OOR Albums overzicht

Anarchytecture

Een klein decennium waren ze uit elkaar, maar sinds hun reünie in 2010 draait Skunk Anansie alweer een ruime vijf jaar op volle toeren. In die tijd bespeelde de Britse band zo’n beetje iedere Nederlandse concertzaal – waaronder tweemaal de Ziggo Dome, bouwput en af – en werden maar liefst drie albums uitgebracht. Dat het nieuwe materiaal er zo makkelijk uit lijkt te rollen, komt natuurlijk omdat Skin en haar mannen precies weten waar ze goed in zijn.

Not To Disappear

In 2013 maakte het debuutalbum van Daughter, If You Leave, grote indruk. Ik viel als een blok voor de etherische, ruimtelijke klanktapijten die de band rondom Elena Tonra’s intens melancholieke vocalen drapeerde. Op de altijd lastige opvolger probeert de band dat kunststukje te herhalen. Maar wat men voorheen met een zekere achteloosheid uit de mouw schudde, vergt nu bloed, zweet en tranen – zelfs de persbio laat hierover iets doorschemeren (‘Although making the record wasn’t the easiest of rides…’).

O

‘Hip hip hooray’. ‘Ladadi Ladadada’. Twee niet geheel willekeurige koortjes op het nieuwe album van De Staat, de Nijmeegse rockband die per plaat (dit is nummer vier als we de heropnames op de Vinticious Versions EP niet meerekenen) een meer eigen geluid krijgt. Torre Florim & co grossieren inmiddels in lekker ongecompliceerde rocksongs met huppelritmes in marstempo.

Tautou

Er is iets vreemds aan de hand met Marble Sounds, de band van de Vlaamse songsmid Pieter van Dessel. Als de band optreedt, gaan er gelukkig wel steeds meer mensen kijken, maar het zijn toch nog altijd slechts de sympathieke kleine clubs die hen boeken.

Where Have You Been All My Life?

Conor O’Brien bracht afgelopen jaar zijn uit-de-kast-plaat Darling Arithmetic uit. Eindelijk doet de grote kleine man uit Dublin gewoon waar hij goed in is, verzuchtten we toen. Twee behoorlijk sterke platen lang (Becoming A Jackal, Awayland) zocht hij naar een definitieve vorm en die lijkt hij te hebben gevonden in intieme en bezielde folky popsongs zonder veel opsmuk.

A War Against You

Het begon een klein beetje gênant te worden: Ignite speelde afgelopen zomer voor de derde keer in Iduna (Drachten) met hetzelfde album. Sinds Our Darkest Days (2006) uitkwam, stond de band twintig (!) keer op de planken van een Nederlandse zaal of festival. En iedere keer beloofden ze dat er toch echt snel nieuw werk zou komen. Nu is dat er eindelijk: A War Against You, het langverwachte nieuwe album.

Nachtlicht

De melancholie viert weer hoogtij op Nachtlicht, de derde plaat van een van ’s lands meest eigenzinnige zangeressen en liedjesmakers, Eefje de Visser. Dat doet het echter niet op ingetogen wijze, zoals op voorganger Het Is. Een enkele keer klinkt het uitbundig, maar het is vooral rijk en gelaagd.

Blackstar

Goedbeschouwd was die comeback van drie jaar geleden, met The Next Day, toch een beetje teleurstellend. ‘Beter dan gevreesd, slechter dan gehoopt’, schreef ik er destijds zelf over. Evenals ‘typische driesterrenplaat’. Waarmee we meteen een mooi bruggetje hebben naar deze opvolger, die verschijnt in een wereld die allang niet meer die van 2013 is, maar waarin het verschijnsel David Bowie opnieuw in vele vormen – de tentoonstelling, de videoclip, de theaterproductie, het album – tot ons komt. En ditmaal heeft ie met name de muzikale zaakjes wat bevredigender op orde: Blackstar geeft Bowie iets van z’n muzikale voorhoedepositie terug. Al zal de aanpak hier en daar een wenkbrauw doen optrekken. En, niet te vergeten, een acquired taste vereisen.

Evangelist

Luister je met andere oren naar een nieuwe plaat als je weet dat de maker al overleden is? Ongetwijfeld. Zoals ook de bijbehorende albumrecensie prikkelender wordt als zoiets in de eerste regel al vermeld staat. Het zou er in het geval van Evangelist allemaal niet toe moeten doen, omdat ’t zo’n mooie en ontroerende plaat is, maar helaas: het doet er intussen driedubbeldik toe. Excuses.

Purple

Baroness heeft een aantal beladen jaren achter de rug. Tijdens de tournee rond hun goed ontvangen album Yellow & Green uit 2012 stortte de tourbus van een viaduct. Als gevolg hiervan moesten drummer Allen Blickle en bassist Matt Maggioni noodgedwongen de groep vaarwel zeggen. Purple is het eerste album na deze heftige episode.

The Complete Them - 1964-1967

Them beleefde een jaar of twee terug weer eens een reïncarnatie in de gestalte van The Strypes, die waarschijnlijk niet geheel toevallig eveneens uit Ierland bleken te komen. Van Morrison bedoelde zijn legendarisch geworden groep in eerste instantie als een vehikel om blues en soul mee te kunnen maken in de geest van helden als Jimmy Reed, John Lee Hooker, James Brown en Ray Charles. Tweede single en eerste hit Baby Please Don’t Go was een opgefokte versie van de grote kraker van Big Joe Williams, waarvan het B-kantje binnen luttele jaren de status van klassieker zou verwerven. Wat heet, Gloria laat zich tegenwoordig in één adem noemen met Louie Louie van The Kingsmen en (I Can’t Get No) Satisfaction van The Rolling Stones.

Black Sheep Boy - Anniversary Edition

Tien jaar lang heeft uw recensent deze jongens uit Austin, Texas trouw gevolgd. Iedere plaat die de band in die periode uitbracht heeft hij zorgvuldig beluisterd en nooit vlamde er hartstochtelijke liefde op. Nu is er een Anniversary Edition van het laatste album van Okkervil River dat niet door ondergetekende werd besproken: Black Sheep Boy is tegelijkertijd misschien wel hun meest befaamde plaat.

Once Upon A Time - Deluxe Edition

Once Upon A Time was het album waarmee Simple Minds dertig jaar geleden wereldwijd doorbrak en uitgroeide tot de stadionact die de meeste fans van het eerste uur zo verfoeiden. De kiem voor de koerswijziging was even daarvoor gelegd met Don’t You (Forget About Me), de grote hit die met de van Once Upon A Time getrokken single Alive And Kicking zo opzichtig navolging kreeg.

I Should Coco - 20th Anniversary Edition

Twintig jaar geleden waren ze er ineens, drie piepjonge gastjes uit Oxford die zongen dat ze ‘green’ waren, hun gebit ‘nice and clean’ hielden en zich verder vooral heel erg ‘alright’ voelden. Supergrass groeide uit tot een van de succesvolste exponenten van de jaren negentig-Britpop, niet in de laatste plaats dankzij dat ijzersterke debuutalbum I Should Coco, waarop de hooks en onweerstaanbare liedjes je om de oren vliegen.

Tusk - Deluxe Edition

Met Rumours (1977) leverde Fleetwood Mac een van de mooiste en bestverkochte albums in de popmuziek af. Het verhaal over de moeizame totstandkoming is bekend, maar de zegetocht die volgde was weldadig. Maar liefst veertig miljoen keer ging de plaat over de toonbank en op tour kreeg iedereen een eigen limousine en was er altijd wel coke in de buurt. Terug in de studio begonnen de problemen pas echt. Want hoe volg je in hemelsnaam zo’n succes op? Behoedzaam kozen de muzikanten voor de weg van de minste weerstand: een dubbelalbum waar iedereen al zijn liedjes op kwijt kon. De componisten mochten zelf ook bepalen hoe hun liedjes zouden gaan klinken.

Art Angels

Het kan snel gaan in deze digitale wereld. De ene avond werk je aan muziek achter je MacBook, geïsoleerd, uitgehongerd en aan de pillen. Niet veel later ben je een popster, nodigt Jools Holland je uit in zijn talkshow en prijzen hoogstaande critici je creativiteit. Het overkwam de Canadese zangeres Grimes. Onder barre omstandigheden nam Claire Boucher Visions op; stiekem alweer haar derde album, maar het eerste dat door een groot publiek werd ontdekt.

The 7" Cassette

Het recensentendom kreeg gewoon een promo-cd toegestopt, maar verder is The 7” Cassette inderdaad wat het is, al wil Zea-man Arnold de Boer de kopers wel een praktische downloadcode mailen. Die cassettevorm past wel bij de opzet van dit kleinood: een compilatie van singlekantjes, radiosessies, demo- en thuisopnames, dat soort dingen.

A Head Full Of Dreams

In Fun, een van de hoogtepunten van Coldplay’s zevende album, blikt voorman Chris Martin tevreden terug op de verbroken relatie die hem een jaar geleden nog eenzaam op de bank plaatste. ‘I know it’s over, I know it’s done, but didn’t we have fun?’ zingt hij met een glimlach. Het nummer is niet alleen een welkome positieve wending na het sombere Ghost Stories van een jaar geleden, maar biedt ook de perfecte samenvatting van A Head Full Of Dreams in zijn geheel.

The Hague

Vijftig jaar duurt de platencarrière van de Golden Earring al. En voorlopig komt daar nog geen eind aan, want de EP The Hague voegt weer vijf songs toe aan het toch al imposante oeuvre.

Kannon

Platen van Sunn O))) zijn bizarre, abstracte kunstwerken. Bij elke nieuwe plaat gaat er weer een collectieve rilling door avontuurlijk muziekland, maar of ie ook echt wordt opgezet tijdens het afwassen is nog maar de vraag. En om Kannon hangt helemaal een hooggespannen sfeer. Alsof er een nieuw schilderij is ontdekt van Yves Klein.

Dragon

Naive Set, de in 2012 opgerichte Amsterdamse formatie met een Duitser en een Amerikaan in de gelederen, betrok een boerderij op het Gelderse platteland en nam de tijd voor het maken van hun tweede plaat. Dat heeft zich uitbetaald. De nummers op Dragon zijn steviger en gelaagder dan die op hun vorig jaar verschenen debuutplaat Reclining Nude. Ze zijn zorgvuldiger opgebouwd.

MTV Unplugged

Dat het fenomeen nog bestond! Ja dus, Placebo is de volgende in een lange rij artiesten die al meer dan 25 jaar onder de noemer MTV Unplugged optreden en het concert vervolgens op cd uitbrengen. ‘Stekkerloos’ is dat allemaal allang niet meer, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet als de band in kwestie er ook nog werk van heeft gemaakt en hoorbaar probeert de liedjes een andere kant op te sturen. Zoals Placebo inderdaad.

Product

De naam doet wellicht anders vermoeden, maar Sophie is geen vrouwelijke dj/producer die uit de krochten van het Berlijnse Berghain is getrokken. Sophie is de Britse man Samuel Long, die zich verre houdt van fotografen, leert een rondje digitaal speuren. Product is zo ongeveer zijn verzameld werk van de twee jaar dat hij onder deze naam muziek maakt. De nummers zijn chronologisch geplaatst op het album, dat in omvang slechts een fractie groter is dan een EP.

Uut De Bron

De in Zeeuws-Vlaanderen geboren Tonnie Dieleman kroop de laatste jaren uit zijn schulp en slaagde erin met zijn in dialect gezongen liedjes ook veel mensen van buiten Zeeland diep te raken. Zijn teksten gaan over de polders waar hij opgroeide, de daar aanwezige vogels en het diepgewortelde geloof.

A Night At The Odeon - Hammersmith 1975

Met kerst 1975 stond Queen bovenop de Olympus van de popmuziek. Bohemian Rhapsody was dé hit van dat moment en het nieuwe album A Night At The Opera was een eclatant succes. In die euforie toerde de band door Engeland, met als grande finale het optreden op kerstavond in de Hammersmith Odeon in Londen. Die avond combineerde de band het beste van twee werelden.

Modern Dancing

In de zomer van 2014 speelde Traams samen met Girl Band in Ekko. Officieel een double bill, maar Traams had toen al een debuutplaat uit en was daarom gevoelsmatig de bovenliggende partij. Dat konden ze niet waarmaken. De Britten werden genadeloos weggespeeld door hun Ierse tourvrienden. Girl Band maakte alles kapot en Traams veegde de scherven bij elkaar, zo waren de rollen verdeeld.

The Agent Intellect

Zouden we de beste postpunkplaat van het jaar – met in de vorm van Pontiac 87 ook nog eens de Song van het Jaar (nou ja, de mijne dan) – bijna vergeten. Kwestie van niet tijdig ingeschat hoeveel potentieel The Agent Intellect had.

The Wall

Pink Floyd hield eigenlijk in 1975 al op te bestaan. Wish You Were Here was het laatste album waaraan alle groepsleden compositorisch bijdroegen. De platen daarna (Animals, The Wall, The Final Cut) waren min of meer soloalbums van Roger Waters, waarop de rest in de rol geduwd werd van veredelde begeleidingsband. Toen Waters in 1985 opstapte, haalde de rest opgelucht adem en zette de band zonder hem voort. De voormalige zanger/bassist heeft zich sindsdien herhaaldelijk misprijzend over zijn vroegere bandgenoten uitgelaten. Het uitbrengen van een soloversie van The Wall kun je rustig opvatten als de zoveelste steek onder water.

Alone In The Universe

Na het uiteenvallen van zijn Electric Light Orchestra halverwege de jaren tachtig beleefde Jeff Lynne (68 inmiddels) een minstens zo succesvolle tweede carrière als producer van George Harrison, Tom Petty, Roy Orbison en The Beatles. Drie jaar geleden verschenen van hem plotseling twee soloalbums: de coverplaat Long Wave en een geheel door hemzelf ingespeeld album met remakes van de grootste ELO-hits.

25

Een dag na de moord op 89 concertgangers in Parijs zette een man zijn piano voor de Bataclan. Temidden van bloemen en kaarsen speelde hij Imagine, een nummer uit 1971. Artiesten als John Lennon, die mensen uit vrijwel iedere laag van de wereldbevolking met elkaar weten te verbinden middels hun songs, komen namelijk maar eens in de zoveel jaar voorbij. De nieuwkomer in deze ultieme buitencategorie is de Britse Adele Adkins.

Songs In The Dark

The Wainwright Sisters zijn de dochters van Loudon Wainwright III, te weten Martha en Lucy, respectievelijk geboren uit Kate McGarrigle en Suzzy Roche. Om een echtscheiding meer of minder malen ze in deze talentvolle folkfamilie niet, wat de twee generaties singer-songwriters geenszins verhindert om geregeld het podium met elkaar te delen.

Bluenote Café

Neil Young luidde de jaren tachtig uit met de klassieker Freedom, die een return to form betekende na een decennium vol wisselvallige genreplaten, variërend van rootsmetal en technorock tot rockabilly en country. Het meest evenwichtige, interessante en originele album uit die reeks commerciële miskleunen blijkt achteraf beluisterd misschien wel This Note’s For You, waarvan het titelstuk door MTV werd verkozen tot video van het jaar 1988, terwijl de tekst toch tegen het zere been stootte van een stel grote adverteerders die sponsorgelden staken in popconcerten van megasterren.

Montage Of Heck - The Home Recordings

2015 leverde met Amy en Montage Of Heck tenminste twee indrukwekkende muziekdocumentaires op. Beide films zoomen vooral in op het persoonlijke leven van hun lijdende voorwerpen en dan weet je met twee club-van-27-leden eigenlijk al wat je krijgt: even ontluisterende als ontroerende documenten. Wat de soundtracks betreft kan het verschil bijna niet groter: die van Amy Winehouse bevat filmmuziek aangevuld met liveopnames, alternatieve takes en demo’s. Een soundtrack volgens het boekje. Van Nirvana en Kurt Cobain was het archief eigenlijk leeg, zo blijkt nu.

EVENIFUDONTBELIEVE

Nauwelijks zijn de laatste tonen van EVENIFUDONTBELIEVE uitgedoofd of er dalen twee engelen uit de hemel, die bezorgd een nat washandje op je voorhoofd leggen en een glas water aanreiken. Zie hier de mindset waarin Rustie’s nieuwe album je brengt.

The Time Has Come

Je verzint het inderdaad niet. Maak je je comeback met een liedje getiteld Let It Burn, vliegt even later de studio in de fik waar instrumenten en ander kostbaar materiaal staan opgeslagen. Het overkwam Moke een half jaartje geleden, juist op het moment dat een nieuwe start werd gemaakt. Nu liggen de flauwe woordgrappen (‘waar Moke is…’) voor het oprapen, maar laten we ons toch maar op die onverwachte doorstart richten.

Bays

Nieuw-Zeelands beste exportproduct liet het afgelopen zomer plotseling afweten. Liever dan op Down The Rabbit Hole te spelen, gaven de tegenvoeters er de voorkeur aan om in hoofdstad Wellington hun vierde studioalbum Bays af te ronden. Opvallend, want sinds het bejubelde debuut Based On A True Story (2005) kregen hun bas- en blazerrijke composities vooral op het podium definitief vorm. De groep speelt meer live dan dat ze slaapt.

Paradise Is There - The New Tigerlily Recordings

Natalie Merchant beleefde twintig jaar terug een gedroomde doorstart met Tigerlily, waarvan wereldwijd zo’n vijf miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Het onverwachte succes van haar solodebuut wist de gewezen zangeres van 10,000 Maniacs nooit meer te evenaren, al was het begin deze eeuw onder leiding van Americana-producer T Bone Burnett gemaakte Motherland in artistiek opzicht misschien wel haar meesterwerk.

Heart Blanche

Mooie foto op de hoes van dit vierde album (een kerstplaat telt niet) van CeeLo Green. De soulzanger zit in een spierwitte wachtkamer en draagt een kleurrijk bloemetjespak. Naast hem zit een klein jongetje naar hem te kijken. ‘What the fudge’, zie je hem denken. Zouden CeeLo’s oude vrienden hem ook zo aanschouwen?

Delirium

Jaren geleden vertelde folktronicameisje Ellie Goulding in een interview met OOR dat al haar lieftallige liedjes zijn ontstaan op de gitaar. Zou dat anno 2015 nog steeds het geval zijn? Wij betwijfelen het. De sportieve twintiger dook na een kortstondige relatie met Skrillex bovenop de populairste vormen van EDM en iedere single sindsdien – van I Need Your Love tot Burn – werd een grote hit. Met een (ongetwijfeld uitverkochte) Ziggo Dome in het vooruitzicht mag de Britse zangeres zich inmiddels tot de grootste popsterren ter wereld rekenen, een rank die ze volledig omarmt op derde plaat Delirium.

Making Time

De Engelse soulzanger Jamie Woon debuteerde vier jaar geleden verdienstelijk met het album Mirrorwriting. In Nederland scoorde hij bescheiden hits met Lady Luck en Night Air. Een mooi opstapje naar een succesvolle internationale carrière, zou je denken.

Dry Goods & Groceries

Acht Zaligheden/Ach, Zalig Man heette het cd-boek dat JW Roy (Knegsel, 1968) in 2010 uitbracht met zijn fotograferende en schrijvende partner Karin Stroo. Centraal stonden acht Brabantse dorpen waarvan de naam eindigde op -sel. Vijf jaar later richt de in Amsterdam wonende singer-songwriter zich met het boek- en plaatproject Dry Goods & Groceries op iets groters: Americana en rootsmuziek.

Mythologies

Productieve gasten, die Cheatahs. Anderhalf jaar na het titelloze debuutalbum ligt er alweer een nieuw werkje op de liefhebber van jaren nineties-shoegaze en aanverwante indierock te wachten. Het multinationale (Canada, VS, Duitsland, Engeland) maar vanuit Londen opererende viertal gaat vrolijk verder waar men begin 2014 was gebleven en metselt op Mythologies wederom imposante geluidsmuren, die Britse fenomenen als My Bloody Valentine en Ride in herinnering roepen.

Return To The Moon

Als het meervoud van Elvis, zo dient de bandnaam EL VY te worden uitgesproken, klinkend als hells pie. De samenwerking tussen The National-zanger Matt Berninger en Menomena/Ramona Falls-lid Brent Knopf stond al lang op stapel, maar kon door drukte van beide vrienden pas het afgelopen jaar doorgang vinden. Knopf legde de muzikale basis voor Return To The Moon, waar Berninger teksten bij schreef en zijn muzikale ideëen op losliet.

Courting The Squall

Zo’n zeven jaar geleden – Elbow was net wereldwijd doorgebroken met The Seldom Seen Kid – filosofeerde Guy Garvey in OOR al eens over een mogelijke solocarrière. Een plaatje in de stijl van Cole Porter en Rodgers & Hart, dat was een ‘persoonlijke fetish’ maar het leek ‘m wel wat. Om er meteen aan toe te voegen dat hij zich niet kon voorstellen ooit iets buiten Elbow te doen en de gedachte alleen al hem behoorlijk ongemakkelijk maakte. Never say never.

Service Industry

‘Kom daar nog maar ’s om.’ Zomaar een gedachte die zich kan vormen zodra een zeker type nostalgische bui in huize Van den Berg weer eens heeft geleid tot, bijvoorbeeld, het enthousiast uit de ouderwetse cd-kast trekken van namen als Slint, Tortoise, June Of 44, Labradford, Shipping News en For Carnation. Postrock uit de tijd dat postrock nog werd opgediend in afgepaste, spannende brokken – die zelfs voor een liedje konden doorgaan – in plaats van tijdrovende symfonieën naar Godspeed You! Black Emperor-snit.

Aan Het Licht

Live was ik allang ingepalmd door olijke Excelsior-tweeling Clean Pete. Omdat ze op het podium de zelfspot, de humor en de ironie toevoegden die op hun debuutalbum ontbrak; omdat de onvolmaaktheden live charmant uitpakten, waar ze op plaat niet zozeer op artistieke overwegingen leken te wijzen, als wel op haast; omdat het hoe dan ook leuk is om naar twee mensen te kijken die er vrijwel hetzelfde uitzien.

Divers

Couplet-couplet-refrein-couplet-refrein-break-couplet-refrein-refrein: ziehier de blauwdruk voor de klassieke drieminutenpopsong. Geen artiest die zo consequent zo ver van dit stramien verwijderd blijft als Joanna Newsom. Zowel de barokke orkestraties van Ys (2006) als de epische suite Have One On Me (2010) spotten met alle mores van de hedendaagse populaire muziek. Na een radiostilte van ruim vijf jaar – miss Newsom bepaalt haar eigen agenda – is er nu Divers.

Sun Leads Me On

‘Songs die bol staan van sfeer en subtiel toegevoegde elektronica’, noteerde OOR twee jaar geleden over Dark Eyes, de geslaagde debuutplaat van het uit Montreal afkomstige Half Moon Run. Na een slopende tour (onder andere in de voorprogramma’s van Mumford & Sons en Of Monsters And Men) stond de groep vorig jaar op het punt om de handdoek in de ring te gooien, maar een surfvakantie in Californië zorgde voor genoeg rust en inspiratie om tóch een opvolger van Dark Eyes te maken.

Manon

Oorwurmen die een melige grijns op je smoelwerk plaatsen – geen Nederlandse groep die ze de laatste tien jaar zo makkelijk uit de mouw schudde als De Jeugd Van Tegenwoordig. Op Manon staat de hitmachine echter beduidend minder hard te ronken dan voorheen. De Jeugd verkiest op zijn vijfde album voor het eerst consistentie en diepgang boven hits en humor. Een verrassende koerswijziging, die van Manon de minst catchy maar tevens langst houdbare plaat van de groep maakt.

Macrocosm Microcosm

De vinylversie van hun EP met de podiumhit Shambhala was eerder dit jaar vrij snel uitverkocht. PAUW dacht even redelijk obscure psychedelische rockmuziek te maken, maar dat was buiten 3FM, DWDD en de festivals Noorderslag, Paaspop en Lowlands gerekend.

Pylon

Ik hoef u niet te vertellen dat de wereld er de laatste decennia niet bepaald op vooruit is gegaan. Inderdaad, daar hebben we Killing Joke voor. Of beter gezegd: Jaz Coleman, de hel en verdoemenis prekende zanger/priester die al bijna veertig jaar het einde der tijden aankondigt en er met zijn band steevast een apocalyptische soundtrack bij levert. Op het zestiende Killing Joke-album Pylon is het niet anders.

Are You Alone?

Zwartkijkers hebben er sinds een paar jaar een veelzeggende spreekbuis bij. In het rijtje muzikale sombermannen waarvan Ian Curtis de schutspatroon is misstaat Devon Welsh niet, al schijnt bij hem wel eens de zon. De zanger en liedjesschrijver uit Montreal is met zijn synthesizer spelende en als producer fungerende maat Matthew Otto in de weer onder de naam Majical Cloudz. Die zijn bepaald niet roze van kleur.

In Kleur

Na het succes van Flinke Namen en de talloze gastoptredens op flinke hits kon Sef vele kanten op. Verder gaan op de ingeslagen weg, vol inzetten op solosucces, meer de dance in met goede vriend Flexican of proberen Bekende Nederlander te worden. Sef deed van alles een beetje, maar koos niet één duidelijke richting. Al die verschillende richtingen zijn terug te horen op zijn tweede album In Kleur.

Revolve

Veel filmliefhebbers zien Idris Elba liever niet als de nieuwe James Bond. Mij maakt dat geen bal uit. Wel vraag ik me af wat de acteur te zoeken heeft op het nieuwe album van John Newman. Elba is te horen in het intro van Revolve, waar hij een ontzettend overdreven speech geeft over hoe tof het wel niet is dat wij mensen ons altijd zo goed weten te herpakken. ‘It is human nature to rebuild! To replace!’ Leuk dat de verlegen Newman nieuwe vrienden maakt, maar Elba’s bijdrage is volkomen overbodig. Zijn woorden slaan niet eens op de muziek die de 25-jarige zanger hier laat horen. Daarin is namelijk helemaal geen sprake van rebuilding of replacing.

Thank Your Lucky Stars

Beach House heeft het niet zo op de muziekpers. Dat werd mij eens te meer duidelijk toen zij en ik eerder deze zomer bijeen waren gekomen om over hun vijfde studioalbum Depression Cherry te babbelen. Het ging ze niet om mij persoonlijk, het zijn ruimhartige mensen. Het ging om het fenomeen als zodanig. Victoria Legrand legde uit dat ze het liefst heeft dat luisteraars haar muziek volledig blanco ondergaan. Er is uren en uren aan teksten en muziek geschaafd om precies te vertellen wat verteld moet worden. Al wat daarbovenop komt (recensies, interviews), leidt alleen maar af. Thank Your Lucky Stars wordt daarom onorthodox gelanceerd: er zijn geen interviews, er is geen promocampagne en hij verschijnt op een moment dat niemand het verwacht, namelijk twee maanden na het vorige album.

Fading Frontier

‘I was born already nailed to the cross’, zingt Bradford Cox in Snakeskin. De frontman van Deerhunter verbleef een aanzienlijk deel van zijn jeugd in het ziekenhuis, door het Marfan-syndroom waaraan hij lijdt. Dat uitgerekend hij vorig jaar door een auto werd geschept en zo weer maanden uitgeschakeld was, is wel sneu.

If I Should Go Before You

We zijn er de afgelopen vier platen achtergekomen dat Dallas Green (een stad en een kleur, vandaar City And Colour) niet de meest vrolijke snuiter is. Met zijn hoge stem bezong hij zijn favoriete onderwerpen: de liefde, de verloren liefde en de dood. Op If I Should Go Before You is hier echter verandering in gekomen.

HAM

Lucas Hamming werd, naar eigen zeggen, al twee jaar aan zijn kop gezeurd over waar zijn eerste album bleef. Maar na zijn deelname aan het tv-programma De Beste Singer-songwriter van Nederland besloot Hamming eerst ruim de tijd te nemen om nieuw materiaal te schrijven en zijn eigen muzikale koers te zoeken.

St Germain

Vijftien jaar deed Ludovic Navarre erover om een opvolger te wrochten voor zijn uitermate succesvolle Tourist. Vijftien jaar! Dat zijn zeker drie Wereldoorlogen, twee seven year itches en och, associeert u rustig verder.

No Sound From The Outside

De tijd tussen de release van Eyes On The Highway en No Sound From The Outside waren voor Saybia geen acht vette jaren. Integendeel. Het Deense popkwintet moest op een gegeven moment zelfs zijn activiteiten staken. Oorzaken: tour-burn-outs en het dodelijke ongeluk van de partner van Søren Huss. De zanger van Saybia bracht trouwens in de tussentijd wel twee Deenstalige soloproducten uit.

The Light In You

Jonathan Donahue lijkt wel een salonsocialist. Links lullen, rechts zakken vullen. Dat was de eerste gedachte bij het lezen van het interview in de huidige OOR. Want ook bij de Amerikaan zit er een saillante discrepantie tussen denken en doen. Eenvoudige liedjes zijn volgens hem de beste, vanwege hun zuiverheid en onschuld. Volgens die opvatting is dit achtste Mercury Rev-album, even chargeren, een kloteplaat. Want het biedt allesbehalve eenvoudige liedjes.

Zipper Down

De grap leek na Heart On (2008) wel gemaakt, maar zie hier: na zeven magere jaren zijn Jesse ‘The Devil / Boots Electric’ Hughes en Josh ‘Baby Duck / Carlo Von Sexron’ Homme terug met een vierde Eagles Of Death Metal-album. Eerder dit jaar ging Homme zelfs weer even mee op tournee met de band. En met druipsnorrenrockkrakers als I Want You So Hard, Cherry Cola, Wannabe In LA en Miss Alissa is het altijd feest, al is Hughes op het podium niet altijd in blakende vorm. Hij parodieert rockclichés, maar is er tegelijkertijd gek op. Het geheim van EODM. En op plaat werkt dat doorgaans prima.

Grey Tickles, Black Pressure

In plaats van vreemd te gaan, zijn haar te blonderen of – erger nog – zijn motorrijbewijs te halen, vernoemde John Grant er zijn derde soloalbum naar: een midlifecrisis. Dat is wat grey tickles betekent, vertaald uit het IJslands, het land waar hij al een aantal jaren resideert. Black pressure is nachtmerrie, omgezet uit het Turks. De titel suggereert zware kost, maar dat valt reuze mee.

In Dream

Eigenlijk maakte Editors tot 2013 – en op de vier albums die ze tot dan toe uitbrachten – een behoorlijk steile ontwikkeling door: van bovenzaaltje Paradiso (april 2005) naar Ziggo Dome (oktober 2013) en van puntige, poppy en uptempo postpunk op gitaarbasis (debuut The Back Room, 2005) naar licht theatrale en elektronisch opgepompte maar gelukkig nog steeds poppy grotegebarenrock (The Weight Of Your Love, 2013). Waarna natuurlijk de vraag volgde: hoe verder zonder in het vizier te komen van de Obesitas-vereniging?

Every Open Eye

Na een bijrol in talloze obscure bandjes te hebben gespeeld, liepen Iain Cook en Martin Doherty zo’n vijf jaar geleden de stukken jongere Lauren Mayberry tegen het lijf. Bingo, strike, kassa, zo weten we nu. De twintiger bleek ondanks haar piepstemmetje een zangeres van formaat, omdat ze enorme refreinen over diepe emoties met de grootst mogelijke overtuiging en precies genoeg dramatiek op je af wist te vuren. De weinig subtiele electro van Cook en Doherty – stompende bassen, golvende synthlijnen – maakten de formule van het Schotse Chvrches af.

Music Complete

Het blijft eeuwig zonde dat baslegende Peter Hook sinds 2007 geen deel meer uitmaakt van New Order. Het daaropvolgende getouwtrek om de bandnaam zorgde er bovendien voor dat we een terugkeer (voorlopig) kunnen vergeten. Een groot, maar geen onoverkomelijk verlies, zo bleek al op het podium, waar New Order met Tom Chapman als vervanger van Hook een ijzersterke indruk maakte. En zo blijkt nu uit het negende album Music Complete, dat een decennium na laatste plaat Waiting For The Sirens’ Call verschijnt. Ja, we missen het monumentale, melodieuze spel van Hook, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door ingenieuze arrangementen en slimme producerstrucjes die we uit de dancescene kennen.

Caracal

De caracal of woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië. Overdag houdt het dier zich afzijdig, alleen of met een enkele partner, en ‘s nachts jaagt het met sierlijke sprongen achter prooien aan. Logisch dus dat Howard Lawrence, de jongste broer van het Britse danceduo Disclosure, tijdens zijn reizen verliefd werd op en zich identificeerde met de wilde kat. Het nachtgedrag van het roofdier past namelijk goed bij de vibe van debuutplaat Settle. Het tweede album, dat naar het beestje werd vernoemd, heeft helaas meer gemeen met de gedomesticeerde caracal.

B’lieve I’m Goin Down...

Niemand minder dan Kim Gordon – bassiste van Sonic Youth en de ongekroonde koningin van de New Yorkse undergroundscene in de jaren tachtig en negentig – schreef de ronkende bio voor Kurt Vile’s zesde album B’lieve I’m Goin Down.... Ze citeert Vile, die stelt dat het idee was om de liedjes te laten klinken alsof hij ze thuis op de bank zit te spelen. En zo is het.

1989

De meeste singer-songwriters beginnen na een grote break-up meteen aan zielige liedjes, maar Ryan Adams deed tijdens de eerste Kerstdagen zonder Mandy Moore gewoon wat tienermeisjes doen: naar Taylor Swift luisteren. De Amerikaanse zanger was al langer fan van de countryprinses die popkoningin werd, maar komt nu pas als ultieme ‘Swiftie’ uit de kast. Hij besloot namelijk om haar 1989, veruit de best verkochte plaat van vorig jaar, van begin tot eind in eigen stijl te coveren.

Holding Hands With Jamie

Hoe voelt het om maandenlang thuis te zitten in je onderbroek die je al die tijd niet gewassen hebt? Als de hoop dat het ooit beter wordt allang vervlogen is en je langzaam tot waanzin wordt gedreven door de dagen die zich aaneenrijgen als een ketting van bedorven aardappelschillen en stukjes snot? Het Ierse noise/mathrocktrio Girl Band geeft het antwoord.

Have You In My Wilderness

In mijn recensie van Julia Holters iconoclastische debuutalbum Tragedy (2011) sprak ik mijn scepsis uit over muzikanten die niet geleidelijk aan radicaliseren, maar de avant-garde vanaf het begin omarmen: is het artistieke onbevangenheid of gebrek aan muzikale bagage? Voor zover haar aanzienlijk toegankelijkere derde album Loud City Song (2013) dat al niet had gedaan, neemt Have You In My Wilderness alle twijfels weg.

Dodge And Burn

Je moet er even op wachten (een liedje of elf, om precies te zijn), maar dan heb je ook wat: Impossible Winner, de beste theme song die nooit in een James Bond-film belandde. Het zou zelfs een goeie Bond-titel zijn. En Shirley Bassey zou ’m echt niet beter gezongen hebben dan de tegenwoordig hoogblonde Alison Mosshart, de Kills-zangeres (en sinds kort ook kunstenares) die het boegbeeld van hobby- en supergroep The Dead Weather werd omdat Jack White er zonodig de drummer van wilde zijn.

Sun Coming Down

‘Nieuw is het niet wat Ought doet. Wel verdomd spannend’. Waarmee OOR’s recensent van het Ought-debuut More Than Any Other Day vorig jaar natuurlijk meteen ontmaskerd werd als Ouwe Lul: die mensensoort hoort namelijk direct waar het vanuit Montréal opererende viertal de mosterd haalde. Of toch in elk geval zo’n beetje gesitueerd dient te worden: ergens in New York, eind jaren zeventig (de tijden van de vroege Talking Heads en Television), waarbij de dictie van de druk praatzingende Tim Beeler Darcy juist weer richting Engeland wijst: Mark E. Smith (The Fall), Howard Devoto (Magazine), die hoek.

Higher Truth

Scream is not so much a disaster as a wet, lazy fart’. Zelden zal een muzikant er zo van langs hebben gekregen als Chris Cornell, nadat zijn in samenwerking met hiphopproducer Timbaland gemaakte album was verschenen. Het lef dat de zanger van Soundgarden en Audioslave met die collaboratie toonde, vertaalde zich in een Metacritic-score van 4.2. Cornell liet in die tijd weten dat Scream zijn beste werk tot dan toe was.

Honeymoon

En zo vormt ze nog altijd de ideale mix van heldin en easy target, de inmiddels dertigjarige Lizzy Grant alias Lana Del Rey. Gewoon, omdat ze enerzijds schouderophalend blijft doen wat ze wil, waar ze goed in is en waar ze als zangeres het juiste (diepe, mysterieuze) timbre voor heeft, maar anderzijds voortdurend tegen zelfparodie aanschurkt. Geen wonder natuurlijk, met het decor dat ze optrok: een kitscherige Californische glamourwereld, bevolkt door lovers waarvan je zegt – ik citeer even uit het titelnummer van Honeymoon – ‘We both know the history of violence that surrounds you’ en voorzien van een soundtrack waarin je de hand van zowel Angelo Badalamenti, Ennio Morricone als Portishead vermoedt.

Didn't He Ramble

Hij knokte twee decennia lang voor erkenning met The Frames (mogen we het al een cultband noemen?), maar brak door met Falling Slowly uit de film Once, dat een Oscar won voor beste filmsong in 2008. Uitgevoerd met Markéta Irglová, waarmee hij The Swell Season en ook een stelletje werd. Beide omgangsvormen bleken niet lang houdbaar, dus debuteerde Glen Hansard in 2012 op zijn 42ste als soloartiest met Rhythm And Repose.

La Di Da Di

Die titel doet een luchtige popplaat vermoeden, vol zomerse nonsensrefreintjes. Maar dat lijkt ver van de waarheid. De derde plaat van Battles (in acht jaar, de mannen nemen de tijd) is een strikt instrumentale aangelegenheid, vol ingewikkelde ritmiek en dito melodische frutsels. Mathrock met postrocktendensen, om het beestje een naam te geven.

Rattle That Lock

‘Rattle that lock, remove those chains, ’ zingt ex-Pink Floyd-gitarist David Gilmour op zijn vijfde soloalbum Rattle That Lock. Voor wie de opruiende woorden – afkomstig van zijn partner Polly Samson – bedoeld zijn, is onduidelijk. Blijkbaar niet voor Gilmour, want de 69-jarige Engelsman is geenszins revolutionair bezig op Rattle That Lock. Dat was hij begin jaren zeventig, met baanbrekend Floyd-werk als Atom Heart Mother en Meddle. Wat een tijd.

Ones And Sixes

Wat is het toch dat een mens – ook na twintig jaar – steeds opnieuw reikhalzend doet uitkijken naar weer een album van een band en hopen dat er niet teveel veranderd is? Vaak heb ik me afgevraagd waarom juist de vaak trage, slepende slowcoreliedjes van het echtpaar Mimi Parker (zang/drums) en Alan Sparhawk (zang/gitaar) mij zo raken. Zijn het die knappe melodielijnen? Zijn het die goudeerlijke woorden, die regelmatig in een kerkdienst zouden passen, maar soms ook onverwacht hard en grof aankomen? Of is het toch die pure magie van die twee stemmen?

Keep The Village Alive

Er zijn mensen, ondergetekende weet waar ze wonen, die alleen al bij het horen van de naam Stereophonics het dichtstbijzijnde toilet op stormen. Fans die zijn afgehaakt toen de Amerikaanse spierballenrock de overhand kreeg en zanger Kelly Jones zijn schuurpapieren stemgeluid meer en meer als een trucje ging gebruiken. Welnu, voor hen is er goed nieuws.

Repentless

Na de dood van gitarist Jeff Hanneman zei zanger Tom Araya dat wanneer Slayer weer bij elkaar zou komen, dit zou voelen alsof de band weer vanaf nul moest beginnen. Zo’n vaart loopt het niet. Natuurlijk is het wegvallen van Hanneman en drummer Dave Lombardo (wegens contractuele problemen) een aderlating. Maar gitarist Gary Holt van Exodus is natuurlijk ook geen koekenbakker en Paul Bostaph hamerde van 1992 tot 2001 al een aantal platen in. En hoewel Slayer het in die tijd op zijn heupen kreeg en meer het experiment ging opzoeken (boze tongen beweerden dat Bostaph het extreme drumwerk van Lombardo niet kon evenaren), zijn de openers van Repentless – het titelnummer en Take Control – ouderwetse snelheidsduivels, waarbij Slayer teruggaat naar zijn eigen thrashbasis.

No No No

U leest ‘Beirut’ en hoort in de verte het melancholische trompetgeschetter al aanzwengelen. Dat zal waarschijnlijk altijd de reflex blijven als Zach Condon zich roert. Een walsje, wat hoempapa, Sloveense fanfaremuziek, Mexicaans straatorkest, goulashsoep – Beirut staat voor al het niet-westerse in de wereld. Toch, als het aan Condon ligt, zien we hem niet meer als de jeugdige wereldreiziger die met Gulag Orkestar (2006) en The Flying Club Cup (2007) een grote indiesensatie werd.

Anthems For Doomed Youth

En toen waren de likely lads na elf jaar écht terug, met het officiële derde album Anthems For Doomed Youth. Begin 2015 opgenomen in Thailand, waar Pete Doherty in de afkickkliniek zat. Hij mag nog wel drinken, getuige de video bij eerste single Gunga Din, waarin de boys het er goed van nemen in een Thaise rosse buurt. Lekker los en aanstekelijk dranklied is dat trouwens, waarin Pete en Carl Barât elkaar muzikaal weer in de armen vliegen: ‘You’re a better man than I’.

The Book Of Souls

Hij leek onaantastbaar, die goedlachse frontman van Iron Maiden. Totdat er begin 2015 kanker werd gevonden in de tong (!) van Bruce Dickinson. Geluk bij een ongeluk was dat de vocalen van The Book Of Souls al waren opgenomen voordat de diagnose werd gesteld. De band heeft gewacht met de release totdat Dickinson kankervrij werd verklaard. Aan energie dus geen gebrek. En dat zullen we weten.

Nooit Meer Terug

Twijfel, zelfhaat, zelfspot, humor, intelligentie, angst, kwetsbaarheid, sociale bewogenheid – het is zoals we Fresku kennen sinds de albums Fresku en Maskerade. Op Nooit Meer Terug vervolgt hij de koers die hij de afgelopen jaren heeft ingezet. De Eindhovense rapper is daarmee uniek in Nederland. Geen enkele van zijn collega’s combineert humor, intelligentie, techniek, woordkunst en metaforen zo scherp als Fresku. En toch blijft hij twijfelen, gevoelig voor kritiek, en worstelen met zijn verantwoordelijkheden, zo blijkt uit de teksten op Nooit Meer Terug.

Yours, Dreamily

Het boksgevecht tussen Floyd Mayweather en Manny Pacquaio in mei van dit jaar was de aanleiding voor Stay In My Corner, de eerste single van The Arcs. De band is een nieuw project van Black Keys-zanger/gitarist Dan Auerbach. Yours, Dreamily werd opgenomen in Los Angeles, New York en Nashville, in slechts twee weken. Auerbach omringde zich met oude bekenden: producer en Shins-lid Richard Swift, onderdeel van de Black Keys-tourband, net als saxofonist Leon Michels. Het vijftal wordt gecompleteerd door drummer Homer Steinweiss en bassist Nick Movshon. Alle mannen hadden een gelijkwaardige creatieve input, waarmee het niet stiekem toch een Black Keys-album is geworden, maar dan zonder Patrick Carney.

What The World Needs Now...

‘What the world needs now, is love, sweet love’. Dat was althans zo in de wereld van Hal David en Burt Bacharach, die dat nummer in 1965 schreven voor artiesten als Jackie DeShannon, Dionne Warwick en nog zo’n honderd anderen. Dat werkt natuurlijk niet zo in het hoofd van John Lydon. Daar luidt het antwoord in Shoom: ‘Another fuck off!’ Ook dat is dus not a love song en Lydon zal voor zijn nog altijd wat puberale woordspelingen opnieuw geen kans maken op een Nobelprijs.

Too

De lawaaipapegaaien van FIDLAR trekken op Too weer alle registers open. Cheap Beer, Whore en Cocaine van het titelloze debuut uit 2013 krijgen waardige opvolgers met 40oz On Repeat, The Punks Are Finally Taking Acid en Sober (met de typische FIDLAR-tegeltjeswijsheid ‘I figured out as I got older, that life just sucks when you get sober’).

Brace The Wave

Al meer dan dertig jaar timmert lo-fi-held Lou Barlow aan de weg, oorspronkelijk als lid van Dinosaur Jr, later in verschillende samenstellingen en onder verschillende namen als Sebadoh, Sentridoh en The Folk Implosion. Brace The Wave is pas zijn derde officiële soloalbum, dat zes jaar na voorganger Goodnight Unknown verschijnt.

Poison Season

Destroyer is een los/vast-vriendencollectief rondom Dan Bejar, die daarnaast ook deel uitmaakt van de fameuze New Pornographers. Platen worden niet in een vaste (en daarmee dwingende) frequentie gemaakt, maar pas dan wanneer Bejar iets zinnigs te zeggen heeft. Mede daarom stijgt hij juist met Destroyer vaak tot grote hoogte. Poison Season is het tiende (!) volwaardige album van een schitterende discografie die ook diverse EP’s en cassettes omvat. Het tekent het ongrijpbare en tegendraadse karakter van de man uit Vancouver dat hij ook na doorbraakplaat Kaputt (2011) rustig de tijd nam voor deze opvolger, hoewel de leemte anderhalf jaar geleden enigszins werd gevuld met het interessante Five Spanish Songs.

What Went Down

Het zat er al een paar jaar aan te komen. Toch blijken die eerste drie albums nu niet meer dan – op zich prima – vingeroefeningen te zijn geweest voor wat er nu krachtig en overtuigend uitkomt: de Britse band Foals heeft een monument van een album gemaakt. Alles valt nu op zijn plaats.

Depression Cherry

De eerste single Sparks liet het al horen: Depression Cherry zou weleens een interessante move van Beach House kunnen worden. En dat is het ook. De even dromerige als donkere shoegazepop van Victoria Legrand en Alex Scally werd destijds snel opgepikt door indieblogs, die Beach House (2006) en Devotion (2008) hoog in de jaarlijstjes plaatsten. Het fraaie Teen Dream (2010) zorgde voor een bescheiden doorbraak, maar Bloom (2012) voor een grote: dat stond opeens in de Billboard top 10. Daar leek met enigszins bombastische popsongs als Myth en Lazuli ook bewust naartoe gewerkt.

Hermits On Holiday

Ga ik ‘t zeggen? Ja, ik ga ’t zeggen. Het slechtste – of toch zeker meest irritante – indieplaatje van 2015 is binnen. Tja, íemand moet ‘m maken. De eer is aan Drinks, een gelegenheidsduo bestaande uit het uit Wales afkomstige halftalent Cate Le Bon (drie aardige soloalbums sinds 2009) en Tim Presley, ooit in The Fall en The Strange Boys, maar tegenwoordig vooral bekend als sixtiesgaragefenomeen White Fence.

Little Victories

Nauwelijks droog achter de oren (de drummer was net vijftien geworden) en meteen al naar festivals als Werchter en Pukkelpop én de prestigieuze tv-show van Jools Holland. Dat hadden The Strypes volgens de critici vooral te danken aan hun coole looks én een gemiddelde leeftijd die nu nog altijd rond de achttien jaar ligt. De fans daarentegen roemden juist de verbluffende muzikaliteit die in een ronkende debuutplaat (Snapshot uit 2013) was omgezet.

Dark Black Makeup

Drie broers uit Missouri die net de tienerleeftijd ontgroeid zijn en er uitzien als de kleinkinderen van Phil Lynott, maar klinken als een Amerikaans punkbandje dat sterke riffs en pakkende liedjes kan bedenken. Ze spelen live al vijf jaar de pannen van het dak (check dat in Nijmegen, Amsterdam en Utrecht in oktober) en hun EP’s waren felbegeerd. Dit langverwachte debuutalbum hebben ze met producer Ross Orton (Arctic Monkeys, Drenge) in Engeland opgenomen.

Eyes Wide, Tongue Tied

Vaste prik aan het begin van de recensie van een Fratellis-album: nee, er staat geen nieuwe Chelsea Dagger op. Zou niet hebben gepast ook. Jon, Barry en Mince Fratelli zijn hier en daar nog wel te betrappen op een puntig ah-ah-ah-refreintje (Thief) of andersoortige makkelijk meezingbare stampers (Don’t Lie To Me!, Getting Surreal), maar de heren doen het anno 2015 nog altijd relatief rustig aan, terwijl ze ook wat andere stijlen uitproberen.

Meliora

Het werd weer met veel bombarie aangekondigd: de ‘nieuwe’ frontman Papa Emeritus, nu met het achtervoegsel ‘III’. Al twee platen wrijven de fans in de handen en krullen de haters hun tenen. Ghost is de lachende derde. Nog steeds is het een publiek geheim wie achter de maskers zitten. En ondertussen wordt de foto van de Papa met zijn kroost aan de hand, net voor het optreden op Pinkpop, meer bekeken dan een paaszegening van de Paus zelf.

The Making Of

Het schept natuurlijk wat verwachtingen als je getekend hebt bij het label van onder andere Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. En warempel, met de eerste singles XXX en vooral Swarm leken The Bohicas die verwachtingen nog waar te maken ook. Lekker snelle indierock, met veel hooks, af en toe een licht psychedelisch tintje en mooie meerstemmige refreinen.

Dornik

Michael Jackson wordt ruim zes jaar na zijn dood nog steeds door miljoenen fans gemist, maar wie louter de muziek van de zelfgekroonde King Of Pop kon waarderen, vindt vandaag de dag veel goede alternatieven. De populaire optie is The Weeknd, de vooralsnog onbekende weg heet Dornik: een zanger uit Londen die voorheen drumde in de band van Jessie Ware.

Family Of The Year

Het lijkt niet op te kunnen, de lichtvoetige folkbandjes, het liefst met zowel een zanger als een zangeres, die festival-line-ups bestormen met hap-slik-weg-liedjes en hippieachtige vibes. Family Of The Year is zo’n band. Maar hoewel bovenstaande beschrijving misschien niet bepaald positief aandoet, is dat niet zo bedoeld. Niets mis met hap-slik-weg-liedjes, zolang ze goed in elkaar zitten.