OOR Albums overzicht

MTV Unplugged

Dat het fenomeen nog bestond! Ja dus, Placebo is de volgende in een lange rij artiesten die al meer dan 25 jaar onder de noemer MTV Unplugged optreden en het concert vervolgens op cd uitbrengen. ‘Stekkerloos’ is dat allemaal allang niet meer, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet als de band in kwestie er ook nog werk van heeft gemaakt en hoorbaar probeert de liedjes een andere kant op te sturen. Zoals Placebo inderdaad.

Product

De naam doet wellicht anders vermoeden, maar Sophie is geen vrouwelijke dj/producer die uit de krochten van het Berlijnse Berghain is getrokken. Sophie is de Britse man Samuel Long, die zich verre houdt van fotografen, leert een rondje digitaal speuren. Product is zo ongeveer zijn verzameld werk van de twee jaar dat hij onder deze naam muziek maakt. De nummers zijn chronologisch geplaatst op het album, dat in omvang slechts een fractie groter is dan een EP.

Uut De Bron

De in Zeeuws-Vlaanderen geboren Tonnie Dieleman kroop de laatste jaren uit zijn schulp en slaagde erin met zijn in dialect gezongen liedjes ook veel mensen van buiten Zeeland diep te raken. Zijn teksten gaan over de polders waar hij opgroeide, de daar aanwezige vogels en het diepgewortelde geloof.

A Night At The Odeon - Hammersmith 1975

Met kerst 1975 stond Queen bovenop de Olympus van de popmuziek. Bohemian Rhapsody was dé hit van dat moment en het nieuwe album A Night At The Opera was een eclatant succes. In die euforie toerde de band door Engeland, met als grande finale het optreden op kerstavond in de Hammersmith Odeon in Londen. Die avond combineerde de band het beste van twee werelden.

Modern Dancing

In de zomer van 2014 speelde Traams samen met Girl Band in Ekko. Officieel een double bill, maar Traams had toen al een debuutplaat uit en was daarom gevoelsmatig de bovenliggende partij. Dat konden ze niet waarmaken. De Britten werden genadeloos weggespeeld door hun Ierse tourvrienden. Girl Band maakte alles kapot en Traams veegde de scherven bij elkaar, zo waren de rollen verdeeld.

The Agent Intellect

Zouden we de beste postpunkplaat van het jaar – met in de vorm van Pontiac 87 ook nog eens de Song van het Jaar (nou ja, de mijne dan) – bijna vergeten. Kwestie van niet tijdig ingeschat hoeveel potentieel The Agent Intellect had.

The Wall

Pink Floyd hield eigenlijk in 1975 al op te bestaan. Wish You Were Here was het laatste album waaraan alle groepsleden compositorisch bijdroegen. De platen daarna (Animals, The Wall, The Final Cut) waren min of meer soloalbums van Roger Waters, waarop de rest in de rol geduwd werd van veredelde begeleidingsband. Toen Waters in 1985 opstapte, haalde de rest opgelucht adem en zette de band zonder hem voort. De voormalige zanger/bassist heeft zich sindsdien herhaaldelijk misprijzend over zijn vroegere bandgenoten uitgelaten. Het uitbrengen van een soloversie van The Wall kun je rustig opvatten als de zoveelste steek onder water.

Alone In The Universe

Na het uiteenvallen van zijn Electric Light Orchestra halverwege de jaren tachtig beleefde Jeff Lynne (68 inmiddels) een minstens zo succesvolle tweede carrière als producer van George Harrison, Tom Petty, Roy Orbison en The Beatles. Drie jaar geleden verschenen van hem plotseling twee soloalbums: de coverplaat Long Wave en een geheel door hemzelf ingespeeld album met remakes van de grootste ELO-hits.

25

Een dag na de moord op 89 concertgangers in Parijs zette een man zijn piano voor de Bataclan. Temidden van bloemen en kaarsen speelde hij Imagine, een nummer uit 1971. Artiesten als John Lennon, die mensen uit vrijwel iedere laag van de wereldbevolking met elkaar weten te verbinden middels hun songs, komen namelijk maar eens in de zoveel jaar voorbij. De nieuwkomer in deze ultieme buitencategorie is de Britse Adele Adkins.

Songs In The Dark

The Wainwright Sisters zijn de dochters van Loudon Wainwright III, te weten Martha en Lucy, respectievelijk geboren uit Kate McGarrigle en Suzzy Roche. Om een echtscheiding meer of minder malen ze in deze talentvolle folkfamilie niet, wat de twee generaties singer-songwriters geenszins verhindert om geregeld het podium met elkaar te delen.

Bluenote Café

Neil Young luidde de jaren tachtig uit met de klassieker Freedom, die een return to form betekende na een decennium vol wisselvallige genreplaten, variërend van rootsmetal en technorock tot rockabilly en country. Het meest evenwichtige, interessante en originele album uit die reeks commerciële miskleunen blijkt achteraf beluisterd misschien wel This Note’s For You, waarvan het titelstuk door MTV werd verkozen tot video van het jaar 1988, terwijl de tekst toch tegen het zere been stootte van een stel grote adverteerders die sponsorgelden staken in popconcerten van megasterren.

Montage Of Heck - The Home Recordings

2015 leverde met Amy en Montage Of Heck tenminste twee indrukwekkende muziekdocumentaires op. Beide films zoomen vooral in op het persoonlijke leven van hun lijdende voorwerpen en dan weet je met twee club-van-27-leden eigenlijk al wat je krijgt: even ontluisterende als ontroerende documenten. Wat de soundtracks betreft kan het verschil bijna niet groter: die van Amy Winehouse bevat filmmuziek aangevuld met liveopnames, alternatieve takes en demo’s. Een soundtrack volgens het boekje. Van Nirvana en Kurt Cobain was het archief eigenlijk leeg, zo blijkt nu.

EVENIFUDONTBELIEVE

Nauwelijks zijn de laatste tonen van EVENIFUDONTBELIEVE uitgedoofd of er dalen twee engelen uit de hemel, die bezorgd een nat washandje op je voorhoofd leggen en een glas water aanreiken. Zie hier de mindset waarin Rustie’s nieuwe album je brengt.

The Time Has Come

Je verzint het inderdaad niet. Maak je je comeback met een liedje getiteld Let It Burn, vliegt even later de studio in de fik waar instrumenten en ander kostbaar materiaal staan opgeslagen. Het overkwam Moke een half jaartje geleden, juist op het moment dat een nieuwe start werd gemaakt. Nu liggen de flauwe woordgrappen (‘waar Moke is…’) voor het oprapen, maar laten we ons toch maar op die onverwachte doorstart richten.

Bays

Nieuw-Zeelands beste exportproduct liet het afgelopen zomer plotseling afweten. Liever dan op Down The Rabbit Hole te spelen, gaven de tegenvoeters er de voorkeur aan om in hoofdstad Wellington hun vierde studioalbum Bays af te ronden. Opvallend, want sinds het bejubelde debuut Based On A True Story (2005) kregen hun bas- en blazerrijke composities vooral op het podium definitief vorm. De groep speelt meer live dan dat ze slaapt.

Paradise Is There - The New Tigerlily Recordings

Natalie Merchant beleefde twintig jaar terug een gedroomde doorstart met Tigerlily, waarvan wereldwijd zo’n vijf miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Het onverwachte succes van haar solodebuut wist de gewezen zangeres van 10,000 Maniacs nooit meer te evenaren, al was het begin deze eeuw onder leiding van Americana-producer T Bone Burnett gemaakte Motherland in artistiek opzicht misschien wel haar meesterwerk.

Heart Blanche

Mooie foto op de hoes van dit vierde album (een kerstplaat telt niet) van CeeLo Green. De soulzanger zit in een spierwitte wachtkamer en draagt een kleurrijk bloemetjespak. Naast hem zit een klein jongetje naar hem te kijken. ‘What the fudge’, zie je hem denken. Zouden CeeLo’s oude vrienden hem ook zo aanschouwen?

Delirium

Jaren geleden vertelde folktronicameisje Ellie Goulding in een interview met OOR dat al haar lieftallige liedjes zijn ontstaan op de gitaar. Zou dat anno 2015 nog steeds het geval zijn? Wij betwijfelen het. De sportieve twintiger dook na een kortstondige relatie met Skrillex bovenop de populairste vormen van EDM en iedere single sindsdien – van I Need Your Love tot Burn – werd een grote hit. Met een (ongetwijfeld uitverkochte) Ziggo Dome in het vooruitzicht mag de Britse zangeres zich inmiddels tot de grootste popsterren ter wereld rekenen, een rank die ze volledig omarmt op derde plaat Delirium.

Making Time

De Engelse soulzanger Jamie Woon debuteerde vier jaar geleden verdienstelijk met het album Mirrorwriting. In Nederland scoorde hij bescheiden hits met Lady Luck en Night Air. Een mooi opstapje naar een succesvolle internationale carrière, zou je denken.

Dry Goods & Groceries

Acht Zaligheden/Ach, Zalig Man heette het cd-boek dat JW Roy (Knegsel, 1968) in 2010 uitbracht met zijn fotograferende en schrijvende partner Karin Stroo. Centraal stonden acht Brabantse dorpen waarvan de naam eindigde op -sel. Vijf jaar later richt de in Amsterdam wonende singer-songwriter zich met het boek- en plaatproject Dry Goods & Groceries op iets groters: Americana en rootsmuziek.

Mythologies

Productieve gasten, die Cheatahs. Anderhalf jaar na het titelloze debuutalbum ligt er alweer een nieuw werkje op de liefhebber van jaren nineties-shoegaze en aanverwante indierock te wachten. Het multinationale (Canada, VS, Duitsland, Engeland) maar vanuit Londen opererende viertal gaat vrolijk verder waar men begin 2014 was gebleven en metselt op Mythologies wederom imposante geluidsmuren, die Britse fenomenen als My Bloody Valentine en Ride in herinnering roepen.

Return To The Moon

Als het meervoud van Elvis, zo dient de bandnaam EL VY te worden uitgesproken, klinkend als hells pie. De samenwerking tussen The National-zanger Matt Berninger en Menomena/Ramona Falls-lid Brent Knopf stond al lang op stapel, maar kon door drukte van beide vrienden pas het afgelopen jaar doorgang vinden. Knopf legde de muzikale basis voor Return To The Moon, waar Berninger teksten bij schreef en zijn muzikale ideëen op losliet.

Courting The Squall

Zo’n zeven jaar geleden – Elbow was net wereldwijd doorgebroken met The Seldom Seen Kid – filosofeerde Guy Garvey in OOR al eens over een mogelijke solocarrière. Een plaatje in de stijl van Cole Porter en Rodgers & Hart, dat was een ‘persoonlijke fetish’ maar het leek ‘m wel wat. Om er meteen aan toe te voegen dat hij zich niet kon voorstellen ooit iets buiten Elbow te doen en de gedachte alleen al hem behoorlijk ongemakkelijk maakte. Never say never.

Service Industry

‘Kom daar nog maar ’s om.’ Zomaar een gedachte die zich kan vormen zodra een zeker type nostalgische bui in huize Van den Berg weer eens heeft geleid tot, bijvoorbeeld, het enthousiast uit de ouderwetse cd-kast trekken van namen als Slint, Tortoise, June Of 44, Labradford, Shipping News en For Carnation. Postrock uit de tijd dat postrock nog werd opgediend in afgepaste, spannende brokken – die zelfs voor een liedje konden doorgaan – in plaats van tijdrovende symfonieën naar Godspeed You! Black Emperor-snit.

Aan Het Licht

Live was ik allang ingepalmd door olijke Excelsior-tweeling Clean Pete. Omdat ze op het podium de zelfspot, de humor en de ironie toevoegden die op hun debuutalbum ontbrak; omdat de onvolmaaktheden live charmant uitpakten, waar ze op plaat niet zozeer op artistieke overwegingen leken te wijzen, als wel op haast; omdat het hoe dan ook leuk is om naar twee mensen te kijken die er vrijwel hetzelfde uitzien.

Divers

Couplet-couplet-refrein-couplet-refrein-break-couplet-refrein-refrein: ziehier de blauwdruk voor de klassieke drieminutenpopsong. Geen artiest die zo consequent zo ver van dit stramien verwijderd blijft als Joanna Newsom. Zowel de barokke orkestraties van Ys (2006) als de epische suite Have One On Me (2010) spotten met alle mores van de hedendaagse populaire muziek. Na een radiostilte van ruim vijf jaar – miss Newsom bepaalt haar eigen agenda – is er nu Divers.

Sun Leads Me On

‘Songs die bol staan van sfeer en subtiel toegevoegde elektronica’, noteerde OOR twee jaar geleden over Dark Eyes, de geslaagde debuutplaat van het uit Montreal afkomstige Half Moon Run. Na een slopende tour (onder andere in de voorprogramma’s van Mumford & Sons en Of Monsters And Men) stond de groep vorig jaar op het punt om de handdoek in de ring te gooien, maar een surfvakantie in Californië zorgde voor genoeg rust en inspiratie om tóch een opvolger van Dark Eyes te maken.

Manon

Oorwurmen die een melige grijns op je smoelwerk plaatsen – geen Nederlandse groep die ze de laatste tien jaar zo makkelijk uit de mouw schudde als De Jeugd Van Tegenwoordig. Op Manon staat de hitmachine echter beduidend minder hard te ronken dan voorheen. De Jeugd verkiest op zijn vijfde album voor het eerst consistentie en diepgang boven hits en humor. Een verrassende koerswijziging, die van Manon de minst catchy maar tevens langst houdbare plaat van de groep maakt.

Macrocosm Microcosm

De vinylversie van hun EP met de podiumhit Shambhala was eerder dit jaar vrij snel uitverkocht. PAUW dacht even redelijk obscure psychedelische rockmuziek te maken, maar dat was buiten 3FM, DWDD en de festivals Noorderslag, Paaspop en Lowlands gerekend.

Pylon

Ik hoef u niet te vertellen dat de wereld er de laatste decennia niet bepaald op vooruit is gegaan. Inderdaad, daar hebben we Killing Joke voor. Of beter gezegd: Jaz Coleman, de hel en verdoemenis prekende zanger/priester die al bijna veertig jaar het einde der tijden aankondigt en er met zijn band steevast een apocalyptische soundtrack bij levert. Op het zestiende Killing Joke-album Pylon is het niet anders.

Are You Alone?

Zwartkijkers hebben er sinds een paar jaar een veelzeggende spreekbuis bij. In het rijtje muzikale sombermannen waarvan Ian Curtis de schutspatroon is misstaat Devon Welsh niet, al schijnt bij hem wel eens de zon. De zanger en liedjesschrijver uit Montreal is met zijn synthesizer spelende en als producer fungerende maat Matthew Otto in de weer onder de naam Majical Cloudz. Die zijn bepaald niet roze van kleur.

In Kleur

Na het succes van Flinke Namen en de talloze gastoptredens op flinke hits kon Sef vele kanten op. Verder gaan op de ingeslagen weg, vol inzetten op solosucces, meer de dance in met goede vriend Flexican of proberen Bekende Nederlander te worden. Sef deed van alles een beetje, maar koos niet één duidelijke richting. Al die verschillende richtingen zijn terug te horen op zijn tweede album In Kleur.

Revolve

Veel filmliefhebbers zien Idris Elba liever niet als de nieuwe James Bond. Mij maakt dat geen bal uit. Wel vraag ik me af wat de acteur te zoeken heeft op het nieuwe album van John Newman. Elba is te horen in het intro van Revolve, waar hij een ontzettend overdreven speech geeft over hoe tof het wel niet is dat wij mensen ons altijd zo goed weten te herpakken. ‘It is human nature to rebuild! To replace!’ Leuk dat de verlegen Newman nieuwe vrienden maakt, maar Elba’s bijdrage is volkomen overbodig. Zijn woorden slaan niet eens op de muziek die de 25-jarige zanger hier laat horen. Daarin is namelijk helemaal geen sprake van rebuilding of replacing.

Thank Your Lucky Stars

Beach House heeft het niet zo op de muziekpers. Dat werd mij eens te meer duidelijk toen zij en ik eerder deze zomer bijeen waren gekomen om over hun vijfde studioalbum Depression Cherry te babbelen. Het ging ze niet om mij persoonlijk, het zijn ruimhartige mensen. Het ging om het fenomeen als zodanig. Victoria Legrand legde uit dat ze het liefst heeft dat luisteraars haar muziek volledig blanco ondergaan. Er is uren en uren aan teksten en muziek geschaafd om precies te vertellen wat verteld moet worden. Al wat daarbovenop komt (recensies, interviews), leidt alleen maar af. Thank Your Lucky Stars wordt daarom onorthodox gelanceerd: er zijn geen interviews, er is geen promocampagne en hij verschijnt op een moment dat niemand het verwacht, namelijk twee maanden na het vorige album.

Fading Frontier

‘I was born already nailed to the cross’, zingt Bradford Cox in Snakeskin. De frontman van Deerhunter verbleef een aanzienlijk deel van zijn jeugd in het ziekenhuis, door het Marfan-syndroom waaraan hij lijdt. Dat uitgerekend hij vorig jaar door een auto werd geschept en zo weer maanden uitgeschakeld was, is wel sneu.

If I Should Go Before You

We zijn er de afgelopen vier platen achtergekomen dat Dallas Green (een stad en een kleur, vandaar City And Colour) niet de meest vrolijke snuiter is. Met zijn hoge stem bezong hij zijn favoriete onderwerpen: de liefde, de verloren liefde en de dood. Op If I Should Go Before You is hier echter verandering in gekomen.

HAM

Lucas Hamming werd, naar eigen zeggen, al twee jaar aan zijn kop gezeurd over waar zijn eerste album bleef. Maar na zijn deelname aan het tv-programma De Beste Singer-songwriter van Nederland besloot Hamming eerst ruim de tijd te nemen om nieuw materiaal te schrijven en zijn eigen muzikale koers te zoeken.

St Germain

Vijftien jaar deed Ludovic Navarre erover om een opvolger te wrochten voor zijn uitermate succesvolle Tourist. Vijftien jaar! Dat zijn zeker drie Wereldoorlogen, twee seven year itches en och, associeert u rustig verder.

No Sound From The Outside

De tijd tussen de release van Eyes On The Highway en No Sound From The Outside waren voor Saybia geen acht vette jaren. Integendeel. Het Deense popkwintet moest op een gegeven moment zelfs zijn activiteiten staken. Oorzaken: tour-burn-outs en het dodelijke ongeluk van de partner van Søren Huss. De zanger van Saybia bracht trouwens in de tussentijd wel twee Deenstalige soloproducten uit.

The Light In You

Jonathan Donahue lijkt wel een salonsocialist. Links lullen, rechts zakken vullen. Dat was de eerste gedachte bij het lezen van het interview in de huidige OOR. Want ook bij de Amerikaan zit er een saillante discrepantie tussen denken en doen. Eenvoudige liedjes zijn volgens hem de beste, vanwege hun zuiverheid en onschuld. Volgens die opvatting is dit achtste Mercury Rev-album, even chargeren, een kloteplaat. Want het biedt allesbehalve eenvoudige liedjes.

Zipper Down

De grap leek na Heart On (2008) wel gemaakt, maar zie hier: na zeven magere jaren zijn Jesse ‘The Devil / Boots Electric’ Hughes en Josh ‘Baby Duck / Carlo Von Sexron’ Homme terug met een vierde Eagles Of Death Metal-album. Eerder dit jaar ging Homme zelfs weer even mee op tournee met de band. En met druipsnorrenrockkrakers als I Want You So Hard, Cherry Cola, Wannabe In LA en Miss Alissa is het altijd feest, al is Hughes op het podium niet altijd in blakende vorm. Hij parodieert rockclichés, maar is er tegelijkertijd gek op. Het geheim van EODM. En op plaat werkt dat doorgaans prima.

Grey Tickles, Black Pressure

In plaats van vreemd te gaan, zijn haar te blonderen of – erger nog – zijn motorrijbewijs te halen, vernoemde John Grant er zijn derde soloalbum naar: een midlifecrisis. Dat is wat grey tickles betekent, vertaald uit het IJslands, het land waar hij al een aantal jaren resideert. Black pressure is nachtmerrie, omgezet uit het Turks. De titel suggereert zware kost, maar dat valt reuze mee.

In Dream

Eigenlijk maakte Editors tot 2013 – en op de vier albums die ze tot dan toe uitbrachten – een behoorlijk steile ontwikkeling door: van bovenzaaltje Paradiso (april 2005) naar Ziggo Dome (oktober 2013) en van puntige, poppy en uptempo postpunk op gitaarbasis (debuut The Back Room, 2005) naar licht theatrale en elektronisch opgepompte maar gelukkig nog steeds poppy grotegebarenrock (The Weight Of Your Love, 2013). Waarna natuurlijk de vraag volgde: hoe verder zonder in het vizier te komen van de Obesitas-vereniging?

Every Open Eye

Na een bijrol in talloze obscure bandjes te hebben gespeeld, liepen Iain Cook en Martin Doherty zo’n vijf jaar geleden de stukken jongere Lauren Mayberry tegen het lijf. Bingo, strike, kassa, zo weten we nu. De twintiger bleek ondanks haar piepstemmetje een zangeres van formaat, omdat ze enorme refreinen over diepe emoties met de grootst mogelijke overtuiging en precies genoeg dramatiek op je af wist te vuren. De weinig subtiele electro van Cook en Doherty – stompende bassen, golvende synthlijnen – maakten de formule van het Schotse Chvrches af.

Music Complete

Het blijft eeuwig zonde dat baslegende Peter Hook sinds 2007 geen deel meer uitmaakt van New Order. Het daaropvolgende getouwtrek om de bandnaam zorgde er bovendien voor dat we een terugkeer (voorlopig) kunnen vergeten. Een groot, maar geen onoverkomelijk verlies, zo bleek al op het podium, waar New Order met Tom Chapman als vervanger van Hook een ijzersterke indruk maakte. En zo blijkt nu uit het negende album Music Complete, dat een decennium na laatste plaat Waiting For The Sirens’ Call verschijnt. Ja, we missen het monumentale, melodieuze spel van Hook, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door ingenieuze arrangementen en slimme producerstrucjes die we uit de dancescene kennen.

Caracal

De caracal of woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië. Overdag houdt het dier zich afzijdig, alleen of met een enkele partner, en ‘s nachts jaagt het met sierlijke sprongen achter prooien aan. Logisch dus dat Howard Lawrence, de jongste broer van het Britse danceduo Disclosure, tijdens zijn reizen verliefd werd op en zich identificeerde met de wilde kat. Het nachtgedrag van het roofdier past namelijk goed bij de vibe van debuutplaat Settle. Het tweede album, dat naar het beestje werd vernoemd, heeft helaas meer gemeen met de gedomesticeerde caracal.

B’lieve I’m Goin Down...

Niemand minder dan Kim Gordon – bassiste van Sonic Youth en de ongekroonde koningin van de New Yorkse undergroundscene in de jaren tachtig en negentig – schreef de ronkende bio voor Kurt Vile’s zesde album B’lieve I’m Goin Down.... Ze citeert Vile, die stelt dat het idee was om de liedjes te laten klinken alsof hij ze thuis op de bank zit te spelen. En zo is het.

1989

De meeste singer-songwriters beginnen na een grote break-up meteen aan zielige liedjes, maar Ryan Adams deed tijdens de eerste Kerstdagen zonder Mandy Moore gewoon wat tienermeisjes doen: naar Taylor Swift luisteren. De Amerikaanse zanger was al langer fan van de countryprinses die popkoningin werd, maar komt nu pas als ultieme ‘Swiftie’ uit de kast. Hij besloot namelijk om haar 1989, veruit de best verkochte plaat van vorig jaar, van begin tot eind in eigen stijl te coveren.

Holding Hands With Jamie

Hoe voelt het om maandenlang thuis te zitten in je onderbroek die je al die tijd niet gewassen hebt? Als de hoop dat het ooit beter wordt allang vervlogen is en je langzaam tot waanzin wordt gedreven door de dagen die zich aaneenrijgen als een ketting van bedorven aardappelschillen en stukjes snot? Het Ierse noise/mathrocktrio Girl Band geeft het antwoord.

Have You In My Wilderness

In mijn recensie van Julia Holters iconoclastische debuutalbum Tragedy (2011) sprak ik mijn scepsis uit over muzikanten die niet geleidelijk aan radicaliseren, maar de avant-garde vanaf het begin omarmen: is het artistieke onbevangenheid of gebrek aan muzikale bagage? Voor zover haar aanzienlijk toegankelijkere derde album Loud City Song (2013) dat al niet had gedaan, neemt Have You In My Wilderness alle twijfels weg.

Dodge And Burn

Je moet er even op wachten (een liedje of elf, om precies te zijn), maar dan heb je ook wat: Impossible Winner, de beste theme song die nooit in een James Bond-film belandde. Het zou zelfs een goeie Bond-titel zijn. En Shirley Bassey zou ’m echt niet beter gezongen hebben dan de tegenwoordig hoogblonde Alison Mosshart, de Kills-zangeres (en sinds kort ook kunstenares) die het boegbeeld van hobby- en supergroep The Dead Weather werd omdat Jack White er zonodig de drummer van wilde zijn.

Sun Coming Down

‘Nieuw is het niet wat Ought doet. Wel verdomd spannend’. Waarmee OOR’s recensent van het Ought-debuut More Than Any Other Day vorig jaar natuurlijk meteen ontmaskerd werd als Ouwe Lul: die mensensoort hoort namelijk direct waar het vanuit Montréal opererende viertal de mosterd haalde. Of toch in elk geval zo’n beetje gesitueerd dient te worden: ergens in New York, eind jaren zeventig (de tijden van de vroege Talking Heads en Television), waarbij de dictie van de druk praatzingende Tim Beeler Darcy juist weer richting Engeland wijst: Mark E. Smith (The Fall), Howard Devoto (Magazine), die hoek.

Higher Truth

Scream is not so much a disaster as a wet, lazy fart’. Zelden zal een muzikant er zo van langs hebben gekregen als Chris Cornell, nadat zijn in samenwerking met hiphopproducer Timbaland gemaakte album was verschenen. Het lef dat de zanger van Soundgarden en Audioslave met die collaboratie toonde, vertaalde zich in een Metacritic-score van 4.2. Cornell liet in die tijd weten dat Scream zijn beste werk tot dan toe was.

Honeymoon

En zo vormt ze nog altijd de ideale mix van heldin en easy target, de inmiddels dertigjarige Lizzy Grant alias Lana Del Rey. Gewoon, omdat ze enerzijds schouderophalend blijft doen wat ze wil, waar ze goed in is en waar ze als zangeres het juiste (diepe, mysterieuze) timbre voor heeft, maar anderzijds voortdurend tegen zelfparodie aanschurkt. Geen wonder natuurlijk, met het decor dat ze optrok: een kitscherige Californische glamourwereld, bevolkt door lovers waarvan je zegt – ik citeer even uit het titelnummer van Honeymoon – ‘We both know the history of violence that surrounds you’ en voorzien van een soundtrack waarin je de hand van zowel Angelo Badalamenti, Ennio Morricone als Portishead vermoedt.

Didn't He Ramble

Hij knokte twee decennia lang voor erkenning met The Frames (mogen we het al een cultband noemen?), maar brak door met Falling Slowly uit de film Once, dat een Oscar won voor beste filmsong in 2008. Uitgevoerd met Markéta Irglová, waarmee hij The Swell Season en ook een stelletje werd. Beide omgangsvormen bleken niet lang houdbaar, dus debuteerde Glen Hansard in 2012 op zijn 42ste als soloartiest met Rhythm And Repose.

La Di Da Di

Die titel doet een luchtige popplaat vermoeden, vol zomerse nonsensrefreintjes. Maar dat lijkt ver van de waarheid. De derde plaat van Battles (in acht jaar, de mannen nemen de tijd) is een strikt instrumentale aangelegenheid, vol ingewikkelde ritmiek en dito melodische frutsels. Mathrock met postrocktendensen, om het beestje een naam te geven.

Rattle That Lock

‘Rattle that lock, remove those chains, ’ zingt ex-Pink Floyd-gitarist David Gilmour op zijn vijfde soloalbum Rattle That Lock. Voor wie de opruiende woorden – afkomstig van zijn partner Polly Samson – bedoeld zijn, is onduidelijk. Blijkbaar niet voor Gilmour, want de 69-jarige Engelsman is geenszins revolutionair bezig op Rattle That Lock. Dat was hij begin jaren zeventig, met baanbrekend Floyd-werk als Atom Heart Mother en Meddle. Wat een tijd.

Ones And Sixes

Wat is het toch dat een mens – ook na twintig jaar – steeds opnieuw reikhalzend doet uitkijken naar weer een album van een band en hopen dat er niet teveel veranderd is? Vaak heb ik me afgevraagd waarom juist de vaak trage, slepende slowcoreliedjes van het echtpaar Mimi Parker (zang/drums) en Alan Sparhawk (zang/gitaar) mij zo raken. Zijn het die knappe melodielijnen? Zijn het die goudeerlijke woorden, die regelmatig in een kerkdienst zouden passen, maar soms ook onverwacht hard en grof aankomen? Of is het toch die pure magie van die twee stemmen?

Keep The Village Alive

Er zijn mensen, ondergetekende weet waar ze wonen, die alleen al bij het horen van de naam Stereophonics het dichtstbijzijnde toilet op stormen. Fans die zijn afgehaakt toen de Amerikaanse spierballenrock de overhand kreeg en zanger Kelly Jones zijn schuurpapieren stemgeluid meer en meer als een trucje ging gebruiken. Welnu, voor hen is er goed nieuws.

Repentless

Na de dood van gitarist Jeff Hanneman zei zanger Tom Araya dat wanneer Slayer weer bij elkaar zou komen, dit zou voelen alsof de band weer vanaf nul moest beginnen. Zo’n vaart loopt het niet. Natuurlijk is het wegvallen van Hanneman en drummer Dave Lombardo (wegens contractuele problemen) een aderlating. Maar gitarist Gary Holt van Exodus is natuurlijk ook geen koekenbakker en Paul Bostaph hamerde van 1992 tot 2001 al een aantal platen in. En hoewel Slayer het in die tijd op zijn heupen kreeg en meer het experiment ging opzoeken (boze tongen beweerden dat Bostaph het extreme drumwerk van Lombardo niet kon evenaren), zijn de openers van Repentless – het titelnummer en Take Control – ouderwetse snelheidsduivels, waarbij Slayer teruggaat naar zijn eigen thrashbasis.

No No No

U leest ‘Beirut’ en hoort in de verte het melancholische trompetgeschetter al aanzwengelen. Dat zal waarschijnlijk altijd de reflex blijven als Zach Condon zich roert. Een walsje, wat hoempapa, Sloveense fanfaremuziek, Mexicaans straatorkest, goulashsoep – Beirut staat voor al het niet-westerse in de wereld. Toch, als het aan Condon ligt, zien we hem niet meer als de jeugdige wereldreiziger die met Gulag Orkestar (2006) en The Flying Club Cup (2007) een grote indiesensatie werd.

Anthems For Doomed Youth

En toen waren de likely lads na elf jaar écht terug, met het officiële derde album Anthems For Doomed Youth. Begin 2015 opgenomen in Thailand, waar Pete Doherty in de afkickkliniek zat. Hij mag nog wel drinken, getuige de video bij eerste single Gunga Din, waarin de boys het er goed van nemen in een Thaise rosse buurt. Lekker los en aanstekelijk dranklied is dat trouwens, waarin Pete en Carl Barât elkaar muzikaal weer in de armen vliegen: ‘You’re a better man than I’.

The Book Of Souls

Hij leek onaantastbaar, die goedlachse frontman van Iron Maiden. Totdat er begin 2015 kanker werd gevonden in de tong (!) van Bruce Dickinson. Geluk bij een ongeluk was dat de vocalen van The Book Of Souls al waren opgenomen voordat de diagnose werd gesteld. De band heeft gewacht met de release totdat Dickinson kankervrij werd verklaard. Aan energie dus geen gebrek. En dat zullen we weten.

Nooit Meer Terug

Twijfel, zelfhaat, zelfspot, humor, intelligentie, angst, kwetsbaarheid, sociale bewogenheid – het is zoals we Fresku kennen sinds de albums Fresku en Maskerade. Op Nooit Meer Terug vervolgt hij de koers die hij de afgelopen jaren heeft ingezet. De Eindhovense rapper is daarmee uniek in Nederland. Geen enkele van zijn collega’s combineert humor, intelligentie, techniek, woordkunst en metaforen zo scherp als Fresku. En toch blijft hij twijfelen, gevoelig voor kritiek, en worstelen met zijn verantwoordelijkheden, zo blijkt uit de teksten op Nooit Meer Terug.

Yours, Dreamily

Het boksgevecht tussen Floyd Mayweather en Manny Pacquaio in mei van dit jaar was de aanleiding voor Stay In My Corner, de eerste single van The Arcs. De band is een nieuw project van Black Keys-zanger/gitarist Dan Auerbach. Yours, Dreamily werd opgenomen in Los Angeles, New York en Nashville, in slechts twee weken. Auerbach omringde zich met oude bekenden: producer en Shins-lid Richard Swift, onderdeel van de Black Keys-tourband, net als saxofonist Leon Michels. Het vijftal wordt gecompleteerd door drummer Homer Steinweiss en bassist Nick Movshon. Alle mannen hadden een gelijkwaardige creatieve input, waarmee het niet stiekem toch een Black Keys-album is geworden, maar dan zonder Patrick Carney.

What The World Needs Now...

‘What the world needs now, is love, sweet love’. Dat was althans zo in de wereld van Hal David en Burt Bacharach, die dat nummer in 1965 schreven voor artiesten als Jackie DeShannon, Dionne Warwick en nog zo’n honderd anderen. Dat werkt natuurlijk niet zo in het hoofd van John Lydon. Daar luidt het antwoord in Shoom: ‘Another fuck off!’ Ook dat is dus not a love song en Lydon zal voor zijn nog altijd wat puberale woordspelingen opnieuw geen kans maken op een Nobelprijs.

Too

De lawaaipapegaaien van FIDLAR trekken op Too weer alle registers open. Cheap Beer, Whore en Cocaine van het titelloze debuut uit 2013 krijgen waardige opvolgers met 40oz On Repeat, The Punks Are Finally Taking Acid en Sober (met de typische FIDLAR-tegeltjeswijsheid ‘I figured out as I got older, that life just sucks when you get sober’).

Brace The Wave

Al meer dan dertig jaar timmert lo-fi-held Lou Barlow aan de weg, oorspronkelijk als lid van Dinosaur Jr, later in verschillende samenstellingen en onder verschillende namen als Sebadoh, Sentridoh en The Folk Implosion. Brace The Wave is pas zijn derde officiële soloalbum, dat zes jaar na voorganger Goodnight Unknown verschijnt.

Poison Season

Destroyer is een los/vast-vriendencollectief rondom Dan Bejar, die daarnaast ook deel uitmaakt van de fameuze New Pornographers. Platen worden niet in een vaste (en daarmee dwingende) frequentie gemaakt, maar pas dan wanneer Bejar iets zinnigs te zeggen heeft. Mede daarom stijgt hij juist met Destroyer vaak tot grote hoogte. Poison Season is het tiende (!) volwaardige album van een schitterende discografie die ook diverse EP’s en cassettes omvat. Het tekent het ongrijpbare en tegendraadse karakter van de man uit Vancouver dat hij ook na doorbraakplaat Kaputt (2011) rustig de tijd nam voor deze opvolger, hoewel de leemte anderhalf jaar geleden enigszins werd gevuld met het interessante Five Spanish Songs.

What Went Down

Het zat er al een paar jaar aan te komen. Toch blijken die eerste drie albums nu niet meer dan – op zich prima – vingeroefeningen te zijn geweest voor wat er nu krachtig en overtuigend uitkomt: de Britse band Foals heeft een monument van een album gemaakt. Alles valt nu op zijn plaats.

Depression Cherry

De eerste single Sparks liet het al horen: Depression Cherry zou weleens een interessante move van Beach House kunnen worden. En dat is het ook. De even dromerige als donkere shoegazepop van Victoria Legrand en Alex Scally werd destijds snel opgepikt door indieblogs, die Beach House (2006) en Devotion (2008) hoog in de jaarlijstjes plaatsten. Het fraaie Teen Dream (2010) zorgde voor een bescheiden doorbraak, maar Bloom (2012) voor een grote: dat stond opeens in de Billboard top 10. Daar leek met enigszins bombastische popsongs als Myth en Lazuli ook bewust naartoe gewerkt.

Hermits On Holiday

Ga ik ‘t zeggen? Ja, ik ga ’t zeggen. Het slechtste – of toch zeker meest irritante – indieplaatje van 2015 is binnen. Tja, íemand moet ‘m maken. De eer is aan Drinks, een gelegenheidsduo bestaande uit het uit Wales afkomstige halftalent Cate Le Bon (drie aardige soloalbums sinds 2009) en Tim Presley, ooit in The Fall en The Strange Boys, maar tegenwoordig vooral bekend als sixtiesgaragefenomeen White Fence.

Little Victories

Nauwelijks droog achter de oren (de drummer was net vijftien geworden) en meteen al naar festivals als Werchter en Pukkelpop én de prestigieuze tv-show van Jools Holland. Dat hadden The Strypes volgens de critici vooral te danken aan hun coole looks én een gemiddelde leeftijd die nu nog altijd rond de achttien jaar ligt. De fans daarentegen roemden juist de verbluffende muzikaliteit die in een ronkende debuutplaat (Snapshot uit 2013) was omgezet.

Dark Black Makeup

Drie broers uit Missouri die net de tienerleeftijd ontgroeid zijn en er uitzien als de kleinkinderen van Phil Lynott, maar klinken als een Amerikaans punkbandje dat sterke riffs en pakkende liedjes kan bedenken. Ze spelen live al vijf jaar de pannen van het dak (check dat in Nijmegen, Amsterdam en Utrecht in oktober) en hun EP’s waren felbegeerd. Dit langverwachte debuutalbum hebben ze met producer Ross Orton (Arctic Monkeys, Drenge) in Engeland opgenomen.

Eyes Wide, Tongue Tied

Vaste prik aan het begin van de recensie van een Fratellis-album: nee, er staat geen nieuwe Chelsea Dagger op. Zou niet hebben gepast ook. Jon, Barry en Mince Fratelli zijn hier en daar nog wel te betrappen op een puntig ah-ah-ah-refreintje (Thief) of andersoortige makkelijk meezingbare stampers (Don’t Lie To Me!, Getting Surreal), maar de heren doen het anno 2015 nog altijd relatief rustig aan, terwijl ze ook wat andere stijlen uitproberen.

Meliora

Het werd weer met veel bombarie aangekondigd: de ‘nieuwe’ frontman Papa Emeritus, nu met het achtervoegsel ‘III’. Al twee platen wrijven de fans in de handen en krullen de haters hun tenen. Ghost is de lachende derde. Nog steeds is het een publiek geheim wie achter de maskers zitten. En ondertussen wordt de foto van de Papa met zijn kroost aan de hand, net voor het optreden op Pinkpop, meer bekeken dan een paaszegening van de Paus zelf.

The Making Of

Het schept natuurlijk wat verwachtingen als je getekend hebt bij het label van onder andere Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. En warempel, met de eerste singles XXX en vooral Swarm leken The Bohicas die verwachtingen nog waar te maken ook. Lekker snelle indierock, met veel hooks, af en toe een licht psychedelisch tintje en mooie meerstemmige refreinen.

Dornik

Michael Jackson wordt ruim zes jaar na zijn dood nog steeds door miljoenen fans gemist, maar wie louter de muziek van de zelfgekroonde King Of Pop kon waarderen, vindt vandaag de dag veel goede alternatieven. De populaire optie is The Weeknd, de vooralsnog onbekende weg heet Dornik: een zanger uit Londen die voorheen drumde in de band van Jessie Ware.

Family Of The Year

Het lijkt niet op te kunnen, de lichtvoetige folkbandjes, het liefst met zowel een zanger als een zangeres, die festival-line-ups bestormen met hap-slik-weg-liedjes en hippieachtige vibes. Family Of The Year is zo’n band. Maar hoewel bovenstaande beschrijving misschien niet bepaald positief aandoet, is dat niet zo bedoeld. Niets mis met hap-slik-weg-liedjes, zolang ze goed in elkaar zitten.

Neither/Neither

‘We live in dangerous times. We are blinded by control vectors that separate us from reality’. Zo zien we The Black Dog graag. Denkend in complottheorieën en doemscenario’s, terwijl ze het vuurtje in bassbins in de internationale technoclubs nog wat hoger opstoken. Dansmuziek voor heupen en hoofd, zo gaat het al twaalf albums lang.

Green Lanes

Ultimate Painting begon vorig jaar als een bescheiden project, maar groeide snel uit tot een prioriteit voor zanger/gitarist Jack Cooper van Mazes en gitarist James Hoare van Veronica Falls. En terecht, want hun pas driekwart jaar oude titelloze debuut bevatte wel heel veel goeie liedjes in de klassieke indietraditie van The Velvet Underground, The Feelies en Pavement. Zo eentje die we niet zagen aankomen. En hier is plaat twee alweer.

Abyss

Chelsea Wolfe is populair in postmetalkringen en triomfeerde dan ook al eens op festival Roadburn. Haar oudere werk staat stevig onder invloed van PJ Harvey, maar op dat stekelige idioom bouwde ze vol overtuiging een oeuvre dat zaken als ‘heavy’ en ‘zacht’ heel elegant verbindt. Pain Is Beauty, haar vorige album, heette niets voor niets zo.

Compton

Detox. De afgelopen vijftien jaar werd dat ene woord fluisterend, schreeuwend, vragend en jammerend uitgesproken. Alle hiphopliefhebbers wisten gelijk waar het over ging. Het nooit verschenen album moest de reeks van The Chronic en 2001 afmaken. Wat Chinese Democracy was voor de liefhebbers van Guns N’ Roses was Detox voor de liefhebbers van Dr. Dre (en dus voor alle hiphopliefhebbers). Maar Detox kwam niet, ondanks zo veel beloftes, en lijkt nooit te komen nu Dr. Dre Compton zijn grande finale noemt. Compton was er zomaar, uit het niets bijna. Niemand had het na al die eerdere beloftes verwacht. Achteraf is het logisch. Dr. Dre is sinds de verkoop van zijn Beats-imperium zo rijk dat hij dagelijks meer aan rente verdient dan u en ik in een jaar bij elkaar werken. Hij kan doen wat hij wil. Tegelijkertijd staat de wijk Compton, waar alles voor hem begon, dankzij protégé Kendrick Lamar weer helemaal op de kaart en ten slotte was er nog de film over N.W.A., Straight Outta Compton, die nu al geslaagd is, omdat het Dre zó inspireerde dat hij in korte tijd deed wat hij vijftien jaar lang niet deed: een eigen album maken.

Death Magic

Kennen we ze nog? Een jaar of zes, zeven geleden was er ineens een hoop reuring over de ‘scene’ rond de in Los Angeles gevestigde undergroundclub The Smell. Noise, punk en avant-garde waren er de takken van sport en van het lijstje regulars slaagden bands als No Age, Abe Vigoda en dus Health erin enigszins bovengronds te komen. Health onderscheidde zich daarbij door een ongekende productiviteit: een titelloos debuutalbum, een remixversie daarvan (Health//Disco), een tweede album (Get Color), dáár ook weer een remixplaat van (Health::Disco2) en alles in nog geen drie jaar tijd.

Another One

In de categorie ‘gewoon, omdat het kan’ kwam Mac DeMarco onlangs op de proppen met Some Other Ones, een gratis te downloaden instrumentale ‘BBQ soundtrack’. De barbecue die hij gaf, was ter ere van de lancering van zijn geheel zelf opgenomen derde album, de mini-lp Another One. De ene plaat maken om de andere te promoten, het tekent de Canadees, die doorgaans lekker doet waar hij zelf zin in heeft.

Longitude

Een onverwacht teken van leven van The Frames, te meer omdat Glen Hansard komende maand zijn tweede soloplaat uitbrengt. De band bestaat 25 jaar, maar heeft sinds The Cost uit 2006 geen album meer gemaakt en treedt nog heel sporadisch op. Een kwart eeuw The Frames wordt bescheiden gevierd met Longitude, een soort verzamelalbum, maar met nieuw opgenomen versies van Revelate en Fitzcarraldo plus het nieuwe nummer None But I.

Marks To Prove It

‘Als Given To The Wild één ding duidelijk maakt, is het dat The Maccabees definitief volwassen zijn en in staat om zichzelf keer op keer opnieuw uit te vinden'. Aldus besloot collega Springveld zijn recensie van het voorlaatste album van de Londense band. Ik kan het niet laten Tom erop te wijzen dat hij hier twéé dingen noemt, maar verder bevestigt Marks To Prove It zijn gelijk.

If I've Only One Time Askin'

Daniel Romano wist het onvoorstelbaar geachte te bereiken door met een ouderwetse countryplaat meerdere eindejaarslijstjes te halen, al speelde daar hoogstwaarschijnlijk een sterk vermoeden van camp in mee. Met zijn druipsnor en western outfit deed de man op de hoesfoto immers onwillekeurig denken aan die nepcowboy van Village People, terwijl ook de albumtitel Come Cry With Me leek te wijzen op een melige parodie. Maar de Canadese neo-traditionalist met de smartelijke bariton neemt zijn muziek bloedserieus in zijn streven nieuw leven te blazen in de hard sentimentele croonerstijl van George Jones. Een van diens vele ondermaatse albums uit de jaren tachtig herbergt het schrijnende Learning To Do Without Me, dat Romano nu aan de vergetelheid ontrukt op het tongbrekend gedoopte If I’ve Only One Time Askin’.

Blood

Met een stem als de zon, stralend, warm en gloedvol, stal Lianne La Havas de afgelopen jaren de harten van het grote publiek. Het maakte niets uit dat de Britse met Jamaicaanse roots haar eerste album met minimale middelen opnam; charmante en wonderschone liedjes als Age, No Room For Doubt en Lost & Found maakten zelfs van Prince een fan. Op tweede plaat Blood pakt La Havas uit zoals je hoopt dat een groot zangeres dat doet.

Momentary Masters

Interessant om te zien hoe de Strokes-leden zich buiten de band om ontwikkelen. De verschillen verklaren waarschijnlijk waarom het moederschip de laatste jaren zo moeizaam vooruit komt. Albert Hammond Jr. ging als eerste solo met het fraaie Yours To Keep (2006) en het iets te snel in elkaar gezette Cómo Te Lllama? (2008). Hammond heeft een talent voor vrij luchtige gitaarpopsongs, terwijl Julian Casablancas solo het liefst schurende indie maakt, zoals vorig jaar met The Voidz.

Woman

Van de nieuwere generatie soulzangeressen is Jill Scott inmiddels de meest succesvolle en veelzijdige. Ze acteert, schrijft en maakt tot nu toe louter topplaten. Dit vijfde studioalbum sinds 2000 is wellicht haar beste ooit. Het is in elk geval het meest soulvolle en gevarieerde. Van spoken word, Motown, seculiere gospel, funk tot deep soul, deze plaat heeft alles.

The Jam Sessions

Colin Benders is een dapper man, ambitieus ook. De vorige editie van zijn Kyteman Orchestra was een nogal pompeuze onderneming, compleet met koor en operazangers. Met pakweg twintig muzikanten, inclusief twee rappers en een strijkkwartet, is de onderhavige bezetting iets bescheidener, maar het uitgangspunt juist niet. Jammen maar, zoek het avontuur zonder een vooropgezet plan, improviseer een eind weg – maar hou het overzicht. Dat is dan de taak van Benders/Kyteman, die het voortouw neemt en zijn ensemble met een zelfbedachte gebarentaal door de gang van zaken leidt.

St. Catherine

In het Amerikaanse indielandschap is de positie van Matt Mondanile te benijden. Als gitarist is hij verbonden aan Real Estate, dat vorig jaar met Atlas een prachtplaat in de klassieke traditie van The Feelies en The Chills uitbracht die breed is opgepikt. Daarnaast – of daardoor – is er ook steeds meer interesse voor zijn Ducktails, oorspronkelijk een slaapkamerproject maar inmiddels uitgegroeid tot een echte band.

Star Wars

Wilco stelde vanaf vorige week zonder vooraankondiging zijn nieuwe album beschikbaar als gratis download gedurende de maand voorafgaand aan het verschijnen van de cd, die pas eind november zal worden gevolgd door de lp-editie. Die sympathieke actie deed wereldwijd het jongenshart in menige mannenborst sneller kloppen en al helemaal toen Star Wars op het eerste gehoor niet veel minder dan een revelatie bleek. De elf liedjes – met een totale speellengte van amper een half uur – klinken op het eerste gehoor immers rauwer, kaler, directer, dwarser en daarenboven onbevangener dan de beide geperfectioneerde voorgangers.

Sing Into My Mouth

Sing Into My Mouth zat er blijkbaar al een tijdje aan te komen. Vijftien jaar geleden stuurden Sam Beam (Iron And Wine) en Ben Bridwell (Band Of Horses) elkaar al cassettebandjes en cd’s met muziek die hen inspireerde, en liepen ze met het idee rond om samen een plaat te maken. Het is er dan eindelijk van gekomen: het duo koos twaalf tracks uit om samen een hommage aan te brengen.

Bahdeni Nami

Muziek uit Syrië, het ligt momenteel niet heel erg voor de hand. Toch hebben we nog altijd Omar Souleyman, ooit veelvuldig optredend op bruiloften in het thuisland en nu omarmd door een hip westers publiek. Vooral wegens zijn opzwepende optredens, maar de fijnproever bewonderde ook zijn cd’s met rauwe ‘ veldopnamen’ op het prachtlabel Sublime Frequencies. Op Wenu Wenu (2013) werd die ruwe, opwindende sound enigszins naar het westen vertaald door producer Four Tet, met enigszins wisselend resultaat.

Wildheart

Met Wildheart is er eindelijk weer eens een r&b-plaat waarop seks centraal staat. En dan ook nog eens op de goede manier. Dat wil zeggen: er staat geen slow jam op, maar aan bloedserieuze songs waarin masturbatie, penetratie en ejaculatie tot het hoogst haalbare in het leven worden verheven, is geen gebrek. Miguel lust er wel pap van op de opvolger van het succesvolle Kaleidoscope Dream.

Born In The Echoes

De jaren negentig zijn terug: de reünies en comebacks vliegen je om de oren. Drie maanden nadat The Prodigy met een nieuwe plaat kwam, brengen ook The Chemical Brothers hun langverwachte nieuwe album uit. Naar eigen zeggen een ‘pure’ Chemical Brothers-plaat en daar hebben ze gelijk in. Eerste single en opener Sometimes I Feel So Deserted blijft misschien nog net wat te braaf en heeft wat minder chemical beats dan we van het duo gewend zijn, maar daar komt al snel verandering in: vanaf tweede nummer Go zit de vaart er meteen goed in.

Currents

We wisten al dat Kevin Parker op een gegeven moment zijn gitaarkoffer zou dichtgooien. Die doffe klap hoorden we op Lonerism (2012) al aankomen. De Tame Impala-voorman had thuis elk denkbaar effectpedaal al aan zijn parketvloer genageld en het was een kwestie van tijd voor hij heel de handel zou vervangen voor een nieuw, wellicht wat handzamer speeltje. Toch, het voelt niet helemaal juist dat uitgerekend hij zijn trouwe zessnaar verruilt voor een synthesizer. Kevin Parker was namelijk een van de beste gitaristen van de afgelopen vijf jaar. Niet bepaald het type dat gitaar speelt met zijn tanden, maar wel iemand die een machtige stonerriff weet te bouwen (Desire Be Desire Go). Hij kon met drie noten vulkanen laten uitbarsten (Endors Toi) en zijn geliefde phaserpedaal bracht hem – en ons – naar de verste uithoeken van de psychedelische muziek (Solitude Is Bliss). Dat moeten we dus allemaal missen op het derde studioalbum Currents.

Something More Than Free

Toen Jason Isbell lid was van Drive-By Truckers dronk hij zichzelf bijna dood. ‘Saw my guts, saw my glory, it would make a great story, if I ever could remember it right’, zong hij daarover op Southeastern. Met die debuutplaat maakte de 36-jarige, tegenwoordig sobere countryrocker uit Alabama veel indruk, door onderwerpen als alcoholisme en kanker met zeldzame zelfreflectie te tackelen. Na jaren in bandjes te hebben gespeeld, brak hij dan ook razendsnel door als soloartiest. Het Americana power couple, worden hij en zijn bruid Amanda Shires (ook een muzikant) nu door de Amerikaanse pers genoemd. Something More Than Free is aan de andere kant van de Atlantische oceaan een van de grote releases van 2015 en laat een man horen die een stuk steviger in zijn schoenen staat dan voorheen.