OOR Albums overzicht

Teens Of Denial

‘I’m so sick of… Fill in the blank’. Juist, zo begin je een plaat. Dit eerste hi-fi opgenomen bandalbum van Will Toledo’s Car Seat Headrest staat in welingelichte indiekringen al maanden rood omcirkeld als een potentiële sensatie. De 23-jarige Toledo uit Seattle maakte in zijn eentje een dozijn rammelplaten die klinken als een pleeborstel – je kunt ze allemaal op Bandcamp vinden.

Day Of The Dead

Een tribute voor The Grateful Dead moest haast wel uitvallen als een barokke hoorn des overvloeds. Vijf cd’s, 59 nummers van soms tegen de twintig minuten, allerlei stilistische uitwassen, avontuurlijke exploraties vol abstractie en wat al niet. Alsof je een deel uit de live-cd-serie Dick’s Picks opzet. Voor de eenzame Grateful Dead-exegeet, die bijvoorbeeld nooit een overzichtsverhaal over die band aan OOR verkocht kreeg, voelt ’t als een daad van rechtvaardigheid van de broertjes Bryce en Aaron Dessner van The National, die het initiatief voor deze monsteroperatie namen en op de meeste nummers nog meespelen ook.

Dangerous Woman

Ariana Grande brak op jonge leeftijd door als actrice voor Nickelodeon. Vorig jaar werd ze 21 en de kenner weet: voor voormalige kindsterretjes is dat hét moment om voor eens en altijd af te rekenen met het onschuldige imago dat na zo’n carrièrestart aan je blijft kleven. Wat dat betreft verrast de Amerikaanse ook niet op Dangerous Woman, haar derde plaat.

Mosey

Daniel Romano wist met de old school country van Come Cry With Me onverwacht gehoor te vinden bij de hipstergeneratie, die de naam van diens grote idool George Jones nota bene niet eens kende. Hij begreep al snel dat die respons, mede door zijn neoklassieke western-outfit, goeddeels te danken was aan het aloude novelty effect, terwijl onironische rootsliefhebbers hem verdachten van een zekere onechtheid, al gaf de muziek zelf daar eigenlijk geen aanleiding toe.

Mayday

Voorheen had je bij Boys Noize binnen drie nummers een bloedneus. Op zijn vierde album Mayday krijg je direct in opener Overthrow al rake klappen van de immer hypernerveuze Duitser. Voor subtiel en lekker rustig opbouwen ben je bij Alex Ridha nog steeds aan het verkeerde adres.

The Traveller

Je krijgt meteen zin een vliegticket te kopen. Als reizen bij iedereen voor zoveel frisse inspiratie en nieuwe inzichten leidt als bij de inmiddels volwassen twintigers van het ooit piepjong begonnen Jungle By Night dan zou dat bijna drie keer per jaar verplicht gesteld moeten worden. U begrijpt, de albumtitel mogen we hier letterlijk nemen. Het negental toerde veel, deed indrukken op en speelde met onder meer Ibrahim Malouf en Robert Glasper samen. Dat heeft zijn weerklank op de elf nieuwe tracks, die allemaal anders klinken dan wat er aan vooraf ging.

30 Goes Around The Sun

In het Britse muzikale interbellum van de jaren tachtig, de periode tussen de hoogtijdagen van pakweg The Smiths/The Cure enerzijds en de opkomende Madchester-scene (The Stone Roses/Happy Mondays) anderzijds, was The Wonder Stuff even het neusje van de Engelse zalm.

Fallen Angels

De meest fascinerende albumreeks in de popmuziek is The Bootleg Series. Van die hoorn des overvloeds met historisch materiaal van Bob Dylan zijn inmiddels twaalf delen verschenen. Het zou best eens kunnen dat Dylan met nog een serie bezig is. Eentje waarbij hét icoon van het internationale singer-songwritersgilde leentjebuur speelt.

Things Will Matter

Met The Day’s War (2014) had Lonely The Brave goud in handen. Zo’n beetje alle grote Britse festivals gingen plat voor de sound van de band en ook in ons land zijn ze graag geziene gasten. Things Will Matter is een logisch vervolg op het debuut, al is de band niet bang om nieuwe wegen in te slaan.

These People

Een nieuw album van Richard Ashcroft, dat is alleen al goed nieuws voor iedereen die vreesde dat het in alle opzichten geflopte (soul-, r&b- en blues-)project met The United Nations Of Sound (2010) een vervolg zou krijgen. Toch is het nog even schrikken als King Richard zijn vierde soloplaat opent met Out Of My Body en er na een folky intro met hippe elektronica en kekke dance-effecten tevergeefs geprobeerd wordt een matige song te camoufleren.

Nattesferd

Het metalkussen lekker opschudden, dat deed het zooitje ongeregeld van Kvelertak een aantal jaren geleden met hun mengelmoes van rock & roll, blackmetal en punk. Want het is natuurlijk een gotspe om blackmetal zo lekker meezingbaar te krijgen. Drinkhoorns omhoog en meedeinen maar op kneiters als Mjørd, Blodtørst en Kvelertak. Zo ook op de derde worp van de boevenbende uit Rogaland, Noorwegen.

Take me To The Alley

Geen idee meer hoe het was om als baby in vruchtwater te dobberen, maar ik stel me voor dat het ongeveer voelt zoals Gregory Porter me kan laten voelen met zijn stem. De populaire soul- en jazzzanger beschikt over een vertrouwde bariton fijner dan een jacuzzi en dieper dan de Stille Oceaan. Take Me To The Alley, de vierde plaat van deze voormalige American football-tackle, is Porters warmste bad tot nu toe.

Views

Je zou een roman kunnen lezen, lekker opschieten met een talencursus, een mooie origamivogel vouwen of van Utrecht naar Enschede kunnen rijden. Allemaal in de tijd dat je ook naar Views van Drake luistert.

Complete Music

Met Music Complete leverde New Order vorig jaar een sterk album af dat vrijwel overal goede kritieken vergaarde. Dat basmonument Peter Hook nog altijd overhoop lag met de rest van de groep en ontbrak op de negende plaat van de Manchester-legends was jammer, maar niet meer dan een detail, zo concludeerden de geleerden die spraken over een van de betere New Order-platen in het omvangrijke oeuvre. Het met veel gastbijdragen (o.a. Iggy Pop en Brandon Flowers) opgetuigde Music Complete werd gemaakt met een schuin oog naar de dansvloer, mede dankzij Chemical Brother Tom Rowlands, die een paar nummers produceerde. Dan kun je dus een remixversie met de bekende ‘extended versions’ verwachten. Die is er nu, na eerder al op vinyl te zijn verschenen, ook op cd.

Dawn

Ry Cuming is wat journalisten en botanisten graag een bezige bij mogen noemen. In de afgelopen drie jaar startte deze Australiër tal van muzikale projectjes op, waar hij stuk voor stuk sterke platen (zowel EP’s als albums) mee uitbracht. Ry X, zoals zijn artiestennaam luidt, debuteerde in eerste instantie met de bescheiden hit Berlin. Vervolgens was er The Acid, een half-experimentele, elektronische popgroep die de zanger vormde met componist/producer Steve Nalepa en dj/producer Adam Freeland. En een jaar later dook Cuming op als één helft van het duo Howling, waarmee hij met partner/producer Frank Wiedemann minimalistische electrosongs maakt.

A Moon Shaped Pool

Wachten op de nieuwe Radiohead, het begint een aardige traditie te worden. Er is geen releasedatum, geen nadere info, alleen de mededeling dat ‘het album af is en binnenkort uitkomt’. Waarna het grote wachten kan beginnen. En hoe voorspelbaar ook (met het oog op de komende wereldtournee wist iedereen dat ie eraan zat te komen), als A Moon Shaped Pool dan ‘ineens’ online staat, voelt het toch weer als een kleine sensatie. Inderdaad, de verdienste van een band die al decennia aan de top staat en ons keer op keer prikkelende en volstrekt unieke muziek voorschotelt.

Fool Bar

Hij is pas 23, maar Douwe Bob is al toe aan zijn derde album. In 2012 beleefde zijn carrière een vliegende start met het winnen van De Beste Singer-Songwriter Van Nederland. Sindsdien loste hij de belofte zowel inhoudelijk als commercieel meer dan in.

The Colour In Anything

Hoe je er in deze tijden van overvloed voor zorgt dat mensen wakker blijven om te wachten op een nieuw album? Nou eh, heel ‘simpel’. Maak ‘m af, hou ‘m geheim, kondig ‘m een paar uur voor release aan en zet het hele boeltje vervolgens klokslag middernacht op Spotify, Tidal en ieder ander platform, zodat iedereen er moeiteloos bij kan. En o ja: wees James Blake, een van de boeiendste debutanten van de laatste tien jaar.

Hopelessness

En toen was Antony Hegarty, zanger van Antony & The Johnsons, ‘ineens’ een zangeres met een nieuwe naam: Anohni. Een transformatie? Nee hoor. Anohni is al jaren openlijk transgender en had altijd al de voorkeur voor vrouwelijke voornaamwoorden. We hebben hier dus gewoon te maken met een naamswijziging. Muzikaal heeft er echter wél een grote transformatie plaatsgevonden, want deze zangeres maakt volslagen andere muziek dan the artist formerly known as Antony.

Pyjama Days

Officieel is Das Pop nooit opgeheven, maar het sololeven lijkt de Vlaamse zanger Bent Van Looy prima te bevallen. Naast lucratieve tv-klusjes (onder meer als jurylid van de Vlaamse Voice) en het zich soms uitleven achter de drumkit van Soulwax heeft hij in alle rust aan een tweede soloalbum kunnen werken. Een album over zijn vertrek uit Parijs, vrijheid, troost, obsessies, reizen, onthechting en verlangens.

Everything At Once

Nee, zo groot als in de hoogtijdagen, toen nog hele festivalweides zich zingend afvroegen waarom het altijd regende, wordt Travis natuurlijk nooit meer. Luisterend naar de laatste platen van de Schotse Britpopveteranen krijg je het idee dat ze dat zelf ook wel weten.

Ocean By Ocean

Best een goed album, maar die ene hit horen we niet meteen, concludeerden we een jaartje of drie geleden over Promises van The Boxer Rebellion. En ja hoor, prompt werd de band opgepikt door 3FM en scoorden de epische shoegazerockers met de single Diamonds hun eerste serieuze succesje.

The Ship

De zangstem van Brian Eno: een prettige sensatie die je niet al te vaak hoort op zijn eigen platen – maar weer vaker dan zijn reputatie als uitvinder van instrumentale ambient doet vermoeden. Een van de impulsen voor The Ship was Eno’s ontdekking dat zijn stem in de loop der jaren – hij is uiteindelijk bijna 68 – nogal gedaald is in bereik. Alsof dat al niet reden voor melancholie genoeg is, kwam daar nog de inspiratie van de zinkende Titanic (1912) en de daaropvolgende Eerste Wereldoorlog (1914-1918) bij. De mensheid heen en weer geslingerd tussen hoogmoed en paranoia, in Eno’s eigen woorden.

Nonagon Infinity

Je kan het natellen op je knokkels: om de twee albums komt King Gizzard & The Lizard Wizard met een volstrekt onnozel idee waarmee je vervolgens toch weer een paar weken zoet bent. Zo was er twee releases terug het fijne album Quarters (2015), waarop elk nummer precies 10.10 minuten duurde. Nu presenteren de psychedelische Australiërs negen liedjes die in elkaar overlopen, inclusief het slot- en openingsnummer, zodat ze samen een ‘infinitely looping record’ vormen.

Lemonade

Temidden van de massale rouw rond het heengaan van Prince was ie er ineens: een gloednieuwe plaat van Beyoncé. Haar tweede visual album, tjokvol privébeelden en religieuze symboliek. Met naast de muziek veel spoken word. De filmversie debuteerde op HBO, op de avond van zaterdag 23 april, de muziek werd direct daarna verkrijgbaar gemaakt, eerst alleen via streamingdienst Tidal (de fysieke release volgt op 6 mei). Opmerkelijk, want dat is een bedrijf van haar man Jay-Z en laat nou net hij er op het album flink van langs krijgen, wegens leugens en overspel. Dat Beyoncé haar relatieproblemen zo openlijk naar buiten brengt terwijl ze op het punt staat de wereld over te toeren, is al even wonderlijk. Het moest er kennelijk uit.

Too Many Voices

Platenspelers van vroeger hadden een 16-toeren-standje. Als dat op hedendaagse platenspelers ook zou kunnen, zou Andy Stott er vast een plaat voor maken. Of misschien heeft hij dat wel gedaan en is Too Many Voices die plaat.

Nocturnal Koreans

Mogen we ze al The Rolling Stones van de (post)punk noemen? Ik bedoel, veertig jaar aan de gang, alle bandleden in de zestig – op het nakomertje na, zeg maar de Ron Wood van dienst – en nog altijd geen dikke grijze mannen.

Take All My Loves - 9 Shakespeare Sonnets

Eerder al zette Rufus Wainwright muziek onder sonnetten van Shakespeare: op zijn plaat All Days Are Nights: Songs For Lulu en voor een theaterstuk van Robert Wilson. In het kader van de vierhonderdste sterfdag van de beroemde Britse toneelschrijver heeft hij er nu een heel album aan gewijd. Dat komt uit op het klassieke platenlabel Deutsche Grammophon, waar eerder ook zijn opera Prima Donna op verscheen.

Singing Saw

Kevin Morby liftte op zijn zeventiende van Kansas naar Brooklyn. Hij pakte de basgitaar op bij indieband Woods, startte tussentijds The Babies, keek nog eens goed naar de betonnen omgeving van zijn woonplaats en vertrok weer. Tegenwoordig woont ie onder een palmboom in Los Angeles. Zo’n type is Kevin Morby, een rusteloze jongen die doet wat in hem opkomt zodra het in hem opkomt.

A Sailor's Guide To Earth

Sturgill Simpson is de maker van Sugar Daddy, die vuige bluesrockexercitie op het snijpunt van ZZ Top en Jack White die fungeert als het themanummer van de retrohippe serie Vinyl. En dan te bedenken dat het hier gaat om ‘de toekomst van de countrymuziek’, terwijl het twee jaar terug verschenen Metamodern Sounds In Country Music juist spotte met de stijlregels van het genre, nadat het debuut High Top Mountain hem had laten kennen als een reïncarnatie van Nashville-rebel Waylon Jennings.

This Path Tonight

Graham Nash blies onlangs zijn haast vier decennia oude huwelijk op voor een nieuwe liefde, terwijl hij bovendien ongewild gebrouilleerd raakte met bloedbroeder David Crosby. Stof genoeg derhalve om na veertien jaar eindelijk voor de dag te komen met een zesde soloplaat, geschreven en opgenomen met Shane Fontayne, die begin jaren negentig speelde bij Bruce Springsteen.

Hold/Still

Goudmijntjes voor wie eens lekker wil strooien met adjectieven zijn het, de platen van het Canadese viertal Suuns. Maar na hoeveel albums is de lezer wel zo’n beetje klaar met ‘schurend, ontregelend, bezwerend, broeierig, repetitief, onheilspellend, claustrofobisch, onderhuids, desolaat, vervreemdend, minimalistisch, afstandelijk en ongrijpbaar’? Ik gok na twee stuks. Dus hoe nu verder? Hold/Still is nummertje drie en denk maar niet dat Suuns het hier over een wezenlijk andere boeg gooit.

Sea Of Ethanol

Een plaat waar met de nodige anticipatie op is gewacht, Sea Of Ethanol van de Amsterdamse band Indian Askin. Zelf noemen ze het Nu-punk, maar daarmee doen ze zichzelf tekort. Het is veel meer dan dat. De liedjes hebben gelaagde, intelligente arrangementen, met punk-, rock- en psychedelische elementen.

The Hope Six Demolition Project

‘I took a plane to a foreign land / And said, I’ll write down what I find.’ Ze zouden zomaar als pay-off bij dit achtste PJ Harvey-album kunnen dienen, deze zinnen uit The Orange Monkey. Want het is in veel gevallen wat Polly Jean Harvey hier, letterlijk en soms zelfs vrij van waardeoordelen, lijkt te hebben gedaan als uitgangspunt voor haar teksten. Met fotograaf/filmmaker Seamus Murphy reisde ze naar Afghanistan, Kosovo en Washington DC en legde daar de basis voor niet alleen de vorig jaar verschenen foto- en gedichtenbundel The Hollow Of The Hand, maar ook The Hope Six Demolition Project.

Feelin Kinda Free

‘Met afstand de beste rock & rollband die ons vanuit Australië heeft weten te bereiken’, schreef de gevreesde Nanne Tepper – God hebbe zijn ziel – in 2005 in OOR over The Drones.

Distortland

Hits van het kaliber Bohemian Like You of We Used To Be Friends maken The Dandy Warhols al jarenlang niet meer, maar op elk van hun platen staan doorgaans een handvol nummers die meer dan de moeite waard zijn. Zo ook op hun negende studioalbum Distortland, waarop ditmaal geen uitgesponnen psychedelische gitaarsongs maar veelal relatief korte, popgeoriënteerde liedjes staan.

Wake Up And Dream

De foto van de kleine admiraal op de hoes doet een mens glimlachen. Tom van Laere hing hem op in de kleine Sputnik Studio in Schoten, vlakbij Antwerpen. Het zal de sfeer goed hebben gedaan.

Cleopatra

Op papier klinken The Lumineers niet als een act om al te serieus te nemen. Ze debuteerden op de golf van kekke folkbandjes die na het succes van Mumford & Sons kwam aanrollen. Ze maken supertoegankelijke liedjes met een hoog meezinggehalte. En één van die liedjes, het mooiste nota bene, heet Gale Song en is vernoemd naar een personage uit tienerfilmtrilogie The Hunger Games. Nee, op papier lijken The Lumineers meer op een bandje voor een fotoshoot bij Hitkrant, niet voor serieuze aandacht in OOR.

Human Performance

De output van indiehelden Parquet Courts uit Brooklyn wordt steeds interessanter. Na hun doorbraakalbum Light Up Gold (2012) viel Sunbathing Animal (2014) me een beetje tegen. Maar een paar maanden later brachten frontmannen Andrew Savage en Austin Brown als Parkay Quarts het verrukkelijke Content Nausea uit, vol rammelende postpunk en no wave. De gierende noise op de EP Monastic Living (2015) was minder boeiend, maar Parquet Courts beperkt zich niet tot één muzikaal kunstje en dat is verfrissend.

Gore

Gore leek voor Deftones een moeilijke bevalling te worden. In 2013 overleed bassist Chi Cheng na een coma van vierenhalf jaar, waardoor invaller Sergio Vega alsnog permanent lid werd. Daarnaast vertelde gitarist Stephen Carpenter in een interview dat hij met loden schoenen de studio inging om de opvolger van Koi No Yokan (2012) op te nemen. Niet echt een ideaal begin. Tel daarbij op dat zanger Chino Moreno nog met zijn zijproject Crosses aan het toeren was toen de rest van de band diezelfde studio inging en Deftones leek bij elkaar te worden gehouden met zeer zwak plakband.

Changes

Wie het interview met Charles Bradley uit de OOR van vorige maand terugleest, zal zich vast verwonderen over de opener God Bless America. Zo vriendelijk zijn ze daar meestal niet voor hem en de vroegere pijn van zijn bestaan sijpelt elders weer overal door.

IV

Best Kept Secret werd vorig jaar getrakteerd op een heerlijke set rock met ballen en bakkebaarden van dit Canadese vijftal. Ze bleken in bloedvorm en die hebben ze doorgetrokken tot in de studio in Seattle, met Randall Dunn – o.a. Sunn O))) – als producer. Buiten de weinig originele albumtitel klopt werkelijk alles aan dit eerste studioavontuur sinds Wilderness Heart (2010), als we de soundtrack voor Year Zero als een uitstapje beschouwen.

Everything You've Come To Expect

Goeie albumtitel jongens, maar wat hadden wij dan precies verwacht van dit tweede Last Shadow Puppets-album? Mogen we dat eerst even uitleggen misschien? Wij hadden wederom een moderne klassieker verwacht, zoals het debuutalbum The Age Of The Understatement (2008). Een stuk of twaalf rollende melodrama’s op één schijfje. Zo'n plaat met de vaart van een door Jesus Quintana gegooide bowlingbal. Zoiets. En we hadden ons weer verheugd op die bijtende samenzang. Twee stemmen van hetzelfde merk, fenomenaal.

Weezer (The White Album)

Het verhaal van Weezer mag bekend zijn: met het blauwe debuut (1994) werd de band ineens de grootste collegerockband aller tijden, om twee jaar later met het rauwe Pinkerton het artistieke hoogtepunt te beleven. Vanaf dat moment was de carrière van Rivers Cuomo er eentje met pieken – laten we Make Believe met grootste hit Beverly Hills maar onder die pieken scharen – en vele dalen.

Amen & Goodbye

Ooit mocht ik ze bij voorkeur, kort door de bocht als ik graag ga, op één hoop gooien: Animal Collective, TV On The Radio, Grizzly Bear en Yeasayer. Werelden van verschil en appels en peren natuurlijk, zo wist elke scherpslijper, maar toch. In wezen ging het om Amerikaanse combo’s die allemaal, ooit, van start waren gegaan met lastig te vangen vormexperimenten – die net zo vaak tot pure magie als tot vergezochte flauwekul leidden – en uiteindelijk waren uitgekomen op intrigerende, ideeënrijke muziek voor een relatief groot fijnproeverspubliek. Hoe het nu met ze is? Wel, de eerste twee lijken het heilige vuur een beetje kwijt, rond Grizzly Bear is het al jaren stil en Yeasayer komt nu, na dik vier jaar afwezigheid, Amen & Goodbye zeggen.

III

Soms ontstaan de beste dingen per ongeluk. Dat geldt in ieder geval voor Moderat, het samenwerkingsverband tussen Gernot Bronsert, Sebastian Szary (samen Modeselektor) en Sasha Ring (Apparat). Het was nooit de bedoeling om samen een act te worden en albums op te nemen, het was voornamelijk voor de lol. Gelukkig besloot het drietal uit Berlijn die lol toch met de wereld te delen, inmiddels al een handvol EP’s en drie albums lang.

Patch The Sky

In de korte maar krachtige bio die Bob Mould zelf bij zijn nieuwe plaat schreef, zegt hij steeds op zoek te zijn naar de perfecte balans tussen heldere melodieën en donkere verhalen. Dat hij die schijnbaar moeiteloos weet te vinden op Patch The Sky zegt alles over het vakmanschap van Mould, de man die het patent heeft op overrompelende doch subtiel melodische gitaarmuren.

Blues Of Desperation

Met zijn vorige studioalbum Different Shades Of Blue tilde Joe Bonamassa zijn carrière onmiskenbaar naar een hoger plan. Waar hij tot dan toe vooral opviel door zijn enorme productie, nam hij bij die plaat voor het eerst echt de tijd om nieuw materiaal te schrijven, te arrangeren en op te nemen. Met succes. Inhoudelijk was het zijn sterkste plaat en voor het eerst belandde hij in de Amerikaanse album top 10.

Visions Of Us On The Land

Zou hij het gelezen hebben? Dan helpt klagen. De enige kritiek op Damien Jurado’s vorige album was dat Brothers And Sisters Of The Eternal Son nog geen 35 minuten duurde. Opvolger Visions Of Us On The Land klokt iets meer dan 52 minuten.

Aa

De bevrijding van het juk van Harlem Shake, daar draait het om bij Aa, het debuutalbum van Baauer. Het album dat hem verlost van het angstbeeld van het one hit wonder, want dat is wat Aa toch vooral laat zien: wat Baauer nog meer in huis heeft.

Skydogs

Voor het tweede album Rosalyn (2014) toog dit Vlaamse kwartet met de Australische Dolf van The Datsuns naar Zweden om er vanachter een analoge mengtafel straffe songs over wanhoop, verdriet en euforie in de liefde op te nemen. Vaak zo rauw als in de beste rockdagen van hun producer, de Stones en Led Zeppelin, maar soms was ook te horen dat er tevens albums van Wilco en Tom Pettty in hun platenkast prijken.

Chaosmosis

Bij nader inzien is het niet eens zo’n gekke gedachte, die twintig jaar oude foto van Bobby Gillespie op de cover van het gloednieuwe Chaosmosis. De jonge, in zwart-wit afgedrukte zanger die in technicolour omgeving zelfverzekerd voor zich uitkijkt, het is symbolisch voor een band die op zijn elfde plaat onmiskenbaar als zichzelf klinkt, maar ondertussen ook alle kleuren van de regenboog in avontuurlijke muziek laat doorschijnen.

Barbara Barbara, We Face A Shining Future

De inkt van de recensies omtrent de ultradeluxe heruitgaven van hun beroemdste albums is nog niet droog of daar is warempel een nieuwe Underworld. Met Dubnobasswithmyheadman en Second Toughest In The Infants, hun derde en vierde, vestigde men zich aan de frontlinie van de Britse dancehorden. Dance met een gezicht, dat wel. Maar hoe valt dat nu uit, zo’n twintig jaar later?

Post Pop Depression

Vorig jaar begon hij zijn optreden op Down The Rabbit Hole doodleuk met No Fun, I Wanna Be Your Dog, The Passenger en Lust For Life. We kennen de bijna 69-jarige Iggy Pop allemaal als onverwoestbare rocker en losgeslagen podiumdier. Maar wie heeft zijn laatste twee soloalbums Préliminaires (2009) en Après (2012) ooit gehoord? Die bevatten vooral Serge Gainsbourg-achtige croonerstukken, Pop zong ze zelfs deels in het Frans. De hele rockwereld begon spontaan te high fiven toen bekend werd dat Josh Homme de producer en schrijfpartner van Iggy Pop is op Post Pop Depression, maar recht vooruit rocken deed hij op plaat sinds Skull Ring (2003) alleen nog met The Stooges. Daarvan hebben alle originele leden op Iggy na inmiddels het loodje gelegd.

All My Demons Greeting Me As A Friend

Zoals de albumtitel al doet vermoeden is de pas negentien jaar oude Aurora Aksnes geen lachebekje. Zingen kan de Noorse. Ze heeft ook wat te vertellen en dat doet ze met grote ernst. Veel relativering zit er niet in haar donkere debuutplaat All My Demons Greeting Me As A Friend. ‘I fall asleep in my own tears / I cry for the world / For everyone... I can’t recall the last time I opened my eyes to see the world as beautiful’, zingt ze in Warrior.

Telluric

Laten we er geen doekjes om winden: wie in Nederland meedoet aan een programma als Idols is óf heel dom en blind, óf heeft geen interesse in een creatieve carrière. Het format heeft nog geen enkele artiest afgeleverd waar we als land echt blij van mogen worden of trots op moeten zijn. In het buitenland gaat dat toch een stuk beter.

You And I

Wanneer iemand onverwachts sterft, blijven we zoeken naar tekenen, aanwijzingen en andere boodschappen. Het is nooit genoeg. We houden vast aan de dode, omdat we niet klaar zijn om hem of haar los te laten. Bedrijven met winstoogmerk, zoals platenlabels, maken dankbaar gebruik van dit menselijke proces: jaar in jaar uit verschijnen talloze compilaties van overleden muzikanten. De meesten zijn qua inhoud overbodig maar toch succesvol, omdat wij de artiest nog niet kunnen laten rusten. You And I, een verzameling nooit uitgebrachte opnames van de veel te vroeg overleden Jeff Buckley, valt onder deze exacte omschrijving.

High As The Sun

‘Break a leg’, zeggen de Engelsen. ‘Haty Haty’, klinkt het in Indonesië. Geluk ermee, zeggen wij dan. Haty Haty is vanaf nu ook synoniem voor het opmerkelijke samenwerkingsproject tussen de elektronische danceproducer David Douglas en zanger/troubadour Johannes ‘Blaudzun’ Sigmond.

Painkillers

We kunnen er niet omheen. Al bij opener A Wonderful Life moeten we aan die andere zanger uit New Jersey denken, aan de man onder wiens juk Brian Fallon al jaren vandaan probeert te komen. Inderdaad, aan Bruce Springsteen. Goed, even terug. The Gaslight Anthem besluit na vijf albums een pauze voor onbepaalde tijd in te lassen. Nadat frontman Brian Fallon eerder al samen met Ian Perkins (livegitarist van The Gaslight Anthem) onder de naam The Horrible Crowes een album maakte, is het nu tijd voor een echte soloplaat: Painkillers. Een uptempo folkalbum, waarop Brian Fallon zijn oude liefde voor verhalende liedjes weer oppakt. En eerlijk is eerlijk, zo horen we de zanger het liefst.

Long Way Home

Iedere kenner weet dat de beste popmuziek tegenwoordig wordt gemaakt door vrouwen. Het zoveelste voorbeeld hiervan is de Engelse Holly Låpsley Fletcher. De zangeres werd eind 2014 al getipt door de BBC, maar liet de hype voorbij gaan en komt nu pas met Long Way Home, haar debuutplaat.

More Rain

Kan de alom gewaardeerde M. Ward een mindere plaat maken? Zekers. More Rain is het bewijs. Die dip komt slecht uit. Want de vintage singer-songwriter uit het regenachtige Portland, Oregon heeft de afgelopen tijd bedacht dat goede muziek de mens aan een betere kijk op zijn soortgenoten helpt. Hij wil daaraan ook zijn steentje bijdragen.

Distance Inbetween

Tja. Nu na zes Coral-vrije jaren het moment van de Grote Wederopstanding van de beste Liverpoolse popband sinds The Beatles dan eindelijk een feit is (The Curse Of Love uit 2014 bleek een tussendoortje met spul uit de koelkast), vrees ik toch een beetje voor het ‘Suede-effect’: best een fijne plaat na al die jaren, een aarzelende return to form bijna, maar zo goed als toen wordt ’t nooit meer en als ze volgende maand komen spelen, zal iedereen braaf het nieuwe materiaal tolereren mits die geweldige liedjes van toen ook voorbijkomen.

Queen For A Day

Met een kind op komst ervaar ik inmiddels een maatschappelijke druk die ik nooit eerder heb ervaren. Ineens lijk je voor je kroost dingen te móeten doen die het noodzakelijke ontstijgen. Ze spreken het niet uit, maar ik denk het mijn naasten te horen denken. Het liefst zien ze ons bijvoorbeeld zonder vijf katten verhuizen naar een eengezinswoning. En wil ik dat zelf nú niet, dan komt dat wel wanneer het kind er is. Mijn respect voor Anouk is de laatste maanden enorm gestegen. De rockchick werd onlangs met pixelpoep bekogeld toen ze aankondigde wéér zwanger te zijn, van wéér een andere man. Fuck stabiliteit! Anouk steekt haar middelvinger op tegen het perfecte plaatje van het ouderschap, puur door zichzelf te zijn, en de burgertrutjes schreeuwden het uit van verontwaardiging. Schopt ze muzikaal ook nog zo hard tegen wat hoort? Nee, helaas niet.

Oh Dark Hundred

Hoewel Roald van Oosten muziek is blijven maken voor onder andere films en theater heeft het maar liefst tien jaar geduurd voor hij weer een plaat uitbracht. Voor het eerst doet de voormalig frontman van de vermaarde Amsterdamse band Caesar dat onder eigen naam.

Ouroboros

Ray LaMontagne bezweert op het eind van Ouroboros bij herhaling als betrof het een mantra: ‘You’ll never gonna hear this song on the radio.’ Waarmee hij best eens gelijk zou kunnen krijgen, want het als appetizer vrijgegeven Hey, No Pressure deed immers al de wenkbrauwen fronsen, terwijl het toch gaat om de eerste single. Wie dit zesde album daarentegen in zijn totaliteit hoort, zal wellicht eerder spreken van een ware luistertrip, al zal dit vermoedelijk niet gelden voor de fans van het eerste uur. Zij bleven immers zo hun bedenkingen houden bij voorganger Supernova, waarmee de introverte singer-songwriter uit New England zich met de nodige hulp van Black Keys-voorman Dan Auerbach opnieuw uitvond.

No Fantasy Required

Als prima donna van de electrotechno heeft Tiga al tijden een overvol balboekje. Gonzales, Boys Noize, Hudson Mohawke, Zombie Nation, Jesper Dahlback, Soulwax en Matthew Dear zijn maar enkele van de artiesten waar hij de laatste jaren muziek mee heeft gemaakt. En dan kun je nog zo productief zijn, eigen werk schiet er zo onvermijdelijk bij in. Zeven jaar geleden is het alweer dat Tiga Sontag zijn tweede album Ciao! maakte.

Belgica - Original Soundtrack

Je hoeft de Vlaamse broers Stephen en David Dewaele niet te leren hoe ze origineel uit de hoek moeten komen. Hun band Soulwax transformeerde eerder van rock naar dance en het plaatjes-aan-elkaar-draaien van The Flying Dewaele Brothers werd onder de naam 2ManyDJ’s een waar mash-up-fenomeen. Grote en kleine artiesten stonden in rijen te wachten voor een remix, de broers startten een eigen internetradiostation, gaven hun dj-sets updates met waanzinnige visuals, verzorgden avondvullende shows waarin alles samenviel en zo meer. Het bleef echter lang wachten op een nieuw album van Soulwax. En hoe zou dat dan gaan klinken? Misschien kwam de vraag van regisseur Felix van Groeningen (die in 2014 bijna een Oscar won voor beste buitenlandse film met The Broken Circle Breakdown) om een soundtrack voor zijn nieuwe film Belgica wel als geroepen.

Aosem

Het leven van Daniël Lohues wordt tegenwoordig beheerst door een grote zwarte Amerikaan – en nee, we bedoelen hier geen blueslegende, maar een joekel van een auto.

Get Well

Het Utrechtse trio Birth Of Joy maakte de afgelopen jaren langzaam maar gestaag naam met psychedelische bluesrock. Aanvankelijk in de marge, maar met hun vorige album Prisoner gingen ook De Wereld Draait Door en het vaderlandse clubcircuit voor de bijl. Na een jaar van relatieve rust is er nu het vierde studioalbum Get Well, de opmaat naar opnieuw een lange tour door binnen- én buitenland.

Hills End

‘De Australische Oasis’ werden ze al wat geringschattend genoemd. En laten we er niet omheen draaien: de vergelijkingen tussen DMA’s uit Sydney en dat bandje uit Manchester zijn niet bepaald uit de lucht gegrepen. Het snerende stemgeluid van Tommy O’Dell, alsmede zijn zanglijnen, de liedjes in het algemeen en het gitaarspel van Johnny Took in het bijzonder, het riekt allemaal verdomd veel naar de Gallaghers.

Marlon Williams

Mijn voorlopige recensiehoogtepunt van 2016 kwam op een druilerige zaterdagochtend. Ik had een oude discman op de kop getikt. Topmodel, nooit gebruikt, nergens meer te krijgen, spotgoedkoop. Puur om het apparaat te testen, stopte ik er een cd in die ik twee dagen eerder uit een verregende envelop trok. Marlon Williams, het titelloze debuut van een singer-songwriter uit Nieuw-Zeeland. Nog nooit van gehoord, totaal geen verwachtingen bij. Maar wow, wat een plaat.

Painting With

Goed, je noemt een nummer Golden Gal en je opent het met een sample uit de al bijna antieke sitcom Golden Girls (voor de jongere lezers: dat is niet direct Modern Family). Gewaagd geniaal of domweg dom, je komt er niet direct achter. Dat is een van de haakjes bij Animal Collective, dat kleurrijke gezelschap (een trio tegenwoordig, en niet direct een collectief) dat de gestileerde meerstemmigheid van The Beach Boys zo stijlvol combineert met elektronica, experiment, psychedelica en dwarsliggende zijwegen.

DJ-Kicks

Vorig jaar vierde de Duitse mixserie DJ-Kicks zijn vijftigste verjaardag in stijl. DJ Koze stak de kaarsjes aan en bracht een prachtig cadeau mee in de vorm van een jubileummix. Andermaal is de langlopende serie nu positief in het nieuws, want het is de Duitsers gelukt om Moodymann te strikken.

Phase

In zijn traditionele analyse van de OOR-jaarlijst omschreef popjournalist Peter Bruyn zijn idee van ‘lekker plaatjes draaien.’ ‘Vinyl uit de hoes, doekje erover, naald in de groef. Mooie klaphoes met tekstvel erbij. Ondertussen biertje opentrekken.’ Als we Bruyn mogen geloven, zal ‘het woord MP3-genot nooit ingang vinden’. Onzin. Talloze muziekliefhebbers genieten evengoed met volle teugen van MP3’tjes. Laptop op schoot, doekje erover, naslagwerk Googlen. Ondertussen biertje opentrekken. Deze luisteraars houden niet minder van muziek, maar zijn minder groot fan van de restricties die vinyl ze oplegt. Digitale muziek is sneller, makkelijker en – vaak zelfs legaal – gratis. Dankzij de toegankelijkere MP3 genieten steeds meer mensen van steeds meer verschillende soorten muziek.

Victorious

Andrew Stockdale is een wispelturig man. Geen Wolfmother, wel Wolfmother, solo, toch maar niet solo. Hoe dan ook: Victorious is het vierde album van de Australische band, of van wat daar nog van over is. Want Wolfmother is Andrew Stockdale. Hij is het mastermind dat alle nummers schrijft en inspeelt op gitaar en bas. Ian Peres, op het podium bassist van de groep, is alleen te horen op keyboard en Josh Freese en Joey Waronker werden, eh, opgetrommeld om het drumwerk te verzorgen. Genoeg namedropping, tijd voor wat vuige retrorock.

LNZNDRF

Koud ligt de plaat van Matt Berningers project EL VY in de schappen of de gebroeders Bryan en Scott Devendorf, de ritmesectie van The National, presenteren LNZNDRF. Daarin werken ze samen met multi-instrumentalist Benjamin Lanz, in het dagelijks leven trombonist bij Beirut, maar ook vast onderdeel van de toerband van onder andere Sufjan Stevens en – jawel – The National.

The Life Of Pablo

Hij timmert het schavot, slijpt de bijl, nodigt het publiek uit, zet het hakblok klaar en legt zijn hoofd erop neer. Dat is zo ongeveer de modus operandi van Kanye West. De controversiële rapper en producer maakt het zichzelf vreselijk moeilijk. En dat is waarom we van hem houden (en waarom hele volksstammen hem haten). Maar als hij daar zo ligt, op het hakblok, zorgt hij er op het laatste moment voor dat die kop er niet af gaat. Ook nu weer, nu hij de release van The Life Of Pablo talloze keren heeft uitgesteld. Nu hij aankondigde het beste album ooit te hebben gemaakt. Nu hij met een onbegrijpelijke en chaotische albumpresentatie annex modeshow kwam en een dag daarna dan toch met The Life Of Pablo.

El Pino & The Volunteers

Met het uitbrengen van hun derde, titelloze album komt er een einde aan een zes jaar durende pauze die El Pino & The Volunteers had ingelast. Een jaar na de tweede plaat The Long-lost Art Of Becoming Invisible verscheen wel nog de EP Isle Of You, opgenomen als artist in residence van het festival Into The Great Wide Open, maar daarna werd het stil rond de band.

Je Doet Je Best Maar

Het derde album van Aafke Romeijn verschijnt kort na dat van Eefje de Visser: twee eigenzinnige Nederlandstalige talenten wier carrières zich parallel aan elkaar lijken te ontwikkelen. Maar waar de ster van De Visser gestaag rijzende is, blijft Romeijn vooralsnog in relatieve windstilte aan haar muziek werken. Dat is prima. Voorganger Chin.Ind.Spec.Rest was veelbelovend, maar nog geen meesterwerk. Dat is Je Doet Je Best Maar ook niet, maar je voelt dat het erin zit.

The Gamble

Staats- en postcodeloten. Weg ermee. Neem een gok met Nonkeen. The Gamble. Een fascinerend album met een lange voorgeschiedenis. Vertederend is de foto van drie achtjarige Duitse jochies met opnameapparatuur in een Hamburgse kleedkamer. Als kleine Alan Lomaxjes waren ze in 1989 op zoek naar muziek en klanken voor hun radioprogramma. Jong geleerd, oud gedaan. Ruim een kwart eeuw later brengen ze onder de naam Nonkeen The Gamble uit.

Show Your Teeth

Behalve de naam is ook de samenstelling van de band niet meer hetzelfde. Bombay Show Pig is ingekort tot Bombay, bassist Gijs Loots werd al enige tijd geleden aangetrokken en recentelijk heeft Lisa Ann Jonker de plaats van Linda van Leeuwen achter de drumkit ingenomen. Die wisseling van de wacht vond echter plaats voordat Show Your Teeth werd opgenomen.

Is The Is Are

Zo onconventioneel als de muziek van slaapkamerproject goes volwaardige band DIIV klinkt, zo voor de hand liggend is het uitgangspunt van deze recensie. Is The Is Are is het tweede album van het indierockkwartet en dus volgt hier een vergelijking met de eerste.

Mass Gothic

OOR-redactiefavoriet op grond van één single. Het overkwam eind vorig jaar Mass Gothic, het nieuwe project van New Yorker Noel Heroux, die een enkeling zal kennen van zijn vórige band, het onterecht nooit doorgebroken Hooray For Earth (goed voor twee geweldige indiepopplaten).

In Je Nakie

Na drie Engelstalige albums maakte singer-songwriter Lucky Fonz III in 2010 een Nederlandstalige plaat, Hoe Je Honing Maakt. Een eclatant succes, dat hem met Ik Heb Een Meisje zijn eerste (en tot nu toe enige) top 10-hit opleverde. De verwachting was dat hij in zijn moerstaal verder zou gaan, maar op All Of Amsterdam ging hij toch weer op de oude voet verder. Maar nu is er dan toch zijn langverwachte tweede Nederlandstalige plaat.

Roux-Ga-Roux

Met de productiviteit van DeWolff is nog altijd niets mis; dit is hun achtste release sinds 2008. Daar zitten twee livealbums bij, maar voor een band met zo’n uitstekende podiumreputatie is dat niet eens zo gek.

This Is Acting

Wanneer ze zelf geen hits als Titanium, Chandelier of Elastic Heart scoort, schrijft Sia Furler de krakers van de sterren. Er zit weinig romantiek in dat proces, zo vertelde de Australische zangeres onlangs aan Rolling Stone.

ANTI

Na een promotiecampagne van meer dan een jaar was hij er vorige week dan eindelijk: ANTI, het langverwachte nieuwe album van Rihanna. De zangeres bracht sinds haar debuut in 2005 vrijwel ieder jaar een plaat uit, dus toen het na Unapologetic in 2012 stil bleef, zag niemand dat aankomen. Al vanaf de eerste geruchten over ANTI leek het erop dat dit Rihanna’s definitieve anti-commerciële statement zou worden. Om er maar even een cliché bij te pakken: een Kid A voor de popmuziek anno 2016. De eerste singles versterkten dat gevoel alleen maar, van het rauwe FourFiveSeconds tot het agressieve Bitch Better Have My Money.

Nevermen

Wat hebben Mike Patton (Faith No More), Tunde Adebimpe (TV On The Radio) en Doseone (Anticon) met elkaar gemeen? Dat ze overlopen van ideeën en geneigd zijn al die ideeën in hun muziek te verwerken. Het credo ‘schrijven is schrappen’ is blijkbaar nooit tot ze doorgedrongen. Of misschien schrappen ze zich gek, dat weet ik eigenlijk niet.

Hymns

Tien jaar na het klassieke, zenuwslopende debuut Silent Alarm is Bloc Party in een onduidelijke fase aanbeland. Ondanks een paar sterke momenten klonk de band op Four (2012) redelijk uitgeblust. Drummer Matt Tong en bassist Gordon Moakes stapten op, hun vervangers zijn de pas 21-jarige Louise Bartle en Justin Harris. Daarmee lijkt de punkfunk definitief uit Bloc Party verdwenen, want Hymns is vooral een stemmige popplaat geworden. Maar een rare.

4 ½

Wat vooral beklijft van dit nieuwe album van Steven Wilson is het bloedstollend mooie en retespannende Year Of The Plague. Daarop smeedt de veelzijdige Brit alles samen wat hem al jaren tot de meest vooraanstaande exponent maakt op het gebied van de progressieve rock. Het nummer is een evenwichtige mengeling van muzikaliteit, melancholie en hartstocht. Om stil van te worden. Maar er is meer.

Jet Plane And Oxbow

Het heeft een album of tien en zeventien jaar geduurd, maar nu komt dan toch echt die wereldwijde doorbraak van de groep van singer-songwriter en ornitholoog Jonathan Meiburg. Jet Plane And Oxbow is veruit het krachtigste album dat Meiburg – destijds begonnen als artistieke tandem met Will Seff van Okkervil River – ooit maakte. Dat komt door zowel het voortrazende tempo dat veel songs hier bezitten, de kleur van het ingezette instrumentarium als de teksten van de hier bijzonder uitgesproken en uitgelaten Meiburg.

The Ghosts Of Highway 20

Lucinda Williams maakte met Down Where The Spirit Meets The Bone een lang gehoopte, zij het niet meer verwachte return to form, die met liefst twintig nummers bovendien voor elke Americana-liefhebber wat wils had te bieden. Opgenomen met een keur aan gitaristen, verschillende ritmesecties en diverse gastmuzikanten eindigde dit tweeluik boordevol ‘countrysoul voor het hart, het hoofd en de heupen’ met een bijna tien minuten lange cover van J.J. Cale’s Magnolia. Deze languissante afsluiter blijkt nu zo’n anderhalf jaar na dato de opmaat naar The Ghosts Of Highway 20, een dubbelalbum met veertien veelal hemelsbreed uitwaaierende stukken, die trouwens merendeels stammen uit diezelfde opnamesessies als Down Where The Spirit Meets The Bone.

The Waiting Room

Tindersticks begon alweer bijna acht jaar geleden na de gesjeesde solocarrière van voorman Stuart Staples aan een tweede leven zonder de als arrangeur zo bepalende violist Dickon Hinchcliffe. Opmerkelijk genoeg gooit het alternatieve kamerpopensemble het nu pas echt over een andere boeg, zij het dat The Waiting Room in het vaarwater ligt van de soundtracks voor de Franse cineaste Claire Denis.

The Catastrophist

Wie in de doorgaans instrumentale muziek van Tortoise altijd al een vorm van ironie vermoedde, ziet dat nu bevestigd in vooral Rock On. Gewoon, een niet eens heel afwijkende cover, met omfloerste zang en al, van een hit van tieneridool David Essex, uit 1973. Met een, in Tortoise-verband, lichtelijk provocerende titel.

Truck

In 1979 bracht Tascam de Portastudio op de markt, een cassettedeck met ingebouwd mengpaneel waarmee je viersporenopnames kon maken. Een uitkomst voor al die muzikanten die tot dan toe hadden lopen prutsen met bandrecorders waarop je met veel brom en ruis laag voor laag kon opnemen. Die Portastudio was handig om snel een idee mee vast te leggen. Doordat hij werkt op smalle cassettebandjes hebben de opnames een specifiek eigen geluid: alsof je naar middengolfradio zit te luisteren.

Night Thoughts

Met Bloodsports werd drie jaar geleden de terugkeer van Suede compleet gemaakt. De plaat werd goed ontvangen, maar voelde tegelijkertijd ook als een voor de hand liggende tegemoetkoming aan de fans die naar nieuw werk hunkerden. Met Night Thoughts moesten de Britpopveteranen nadrukkelijker hun artistieke comeback maken, besloot zanger Brett Anderson, waarna het idee ontstond de atmosfeer van meesterwerkje Dog Man Star (1994) op te zoeken en er een film bij te leveren.

Malibu

Kostje gekocht, dachten we toen Anderson .Paak (ja, die punt hoort daar) maar liefst zes keer opdook op Compton van Dr. Dre. Er zijn muzikanten die met minder steun van Dre wereldfaam bereikten. Met Malibu zou het dan moeten gebeuren, na eerdere albums (ook als Breezy Lovejoy), die hem slechts in de niche bekendheid opleverden.

Adore Life

Opmerkelijk eigenlijk, hoe taai en levensvatbaar een potentieel marginaal genre als ‘postpunk’ nog altijd is, dik 35 jaar nadat het werd gemunt. Vrijwel alle helden uit de oertijd – ik noem PiL, Gang Of Four, Killing Joke, Wire, The Pop Group, The Fall – doen ’t nog, meestal zelfs op artistiek hoog niveau, en de lichting van de 21ste eeuw zorgt nog altijd voor de spannendste muzikale bewegingen binnen de, laten we zeggen, alternatieve sector. Waarbij ik Editors (dat ergens een verkeerde afslag nam) even niet meereken. Nadeel is alleen dat de nieuwe held(inn)en muzikaal soms wel érg leunen op het verleden. Meer dan de oudjes in elk geval.

Death Of A Bachelor

Brendon Urie – het enige overgebleven lid van Panic! At The Disco – beloofde dat Death Of A Bachelor zijn meest persoonlijke album ooit zou worden. Het feestbeest was getemd, gelukkig getrouwd, tijd voor een nieuw leven. Tot zover de theorie. De plaat opent met Victorious. Eerste zin: ‘Tonight we are victorious, champagne pouring over us.’ Dan Don’t Threaten Me With A Good Time. Refrein: ‘Champagne, cocaine, gasoline, and most things in between.’

Human Incognito

Arno Hintjens wil nooit twee keer op rij eenzelfde soort album maken, wat hem volgens eigen zeggen na ruim dertig keer onderhand knap lastig afgaat. Toch besloot hij voor de opvolger van Future Vintage opnieuw een beroep te doen op John Parish, zij het ditmaal gekoppeld aan geluidstechicus en mixer Catherine Marks, met wie deze producer en muzikant samenwerkte aan Let England Shake van PJ Harvey.