OOR Albums overzicht

Wire

Toch opmerkelijk: dik 35 jaar na de hoogtijdagen van de eerste postpunklichting is een groot deel van de spelbepalers van toen (Gang Of Four, The Pop Group, Wire, The Fall, Pere Ubu) nog altijd actief, bij voorkeur zo ver mogelijk uit de buurt van het nostalgiecircuit. Vóóruit willen ze en vóóruit zullen ze, met het Londense Wire – de oerbezetting nog voor driekwart intact – als vanouds aan kop. Niet voor niets waren de heren, gestart in 1976, al postpunk toen de ‘gewone’ punk nog maar net uitgevonden was.

Edge Of The Sun

De lente kan eigenlijk pas echt beginnen als Calexico met een nieuwe plaat komt. De heren uit Arizona staan met hun mix van indierock, folk, country, tex-mex, mariachi en blues al jaren garant voor warme Americana met een zweem exotisme. Hadden nummers op vroegere platen soms nog een wat schetsmatig karakter, in de loop der jaren klonken de liedjes steeds meer af. Op hun negende studioalbum Edge Of The Sun haalt Calexico het beste uit zichzelf.

Darling Arithmetic

‘It took a little time to get where I wanted, it took a little time to get free’, is de alleszeggende openingszin op Darling Arithmetic, het derde album van Conor O’Brien alias Villagers. Als het eerste liedje Courage is afgelopen, slaan we hem denkbeeldig op zijn tengere schouders. Hèhè, eindelijk heeft de grote kleine man uit Dublin gewoon gedaan waar hij goed in is: een krachtige, betekenisvolle singer-songwriterplaat zonder fratsen maken.

Glitterbug

Met Let’s Dance To Joy Division van debuutalbum A Guide To Love, Loss & Desperation begon het allemaal zo vrolijk en dansbaar voor het Britse drietal The Wombats. Daarna waren er de depressie en de verslavingsproblemen van zanger Matthew Murphy, voordat vier jaar geleden het ‘moeilijke’ tweede album This Modern Glitz verscheen. Toch lijkt de donkere kant van Murphy nu juist een extra laag toe te voegen aan Glitterbug.

Primrose Green

Geen idee wat dit jaar nog gaat brengen, maar in zijn sector – daar waar noeste eelthanden over snaren glijden – is Ryley Walker alvast de te kloppen man. Wat een natuurtalent, deze folkie uit Chicago. Hij speelt partijen waarbij een normaal mens de vingers tot brekens toe moet strekken. Maar Walker is geen normaal mens, hij is het archetype van de true American guitar player, uniek in deze tijd.

White Men Are Black Men Too

Nee, ‘gedoodverfd’ kon je de winnaars van de prestigieuze Britse Mercury Prize vorig jaar niet noemen. Was iedereen er net aan gewend dat een redelijk voor de hand liggende act-met-alom-bejubelde-plaat die 20.000 Engelse ponden zou toucheren (zoals in de jaren ervoor The xx, PJ Harvey, Alt-J en James Blake), kwam daar ineens het Schotse trio Young Fathers uit de hoge juryhoed.

No Pier Pressure

No Pier Pressure staat te boek als het elfde soloalbum van de inmiddels 72-jarige Brian Wilson. Was het maar een echt soloproduct geweest. Voor deze gelegenheid heeft de ex-Beach Boy echter een cohort gasten uitgenodigd. Daardoor is No Pier Pressure een allegaartje geworden dat ver in de schaduw staat van het legendarische Pet Sounds uit 1966. Het is wel een perfect album voor mensen met smetvrees, zo clean is het.

Shades Of Black

Sharon Kovacs (Baarlo, 15 april 1990) schopte het in 2014 tot Serious Talent bij 3FM en ze breidde haar bekendheid verder uit met succesvolle optredens op onder meer North Sea Jazz en Lowlands. Onder de naam Kovacs prijkt ze ook dit jaar op de agenda van tientallen gerenommeerde poppodia. Zeker nu ze de hooggespannen verwachtingen op haar debuutalbum Shades Of Black meer dan waarmaakt, zal haar ster verder rijzen.

The Day Is My Enemy

Het kan je bijna niet ontgaan zijn: The Prodigy is terug. De afgelopen twee maanden hebben de Britten al een behoorlijke tip van de sluier opgelicht door de singles Nasty, The Day Is My Enemy, Wild Frontier (het tweelingbroertje van Omen) en Wall Of Death uit te brengen. Een volledige verrassing is het dan ook niet meer als ik zeg dat de lijn van Invaders Must Die (2009) doorgetrokken is.

Thin Walls

Mijn muren hebben oren. Mijn buren wat minder, gelet op het repertoire dat daarvandaan mijn richting uit komt. Hopelijk bevalt hen de derde worp van Balthazar, de Vlaamse band van de twee zangers/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, die ik op mijn beurt op hen loslaat. Vaak en hard, want evenals Applause (2010) en Rats (2012) is ook Thin Walls een sluipmoordenaar. Het duurde ook nu weer even voor zich de werkelijke kracht openbaarde van die steeds persoonlijker wordende songs, deels in een wat ander muzikaal decor en voor het eerst met externe producers aan het roer (Ben Hillier, bekend van Blur, Depeche Mode en Nadine Shah, en Jason Cox, die met Gorillaz en Massive Attack werkte).

Oh Desire

De Britse singer-songwriter Jonathan Jeremiah debuteerde in 2011 succesvol met A Solitary Man, een plaat met melancholieke, orkestrale popliedjes ergens tussen Cat Stevens en James Blunt. In Engeland deed het album weinig, maar in Nederland kreeg hij er – vooral dankzij de singles Happiness en Lost – een gouden plaat voor. Opvolger Gold Dust maakte hij met het Metropole Orkest en benadrukte zijn orkestrale kant. Ook die plaat deed het goed in de lage landen, maar niet in zijn thuisland.

The Miseries

Ergens onder in de kast moest ie nog liggen: het met puberzweet doordrenkte leren jasje dat Tim Knol tien jaar geleden aantrok toen hij voor het eerst muziek ging maken en de magie van gierende garagerock ontdekte. Dat jasje heeft ie ‘voor de grap’ nog maar ‘s aangetrokken en verdomd, het staat nog altijd cool.

Asunder, Sweet And Other Distress

En... actie! Geen uitvoerige spanningsopbouw deze keer. Ook geen sluimerend crescendo om dit vijfde studioalbum kalm aan op gang te helpen. Wel nee, Godspeed You! Black Emperor laat gelijk alles uit de speakers donderen met albumopener Peasantry Or Light! Inside Of Light! De drone, opgericht met drie gitaren en een zagende viool, is zo fel dat ie bijna licht afgeeft. Alsof de speakers zonnestralen spuwen. Glorie, glorie, hopsasa!

Kintsugi

‘I don’t know where to begin’, opent Ben Gibbard dit achtste Death Cab For Cutie-album. Wat er van zijn hart moet, wordt al snel duidelijk. Kintsugi lijkt een onvervalst break up-album van de man die in 2012 van Zooey Deschanel scheidde. Nog meer drama in DCFC-land: gitarist en vaste producer Chris Walla heeft de band verlaten. Hij speelt nog wel mee op Kintsugi, maar de productie is deze keer in handen van Rich Costey (Muse, Interpol).

Carrie & Lowell

De drang om zichzelf steeds te vernieuwen zit Sufjan Stevens in het bloed. Op zijn nieuwe album Carrie & Lowell – de titel verwijst naar zijn moeder en zijn stiefvader – keert hij echter zowel thematisch als muzikaal terug naar zijn wortels. De liedjes liggen in het verlengde van het soort relatief kale folknummers waarvan er een paar verstopt zaten tussen de overdonderende orkestrale electropop op The Age of Adz en de EP All Delighted People, die in 2010 vrijwel gelijktijdig uitkwamen.

Palmbomen II

Vijf jaar geleden veroverde Amsterdammer Kai Hugo menig hipsterhart met de MGMT-on-acid-achtige electropop van Moon Children. Palmbomen verraste als (solo)podiumact, met live-synths, lichtorgel en lijzige zang. Als Palmbomen II beperkt Hugo zich tot zijn drummachines en synthesizers.

Reason

Selah Sue begon ooit als achttienjarig meisje met hoog haar in het voorprogramma van Milow, nu is ze de grootse Vlaamse zangeres van haar tijd, want haar debuut uit 2011 verkocht wereldwijd meer dan een miljoen exemplaren. Reason zal daar met gemak overheen gaan, want deze opvolger is op alle fronten warmer, voller, rijper, spannender en geraffineerder.

Claustrophobia

Voor Paul Rose was 2014 een jaar om snel te vergeten. De in Berlijn woonachtige Britse beatbouwer werd getroffen door een hardnekkige ziekte, die hem noopte om lucratieve optredens op partyeiland Ibiza af te zeggen. Geen werk, geen inkomen, even stap op de plaats. Hij maakte van de nood een deugd en zette – eenmaal weer op de been – zijn vierde album Claustrophobia in de grondverf.

Hawks

Een van ’s lands meest eigenzinnige en originele bands kan je het Amsterdamse Alamo Race Track gerust noemen. Hun muziek valt lastig te categoriseren en vergt meerdere luisterbeurten om enigszins te doorgronden. Ook hun vierde langspeler Hawks geeft zijn geheimen niet meteen prijs.

Sometimes I Sit And Think And Sometimes I Just Sit

Toen Courtney Barnett vorig jaar The Double EP: A Sea Of Split Peas uitbracht, waren de kritieken vrijwel unaniem juichend. Meteen kondigde ze aan dat het niet lang zou duren voordat ook haar debuutplaat het licht zou zien. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen.

Short Movie

Met uitzondering van haar debuutalbum Alas I Cannot Swim (2008) heb ik alle albums van Laura Marling in OOR mogen bespreken. Daar schuilt een zeker gevaar in. Veel acts hebben een beperkte artistieke spanwijdte; op een gegeven moment ben je wel uitgeluld. Zo niet over dit Britse wonderkind, dat op al haar voorgaande plaatwerk een gestage ontwikkeling aan de dag legde.

Sonic Soul Surfer

Niet te stoppen, die Seasick Steve. Je hebt natuurlijk ook iets in te halen als je pas op 63-jarige leeftijd een debuutalbum uitbrengt. Steven Gene Wold deed het in 2004 en werd het onderwerp van een schier onwaarschijnlijk succesverhaal, met optredens op Pukkelpop, Lowlands, Pinkpop en Werchter. Inmiddels is de Amerikaan dik in de zeventig en de sleet zich er nog steeds niet op.

To Pimp A Butterfly

Soms zijn er van die dingen waar je behoefte aan hebt zonder dat je wist dat die behoefte er wás. Om dat te ontdekken moet het voor je neus worden geschoven. Goed dus dat Kendrick Lamar geheel onverwacht neerdaalt in het p-funk-moederschip. Maar Kendrick Lamar was toch die jongen die onder de vleugels van Dr. Dre in 2012 doorbrak met good kid, m.A.A.d city en zo het dagelijks leven van de beruchte wijk Compton terug op de kaart zette? Die Kendrick Lamar ja, die komt plots terug in beeld met onvervalste p-funk.

Rebel Heart

Van rockartiesten weten we dat ze meerdere generaties mee kunnen. The Rolling Stones, Bob Dylan en The Who hebben hun publiek met zich mee zien groeien en doen het ook goed bij jongeren. Maar hoe zal dat zijn bij de groten van de dansvloer? De discoacts uit de jaren zeventig waren te eendimensionaal voor een serieuze gooi naar eeuwige roem. Hun liedjes zijn danceclassics, maar als act zijn ze al decennia voltooid verleden tijd. Madonna, 56 inmiddels, legt zich niet neer bij de vergetelheid en probeert gracieus oud te worden binnen het genre dat ze zelf heeft vormgegeven: de electropop.

Chaos And The Calm

Met Hold Back The River opende de Engelse zanger/gitarist James Bay eind vorig jaar de deur. Een flinke hit, ook in Nederland, die nieuwsgierig maakte naar zijn debuutalbum. Een voorproefje daarvan kregen we tijdens Eurosonic. Met een goede stem met een lekker rauw randje en een gevarieerde set maakte hij daar een uitstekende indruk. Nu is er dan zijn officiële debuutalbum Chaos And The Calm.

Goon

Tobias Jesso Jr. gaat voor wereldfaam. Kijk maar naar het personeel op zijn album: Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend). Dat zijn flinke Jannen voor een nieuwkomertje en het maakt zijn debuutalbum in een klap ‘much anticipated’.

Policy

In dezelfde band spelen als je broer, het valt niet altijd mee. Vooral niet als die ook nog eens veel beroemder is. Zou de Amerikaanse multi-instrumentalist Will Butler ook getroffen zijn door het Dave Davies-lot?

Shamanaid

Het Amsterdamse trio My Baby baarde twee jaar geleden opzien met debuutalbum Loves Voodoo. De legendarische funkbassist Larry Graham nam het trio op sleeptouw en opende internationaal deuren. Seasick Steve volgde zijn voorbeeld en neemt ze binnenkort mee op tournee door Engeland. Henny Vrienten huurde het drietal in als begeleidingsband op zijn soloalbum En Toch… Alle reden dus om reikhalzend uit te kijken naar Shamanaid.

Strangers To Ourselves

Met Good News For People Who Love Bad News (2004) en We Were Dead Before The Ship Even Sank (2007) braken voormalige indie darlings Modest Mouse groot door in de VS. Maar toen vond de altijd grillige frontman Isaac Brock het wel even mooi geweest. Dit zesde album kwam niet makkelijk tot stand; Krist Novoselic zou de nieuwe bassist worden maar bedankte, Big Boi zou produceren maar bedankte en Johnny Marr (gitarist op We Were Dead...) nam lang geleden al de benen.

Juggernaut

zZz was een tijdje van de radar. Druk met het buitenland, met het sterke maar nooit echt van de grond gekomen project Light Light, met muziek voor film en theater. En dan zijn er zomaar zes jaar voorbij. Het eerste teken van leven was de ruim twintig minuten durende titeltrack van Juggernaut. Het nummer viel niet alleen op vanwege zijn lengte, maar ook en vooral vanwege een kennelijk nieuwe weg die het duo was ingeslagen.

X

Weet je nog, 2003? Nederlandse hiphop leefde als nooit tevoren. In elk dorp waren jonge gasten druk doende de door Extince getrokken grenzen te verleggen. En toen kwam de meester zelf met 2e Jeugd en leek het in retrospect alsof de hele scene al die tijd had liggen slapen. Zo’n plaat is X niet.

Hold My Home

Veel ongecompliceerder wordt het niet in de wereld van Cold War Kids. Het elftal liedjes dat samen Hold My Home vormt, bevat niet de artistieke geldingsdrang van Robbers & Cowards (2006) of de eclectische experimenteerdrift van Loyalty To Loyalty (2008). Je zou zelfs kunnen zeggen dat Cold War Kids sinds Mine Is Yours (2011) een popband geworden is.

IV

Dit vierde studioalbum van de formatie Sven Hammond – voorheen Sven Hammond Soul –vormt, nog meer dan voorganger The Usual Suspects, de ultieme fusie van rock en soul.

RKTKN #2

Raketkanon. Nooit dekte de bandnaam de lading zo treffend. De Belgen zijn zowel onberekenbaar als explosief. Hun debuutalbum RKTKN #1, nu dik twee jaar geleden, voelde als een directe tackle van achteren. Met hun manische optredens, waarbij zowel publiek als bandleden niet gespaard bleven, en hun singles Herman en Anna (met briljante Guns N’ Roses-pastiche in de clip) sloeg de band lekker ongecontroleerd in het rond.

Paramount

Piet Goddaer noemt Paramount het meest prestigieuze project uit zijn bijna twintigjarige carrière. Het Nationaal Orkest van België nodigde Ozark Henry uit om hun 75-jarig bestaan glans te geven met een samenwerking. Zonder zijn band; alleen het 90-koppige orkest en de naakte stem van Piet Goddaer en soms ook die van zijn zangeres Laura Groeseneken.

Another Eternity

Heb je Purity Ring ooit in een intiem zaaltje gezien? Koester die herinnering. Als het aan het duo zelf ligt is die tijd voorbij. Dat begrijp ik althans uit Another Eternity, de opvolger van het drie jaar geleden verschenen synthpopdebuut Shrines.

Everything Ever Written

Het leek er even op dat ‘de stille dood’ Idlewild eindelijk toch te pakken had. Zanger Roddy Woomble bekommerde zich afgelopen jaren vooral om zijn solocarrière, laatste album Post Electric Blues verscheen alweer vijf jaar terug en, laten we dat ook niet vergeten, twintig jaar in een band kan best een lange tijd zijn natuurlijk. Er blijkt dus nog rek in de highlanders te zitten. Genoeg in ieder geval om van de zesde Idlewild-plaat een geslaagde exercitie te maken.

Hand.Cannot.Erase

Dat progrock niet dood is, bewijst een aantal bands met enige regelmaat. Recent nog lanceerde het sinds 1981 (!) bestaande IQ het briljante album The Road Of Bones. Ook Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield) houdt het genre springlevend. Waar jongeren deze muzieksoort massaal mijden, volhardt Wilson in het uitbrengen van briljante albums voor iedereen die progrock ooit in zijn hart sloot en eeuwig trouw blijft.

Chasing Yesterday

In het uiterst vermakelijke interview met Willem Bemboom in de OOR van januari was er maar één onderwerp waarop Noel Gallagher weigerde in te gaan: een Oasis-reünie. Terroristen (‘dood bombarderen’), U2 (‘zou best tweede gitarist naast The Edge willen zijn’) of zelfs Beady Eye (‘goeie gasten, slechte songschrijvers’) – ja, daar had Noel wel wat over te melden, maar kunnen we alsjeblieft niet wéér over een hereniging met broerlief beginnen? En o, de albumtitel van zijn tweede soloplaat moest dus eigenlijk Let’s Stop Chasing Yesterday zijn.

If You're Reading This It's Too Late

Of het nu een mixtape, een EP of een volwaardig album van Drake is, daar kunnen we lang over twisten. If You’re Reading This It’s Too Late is in ieder geval een lijvige verzameling nummers waarop Drake zich met het nodige zelfvertrouwen presenteert.

What Happens Next

Het verhaal van die bende van vier Britse muzikanten. En toen was er nog maar één: alleen gitarist Andy Gill is overgebleven uit de oerbezetting. Gang Of Four maakte in 1979 de soundtrack van mijn jeugd: strijdbaar, fel, dwars en swingend. De titel: Entertainment! Cynische band, altijd geweest. Met een heel eigen geluid, nog altijd.

Physical Graffiti (40th Anniversary Deluxe Edition)

De laatste goeie Led Zeppelin-plaat? Feit is dat dubbelaar Physical Graffiti (1975) het laatste Zep-album was dat destijds unaniem – bij fans én critici – de handen op elkaar kreeg. Opvolger Presence (1976), volgens boze tongen gemaakt door een band die vanwege zijn jarenlange excessieve levensstijl (lees: drugs, drank, seks en aan het eind van de rit nog wat rock & roll) creatief totaal was opgebrand, moest het in elk geval met een heel wat dunner en aarzelender applausje stellen.

Vamala

Ik vrees dat ik er een guilty pleasure bij heb. Da’s normaliter een uitstekende slotzin voor een recensie, dat klopt, maar ik wil er ditmaal even mee aftrappen. Want ik heb die pleasure al sinds precies een jaar geleden het debuutalbum van de Britse broers Michael en David Champion – zij zijn de kern van Champs – verscheen.

Smoke + Mirrors

‘Waarom één genre kiezen?’ moeten de leden van Imagine Dragons zich afgevraagd hebben tijdens de opnames van debuutalbum Night Visions in 2012. Het bleek een uitstekende vraag: met hun mix van pop, hiphop, elektronica en (stadion)rock verkochten de Amerikanen miljoenen platen. En dus schieten de songs van opvolger Smoke + Mirrors ook weer alle kanten op, met wisselend succes.

Let It Reign

Toegegeven, Lennon en McCartney zijn ze nog net niet, maar dat de licht ontvlambare samenwerking tussen Pete Doherty en Carl Barât veel gedenkwaardige muziek en minstens zoveel fantastische verhalen heeft opgeleverd, valt niet te ontkennen. 2015 moet vooral het jaar van de eerste Libertines-plaat sinds 2004 worden (al weet je het nooit met deze twee), maar eerst is daar Let It Reign.

Transfixiation

Er zijn de afgelopen decennia veel bands geweest die probeerden het ooit innovatieve geluid van The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine naar nieuwe tijden – en nieuwe normen – te vertalen, maar geen enkele slaagde er zo goed en onontkoombaar in als A Place To Bury Strangers, period.

Ibeyi

De ene keer klinken ze als Björk, dan lijkt er weer een of andere Noordelijke primitieve stam aan de gang te zijn om opeens ook weer Afrikaans of Caribisch te lijken. Zonder introductie is het duo Ibeyi maar lastig te plaatsen.

We Slept At Last

Ze had last van slaaptekort en paniekaanvallen, de 23-jarige Marika Hackman, tijdens de opnames van haar (gepast getitelde) debuut We Slept At Last. En dat ongemak hoor je op de twaalf tracks van dit album.

Vestiges & Claws

Kent u hem nog, die reclame voor een niet nader te noemen elektronicamerk, met duizenden stuiterballen die hun weg door de straten van San Francisco zochten? Het bijbehorende nummer Heartbeats werd een bescheiden hitje en betekende de doorbraak voor José González. Maar liefst acht jaar zit er tussen zijn vorige album In Our Nature en Vestiges & Claws, zijn derde soloplaat.

Kalf

Eerst maar even het schokkende nieuws: Roos Rebergen zingt in het Duits op Kalf, het derde album met haar band Roosbeef. Het contrast tussen de furieuze rocksong Und Man Liebt So Viel en het daaropvolgende Voor Colin, een klein, aandoenlijk liedje over samen oud worden, is net zo goed exemplarisch voor déze plaat als voor de vorige twee: haar gemoed schiet alle kanten op en de liedjes reflecteren dat.

All In Good Time

Met het vorige album Liverpool Rain uit 2011 beleefden de mannen van Racoon het voorlopige hoogtepunt in hun inmiddels ruim vijftien jaar durende carrière. Zanger Bart van der Weide, gitarist Dennis Huige, bassist Stefen de Kroon en drummer Paul Bukkens werden bijna bedolven onder de gouden en platina platen, een Edison, acht 3FM Awards, een Gouden Harp, de Popprijs, de Gouden Notenkraker en een Rembrandt Award voor beste filmhitsong (Oceaan uit Alles Is Familie). Het succes stelde het viertal in staat rustig toe te werken naar de opvolger, die vanaf vrijdag de dertiende onder de titel All In Good Time in de winkels ligt.

Ponzo

Na jarenlang spelen in een band biedt solo gaan meestal een zee van mogelijkheden. Dat moet ook zo zijn geweest voor Janne Schra. Haar solodebuut was een hele diverse maar daardoor wel wat doldrieste en wisselvallige plaat. Gelukkig stond dat het succes niet in de weg. De voormalige frontvrouw van Room Eleven mag inmiddels onder eigen naam ook rekenen op volle zalen. Op haar tweede plaat blijkt ze inmiddels aanzienlijk meer op haar gemak met haar status als soloartieste.

Mosaic

De Haarlemse Suus de Groot alias Sue The Night zit er al een paar jaar aan te komen. In 2011 stond ze in de finale van de Grote Prijs van Nederland en ze zat ook al eens in de Popronde. Nu is er dan haar debuutalbum Mosaic, tot stand gekomen met productionele hulp van Linda van Leeuwen (Bombay), Thijs van der Klugt (Baskerville) en Pascal Deweze (Sukilove, Metal Molly).

Fire Music

Danko Jones is zelden op de radio, maar dankzij opwindende optredens en een eindeloos tourschema toch een grote naam. Zijn albums – zes tot nu toe – waren wel goed maar niet excellent, maar Fire Music is een ander verhaal.

Wild Onion

Met de bandnaam Twin Peaks trek je binnen een nanoseconde de aandacht bij miljoenen mensen, dat heeft dit kwartet uit Chicago slim bekeken. Vele David Lynch-junks zullen bij het horen van de muziek echter hun schouders ophalen, want die heeft niks met de serie of alles wat je ermee associeert van doen.

A Flourish And A Spoil

De vier leden van The Districts uit Pennsylvania zijn amper twintig jaar oud, maar dat hoor je niet. Niet gelijk althans. Deze jonkies klinken op het eerste gehoor als doorleefde en doorrookte alt.countryrockers en brachten vorig jaar al een redelijk opwindende EP uit, met Funeral Beds als meeslepend hoogtepunt. Het debuutalbum A Flourish And A Spoil ligt in het verlengde daarvan.

I Love You, Honeybear

Josh Tillman maakte onder de naam J. Tillman intieme melancholiedjes van Damien Jurado- en Nick Drake-kwaliteit. In 2012 bracht de tegenwoordig in New Orleans wonende Amerikaan, ex-drummer van Fleet Foxes, de klasseplaat Fear Fun uit, terwijl hij zich Father John Misty noemde. Die naam vergezelt eveneens ’s mans negende soloalbum I Love You, Honeybear.

Coming Up For Air

Debuutalbum In A Perfect World liet een kleine twee jaar geleden geen enkele ruimte voor twijfels omtrent de ambities van Kodaline: voor minder dan de arena’s en stadions deden ze het niet. Rechtsom of linksom, in de voetsporen van Keane en Coldplay zou het gaan en succesvol zou het worden.

Matador

Het optreden van Gaz Coombes op Crossing Border in 2012 was niet bepaald een onverdeeld succes te noemen. Ja, die paar hitjes van zijn oude band Supergrass gingen erin als koek, maar wat moesten we met het schizofrene gefreak met elektronische beats en bijbehorende sampletjes? Niet veel, dachten we na het horen van solodebuut Here Come The Bombs in datzelfde jaar, een conclusie die anno 2015 helaas nog altijd opgaat voor Gazzers solowerk.

Irreal

Was ik een grafisch wonderkind en zou mij gevraagd worden de muziek van Disappears in een illustratie te ‘vangen’, dan zou er vermoedelijk iets uitrollen à la de hoes van Irreal: donkere geometrische vormen, abstract en statisch. Dat klinkt overigens onheilspellender dan de muziek van dit Amerikaanse viertal feitelijk is: de heren werken ‘gewoon’ met geruststellende zaken als zang, gitaren, bas en drums.

Shadows In The Night

Verbazingwekkend, de korte tijd die er zit tussen twee releases van Bob Dylan. Nog geen drie maanden na de komst van The Basement Tape – The Bootleg Series Vol. 11 is er Shadows In The Night, een coveralbum met aan Frank Sinatra gelieerde ballads uit de jaren veertig en vijftig. Groot zijn de verschillen.

We Only Part To Meet Again

De naam Mister And Mississippi komt van een lied van Irving Gordon uit 1951. De kiem van de band werd gelegd in een schoolproject op de Herman Brood Academie in Utrecht en dat bleek de aanzet tot een dusdanig succes dat niet alleen radiozender 3FM de vier bandleden razendsnel omarmde, maar ook dat V2 Records er als de kippen bij was om begin 2013 het titelloze en uiterst succesvolle debuutalbum uit te brengen. Het legde de band de afgelopen twee jaar geen windeieren.

The Great News

Oké, als we dan toch die albumtitel schijtlollig in de recensie gaan verwerken, het is immers te verleidelijk, dan maar meteen doeltreffend: Het Geweldige Nieuws is dat de mannen van het Utrechtse John Coffey een plaat hebben gemaakt waarmee ze het benauwde afzetgebied van de (post)hardcore, screamo, metalpunk of hoe ’t ook heten mag weleens glorieus zouden kunnen gaan ontstijgen.

The Llannerlog Vaults

Boeken zijn er over volgeschreven, vele bootlegs gevuld en recentelijk nog, 47 jaar na dato, een boxset met zes cd’s: The Basement Recordings van Bob Dylan & The Band. Sinds afgelopen zondag 25 januari heeft de technogeneratie haar eigen Basement Recordings: de Llannerlog Vaults van Aphex Twin. Of hoe je ‘t ook wilt noemen. Hij had het aangekondigd en hij doet het gewoon: hij gooit (al?) zijn oude, nooit uitgebrachte tracks anoniem op het net. En daar zijn er honderden van, heeft hij altijd gezegd. Tracks die dateren uit dezelfde periode dat hij zijn eerste Selected Ambient Works maakte en zich verstopte achter aliassen als Polygon Window en Caustic Window: begin jaren negentig, in een enkel geval zelfs nog net daarvoor.

Vulnicura

De verbroken relatie is voor muzikanten wat de Tweede Wereldoorlog voor Nederlandse schrijvers was: het eeuwig terugkerende thema. Zingen over je ex kan verschillend uitpakken. Je kunt er een wereldster mee worden en eigenhandig de muziekindustrie redden, zoals Adele, of je kunt er een gigantisch zeikalbum van maken gevuld met particulier liefdesverdriet. Je moet in ieder geval wat afstand kunnen nemen. Björk lijkt in haar geval een aardige methode te hebben gevonden door op Vulnicura haar scheiding van Matthew Barneyals een soort geboorte te bezingen.

Uptown Special

Wie even wil lachen, moet de clip Ooh Wee eens terugkijken. Het was de single waarmee Mark Ronson doorbrak. Toen zat de tegenwoordige hitproducer nog volop in de hiphop en werd hij bijgestaan door Ghostface Killah en wijlen Nate Dogg. Voor de gelegenheid had Ronson de titel van zijn debuut Here Comes The Fuzz in zijn kapsel laten scheren. 2003, Ronson zal er met gekromde tenen aan terugdenken. Maar het blijft een leuk nummer en die liefde voor pop, hiphop, funk en oude soul heeft Ronson nooit meer losgelaten.

A Funny Sunrise

Holy shit, wat gaat het hard met dit jonge bandje uit Amsterdam. Twee jaar geleden verrasten ze als amper vijftienjarigen nog met het ultrakorte debuut Wateramp EP. Daar spatten toen de vonken vanaf, maar was er per liedje nog goed te horen bij welke bands (The Strokes, Arctic Monkeys, Pixies) de pubers inspiratie gezocht en gevonden hadden.

Determination

Het is flauw om een Nederlandse rapper, die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend in de eigen taal, af te gaan vallen als hij het eens in het Engels probeert. Zeker wanneer het om Brainpower gaat, die toch respect moet krijgen voor een carrière die al zeker twintig jaar duurt en leidde tot een imposant oeuvre. Determination begint ook perfect, met het titelnummer waarin Brainpower zichzelf als een raket lanceert. Hij is scherp, snel en, om het ook maar in het Engels te zeggen, to the point.

What A Terrible World, What A Beautiful World

‘And the march to becoming a generic pop band continues’, staat er als zuur commentaar op YouTube onder Make You Better, het eerste liedje dat The Decemberists in oktober vrijgaven van What A Terrible World... Daar heersen de haters, maar je kunt nauwelijks ontkennen dat deze single wel érg herkenbaar klinkt en voorspelbaar aandoet. Het is een melancholieke folkrocksong over onbereikbare liefde, met een groots refrein dat rechtstreeks gekopieerd lijkt uit Calamity Song of O Valencia! Vakwerk, maar zo maakte Colin Meloy ze al veel vaker.

Moonlight

Totaal mislukt album, deze derde cd van Hanni El Khatib? Ja en nee. De Palestijnse Filippijn wilde met Moonlight een plaat maken die moest klinken als een krachtenbundeling van de grootheden RZA, Iggy Pop en Tom Waits. Aan lef geen gebrek bij de in Californië levende zanger, gitarist en componist.

Viet Cong

Viet Congs in 2013 verschenen debuut Cassette bevatte voornamelijk liedjes met een kop en een staart. ‘Goede liedjes’, zouden dagbladjournalisten schrijven. Sterke liedjes. Liedjes waar het Excelsior-publiek spontaan van begint te watertanden. Het rammelt, het postpunkt, het garagerockt en de vocalen hebben die heerlijke vintage lo-fi-galm die maar niet uit de mode wil raken. Het goede nieuws: die liedjes vinden we op Viet Cong ook.

No Cities To Love

‘America’s best rock band,’ roept de ouderwetse sticker op No Cities To Love. Een citaat van de fameuze cultuurcriticus Greil Marcus. En dikke flauwekul natuurlijk. Maar goed, Sleater-Kinney dus. Since 1994. Oudere indierockliefhebbers hoef ik er dus niks over te vertellen, voor jongere generaties geldt: diep in de jaren negentig – lang vóór Warpaint, Haim en Savages – had je al all female bands die met flair én muzikale vaardigheid infiltreerden in de door slackerende heren gedomineerde eredivisie van de indierock.

Glitter Lizard

Incubate, Best Kept Secret, Pinkpop, Into The Great Wide Open, 3FM Serious Talent… In een jaar of twee bereikte Afterpartees waar de meeste beginnende bandjes van dromen. En nu is er debuutalbum Glitter Lizard. Een ongecompliceerde plaat met ongecompliceerde liedjes bij een ongecompliceerd platenlabel. Inclusief single Girls Like Us, die de weg voor de vijf Limburgers plaveide.

Fear And Saturday Night

De Amerikaan Ryan Bingham mag dan naam hebben gemaakt als Americana-artiest, hij is – zoals eerdere albums al aantoonden – geen man die vastgeroest zit aan een muzikale monocultuur. Op zijn vijfde album Fear And Saturday Night biedt de 33-jarige singer-songwriter, in 2011 onderscheiden met een Grammy Award voor het beste liedje uit een film, diverse invalshoeken.

Girls In Peacetime Want To Dance

Stuart Murdoch had weer wat hartsvriendinnen bemoedigend toe te spreken. Gelukkig. Want daar helpt hij ons, tot de melancholie veroordeelde sukkelaars, meestal ook mee uit de put. Girls in Peacetime Want to Dance is in veel opzichten een album dat hij al vaker maakte; beginnend met de rammelende folkpop van Tigermilk (1996) en, sinds Dear Catastrophe Waitress (2003), voorzichtig omgevormd tot zwierige, gladgestreken soulpop. Die subtiele transitie krijgt op dit negende studiowerk weer een vervolg.

The Pale Emperor

Marilyn Manson weet op slinkse wijze zijn nieuwe waar aan de man te brengen. Cupid Carries A Gun werd gebruikt als openingstune voor de serie Salem en Killing Strangers kwam terug in de film John Wick. Dat karakteriseert de shockrocker en zijn nieuwe plaat The Pale Emperor.

At Least For Now

Zanger en pianist Benjamin Clementine heeft met zijn totaal eigenzinnige livepresentatie al vele tongen losgemaakt, ook in onze regio. Hij is van Brits/Ghanese komaf en leefde ook enkele jaren in Frankrijk, waar hij deels op straat speelde en leefde. Clementine is qua uitstraling nogal onvergelijkbaar, maar klinkt als een combinatie van Nina Simone en Antony Hegarty.

Indian Ocean

Frazey Ford maakt deel uit van The Be Good Tanyas, een neotraditioneel folktrio uit Vancouver dat ondanks twee nieuwe liedjes op A Collection (2000-2012) al zo’n zes jaar feitelijk op non-actief staat. Op haar solodebuut Obadiah van ruim vier jaar terug openbaarde zich een verborgen liefde voor de gedistingeerde soul van Hi Records, waarop in de jaren zeventig Al Green en Ann Peebles furore maakten onder leiding van huisproducer Willie Mitchell.

Panda Bear Meets The Grim Reaper

Met moederschip Animal Collective schiet hij al negen albums lang alle kanten op en wanneer Panda Bear in z’n uppie aan de slag gaat, weet je al helemaal niet wat je kunt verwachten. Neem het onbehaaglijk intieme Young Prayer uit 2004, rechtstreeks uit het hart op de plaat vastgelegd als een electrocardiogram. Of Person Pitch, een ambitieuze plaat die alle wetten van de popmuziek negeerde zoals een Amsterdammer het voetgangerslicht. Het niveau van die laatste haalt Panda Bear op deze nieuweling niet, al scheelt het weinig.

Restriction

De productiewoede van Archive is bewonderenswaardig. Amper negen maanden na Axiom is er alweer een nieuw album van de Britten. Muzikaal is er niet veel veranderd op Restriction. Het collectief onder leiding van Darius Keeler en Dan Griffiths laveert ergens tussen triphop en symfonische rock. Op Axiom, een soundtrack voor een niet bestaande film, pakte dat goed uit. Dat kwam met name door de afwisseling tussen lange – het titelnummer klokte in op tien minuten – en korte nummers.

Fully Completely - Deluxe Edition

The Tragically Hip, dat was wel wat in 1992. De excentriek rockende neefjes van R.E.M., wereldberoemd in thuishaven Canada én in Nederland heette het toen. Oerdegelijke onderbuikrock met de altijd intrigerende manische zang en teksten van Gordon Downie. Fully Completely is om meerdere redenen een sleutelplaat in hun oeuvre.

Crime Of The Century - Deluxe Edition

De totstandkoming van popklassiekers is vaak vol wondere verhalen. De televisieversie van de Top 2000 zit er vol mee. De Britse symfonische rockgroep Supertramp dankt begin jaren zeventig haar bestaan aan de Nederlandse zakenman Sam Miesegaes. Die steekt een klein vermogen in het van de grond krijgen van de band, zonder veel resultaat. Bij gebrek aan succes wordt de groep na twee albums opgeheven. De twee frontmannen van de groep, zanger/gitarist Rodger Hodgson en zanger/toetsenist Richard Davies, geven de moed echter niet op.

Doolittle 25

De meningen onder de Pixies-fans zijn over het algemeen behoorlijk verdeeld als het beste album van de band uit Boston moet worden benoemd. Surfer Rosa (1988) wordt geroemd vanwege het avontuurlijke karakter, op Bossanova(1990) is – zo zeggen anderen – de (succes)formule tot in de puntjes uitgekristalliseerd, maar ondergetekende kiest uiteindelijk toch voor Doolittle (1989) als de Pixies-plaat waarop alles spannend, sprankelend én toegankelijk samenvalt.

Verderf

Nihill speelt het spelletje goed: lekker in de marge werken aan nieuw materiaal, de schaarse optredens perfect uitkiezen en er toch voor zorgen dat ze over de tong blijven gaan. Nog nooit was er voor zulke compromisloze muziek zoveel landelijke aandacht. Maar ook buiten de landsgrenzen buitelen de blogs over elkaar heen met superlatieven over de Tilburgers. En geheel terecht.

Michael

Na drie albums als Toro Y Moi was Chaz Bundick toe aan een uitstapje. En dat leidde hem naar de dansvloer. Althans, zo schaalt hij de muziek van zijn project Les Sins in. Niet dat je lekker kunt doordansen op Michael, tenzij je veel hinder van spasmes ondervindt tijdens het bewegen.

Love Has Many Faces

Joni Mitchell geldt als de belangrijkste vrouwelijke singer-songwriter uit de pophistorie, waarbij ze samen met Bob Dylan en Leonard Cohen ook nog eens wordt gerekend tot de Grote Drie van het genre. Na twintig studioplaten in vier decennia zette de Canadese Amerikaanse er zeven jaar geleden na een eerder aangekondigd afscheid definitief een punt achter, omdat alles wel zo’n beetje gezongen en gespeeld leek. Sindsdien concentreert ze zich op haar niet minder succesvolle nevencarrière als kunstschilderes om nu alsnog zelf de balans van haar muzikale oeuvre op te maken met de sympathiek geprijsde boxset Love Has Many Faces.

Chin. Ind. Spec. Rest.

Aafke Romeijn debuteerde in 2011 met het stemmige album Stella Must Die, waarop zij zich als eigenzinnig nieuw talent presenteerde. De opvolger heeft even op zich laten wachten, maar Romeijn heeft duidelijk niet stilgezeten: ze is niet alleen geswitcht naar de Nederlandse taal, ook doorspekt ze tegenwoordig haar sfeervolle luisterliedjes met soms behoorlijk vette electro.

First Demo

De bandnaam is een afkorting van fucked up, got ambushed, zipped in voor Vietnam-veteranen. In 1984 was het een albumtitel van de Britse progrockers Marillion, maar interessanter was de muziek van de iets daarna vanuit Washington opererende band die een eigenzinnige mix bracht van hardcorepunk, rock en wave. Met hun kortgeschoren koppen zagen ze eruit alsof ze zo uit het leger kwamen, maar niets was minder waar. In plaats van kamikazepiloten was dit eerder een stel politiek correcte goedzakken dat voor elk goed doel wel een benefiet gaf.

I'm In Your Mind Fuzz

King Gizzard & The Lizard Wizard is de ietwat onnozele naam van dit ietwat onnozele maar niettemin vermakelijke bandje uit Australië. Het gezelschap bestaat uit zes leden (twee drummers, drie gitaristen en een harmonicaspeler), speelt garagerock en ligt momenteel aan de ketting bij Castle Face Records. Met deze feiten kunt u de rest van dit verhaal wel zo’n beetje invullen. Labelbaas John Dwyer (Thee Oh Sees) huisvest nu eenmaal alleen kuitenbijters die graag aan hetzelfde muzikale poepgat ruiken als hij.

Classics

Het nieuwe album van She & Him staat vol met tot op het bot uitgekauwde nummers. Oude wijn in oude zakken. American Standards luidt de ondertitel op het hoesje en daar is geen letter van gelogen.

Black Messiah

Vorig jaar flikte Beyoncé het rond deze tijd en nu dus D’Angelo: met minimale aankondiging een nieuw album uitbrengen, vooralsnog alleen digitaal, met maximaal effect qua social media-hype. In dit geval is het nog veel specialer, omdat D’Angelo’s derde studioalbum bijna 15 jaar op zich liet wachten. Eindeloos veel werd er over gespeculeerd, zelfs door direct betrokkenen als Roots-drummer Questlove. James River zou ie gaan heten, maar het is Black Messiah geworden.

Echo Of Miles - Scattered Tracks Across The Path

Die hadden we nog niet. Na een livealbum, een boxset en een Best Of is er nu een rarities-verzamelaar waarmee de reünie van Soundgarden wordt bezegeld. Maar waar de vorige platenlabelcadeautjes teveel riekten naar winstbejag is Echo Of Miles wel degelijk met liefde samengesteld. Niet alleen is gitarist Kim Thayil zelf verantwoordelijk voor de samenstelling van de drie cd’s (inclusief schattig voorwoord), ook is de verpakking wonderschoon.

The BBC Sessions

The Chills waren in 1985 in thuishaven Nieuw-Zeeland door singles als Pink Frost en Rolling Moon al het trotse boegbeeld van het legendarische Flying Nun-label, maar buiten het eiland kende nauwelijks iemand de band. Eind 1985 vertrokken The Chills voor het eerst naar Europa, waar ze uiteraard in de BBC-studio’s terechtkwamen voor een sessie bij John Peel. De band rond Martin Phillipps zou er in totaal drie doen en al die opnames zijn hier verzameld.

M-Print: 20 Years Of M-Plant Music

Wie het over Detroit-techno heeft zonder de naam Robert Hood te noemen, is onmogelijk serieus te nemen. De diep religieuze zwarte producer hielp twintig jaar geleden Underground Resistance op de kaart te zetten, voordat hij besloot zijn eigen plan te trekken met zijn platenlabel M-Plant.

Rock Or Bust

Goed nieuws in kamp AC/DC. En dat mag ook wel een keer. Rock Or Bust is namelijk een prima plaat. Nadat eerder dit jaar Malcolm Young de band moest verlaten wegens dementie en drummer Phil Rudd werd opgepakt op verdenking van het aanzetten tot moord (hij is zelfs niet aanwezig op de bandfoto’s), leek AC/DC definitief voorbij. Maar de band voegt de daad bij het woord: in plaats van kapot gaan, perst de band er nog een zeer aardige stamper uit.

A Better Tomorrow

In een kung fu-film zou er sprake zijn van een vloek. Die zou dan uiteraard door de helden worden overwonnen. Op het zesde studioalbum van Wu-Tang Clan blijft die vloek de groep teisteren. A Better Tomorrow was vooraf ‘a troubled present’ door het openlijke geruzie over de muzikale koers. Raekwon en RZA gingen verbaal rollend over straat.

Live In Dublin

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sinds zijn gedwongen terugkeer op de podia, noodzakelijk omdat zijn voormalige manager Kelley Lynch hem beroofde van al zijn geld, is de inmiddels tachtigjarige Leonard Cohen opmerkelijk succesvol. Old Ideas en recent nog Popular Problems brachten hem terug in de albumhitlijsten en anderhalf jaar geleden vulde hij maar liefst vijf keer het Olympisch Stadion in Amsterdam. Van die tour is er nu de registratie Live In Dublin.

Seeds

Dik tien jaar brengt het van oorsprong Brooklynse TV On The Radio nu platen uit en in die tijd vertoonde het gezelschap rond zanger Tunde Adebimpe en producer/multi-instrumentalist David Andrew Sitek een vrijwel lineaire (een cynicus zou zeggen: saaie en voorspelbare) ontwikkeling: van avontuurlijke verzoeners tussen warme zwarte soul en schurend blank experimentalisme naar een band met een weliswaar lastig te tackelen, maar toch voor iedereen toegankelijk popgeluid.

The Curse Of Love

Nee, houd die vlag nog maar even binnen, want dit is niet de langverwachte comeback van het beste wat Liverpool te bieden had sinds The Beatles (kom maar op met die boze tweets, Bunnymen-fans). The Coral is voorlopig nog on indefinite hiatus en The Curse Of Love, uitgebracht op het privélabel van bandleden James en Ian Skelly, is een zoethoudertje. Een verzameling songs die in 2006 op een achtsporenrecorder werd opgenomen en indertijd werd beschouwd als ‘niet commercieel genoeg’ om als album bij een Grote Platenfirma aan te bieden.

When You Land Here, It's Time To Return

Voordat James Mercer in 2001 debuteerde met The Shins was hij zanger/gitarist in Flake Music. Niet de baas en enige songschrijver en dat frustreerde hem enigszins. Van Flake Music verscheen in 1997 één album en dat brengt Mercer nu op zijn label Aural Apothecary in een geremasterde versie opnieuw uit.