geluid vol dramatische uithalen.

A Kind Revolution

Deze maand veertig jaar geleden verscheen In The City, het eerste singletje van The Jam. Publicitair natuurlijk een goed moment om met een nieuw album te komen. Vier decennia later is Paul Weller nog altijd een productief performer en songschrijver. Niet altijd even geïnspireerd en relevant, maar wel steeds gedreven en zeker niet eager to please.

No Shape

‘Did you notice, babe, everything’s alright’ – afgaande op slotstuk Alan, een ode aan zijn vriend, heeft Mike Hadreas wat rust in zijn leven gevonden. Geresulteerd in een rustige plaat heeft dat niet.

For Crying Out Loud

Hèhè, eindelijk deelt Kasabian weer eens een ouderwetse vuistslag in het gezicht uit. Want laten we eerlijk zijn: na knock-out Velociraptor! (2011) voelde 48:13 (2014) toch een beetje als een mispeer (tot zover de boksreferenties). Nu kan zanger annex blufkoning Tom Meighan weer gewoon van de daken schreeuwen dat Kasabian de grootste, beste en belangrijkste Britse rockband van dit moment is zonder er gek ver naast te zitten.

In Spades

De doorstart van een paar jaar geleden beviel blijkbaar zo goed dat we na Do To The Beast (2014) nu een tweede ‘comebackplaat’ van The Afghan Whigs kunnen begroeten. Een nogal ‘spooky’ werkje, aldus zanger/songschrijver Greg Dulli, die tot nog toe in het midden hield in hoeverre de (recente) strijd tegen kanker van gitarist Dave Rosser een rol heeft gespeeld in het geheel.

Afterglow

Al vijf jaar maakt Ásgeir aanspraak op de titel IJslands Favoriete Zoon. Dýrð í Dauðaþögn werd er het bestverkochte debuut ooit en de Engelstalige versie In The Silence lanceerde zijn internationale carrière. De verwachtingen voor de opvolger waren sindsdien hooggespannen, vooral bij Ásgeir zelf. Onder druk presteren, noemen ze dat in de topsport.

This Old Dog

Dat het niet altijd ‘lang leve de lol’ is bij Mac DeMarco valt te destilleren uit zijn platen Salad Days en Another One, met liedjes over eenzaamheid, onzekerheid en mislukte liefdes. Ook zijn derde plaat This Old Dog is serieus van toon.

in•ter a•li•a

Zeventien jaar na Relationship Of Command maakt At The Drive In (tegenwoordig zonder streepje tussen de laatste twee woorden) een album dat precies klinkt als de opvolger van Relationship Of Command. Echt, het is haast onvoorstelbaar hoe goed deze nieuwe plaat met de wat aanstellerige titel in•ter a•li•a aansluit bij het magnum opus van de band uit 2000.

Lovely Creatures - The Best Of

‘The best of the first thirty years’ noemt Nick Cave het nadrukkelijk, in zijn nawoord in het bij deze koninklijke verzamelbox geleverde boek vol foto’s en essays (256 pagina’s!). Opdat we snappen dat Lovely Creatures - zie de jaartallen op de hoes - niet het héle verhaal bevat. We snappen. Een béétje Cave-watcher weet immers dat in de zomer van 2015 het noodlot toesloeg (Cave’s zoon Arthur overleed na een val van een klif) en dat de groep eind dat jaar – toen Lovely Creatures al klaarlag om te worden uitgebracht – nog een album opnam: het vorig jaar verschenen Skeleton Tree. ‘A matter of great urgency’, aldus Cave, en dus moest deze overzichtsbox wachten. Maar nu is ie er dan alsnog.

Gargoyle

Ik moet nog steeds wennen aan Mark Lanegan 2.0. Dat hij na het gitzwarte Bubblegum uit 2004 definitief afkickte, vervolgens hyperproductief werd en zijn gouden baritonstem leek uit te lenen aan iedereen die een aanvraag indiende. Dat hij synthesizers omarmde en tegenwoordig muziek maakt die helemaal niet zo donker van insteek is.

Volume 1

Hoewel de aanduiding ‘supergroep’ toch altijd iets arbitrairs heeft, is ie in dit geval toch aardig adequaat. BNQT (uitgesproken als Banquet) is een samenwerking van Midlake – frontman Eric Pulido was de voortrekker van dit project – met Ben Bridwell (Band Of Horses), Franz Ferdinand-zanger Alex Kapranos, Travis’ Fran Healy en Jason Lytle van Grandaddy. Elke zanger nam twee nummers voor zijn rekening.

Rock N Roll Consciousness

Weinig gitaristen zullen zo’n uit duizenden herkenbaar geluid voortbrengen als voormalig Sonic Youth-boegbeeld Thurston Moore. En dat al een jaartje of 35, zonder ooit de ontwikkeling naar technisch virtuoos muzikant te hebben doorgemaakt. Want zoals Dylan, Young en Waits hun ongeschoolde eigenheid koesterden als handelsmerk, zo deed Moore dat met z’n gitaarsound. En da’s maar beter ook.

Humanz

Bijna iedere vrije minuut die ik tegenwoordig kan vinden, steek ik in The Legend Of Zelda: Breath Of The Wild, een gigantische open world videogame van Nintendo. Veel gamers spelen liever Call Of Duty, maar met dat soort realistische simulaties heb ik weinig. Ik verlies mijzelf liever in fantasiewerelden- en personages die wellicht wel wat overlappingen tonen, maar verder zo min mogelijk te maken hebben met de echte wereld. Creaties als Zelda bestaan natuurlijk ook in de muziek, en de meest geslaagde fantasieband aller tijden is Gorillaz, het animatie- en muziekproject van Blur-zanger Damon Albarn en kunstenaar Jamie Hewlett.

Trein Vuur Dageraad

Projecten te over. Je moet de laatste jaren onder een steen geleefd hebben om Erik de Jong niet ergens in een theater, popzaal of soundtrack van een film tegen te zijn gekomen. Spinvis blijkt een multidisciplinair beestje, dat veel gedaantes kan aannemen. En nu is er eindelijk weer eens een nieuw album, want dat is alweer zes jaar geleden.

Narkopop

Het is misschien een kwestie van hoe je ‘pop’ definieert, maar in zekere zin is Narkopop, als titel, de overtreffende trap van Pop. En dat was het vorige album van GAS, zeventien jaar geleden alweer. Goed dat Wolfgang Voigt weer nieuwe GAS-muziek laat ontsnappen, zeker nadat de eind vorig jaar uitgekomen Box met het verzamelde werk ons er weer aan herinnerde hoe verslavend weelderig GAS wel niet kan zijn.

Until We Hit The Shore

Party like it’s 1999! Undeclinable Ambuscade is bezig met een reünietour, I Against I staat voorzichtig weer op het podium en de Travoltas hebben zelfs een hele nieuwe plaat gemaakt. Inderdaad, de crème de la crème van de Nederlandse jaren negentig-punkrock maakt een comeback. De kinderen zijn vast allemaal het huis uit en omdat papa een punkrocker is koopt ie geen motor maar een nieuwe gitaar.

Death Song

Hun trendsettende undergroundfestival mocht al geen Austin Psych Fest meer heten (nieuwe naam: Levitation). Nu willen organisatoren The Black Angels zelf ook niet meer psychedelisch zijn. ‘Dit is een rock & roll-album’, beweert zanger Alex Maas in de persbrief. Hij heeft geen ongelijk.

Bartek

Eindelijk hebben we ‘m gevonden: een Nederlands bandje waarbij de handen begonnen te jeuken toen ze Californische garagerockhelden als Ty Segall, Thee Oh Sees en aanverwanten hoorden.

DAMN.

Rupsjes Nooitgenoeg. Omdat Kendrick Lamar een album vol met Bijbelse verwijzingen uitbracht op Goede Vrijdag – een album waarop hij in het eerste nummer ook nog eens tegen een kogel aanliep – dachten enkele wijsneuzen dat er na drie dagen een wonderlijke wederopstanding zou plaatsvinden en we op de meubelboulevard een berichtje zouden krijgen dat er wéér een nieuwe Kendrick klaarstond. Nu kun je die nieuwe Kendrick net zo lang zoeken als dat laatste te goed verstopte paaseitje. En gedenk ook eens de hoofdzonde Hebzucht.

Wanderland

Het mag gerust een bliksemstart genoemd worden, als je eerste plaat in de etalage wordt gezet door 3FM en je ook nog wordt gevraagd als huisband van DWDD. En niet onverdiend bovendien, want Sue The Nights debuut Mosaic (2015) stond vol frisse indiepopliedjes, met wat world-invloeden.

The Search For Everything

John Mayer is Justin Bieber in spiegelbeeld. De laatste twee platen van de zanger en gitarist stonden vol ambachtelijke country en folk. Hij besteedde daarnaast een hoop tijd aan Dead And Company, een Grateful Dead-afsplitsing waarmee hij ook toerde. Mayer doet dezer dagen kortom alleen maar ‘serieuze muzikantendingen’. Maar de zanger wordt liever gezien als popster dan als serieus muzikant. Hij genoot intens van de tijd vlak na meesterwerk Continuum en opvolger Battle Studies, toen ieder radiostation hem draaide, hij verslaafd mocht zijn aan ‘seksdrug’ Jessica Simpson en tienermeisjes zich massaal voor zijn voeten gooiden.

Whiteout Conditions

Een whiteout is een verschijnsel waarbij zicht en contrast verdwijnen, waardoor desoriëntatie kan optreden. Voorman Carl Newman schreef de liedjes voor de zevende plaat van The New Pornographers dan ook gedurende een sombere periode.

Sincerely, Future Pollution

Geen wonder dat de muziek van Timber Timbre vaak voorbijkomt in films en series: elke soundtrack heeft een dreigende, spookachtige bedwelmer nodig voor die scène waarin de hoofdpersoon van ellende niet meer weet wat hij doen moet. Zoals de titel al doet vermoeden is Sincerely, Future Pollution, de zesde van het kwartet uit Ontario, geen bemoedigend album.

Mirage

Wie al even niet meer heeft geluisterd naar Mister And Mississippi weet niet wat ‘m overkomt. De band debuteerde vier jaar terug met een prachtig titelloos album vol sprookjesachtige folkliedjes. Daar hadden ze er gemakkelijk meer van kunnen maken, maar één plaat later mocht het al helemaal anders.

LA Divine

Met de stuiterpiano, stampbeat en (soort van) millennial whoop in Love Is Mystical laat Cold War Kids meteen weten welke kant het opgaat met hun zesde. Free To Breathe is het enige nummer waar geen beukende drums aan te pas komen, waarschijnlijk omdat het ‘t laatste is en we anders niet kunnen slapen van de hooks waarmee Cold War Kids onze hoofden de afgelopen drie kwartier heeft volgepropt.

Pure Comedy

Joshua Tillman mag dan vaak zeiken op millennials, hij hoort zichzelf evengoed graag praten. Dat pakte prima uit op zijn eerste albums onder de naam Father John Misty, de intellectuele zanger met Bold And The Beautiful-looks en pastorale zalfstem die hij acteert. Met de scherpe doch prachtige liefdesliedjes van I Love You, Honeybear brak de voormalige drummer van Fleet Foxes terecht door. Vrijwel alles wat die plaat zo fantastisch maakte, ontbreekt helaas op de overambitieuze opvolger Pure Comedy.

The Far Field

U heeft het allemaal gezien: toen Future Islands in maart 2014 bij David Letterman Seasons (Waiting On You) mocht komen spelen, had indiepop er gelijk een buzzband bij. Eigenlijk maakt Future Islands wat statige synthpop, maar met Samuel T. Herring heeft de band een blikvanger in huis die zijn weerga niet kent. Hij verkoopt over-de-top melodrama, maar brengt het met een indrukwekkende intensiteit. Ergens geloof je wel dat ie echt al jaren op haar wacht, tegelijk is een Samuel Herring-show puur entertainment.

Automaton

Precies wat de wereld vandaag de dag nodig heeft, dit nieuwe album van Jamiroquai. De ongekroonde koningen van de blue-eyed soul en disco waren altijd al goed in het maken van muziek die je al je zorgen deed vergeten, maar op Automaton overtreffen ze zichzelf.

Juice

Begonnen als twijfelaar uit Woensel, maar inmiddels zo ongeveer het geweten van Hilversum en daarbuiten. Legt Fresku zijn vinger op een zere plek of duwt hij op een open wond? Er is in ieder geval iets goed mis met hoe Nederland omgaat met gekleurde landgenoten, ook al wordt dat vaak ontkend of zelfs toegejuicht. Fresku en MocroManiac gaan op single Witlof verder waar Fresku bij Zo Doe Je Dat aan was begonnen. Maar Juice is veel meer dan Witlof.

Silver/Lead

Van oude mensen, de dingen die maar niet voorbij gaan. En gelukkig maar, in dit geval. Want de vader aller Britse postpunkbands mag dan – met tussenstops – al veertig jaar aan de gang zijn, de creatieve bron weigert op te drogen en een sentiment als ‘nostalgie’ is de heren nog altijd volslagen vreemd: anderhalf liedje uit de hoogtijdagen (eind jaren zeventig, de tijd van klassieke albums als Pink Flag en 154) is tegenwoordig de maximale vangst tijdens hun concerten. Vóóruit moet het en vóóruit zal het.

Triplicate

Bizar – en komisch ook – is het dat de prominentste liedjesschrijver van de afgelopen zestig jaar in de herfst van zijn lange loopbaan zwelgt in het vertolken van aan Frank Sinatra gelieerde composities uit een ver verleden. Het is nóg opmerkelijker dat Bob Dylan er nu nog een schepje bovenop doet.

Emperor Of Sand

De zanger/gitarist van een van de belangrijkste hedendaagse metalbands haat metal. En geeft grif toe dat hij zijn medebandleden bij de metal vandaan te probeert krijgen. Zijn uitspraken kwamen Brent Hinds op veel kritiek te staan. Vervolgens pende hij samen met Mastodon toch een plaat die zich zonder enige moeite kan nestelen in de longlist van beste metalplaten van 2017.

Salutations

Het lijkt weer wat beter te gaan met Conor Oberst. De overpeinzingen die vorig jaar zo onversneden hun weg vonden naar Ruminations krijgen op Salutations een nieuwe vorm.

Groef

De Dijk speelt de komende maanden voor het eerst in het theater. Voor de gelegenheid hebben de Amsterdammers bekende en minder bekende nummers in een ander jasje gestoken.

Excusez Moi

Sef scoorde jaren terug een hit met De Leven, een geslaagd levenslied in rapvorm. Het was een veelbelovend begin van de solocarrière van het Flinke Namen-lid, maar iets beters dan dat ene nummer is daar tot dusver nog niet uit voortgevloeid. Ook Excusez Moi, zijn derde album, kan ons niet bekoren.

Damage And Joy

Britse broers in bands. Het neigt soms naar Kaïn en Abel. Animositeit werkt ook verlammend, zeker bij The Jesus And Mary Chain, sinds 1985 nukkig noisepopicoon uit Schotland. Tien jaar terug waren er blijkbaar al nieuwe liedjes geschreven, maar William en Jim Reid deden er lang over om ze op te nemen. Nu is Damage And Joy er.

From DEEWEE

Vorig jaar stonden ze daar plots weer, op de podia. Met zijn zevenen achter drie drumkits, een berg elektronica, oude synths, bassen en een microfoon voor Stephen, een van de DEEWEE (Dewaele)-broers. Transient Program For Drums And Machinery, zo luidde het idee, de tour en meteen ook een van de tracks die naar buiten kwamen. Alles moest weer eens helemaal anders, maar het concept stond.

Spirit

Ironisch dat de extreem-rechtse Richard Spencer uitgerekend net voor het uitkomen van Spirit Depeche Mode uitriep tot de lievelingsband van Alt-right. Het is namelijk de meest politieke plaat uit hun carrière geworden en het legendarische synthtrio staat bepaald niet aan Spencers kant. Dit veertiende album kwam tot stand tijdens Brexit, de opmars van Trump, de uitzichtloze oorlog in Syrië en de talloze bootvluchtelingen die dat opleverde. Het inspireerde Martin Gore tot de meest activistische teksten uit zijn carrière.

Luck Is For Suckers

Finalist in De Beste Singer-Songwriter van Nederland, huisband van DWDD, Serious Talent bij 3FM en schrijver van het themalied van hun Serious Request – om liefde en erkenning zat Lucas Hamming tijdens de eerste vlucht van zijn carrière niet verlegen. Nu betekenen duimpjes omhoog van Frank en Domien natuurlijk niet zo heel veel. Die gasten pluggen immers iedere artiest die naar ze wordt doorgeschoven. Maar in het geval van dit 23-jarige talent schudt OOR de voor kritiek allergische dj’s graag de hand.

Prehistoric Rhythm

Sinds Shamanaid behoeft My Baby geen introductie meer. Want wie heeft zich bij een concert of festival níet mee laten slepen in de psychedelische trip van het Amsterdamse trio? Catchy songs, opzwepende ritmes, bezwerende vocalen en bluesy gitaarspel – het album had het allemaal. En op het podium bleken Cato van Dijck, haar broer Joost en Daniel Johnston in staat er een psychedelische eredienst van te maken. Het voerde ze de hele wereld over. Na Nederland gingen Duitsland, Engeland, de VS, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland allemaal voor de bijl.

Hot Thoughts

Wanneer mag je een album een meesterwerk noemen? Pas als genoeg mensen het met je eens zijn? Ik vind They Want My Soul (2014) een meesterwerk, maar weet dat het gros van de wereldbevolking me glazig aankijkt als ik erover begin. Opvolger Hot Thoughts gaat daar weinig verandering in brengen, ben ik bang.

In Mind

De zaken kunnen er binnen een paar jaar ineens heel anders voorstaan. Maar een interne wisseling van de wacht (gitarist en mede-oprichter Matt Mondanile verliet de band om zich te kunnen richten op Ducktails), verhuizingen en het vaderschap hebben echter verrassend weinig invloed gehad op het warme geluid dat Real Estate definitief wist te vinden op het terecht bejubelde Atlas (2014).

Ultramega OK

‘Ultramega OK zoals Ultramega OK bedoeld was’. Die pay-off zou het verhaal achter deze heruitgave van het eerste volwaardige Soundgarden-album uit 1988 adequaat samenvatten. ‘Komen ze nu mee’, zou vervolgens een plausibele reactie zijn. ‘Ja zeg, we waren druk’. ‘Waarmee dan?’ ‘Nou, met touren. En een grote beroemde band worden’. Verzin de rest van het scenario er gerust zelf bij, want dicht bij de waarheid blijft ie sowieso.

Youth Hunt

Sinds 2015 geldt onder een aantal redacteuren van dit medium de gouden regel: Eurosonic is niet geslaagd zonder dat je The Homesick uit Dokkum hebt zien spelen. Na de eerste kennismaking met het jonge trio in café Kult was ik verkocht. Vooral door de bravoure die de band live heeft, want de EP Twst Yr Wrsts kon me maar matig bekoren.

Heartworms

Al sinds Chutes Too Narrow (2003) vraag ik me af wat de muziek van The Shins nou precies zo, om met collega John Denekamp te spreken, ‘achteloos briljant’ maakt. De onmogelijk uit je hoofd te krijgen fladdermelodieën, die schelle stem, de levendige teksten – ze dragen allemaal bij, maar er is meer. Een moeilijk onder woorden te brengen betovering waar James Mercer het monopolie op heeft.

Semper Femina

Op haar 27ste ziet Laura Marling er nog steeds uit als de schattige girl next door, maar achter deze façade gaat een hyperintelligente en gevoelige jonge vrouw schuil. Op het toneel is haar uitstraling vaak afstandelijk en enigszins wereldvreemd. Dat verklaart misschien waarom het grote publiek Laura Marling, ondanks vijf hoogstaande albums die over gebrek aan aandacht niet te klagen hadden (drie van haar platen werden voor een Mercury Prize genomineerd), nog niet massaal in de armen heeft gesloten.

World Eater

De eerste clue zit ‘m in de hoes, met die bloeddorstige hondentandjes. Hint nummer 2 vind je op de achterkant: listen at maximum volume. Vooral doen, dat laatste. Garantie voor optimaal ongezellige geluidsterreur met een, eh, bite.

English Tapas

‘Half a scotch egg, cup of chips, pickle and a mini pork pie’. Ziehier de samenvatting van het culinaire hoogstandje dat in overzeese pubs ook wel als English Tapas wordt aangeduid. Voor Sleaford Mods-frontman Jason Williamson staat het bovenal symbool voor hoe het huidige Groot-Brittannië er aan toe is: ‘It’s comedy, it’s make do, it’s ignorant and above all, it’s shit’. En dus knutselde hij met Andrew Fearn, zijn immer bier zuipende sidekick die de drum-/samplemachine bedient, maar weer ‘s een plaat in elkaar.

Last Place

Uitgewoond en gedemoraliseerd was Jason Lytle toen hij in 2006 besloot de stekker uit indieband Grandaddy te trekken. De Amerikaan kwam op adem, maakte twee soloalbums en een plaat als zanger van Admiral Radley. Hoge internationale rapportcijfers leverde dat niet op. In 2012 kwamen Lytle en zijn vroegere maten weer bijeen en nu is er voor het eerst in elf jaar een nieuw Grandaddy-album, Last Place.

÷ (Divide)

Een bekende van me vertelde me ooit over die ene keer dat hij ‘m ‘per ongeluk’ in het ‘verkeerde’ gaatje stak. Zijn vrouw was bij voorbaat al niet te porren voor dat soort experimenten, dus dan maar zo, was het idee. Het liep niet goed af en hij is inmiddels gescheiden. En terecht, wat een varken. Mannen zijn varkens! Nou ja, alle mannen behalve Ed Sheeran dan. Ed zou je dergelijke rotstreken nooit flikken. Hij is de popprins onder de popprinsen. Een lieve gozer, de perfecte schoonzoon, met de kop van Ron maar de centen van Harry. Logisch dus, dat Ed zo succesvol is. Hij is een verademing in een wereld gedomineerd door pussy grabbers.

Jupiter Pt. II

Na uit een van de diepste en donkerste putten des levens te zijn geklommen, besloot Johannes Sigmond dat hij geen tijd meer wilde verspillen aan de randzaken van het muzikant zijn. Muzikanten zijn het gelukkigst wanneer ze muziek maken. En daar moeten ze dus te allen tijde mee bezig zijn.

Amigo

Chef’Special scoorde een paar jaar terug een enorme hit met het lieflijke In Your Arms. Zodoende staat de Haarlemse band, na eerder al de HMH vol te hebben gekregen, eind dit jaar in de Ziggo Dome. Een prestatie van formaat, maar nieuwe ontwikkelingen brengen ook nieuwe problemen. Chef’Special maakte tot nu toe namelijk zachtzoete schepsnoepmuziek. Een tumtummetje reggae, sleuteltje pop, matje rap, balletje funk en een flinke berg hartjes. Best lekker, maar geen mix waarmee de grote zalen echt platgespeeld kunnen worden, moet de band hebben gedacht. Met Amigo kunnen ze dat straks hoe dan ook wel.

Volcano

‘Retro is een vies woord’, verklaarde Temples-oprichter Thomas Warmsley ten tijde van debuutalbum Sun Structures (2014). Het was te verwachten dat hij – leunend op een oud Philicorda-orgeltje, in de jongenskleren van zijn vader – niet helemaal serieus werd genomen. Temples kan prima doorgaan als retroband.

In Between

Met 106 draaibeurten is Should Be Gone van The Feelies het meest gespeelde liedje in mijn iTunes, en dan heb ik ‘m ook nog op cd. Perfecte popsingle wat mij betreft, afkomstig van de prima reünieplaat Here Before uit 2011. Ik heb nog steeds geen weerstand tegen de bezwerende jangly gitaarpop van het legendarische vijftal uit New Jersey.

Drunk

Ben jij een dude of dudette die lacht om een goed getimede scheet? Kun je niet kiezen tussen seks en een potje Mortal Kombat? Vraag je je regelmatig écht af hoe het zou zijn als je een lief klein poesje was? Vindt iedereen jou een rare nerd en vind jij dat zelf stiekem best wel cool? Dan is Drunk, het nieuwe album van Stephen ‘Thundercat’ Bruner, echt helemaal jouw ding. Bruner is een meesterbassist, een cosmic jazz-piloot en een geniaal sessiemuzikant. Hij speelde met vele groten, van Erykah Badu tot de Red Hot Chili Peppers, en drukte recent zijn stempel op meesterwerken van Flying Lotus, Kendrick Lamar en Kamasi Washington.

Vreemde Kostgangers

Bij de 65ste verjaardag van Cesar Zuiderwijk belandden George Kooymans, Henny Vrienten en Boudewijn de Groot samen op het podium. Daar gebeurde iets, zoals dat heet. Hun stemmen kleurden mooi samen, evenals hun manier van spelen. En zo ontstond de Nederlandse evenknie van de Traveling Wilburys.

I V

De kwaliteit van Spidergawd werd altijd een beetje overschaduwd door het feit dat twee leden van de band uit Motorpsycho kwamen. Geheel onterecht, want de band nam in recordtempo drie platen op die qua kwaliteitscurve flink in de lift zaten.

Dirty Projectors

Grappig hoe dat werkt. Van Bitte Orca, volgens muziekcritici een van de beste albums van 2009, werd ik ‘een beetje zenuwachtig’, zo lees ik in mijn recensie op de OOR-site. Productioneel meesterwerk Dirty Projectors is minstens zo hysterisch, maar van nervositeit is ditmaal geen sprake. En dat terwijl muzikaal genie David Longstreth daar alle aanleiding toe geeft.

Flying Microtonal Banana

King Gizzard & The Lizard Wizard (sedert 2012) heeft nu al negen albums uit. Je kan bewondering hebben voor deze jongens, met een diepe buiging voor hun puriteinse werkethiek, maar eigenlijk zijn het gewoon nerds. Obsessieve muzikanten die steevast blijven hangen in hun onnozele ideeën en elk aangeslagen akkoord opschalen tot studioproject. Een eindeloos repeterende plaat? Noganon Infinity (2016). Een album waarop elk nummer precies even lang is? Quarters (2014). Hele liveopnames met slechts één (uitgerekt) liedje op de setlist? Check. Zo valt er bijna maandelijks een nieuwe King Gizzard op de deurmat en stampen wij, recensenten, de voegen uit ons toetsenbord om het tempo bij te houden.

Here Now, There Then

Sympathieke move, de oprichting van DOOL. Ryanne van Dorst – beter bekend als Elle Bandita – vond dat haar muziek geen soloproject maar een group effort was, en daarom: opereren onder een bandnaam.

Saturday Night

Tim Darcy ziet er op de hoesfoto van zijn debuut Saturday Night uit als een even schattige als onschuldige jongeman, een vent die graag een bos bloemen voor zijn schoonmoeder meebrengt. Schijn bedriegt ook hier weer eens.

Fortress

De auto is bij uitstek de plek om nieuwe muziek te luisteren. Een rit van drie kwartier is dan precies genoeg voor het nieuwe album van Edo Donkers, al verlang je er direct naar om nog minimaal drie kwartier door te rijden.

Hard Love

Had Tim Showalter, de man achter indierockformatie Strand Of Oaks, een mediator ingeschakeld om zijn blijkbaar nog immer poreuze huwelijk in goede banen te leiden, dan zouden wij verstoken zijn gebleven van topnummer Cry. Deze soulvolle pianoballade is een van de introverte stukken op Hard Love, het vijfde album van een singer-songwriter uit Philadelphia die het zich in emotioneel opzicht niet gemakkelijk maakt.

Prisoner

Ryan Adams verraste anderhalf jaar geleden met een complete makeover van 1989, de kaskraker van Taylor Swift die hem tot zijn stomme verbazing de nodige troost bood toen zijn huwelijk met zangeres en actrice Mandy Moore op de klippen liep. Ondertussen resulteerde zijn zielenleed naar hijzelf beweert in liefst tachtig liedjes, waarvan er twaalf terecht zouden komen op Prisoner.

Strike

Nog maar net heeft Moss een jubileumtour in het kader van hun 12,5-jarig bestaan achter de rug of de Amsterdamse band levert een album af waar de energie en het spelplezier vanaf spatten. Op Strike is de donkerte van Ornaments en We Both Know The Rest Is Noise verdreven om plaats te maken voor een zeker optimisme, zij het met de bekende vlaag weemoed.

Elwan

De Touaregmuzikanten van Tinariwen hebben hun achtste album Elwan genoemd. Dat staat voor de olifanten. Porseleinkast of niet, de Afrikanen die al decennia vluchtelingen zijn, gaan onbekommerd hun gang.

Bury Me in Philly

Alsof je in een warm bad stapt, zo voelt dit derde album van Dave Hause vanaf de eerste seconde. ‘I need a friend right now’, zingt ie in opener With You. Nou Dave, op basis van deze elf liedjes willen we allemaal je vriend wel zijn. Bury Me In Philly is namelijk verrassend opbeurend.

Apocalipstick

Voor wie Cherry Glazerr op basis van het sympathiek rammelende maar verder weinig om het lijf hebbende Haxel Princess had afgeschreven, zoals ik, is het tijd om de mening te herzien.

Memories Are Now

Na haar recente uitstapje met Sam ‘Iron & Wine’ Beam (Love Letters For Fire) richt zangeres Jesca Hoop zich weer op haar eigen muziek. En hoe. Op Memories Are Now, haar eerste plaat voor het vermaarde label Sub Pop, laat ze engagement samenvallen met raffinement.

Meandering

Eigengereide bands, daar kunnen we er in Nederland niet genoeg van hebben. Welkom The Mysterons, arty popband uit Amsterdam, met drie muzikanten van het ruimdenkende en groovende Jungle By Night.

T2 Trainspotting - Original Soundtrack

De film Trainspotting, over een stel Britse junkies aan het eind van de jaren tachtig, is een klassieker. Dat er een vervolg op zou komen was te verwachten, want onwillekeurig ben je nieuwsgierig hoe het verder is gegaan met Spud, Sick Boy, Renton en Begbie.

A Stir Is In The Air

Nog geen jaar na Roald van Oostens terugkeer aan het popfront met Oh Dark Hundred brengt de oud-voorman van Ceasar alweer een tweede plaat uit. Een album dat zich moeilijk laat vergelijken met zijn voorganger, maar waarmee Van Oosten zich wel degelijk op voor hem bekend terrein begeeft.

Process

Sampha Sissay werkte de afgelopen jaren samen met onder meer Kanye West, Drake, Frank Ocean, Solange Knowles en Jessie Ware. Je zou daarom denken dat de gastenlijst van het debuut van de Britse zanger enigszins overeenkomt met de gastenlijst van de Grammy’s. Maar u snapt ‘m al: dat is niet het geval.

After The Party

Geen enkele andere band heeft de laatste jaren zoveel punkrockanthems geschreven als The Menzingers. Doorbraakplaat On The Impossible Past en opvolger Rented World stonden vol met songs die het beste werkten als je met een vuist in de lucht luidkeels meebrulde. Het liefst tijdens een optreden ergens in een zweterig zaaltje.

Little Fictions

Een ‘midlifecrisis-dingetje’ noemde Guy Garvey zijn solodebuut van nog geen twee jaar geleden. Nee, Elbow stond niet ter discussie, Courting The Squall was volgens de zanger niet meer dan een puntje dat, nadat hij de veertig was gepasseerd, van de bucketlist moest. Nu dat uit zijn systeem is kan Garvey zich dus weer concentreren op de band waarmee hij al decennialang wonderschone albums maakt en ligt er, in recordtijd, een nieuwe Elbow op de fijnproever te wachten. Want dat was wel een waardevolle les die Garvey uit z’n solo-exercitie trok: je hoeft niet eindeloos te schaven om tot een prachtplaat te komen.

Oscillation

Fun fact: de zanger en gitarist van Navarone spelen ook in een Queen-tributeband. En dat hoor je terug in het derde album van deze Amsterdamse-Nijmeegse band.

Ty Segall

Hij moet nog dertig worden, maar de hoeveelheid muziek die Ty Segall de wereld al heeft ingeslingerd, kan met gemak doorgaan voor een volledige carrière.

Life Without Sound

Code geel, neigend naar licht-oranje. Dat was zo’n beetje de eerste reflex bij de mededeling, in de meegestuurde persbio, dat dit vierde Cloud Nothings-album ‘their most polished set of songs to date’ betrof. Dixit de band zelf of hun platenlabel (of de ingehuurde broodschrijver, wie zal ’t zeggen), maar toch, ‘most polished’ – sinds wanneer is dat in vredesnaam een aanbeveling?

Near To The Wild Heart Of Life

Japandroids is terug. Ik herhaal: Japandroids is terug! Wat hebben we ze gemist, onze favoriete Canadezen Brian King en David Prowse. Ineens waren ze compleet van de radar verdwenen. Wat was er aan de hand? Hadden ze ruzie? Waren ze gestopt? Het laatste bericht op hun Facebook-pagina (uit 2013) had als kop immers ‘Sleep Forever’. Gelukkig, de hemel zij geprezen, vijf jaar na het geweldige tweede album Celebration Rock is daar Near To The Wild Heart Of Life, een album dat met de titeltrack net zo furieus begint als zijn voorganger eindigde.

Super Pop

Tijdens ESNS werd een deel van de A-kerk in Groningen omgebouwd tot Jett Rebel Museum. Een leuke knipoog naar David Bowie natuurlijk, van wie de overzichtstentoonstelling vorig jaar alle aandacht trok. Rondlopend tussen de slim gestylede gitaren, kleding en memorabilia van Jett Rebel realiseerde je je echter ook hoe snel en hoog de ster van de pas 26-jarige Jelte Tuinstra is gerezen: van de collegebanken op het Amsterdamse conservatorium tot het Concertgebouw, Pinkpop en Ahoy in amper vier jaar tijd.

Stad En Land

‘Een nieuw begin, ’t zat er aan te komen / En morgen is het weer maandag’. Stukje toepasselijke tekst, want Stad En Land, het vierde album van de ooit zo Rotterdamse bietband The Kik, klinkt ook echt als een nieuw begin. Hoor ik daar wat jazz met zowaar ook ergens een dwarsfluit in de opener? Zijn er elders nog wat extra blazers en strijkers ingezet en grijpt de band niet veel vaker naar de akoestische gitaar? Allemaal waar.

Hang

Hopla, Foxygen met een veertigkoppig symfonieorkest. Wat een waanzinnig goed idee. Het blijkt een perfect huwelijk, een sensationele combinatie die de luisteraar vanaf het begin meesleurt en pas veertig minuten later weer terug in zijn stoel smijt – of nee: ernaast. Eindelijk een écht goede Foxygen-plaat dus.

Migration

Wie zijn album Migration noemt, heeft de vinger aan de pols van de actualiteit. Zou je denken. Maar Bonobo’s zesde album blijkt vooral over zijn eigen migratie en die van zijn familieleden te gaan. Simon Green verruilde een paar jaar terug zijn woonplaats Brighton voor Londen en uiteindelijk Los Angeles en reist als ‘hoofd leunstoel- en hangmatmuziek’ de hele wereld over.

Abandoned

Wat zou het lekker zijn als er weer eens een Nederlands punkrockbandje echt door weet te breken. Want zeg nou zelf, ben jij al die suffe Herman Brood Academie-bandjes met hoeden en moeilijke blikken die de vaderlandse radio en festivals overstromen ook niet zat?

Rennen

Na het succes van debuutalbum Tremors (2014) brak voor SOHN een drukke periode aan. De Londense producer (echte naam: Christopher Taylor) toerde in twee jaar tijd drie keer de wereld rond en besloot zich daarna terug te trekken in een geïsoleerd huis in Californië. Daar nam hij Rennen op, waarop hij zijn reis van de afgelopen jaren beschrijft.

Oczy Mlody

Wayne Coyne. Een vrolijke uitvreter die zijn kleurrijke wereldbeeld vaak zó dwingend opdient dat je hem op zijn muil zou willen slaan. Echter: met de jaren is er een zeker sérieux in zijn kop geslopen, dat kan niemand ontkennen na de akelige heroïneplaat The Terror (2013).

Run The Jewels 3

De stellingen zijn ingenomen. Volgens de correspondenten is Amerika ‘hopeloos verdeeld’. Met aan de ene kant het nieuwe Witte Huis met hun legertje aan feitenontkenners en aan de andere kant, tja, wie staat er niet aan de andere kant eigenlijk? Het stevige tegengeluid komt van Run The Jewels, de groep van de eigenzinnige, linksdraaiende producer/mc El-P en de zeer politiek geëngageerde, rappende teddybeer Killer Mike. Was rap niet altijd al CNN for black people?

I See You

Blazers uit een synthesizer van Jamie xx heten ons jubelend welkom op I See You. Ze zetten de toon voor wat gaat volgen: veruit de meest dansbare plaat van The xx. Niet zo gek als je bedenkt dat Jamie zich de laatste jaren overal op aarde heeft uitgesloofd om het publiek te laten zweten op zijn voor een Grammy genomineerde solodebuut In Colour (Skrillex en Diplo gingen er met het beeldje vandoor). In dat publiek bevonden zich niet zelden Oliver Sim en Romy Madley Croft, Jamie’s handlangers in de populairste indieband ter wereld. Zijn succes was een openbaring voor hen: zo kan het dus ook! Er kwam meer tempo in de demo’s die de twee aan het maken waren voor de derde xx-plaat, maar Jamie wilde het na al het dancegeweld juist wat rustiger aan doen. Koppen werden bij elkaar gestoken en compromissen gesloten.


Reflection

Niet lang na The Ship (2016) meldt Brian Eno zich alweer, met een nieuw staaltje uiterst prettige, prikkelende ambient. Hij staat tenslotte te boek als de uitvinder/ontdekker van dat genre, of in ieder geval bedenker van die term. The Ship was een intrigerend buitenbeentje in zijn discografie, omdat hij daar de ambientbeginselen verbond met zijn stem. De plaat bevatte zelfs een zeldzame cover: I’m Set Free van The Velvet Underground. Van de weeromstuit is Reflection weer hardcore ambient: één albumvullend stuk, net als ooit Thursday Afternoon en Neroli.

The Colorist & Emiliana Torrini

De IJslandse zangeres Emiliana Torrini toerde vorig jaar voor het eerst door de Benelux met The Colorist, een achtkoppig orkest uit België, gespecialiseerd in het ‘opnieuw inkleuren’ van andermans liedjes. Het succes van de samenwerking (sterke chemie, uitverkochte zalen) maakt dat deze onwaarschijnlijke combi zijn project nu voortzet met nieuwe concerten én een gezamenlijk album.

Peace Trail

Neil Young kan gewoon niet stoppen met werken wanneer er verder niets interessants gebeurt, zo zingt hij op zijn jongste worp. Want hoe slecht het ook voor het lijf mag wezen, arbeid blijkt wél goed voor de ziel. Zo is Peace Trail dit decennium alweer zijn achtste album, dat hij naar verluidt van de zomer in een vloek en een zucht concipieerde.

Boys For Pele - 20th Anniversary Deluxe Edition

Nadat Little Earthquakes en Under The Pink vorig jaar al met extra tracks en in luxe verpakking uitkwamen, landde dit najaar – precies op tijd voor de feestdagen – ook Tori Amos’ derde plaat opnieuw in de schappen. Boys For Pele kwam oorspronkelijk twintig jaar geleden uit, in wat later de meest vruchtbare periode van Amos’ carrière zou blijken. Rond de veertig nummers nam de Amerikaanse zangeres voor het album op, maar slechts de helft zou de uiteindelijk tracklist halen.

Badmotorfinger - Deluxe Edition

De reissues vallen samen met de bladeren. Het is de vraag of het met Soundgarden-sleutelplaat Badmotorfinger ook nodig was. Nog geen vier jaar geleden werd een hele boxset uitgebracht en het is niet zo dat de plaat moeilijk te vinden is.

We Got It From Here... Thank You 4 Your Service

Iedere journalist kan het beamen: interviews via de mail zijn een ramp. De telefoon is ook al geen pretje. Wil je een goed gesprek, dan moet je elkaar kunnen zien, horen, ruiken en een hand kunnen geven. Dan gebeurt er iets wat nooit kan als er een apparaat tussen zit. Zo is het ook voor muzikanten. Het samen musiceren is stukken makkelijker geworden sinds je elkaar stukken muziek toe kunt mailen. Een zanglijntje, een rap, een productie, je kunt het allemaal voor elkaar krijgen door muziek naar de andere kant van de wereld heen en weer te mailen. Toch zijn dergelijke bijdragen vaak net zo krachteloos als antwoorden op interviewvragen via de mail. Er moet interactie zijn.

Hamburg Demonstrations

Wat is vier jaar op een mensenleven? In 2012 praatte Pete(r) Doherty al met NME over de opvolger van zijn solodebuut Grace/Wastelands. Er kwam, zoals wel vaker in het leven van de voormalige knuffeljunk, het een en ander tussen.

Blue & Lonesome

Meebuigen met de tijd of gewoon je ding blijven doen? Het dilemma voor de ouder wordende muzikant is van alle tijden. The Rolling Stones deden beide en verwerden langzaam tot een golden oldies-act. In de voorhoede van de popmuziek spelen ze al sinds de vroege jaren tachtig (Some Girls, Tattoo You) geen rol meer. Al wordt Voodoo Lounge (1994) in het rijtje beste albums van de band doorgaans ten onrechte over het hoofd gezien. Maar the greatest rock & roll band on earth bleef altijd stadions vullen en als rock-royalty na elf jaar een nieuwe plaat maakt is dat wereldnieuws.