OOR Albums overzicht

Short Movie

Met uitzondering van haar debuutalbum Alas I Cannot Swim (2008) heb ik alle albums van Laura Marling in OOR mogen bespreken. Daar schuilt een zeker gevaar in. Veel acts hebben een beperkte artistieke spanwijdte; op een gegeven moment ben je wel uitgeluld. Zo niet over dit Britse wonderkind, dat op al haar voorgaande plaatwerk een gestage ontwikkeling aan de dag legde.

Sonic Soul Surfer

Niet te stoppen, die Seasick Steve. Je hebt natuurlijk ook iets in te halen als je pas op 63-jarige leeftijd een debuutalbum uitbrengt. Steven Gene Wold deed het in 2004 en werd het onderwerp van een schier onwaarschijnlijk succesverhaal, met optredens op Pukkelpop, Lowlands, Pinkpop en Werchter. Inmiddels is de Amerikaan dik in de zeventig en de sleet zich er nog steeds niet op.

To Pimp A Butterfly

Soms zijn er van die dingen waar je behoefte aan hebt zonder dat je wist dat die behoefte er wás. Om dat te ontdekken moet het voor je neus worden geschoven. Goed dus dat Kendrick Lamar geheel onverwacht neerdaalt in het p-funk-moederschip. Maar Kendrick Lamar was toch die jongen die onder de vleugels van Dr. Dre in 2012 doorbrak met good kid, m.A.A.d city en zo het dagelijks leven van de beruchte wijk Compton terug op de kaart zette? Die Kendrick Lamar ja, die komt plots terug in beeld met onvervalste p-funk.

Rebel Heart

Van rockartiesten weten we dat ze meerdere generaties mee kunnen. The Rolling Stones, Bob Dylan en The Who hebben hun publiek met zich mee zien groeien en doen het ook goed bij jongeren. Maar hoe zal dat zijn bij de groten van de dansvloer? De discoacts uit de jaren zeventig waren te eendimensionaal voor een serieuze gooi naar eeuwige roem. Hun liedjes zijn danceclassics, maar als act zijn ze al decennia voltooid verleden tijd. Madonna, 56 inmiddels, legt zich niet neer bij de vergetelheid en probeert gracieus oud te worden binnen het genre dat ze zelf heeft vormgegeven: de electropop.

Chaos And The Calm

Met Hold Back The River opende de Engelse zanger/gitarist James Bay eind vorig jaar de deur. Een flinke hit, ook in Nederland, die nieuwsgierig maakte naar zijn debuutalbum. Een voorproefje daarvan kregen we tijdens Eurosonic. Met een goede stem met een lekker rauw randje en een gevarieerde set maakte hij daar een uitstekende indruk. Nu is er dan zijn officiële debuutalbum Chaos And The Calm.

Goon

Tobias Jesso Jr. gaat voor wereldfaam. Kijk maar naar het personeel op zijn album: Chet JR White (Girls), Patrick Carney (Black Keys) en hitproducer Ariel Rechtshaid (Haim, Vampire Weekend). Dat zijn flinke Jannen voor een nieuwkomertje en het maakt zijn debuutalbum in een klap ‘much anticipated’.

Policy

In dezelfde band spelen als je broer, het valt niet altijd mee. Vooral niet als die ook nog eens veel beroemder is. Zou de Amerikaanse multi-instrumentalist Will Butler ook getroffen zijn door het Dave Davies-lot?

Shamanaid

Het Amsterdamse trio My Baby baarde twee jaar geleden opzien met debuutalbum Loves Voodoo. De legendarische funkbassist Larry Graham nam het trio op sleeptouw en opende internationaal deuren. Seasick Steve volgde zijn voorbeeld en neemt ze binnenkort mee op tournee door Engeland. Henny Vrienten huurde het drietal in als begeleidingsband op zijn soloalbum En Toch… Alle reden dus om reikhalzend uit te kijken naar Shamanaid.

Strangers To Ourselves

Met Good News For People Who Love Bad News (2004) en We Were Dead Before The Ship Even Sank (2007) braken voormalige indie darlings Modest Mouse groot door in de VS. Maar toen vond de altijd grillige frontman Isaac Brock het wel even mooi geweest. Dit zesde album kwam niet makkelijk tot stand; Krist Novoselic zou de nieuwe bassist worden maar bedankte, Big Boi zou produceren maar bedankte en Johnny Marr (gitarist op We Were Dead...) nam lang geleden al de benen.

Juggernaut

zZz was een tijdje van de radar. Druk met het buitenland, met het sterke maar nooit echt van de grond gekomen project Light Light, met muziek voor film en theater. En dan zijn er zomaar zes jaar voorbij. Het eerste teken van leven was de ruim twintig minuten durende titeltrack van Juggernaut. Het nummer viel niet alleen op vanwege zijn lengte, maar ook en vooral vanwege een kennelijk nieuwe weg die het duo was ingeslagen.

X

Weet je nog, 2003? Nederlandse hiphop leefde als nooit tevoren. In elk dorp waren jonge gasten druk doende de door Extince getrokken grenzen te verleggen. En toen kwam de meester zelf met 2e Jeugd en leek het in retrospect alsof de hele scene al die tijd had liggen slapen. Zo’n plaat is X niet.

Hold My Home

Veel ongecompliceerder wordt het niet in de wereld van Cold War Kids. Het elftal liedjes dat samen Hold My Home vormt, bevat niet de artistieke geldingsdrang van Robbers & Cowards (2006) of de eclectische experimenteerdrift van Loyalty To Loyalty (2008). Je zou zelfs kunnen zeggen dat Cold War Kids sinds Mine Is Yours (2011) een popband geworden is.

IV

Dit vierde studioalbum van de formatie Sven Hammond – voorheen Sven Hammond Soul –vormt, nog meer dan voorganger The Usual Suspects, de ultieme fusie van rock en soul.

RKTKN #2

Raketkanon. Nooit dekte de bandnaam de lading zo treffend. De Belgen zijn zowel onberekenbaar als explosief. Hun debuutalbum RKTKN #1, nu dik twee jaar geleden, voelde als een directe tackle van achteren. Met hun manische optredens, waarbij zowel publiek als bandleden niet gespaard bleven, en hun singles Herman en Anna (met briljante Guns N’ Roses-pastiche in de clip) sloeg de band lekker ongecontroleerd in het rond.

Paramount

Piet Goddaer noemt Paramount het meest prestigieuze project uit zijn bijna twintigjarige carrière. Het Nationaal Orkest van België nodigde Ozark Henry uit om hun 75-jarig bestaan glans te geven met een samenwerking. Zonder zijn band; alleen het 90-koppige orkest en de naakte stem van Piet Goddaer en soms ook die van zijn zangeres Laura Groeseneken.

Another Eternity

Heb je Purity Ring ooit in een intiem zaaltje gezien? Koester die herinnering. Als het aan het duo zelf ligt is die tijd voorbij. Dat begrijp ik althans uit Another Eternity, de opvolger van het drie jaar geleden verschenen synthpopdebuut Shrines.

Everything Ever Written

Het leek er even op dat ‘de stille dood’ Idlewild eindelijk toch te pakken had. Zanger Roddy Woomble bekommerde zich afgelopen jaren vooral om zijn solocarrière, laatste album Post Electric Blues verscheen alweer vijf jaar terug en, laten we dat ook niet vergeten, twintig jaar in een band kan best een lange tijd zijn natuurlijk. Er blijkt dus nog rek in de highlanders te zitten. Genoeg in ieder geval om van de zesde Idlewild-plaat een geslaagde exercitie te maken.

Hand.Cannot.Erase

Dat progrock niet dood is, bewijst een aantal bands met enige regelmaat. Recent nog lanceerde het sinds 1981 (!) bestaande IQ het briljante album The Road Of Bones. Ook Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield) houdt het genre springlevend. Waar jongeren deze muzieksoort massaal mijden, volhardt Wilson in het uitbrengen van briljante albums voor iedereen die progrock ooit in zijn hart sloot en eeuwig trouw blijft.

Chasing Yesterday

In het uiterst vermakelijke interview met Willem Bemboom in de OOR van januari was er maar één onderwerp waarop Noel Gallagher weigerde in te gaan: een Oasis-reünie. Terroristen (‘dood bombarderen’), U2 (‘zou best tweede gitarist naast The Edge willen zijn’) of zelfs Beady Eye (‘goeie gasten, slechte songschrijvers’) – ja, daar had Noel wel wat over te melden, maar kunnen we alsjeblieft niet wéér over een hereniging met broerlief beginnen? En o, de albumtitel van zijn tweede soloplaat moest dus eigenlijk Let’s Stop Chasing Yesterday zijn.

If You're Reading This It's Too Late

Of het nu een mixtape, een EP of een volwaardig album van Drake is, daar kunnen we lang over twisten. If You’re Reading This It’s Too Late is in ieder geval een lijvige verzameling nummers waarop Drake zich met het nodige zelfvertrouwen presenteert.

What Happens Next

Het verhaal van die bende van vier Britse muzikanten. En toen was er nog maar één: alleen gitarist Andy Gill is overgebleven uit de oerbezetting. Gang Of Four maakte in 1979 de soundtrack van mijn jeugd: strijdbaar, fel, dwars en swingend. De titel: Entertainment! Cynische band, altijd geweest. Met een heel eigen geluid, nog altijd.

Physical Graffiti (40th Anniversary Deluxe Edition)

De laatste goeie Led Zeppelin-plaat? Feit is dat dubbelaar Physical Graffiti (1975) het laatste Zep-album was dat destijds unaniem – bij fans én critici – de handen op elkaar kreeg. Opvolger Presence (1976), volgens boze tongen gemaakt door een band die vanwege zijn jarenlange excessieve levensstijl (lees: drugs, drank, seks en aan het eind van de rit nog wat rock & roll) creatief totaal was opgebrand, moest het in elk geval met een heel wat dunner en aarzelender applausje stellen.

Vamala

Ik vrees dat ik er een guilty pleasure bij heb. Da’s normaliter een uitstekende slotzin voor een recensie, dat klopt, maar ik wil er ditmaal even mee aftrappen. Want ik heb die pleasure al sinds precies een jaar geleden het debuutalbum van de Britse broers Michael en David Champion – zij zijn de kern van Champs – verscheen.

Smoke + Mirrors

‘Waarom één genre kiezen?’ moeten de leden van Imagine Dragons zich afgevraagd hebben tijdens de opnames van debuutalbum Night Visions in 2012. Het bleek een uitstekende vraag: met hun mix van pop, hiphop, elektronica en (stadion)rock verkochten de Amerikanen miljoenen platen. En dus schieten de songs van opvolger Smoke + Mirrors ook weer alle kanten op, met wisselend succes.

Let It Reign

Toegegeven, Lennon en McCartney zijn ze nog net niet, maar dat de licht ontvlambare samenwerking tussen Pete Doherty en Carl Barât veel gedenkwaardige muziek en minstens zoveel fantastische verhalen heeft opgeleverd, valt niet te ontkennen. 2015 moet vooral het jaar van de eerste Libertines-plaat sinds 2004 worden (al weet je het nooit met deze twee), maar eerst is daar Let It Reign.

Transfixiation

Er zijn de afgelopen decennia veel bands geweest die probeerden het ooit innovatieve geluid van The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine naar nieuwe tijden – en nieuwe normen – te vertalen, maar geen enkele slaagde er zo goed en onontkoombaar in als A Place To Bury Strangers, period.

Ibeyi

De ene keer klinken ze als Björk, dan lijkt er weer een of andere Noordelijke primitieve stam aan de gang te zijn om opeens ook weer Afrikaans of Caribisch te lijken. Zonder introductie is het duo Ibeyi maar lastig te plaatsen.

We Slept At Last

Ze had last van slaaptekort en paniekaanvallen, de 23-jarige Marika Hackman, tijdens de opnames van haar (gepast getitelde) debuut We Slept At Last. En dat ongemak hoor je op de twaalf tracks van dit album.

Vestiges & Claws

Kent u hem nog, die reclame voor een niet nader te noemen elektronicamerk, met duizenden stuiterballen die hun weg door de straten van San Francisco zochten? Het bijbehorende nummer Heartbeats werd een bescheiden hitje en betekende de doorbraak voor José González. Maar liefst acht jaar zit er tussen zijn vorige album In Our Nature en Vestiges & Claws, zijn derde soloplaat.

Kalf

Eerst maar even het schokkende nieuws: Roos Rebergen zingt in het Duits op Kalf, het derde album met haar band Roosbeef. Het contrast tussen de furieuze rocksong Und Man Liebt So Viel en het daaropvolgende Voor Colin, een klein, aandoenlijk liedje over samen oud worden, is net zo goed exemplarisch voor déze plaat als voor de vorige twee: haar gemoed schiet alle kanten op en de liedjes reflecteren dat.

All In Good Time

Met het vorige album Liverpool Rain uit 2011 beleefden de mannen van Racoon het voorlopige hoogtepunt in hun inmiddels ruim vijftien jaar durende carrière. Zanger Bart van der Weide, gitarist Dennis Huige, bassist Stefen de Kroon en drummer Paul Bukkens werden bijna bedolven onder de gouden en platina platen, een Edison, acht 3FM Awards, een Gouden Harp, de Popprijs, de Gouden Notenkraker en een Rembrandt Award voor beste filmhitsong (Oceaan uit Alles Is Familie). Het succes stelde het viertal in staat rustig toe te werken naar de opvolger, die vanaf vrijdag de dertiende onder de titel All In Good Time in de winkels ligt.

Ponzo

Na jarenlang spelen in een band biedt solo gaan meestal een zee van mogelijkheden. Dat moet ook zo zijn geweest voor Janne Schra. Haar solodebuut was een hele diverse maar daardoor wel wat doldrieste en wisselvallige plaat. Gelukkig stond dat het succes niet in de weg. De voormalige frontvrouw van Room Eleven mag inmiddels onder eigen naam ook rekenen op volle zalen. Op haar tweede plaat blijkt ze inmiddels aanzienlijk meer op haar gemak met haar status als soloartieste.

Mosaic

De Haarlemse Suus de Groot alias Sue The Night zit er al een paar jaar aan te komen. In 2011 stond ze in de finale van de Grote Prijs van Nederland en ze zat ook al eens in de Popronde. Nu is er dan haar debuutalbum Mosaic, tot stand gekomen met productionele hulp van Linda van Leeuwen (Bombay), Thijs van der Klugt (Baskerville) en Pascal Deweze (Sukilove, Metal Molly).

Fire Music

Danko Jones is zelden op de radio, maar dankzij opwindende optredens en een eindeloos tourschema toch een grote naam. Zijn albums – zes tot nu toe – waren wel goed maar niet excellent, maar Fire Music is een ander verhaal.

Wild Onion

Met de bandnaam Twin Peaks trek je binnen een nanoseconde de aandacht bij miljoenen mensen, dat heeft dit kwartet uit Chicago slim bekeken. Vele David Lynch-junks zullen bij het horen van de muziek echter hun schouders ophalen, want die heeft niks met de serie of alles wat je ermee associeert van doen.

A Flourish And A Spoil

De vier leden van The Districts uit Pennsylvania zijn amper twintig jaar oud, maar dat hoor je niet. Niet gelijk althans. Deze jonkies klinken op het eerste gehoor als doorleefde en doorrookte alt.countryrockers en brachten vorig jaar al een redelijk opwindende EP uit, met Funeral Beds als meeslepend hoogtepunt. Het debuutalbum A Flourish And A Spoil ligt in het verlengde daarvan.

I Love You, Honeybear

Josh Tillman maakte onder de naam J. Tillman intieme melancholiedjes van Damien Jurado- en Nick Drake-kwaliteit. In 2012 bracht de tegenwoordig in New Orleans wonende Amerikaan, ex-drummer van Fleet Foxes, de klasseplaat Fear Fun uit, terwijl hij zich Father John Misty noemde. Die naam vergezelt eveneens ’s mans negende soloalbum I Love You, Honeybear.

Coming Up For Air

Debuutalbum In A Perfect World liet een kleine twee jaar geleden geen enkele ruimte voor twijfels omtrent de ambities van Kodaline: voor minder dan de arena’s en stadions deden ze het niet. Rechtsom of linksom, in de voetsporen van Keane en Coldplay zou het gaan en succesvol zou het worden.

Matador

Het optreden van Gaz Coombes op Crossing Border in 2012 was niet bepaald een onverdeeld succes te noemen. Ja, die paar hitjes van zijn oude band Supergrass gingen erin als koek, maar wat moesten we met het schizofrene gefreak met elektronische beats en bijbehorende sampletjes? Niet veel, dachten we na het horen van solodebuut Here Come The Bombs in datzelfde jaar, een conclusie die anno 2015 helaas nog altijd opgaat voor Gazzers solowerk.

Irreal

Was ik een grafisch wonderkind en zou mij gevraagd worden de muziek van Disappears in een illustratie te ‘vangen’, dan zou er vermoedelijk iets uitrollen à la de hoes van Irreal: donkere geometrische vormen, abstract en statisch. Dat klinkt overigens onheilspellender dan de muziek van dit Amerikaanse viertal feitelijk is: de heren werken ‘gewoon’ met geruststellende zaken als zang, gitaren, bas en drums.

Shadows In The Night

Verbazingwekkend, de korte tijd die er zit tussen twee releases van Bob Dylan. Nog geen drie maanden na de komst van The Basement Tape – The Bootleg Series Vol. 11 is er Shadows In The Night, een coveralbum met aan Frank Sinatra gelieerde ballads uit de jaren veertig en vijftig. Groot zijn de verschillen.

We Only Part To Meet Again

De naam Mister And Mississippi komt van een lied van Irving Gordon uit 1951. De kiem van de band werd gelegd in een schoolproject op de Herman Brood Academie in Utrecht en dat bleek de aanzet tot een dusdanig succes dat niet alleen radiozender 3FM de vier bandleden razendsnel omarmde, maar ook dat V2 Records er als de kippen bij was om begin 2013 het titelloze en uiterst succesvolle debuutalbum uit te brengen. Het legde de band de afgelopen twee jaar geen windeieren.

The Great News

Oké, als we dan toch die albumtitel schijtlollig in de recensie gaan verwerken, het is immers te verleidelijk, dan maar meteen doeltreffend: Het Geweldige Nieuws is dat de mannen van het Utrechtse John Coffey een plaat hebben gemaakt waarmee ze het benauwde afzetgebied van de (post)hardcore, screamo, metalpunk of hoe ’t ook heten mag weleens glorieus zouden kunnen gaan ontstijgen.

The Llannerlog Vaults

Boeken zijn er over volgeschreven, vele bootlegs gevuld en recentelijk nog, 47 jaar na dato, een boxset met zes cd’s: The Basement Recordings van Bob Dylan & The Band. Sinds afgelopen zondag 25 januari heeft de technogeneratie haar eigen Basement Recordings: de Llannerlog Vaults van Aphex Twin. Of hoe je ‘t ook wilt noemen. Hij had het aangekondigd en hij doet het gewoon: hij gooit (al?) zijn oude, nooit uitgebrachte tracks anoniem op het net. En daar zijn er honderden van, heeft hij altijd gezegd. Tracks die dateren uit dezelfde periode dat hij zijn eerste Selected Ambient Works maakte en zich verstopte achter aliassen als Polygon Window en Caustic Window: begin jaren negentig, in een enkel geval zelfs nog net daarvoor.

Vulnicura

De verbroken relatie is voor muzikanten wat de Tweede Wereldoorlog voor Nederlandse schrijvers was: het eeuwig terugkerende thema. Zingen over je ex kan verschillend uitpakken. Je kunt er een wereldster mee worden en eigenhandig de muziekindustrie redden, zoals Adele, of je kunt er een gigantisch zeikalbum van maken gevuld met particulier liefdesverdriet. Je moet in ieder geval wat afstand kunnen nemen. Björk lijkt in haar geval een aardige methode te hebben gevonden door op Vulnicura haar scheiding van Matthew Barneyals een soort geboorte te bezingen.

Uptown Special

Wie even wil lachen, moet de clip Ooh Wee eens terugkijken. Het was de single waarmee Mark Ronson doorbrak. Toen zat de tegenwoordige hitproducer nog volop in de hiphop en werd hij bijgestaan door Ghostface Killah en wijlen Nate Dogg. Voor de gelegenheid had Ronson de titel van zijn debuut Here Comes The Fuzz in zijn kapsel laten scheren. 2003, Ronson zal er met gekromde tenen aan terugdenken. Maar het blijft een leuk nummer en die liefde voor pop, hiphop, funk en oude soul heeft Ronson nooit meer losgelaten.

A Funny Sunrise

Holy shit, wat gaat het hard met dit jonge bandje uit Amsterdam. Twee jaar geleden verrasten ze als amper vijftienjarigen nog met het ultrakorte debuut Wateramp EP. Daar spatten toen de vonken vanaf, maar was er per liedje nog goed te horen bij welke bands (The Strokes, Arctic Monkeys, Pixies) de pubers inspiratie gezocht en gevonden hadden.

Determination

Het is flauw om een Nederlandse rapper, die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend in de eigen taal, af te gaan vallen als hij het eens in het Engels probeert. Zeker wanneer het om Brainpower gaat, die toch respect moet krijgen voor een carrière die al zeker twintig jaar duurt en leidde tot een imposant oeuvre. Determination begint ook perfect, met het titelnummer waarin Brainpower zichzelf als een raket lanceert. Hij is scherp, snel en, om het ook maar in het Engels te zeggen, to the point.

What A Terrible World, What A Beautiful World

‘And the march to becoming a generic pop band continues’, staat er als zuur commentaar op YouTube onder Make You Better, het eerste liedje dat The Decemberists in oktober vrijgaven van What A Terrible World... Daar heersen de haters, maar je kunt nauwelijks ontkennen dat deze single wel érg herkenbaar klinkt en voorspelbaar aandoet. Het is een melancholieke folkrocksong over onbereikbare liefde, met een groots refrein dat rechtstreeks gekopieerd lijkt uit Calamity Song of O Valencia! Vakwerk, maar zo maakte Colin Meloy ze al veel vaker.

Moonlight

Totaal mislukt album, deze derde cd van Hanni El Khatib? Ja en nee. De Palestijnse Filippijn wilde met Moonlight een plaat maken die moest klinken als een krachtenbundeling van de grootheden RZA, Iggy Pop en Tom Waits. Aan lef geen gebrek bij de in Californië levende zanger, gitarist en componist.

Viet Cong

Viet Congs in 2013 verschenen debuut Cassette bevatte voornamelijk liedjes met een kop en een staart. ‘Goede liedjes’, zouden dagbladjournalisten schrijven. Sterke liedjes. Liedjes waar het Excelsior-publiek spontaan van begint te watertanden. Het rammelt, het postpunkt, het garagerockt en de vocalen hebben die heerlijke vintage lo-fi-galm die maar niet uit de mode wil raken. Het goede nieuws: die liedjes vinden we op Viet Cong ook.

No Cities To Love

‘America’s best rock band,’ roept de ouderwetse sticker op No Cities To Love. Een citaat van de fameuze cultuurcriticus Greil Marcus. En dikke flauwekul natuurlijk. Maar goed, Sleater-Kinney dus. Since 1994. Oudere indierockliefhebbers hoef ik er dus niks over te vertellen, voor jongere generaties geldt: diep in de jaren negentig – lang vóór Warpaint, Haim en Savages – had je al all female bands die met flair én muzikale vaardigheid infiltreerden in de door slackerende heren gedomineerde eredivisie van de indierock.

Glitter Lizard

Incubate, Best Kept Secret, Pinkpop, Into The Great Wide Open, 3FM Serious Talent… In een jaar of twee bereikte Afterpartees waar de meeste beginnende bandjes van dromen. En nu is er debuutalbum Glitter Lizard. Een ongecompliceerde plaat met ongecompliceerde liedjes bij een ongecompliceerd platenlabel. Inclusief single Girls Like Us, die de weg voor de vijf Limburgers plaveide.

Fear And Saturday Night

De Amerikaan Ryan Bingham mag dan naam hebben gemaakt als Americana-artiest, hij is – zoals eerdere albums al aantoonden – geen man die vastgeroest zit aan een muzikale monocultuur. Op zijn vijfde album Fear And Saturday Night biedt de 33-jarige singer-songwriter, in 2011 onderscheiden met een Grammy Award voor het beste liedje uit een film, diverse invalshoeken.

Girls In Peacetime Want To Dance

Stuart Murdoch had weer wat hartsvriendinnen bemoedigend toe te spreken. Gelukkig. Want daar helpt hij ons, tot de melancholie veroordeelde sukkelaars, meestal ook mee uit de put. Girls in Peacetime Want to Dance is in veel opzichten een album dat hij al vaker maakte; beginnend met de rammelende folkpop van Tigermilk (1996) en, sinds Dear Catastrophe Waitress (2003), voorzichtig omgevormd tot zwierige, gladgestreken soulpop. Die subtiele transitie krijgt op dit negende studiowerk weer een vervolg.

The Pale Emperor

Marilyn Manson weet op slinkse wijze zijn nieuwe waar aan de man te brengen. Cupid Carries A Gun werd gebruikt als openingstune voor de serie Salem en Killing Strangers kwam terug in de film John Wick. Dat karakteriseert de shockrocker en zijn nieuwe plaat The Pale Emperor.

At Least For Now

Zanger en pianist Benjamin Clementine heeft met zijn totaal eigenzinnige livepresentatie al vele tongen losgemaakt, ook in onze regio. Hij is van Brits/Ghanese komaf en leefde ook enkele jaren in Frankrijk, waar hij deels op straat speelde en leefde. Clementine is qua uitstraling nogal onvergelijkbaar, maar klinkt als een combinatie van Nina Simone en Antony Hegarty.

Indian Ocean

Frazey Ford maakt deel uit van The Be Good Tanyas, een neotraditioneel folktrio uit Vancouver dat ondanks twee nieuwe liedjes op A Collection (2000-2012) al zo’n zes jaar feitelijk op non-actief staat. Op haar solodebuut Obadiah van ruim vier jaar terug openbaarde zich een verborgen liefde voor de gedistingeerde soul van Hi Records, waarop in de jaren zeventig Al Green en Ann Peebles furore maakten onder leiding van huisproducer Willie Mitchell.

Panda Bear Meets The Grim Reaper

Met moederschip Animal Collective schiet hij al negen albums lang alle kanten op en wanneer Panda Bear in z’n uppie aan de slag gaat, weet je al helemaal niet wat je kunt verwachten. Neem het onbehaaglijk intieme Young Prayer uit 2004, rechtstreeks uit het hart op de plaat vastgelegd als een electrocardiogram. Of Person Pitch, een ambitieuze plaat die alle wetten van de popmuziek negeerde zoals een Amsterdammer het voetgangerslicht. Het niveau van die laatste haalt Panda Bear op deze nieuweling niet, al scheelt het weinig.

Restriction

De productiewoede van Archive is bewonderenswaardig. Amper negen maanden na Axiom is er alweer een nieuw album van de Britten. Muzikaal is er niet veel veranderd op Restriction. Het collectief onder leiding van Darius Keeler en Dan Griffiths laveert ergens tussen triphop en symfonische rock. Op Axiom, een soundtrack voor een niet bestaande film, pakte dat goed uit. Dat kwam met name door de afwisseling tussen lange – het titelnummer klokte in op tien minuten – en korte nummers.

Fully Completely - Deluxe Edition

The Tragically Hip, dat was wel wat in 1992. De excentriek rockende neefjes van R.E.M., wereldberoemd in thuishaven Canada én in Nederland heette het toen. Oerdegelijke onderbuikrock met de altijd intrigerende manische zang en teksten van Gordon Downie. Fully Completely is om meerdere redenen een sleutelplaat in hun oeuvre.

Crime Of The Century - Deluxe Edition

De totstandkoming van popklassiekers is vaak vol wondere verhalen. De televisieversie van de Top 2000 zit er vol mee. De Britse symfonische rockgroep Supertramp dankt begin jaren zeventig haar bestaan aan de Nederlandse zakenman Sam Miesegaes. Die steekt een klein vermogen in het van de grond krijgen van de band, zonder veel resultaat. Bij gebrek aan succes wordt de groep na twee albums opgeheven. De twee frontmannen van de groep, zanger/gitarist Rodger Hodgson en zanger/toetsenist Richard Davies, geven de moed echter niet op.

Doolittle 25

De meningen onder de Pixies-fans zijn over het algemeen behoorlijk verdeeld als het beste album van de band uit Boston moet worden benoemd. Surfer Rosa (1988) wordt geroemd vanwege het avontuurlijke karakter, op Bossanova(1990) is – zo zeggen anderen – de (succes)formule tot in de puntjes uitgekristalliseerd, maar ondergetekende kiest uiteindelijk toch voor Doolittle (1989) als de Pixies-plaat waarop alles spannend, sprankelend én toegankelijk samenvalt.

Verderf

Nihill speelt het spelletje goed: lekker in de marge werken aan nieuw materiaal, de schaarse optredens perfect uitkiezen en er toch voor zorgen dat ze over de tong blijven gaan. Nog nooit was er voor zulke compromisloze muziek zoveel landelijke aandacht. Maar ook buiten de landsgrenzen buitelen de blogs over elkaar heen met superlatieven over de Tilburgers. En geheel terecht.

Michael

Na drie albums als Toro Y Moi was Chaz Bundick toe aan een uitstapje. En dat leidde hem naar de dansvloer. Althans, zo schaalt hij de muziek van zijn project Les Sins in. Niet dat je lekker kunt doordansen op Michael, tenzij je veel hinder van spasmes ondervindt tijdens het bewegen.

Love Has Many Faces

Joni Mitchell geldt als de belangrijkste vrouwelijke singer-songwriter uit de pophistorie, waarbij ze samen met Bob Dylan en Leonard Cohen ook nog eens wordt gerekend tot de Grote Drie van het genre. Na twintig studioplaten in vier decennia zette de Canadese Amerikaanse er zeven jaar geleden na een eerder aangekondigd afscheid definitief een punt achter, omdat alles wel zo’n beetje gezongen en gespeeld leek. Sindsdien concentreert ze zich op haar niet minder succesvolle nevencarrière als kunstschilderes om nu alsnog zelf de balans van haar muzikale oeuvre op te maken met de sympathiek geprijsde boxset Love Has Many Faces.

Chin. Ind. Spec. Rest.

Aafke Romeijn debuteerde in 2011 met het stemmige album Stella Must Die, waarop zij zich als eigenzinnig nieuw talent presenteerde. De opvolger heeft even op zich laten wachten, maar Romeijn heeft duidelijk niet stilgezeten: ze is niet alleen geswitcht naar de Nederlandse taal, ook doorspekt ze tegenwoordig haar sfeervolle luisterliedjes met soms behoorlijk vette electro.

First Demo

De bandnaam is een afkorting van fucked up, got ambushed, zipped in voor Vietnam-veteranen. In 1984 was het een albumtitel van de Britse progrockers Marillion, maar interessanter was de muziek van de iets daarna vanuit Washington opererende band die een eigenzinnige mix bracht van hardcorepunk, rock en wave. Met hun kortgeschoren koppen zagen ze eruit alsof ze zo uit het leger kwamen, maar niets was minder waar. In plaats van kamikazepiloten was dit eerder een stel politiek correcte goedzakken dat voor elk goed doel wel een benefiet gaf.

I'm In Your Mind Fuzz

King Gizzard & The Lizard Wizard is de ietwat onnozele naam van dit ietwat onnozele maar niettemin vermakelijke bandje uit Australië. Het gezelschap bestaat uit zes leden (twee drummers, drie gitaristen en een harmonicaspeler), speelt garagerock en ligt momenteel aan de ketting bij Castle Face Records. Met deze feiten kunt u de rest van dit verhaal wel zo’n beetje invullen. Labelbaas John Dwyer (Thee Oh Sees) huisvest nu eenmaal alleen kuitenbijters die graag aan hetzelfde muzikale poepgat ruiken als hij.

Classics

Het nieuwe album van She & Him staat vol met tot op het bot uitgekauwde nummers. Oude wijn in oude zakken. American Standards luidt de ondertitel op het hoesje en daar is geen letter van gelogen.

Black Messiah

Vorig jaar flikte Beyoncé het rond deze tijd en nu dus D’Angelo: met minimale aankondiging een nieuw album uitbrengen, vooralsnog alleen digitaal, met maximaal effect qua social media-hype. In dit geval is het nog veel specialer, omdat D’Angelo’s derde studioalbum bijna 15 jaar op zich liet wachten. Eindeloos veel werd er over gespeculeerd, zelfs door direct betrokkenen als Roots-drummer Questlove. James River zou ie gaan heten, maar het is Black Messiah geworden.

Echo Of Miles - Scattered Tracks Across The Path

Die hadden we nog niet. Na een livealbum, een boxset en een Best Of is er nu een rarities-verzamelaar waarmee de reünie van Soundgarden wordt bezegeld. Maar waar de vorige platenlabelcadeautjes teveel riekten naar winstbejag is Echo Of Miles wel degelijk met liefde samengesteld. Niet alleen is gitarist Kim Thayil zelf verantwoordelijk voor de samenstelling van de drie cd’s (inclusief schattig voorwoord), ook is de verpakking wonderschoon.

The BBC Sessions

The Chills waren in 1985 in thuishaven Nieuw-Zeeland door singles als Pink Frost en Rolling Moon al het trotse boegbeeld van het legendarische Flying Nun-label, maar buiten het eiland kende nauwelijks iemand de band. Eind 1985 vertrokken The Chills voor het eerst naar Europa, waar ze uiteraard in de BBC-studio’s terechtkwamen voor een sessie bij John Peel. De band rond Martin Phillipps zou er in totaal drie doen en al die opnames zijn hier verzameld.

M-Print: 20 Years Of M-Plant Music

Wie het over Detroit-techno heeft zonder de naam Robert Hood te noemen, is onmogelijk serieus te nemen. De diep religieuze zwarte producer hielp twintig jaar geleden Underground Resistance op de kaart te zetten, voordat hij besloot zijn eigen plan te trekken met zijn platenlabel M-Plant.

Rock Or Bust

Goed nieuws in kamp AC/DC. En dat mag ook wel een keer. Rock Or Bust is namelijk een prima plaat. Nadat eerder dit jaar Malcolm Young de band moest verlaten wegens dementie en drummer Phil Rudd werd opgepakt op verdenking van het aanzetten tot moord (hij is zelfs niet aanwezig op de bandfoto’s), leek AC/DC definitief voorbij. Maar de band voegt de daad bij het woord: in plaats van kapot gaan, perst de band er nog een zeer aardige stamper uit.

A Better Tomorrow

In een kung fu-film zou er sprake zijn van een vloek. Die zou dan uiteraard door de helden worden overwonnen. Op het zesde studioalbum van Wu-Tang Clan blijft die vloek de groep teisteren. A Better Tomorrow was vooraf ‘a troubled present’ door het openlijke geruzie over de muzikale koers. Raekwon en RZA gingen verbaal rollend over straat.

Live In Dublin

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Sinds zijn gedwongen terugkeer op de podia, noodzakelijk omdat zijn voormalige manager Kelley Lynch hem beroofde van al zijn geld, is de inmiddels tachtigjarige Leonard Cohen opmerkelijk succesvol. Old Ideas en recent nog Popular Problems brachten hem terug in de albumhitlijsten en anderhalf jaar geleden vulde hij maar liefst vijf keer het Olympisch Stadion in Amsterdam. Van die tour is er nu de registratie Live In Dublin.

Seeds

Dik tien jaar brengt het van oorsprong Brooklynse TV On The Radio nu platen uit en in die tijd vertoonde het gezelschap rond zanger Tunde Adebimpe en producer/multi-instrumentalist David Andrew Sitek een vrijwel lineaire (een cynicus zou zeggen: saaie en voorspelbare) ontwikkeling: van avontuurlijke verzoeners tussen warme zwarte soul en schurend blank experimentalisme naar een band met een weliswaar lastig te tackelen, maar toch voor iedereen toegankelijk popgeluid.

The Curse Of Love

Nee, houd die vlag nog maar even binnen, want dit is niet de langverwachte comeback van het beste wat Liverpool te bieden had sinds The Beatles (kom maar op met die boze tweets, Bunnymen-fans). The Coral is voorlopig nog on indefinite hiatus en The Curse Of Love, uitgebracht op het privélabel van bandleden James en Ian Skelly, is een zoethoudertje. Een verzameling songs die in 2006 op een achtsporenrecorder werd opgenomen en indertijd werd beschouwd als ‘niet commercieel genoeg’ om als album bij een Grote Platenfirma aan te bieden.

When You Land Here, It's Time To Return

Voordat James Mercer in 2001 debuteerde met The Shins was hij zanger/gitarist in Flake Music. Niet de baas en enige songschrijver en dat frustreerde hem enigszins. Van Flake Music verscheen in 1997 één album en dat brengt Mercer nu op zijn label Aural Apothecary in een geremasterde versie opnieuw uit.

Best Of The Czars

Ik weet het niet met die John Grant. Zijn solowerk is alom gelauwerd; vooral debuutalbum Queen Of Denmark (2010) oogstte laaiende recensies. Voor mij konden de fraaie teksten de lusteloze middelmaat van de muziek niet verbloemen. Het album deed mij terugverlangen naar pakweg een decennium eerder, toen Grant als zanger/voorman van The Czars uit Denver een paar mooie platen maakte op het snijvlak van country en indierock.

Man From Tomorrow

Begin dit jaar ging de korte film Man From Tomorrow in het Louvre in première. Een film over Jeff Mills, gemaakt door Jacqueline Caux. In 45 minuten knipt Caux uitspraken van Mills in stukjes en plakt ze, vergezeld van kunstzinnige zwartwitbeelden aan elkaar. De aanpak past goed bij de donkere, mysterieuze techno van de pionier uit Detroit. Het ‘nu’ verdient meer toekomst, concludeert Mills in de film.

Monuments To An Elegy

Hebben we ons net door de 107 (!) tracks tellende reissue van Adore heen geworsteld, is daar alweer een volledig nieuw album van The Smashing Pumpkins. Monuments To An Elegy is net als voorganger Oceania (2012) onderdeel van de songcyclus Teargarden By Kaleidyscope, die in 2015 wordt afgesloten met Day For Night.

Shaken-Up Versions

The Knife is niet meer. Het duo blies 8 november op het Iceland Airwaves Festival in Reykjavik de laatste adem uit. Je carrière afsluiten met een controversiële liveshow die de tongen behoorlijk losmaakte? ‘t Kan slechter. Wat rest is dit mini-album, waarop Karin Dreijer Andersson and Olof Dreijer acht nummers uit hun oeuvre onder handen nemen.

Content Nausea

Kijk, hier houden we wel van. Een half jaar na hun critically acclaimed derde album Sunbathing Animal komt Parquet Courts – of in ieder geval een deel van die band – met een tussendoortje onder de naam Parkay Quarts, dat in twee weken op een viersporenrecorder werd geslingerd. Wat de bedoeling van dit project is weet ik niet, maar Content Nausea laat zich beluisteren als een even aanstekelijke als intrigerende ode aan de invloeden van Parquet Courts. En dan vooral New Yorkse postpunk en no wave uit de late jaren zeventig.

The Deaf

Het leek in eerste instantie toch vooral een hobbyprojectje, dat The Deaf. Iets waarmee gitarist Spike even zijn energie (die hij ongetwijfeld over heeft, aangezien Di-Rect met de jaren steeds rustiger en gelaagder wordt) kwijt kon. Maar toen stond debuutplaat Toot Whistle Plunk Boom! ineens vol met verrekt aanstekelijke punkliedjes, overgoten met een stevig jaren zestig-sausje. Drie jaar later brengt het Haagse viertal een album uit waarop nog opzichtiger naar dat decennium geknipoogd wordt.

Bloodstone & Diamonds

Wat is dat toch met Machine Head-voorman Robb Flynn? De ene keer heeft hij de geest te pakken (The Blackening en Unto The Locust hadden de juiste balans tussen bruutheid, bombast en uitstekend songschrijverschap), de andere keer laat hij ‘m zo weer uit de fles ontsnappen. Now We Die – opener van Bloodstone & Diamonds – heeft al strijkers, maar die storen nog niet zo erg. Gaandeweg het achtste album merk je echter dat die strijkers een voorteken waren voor veel erger.

Frozen By Sight

Paul Smith en Peter Brewis mogen dan allebei uit Noord-Engeland komen (Newcastle en Sunderland) en deels een overlappend muzikaal verleden hebben, deze samenwerking tussen de zanger van Maxïmo Park en de helft van Field Music zagen we niet helemaal aankomen.

Hard Van Buiten, Gebroken Van Binnen

Ze zijn niet te benijden, die Nederlandse rappers. Het aanbod aan mc’s is enorm, iedereen knokt voor een plek en er wordt veelal met gelijke wapens gestreden. De luisteraar is de dupe, want eenheidsworst ligt op de loer. Raps over hun moeder, hun jeugd op straat, hun (ex-)vriendinnetje en hun haters. Het kan een invuloefening worden, zeker als de beats de middelmaat niet ontstijgen en de teksten nooit meer worden dan wel aardig.

Words To The Blind

De samenwerking tussen Bo Ningen en Savages op Words To The Blind komt niet uit de lucht vallen. Savages-zangeres Jehnny Beth was al op meerdere songs van haar Japanse vrienden te horen. Die samenwerkingen resulteerden altijd in een gewogen gemiddelde van beide bands, een uitgekiende mix van geflipte mathnoise en duistere eighties-postpunk. Het is geen straf om twaalf van dat soort nummers achter elkaar te moeten beluisteren en dus werd handenwrijvend uitgekeken naar dit album.

Vinticious Versions EP

De Staat deed erg positief van zich spreken met de muziek in tv-serie Hollands Hoop. Daarin kregen vooral songs van het laatste album I_Con een nieuw leven en bleven die in die andere context prima overeind. Het idee voor deze EP ontstond door verzoeken van radiozenders of platenzaken om tijdens een programma of instore-optreden liedjes ‘kleiner’ te spelen.

Avonmore

Roxy Music stopt er nu echt mee, liet Phil Manzanera onlangs weten. De gitarist van de legendarische Britse glamband verwacht geen nieuwe reünieconcerten meer en zeker geen nieuw werk. Zanger Bryan Ferry hield ondertussen de lippen op elkaar, maar antwoordt nu alsnog met zijn veertiende soloalbum. Op het vitaal klinkende Avonmore laat de eeuwig jonge gentleman (69) horen makkelijk zonder Brian Eno en co te kunnen en serveert weer een heerlijke cocktail met de bekende ingrediënten die zijn muziek zo onweerstaanbaar slick maken.

Paradise And Back Again

Na haar deelname aan het Eurovisie Songfestival en Symfonica In Rosso vorig jaar heeft Anouk het voor haar doen rustig aan gedaan. Ze werd opnieuw moeder en beperkte zich tot het schrijven en opnemen van wat nieuwe liedjes.

The Turn

Nu gaan die mannen van Live natuurlijk vertellen dat een song als He Could Teach The Devil Tricks over hun kwaaie stiefbroer gaat. Dat het allemaal niets te maken heeft met Ed Kowalczyk en zijn zakelijke naaistreken (de geheime ‘leadsinger-bonus’ van 100.000 euro is u vast bijgebleven). Geloof er niets van. Elke stap die deze jongens nog zetten in de muziekbranche zit vol rancune. Dat geldt ook voor hun eerste stap richting studio in acht jaar tijd, mét een nieuwe zanger.

Turning

Je kunt de wereld evenredig opsplitsen in Antony-liefhebbers en -haters. De laatste groep slingert de geluidsknop na het horen van zijn vibrerende falsetstem naar links, de liefhebbers draaien het volume stevig open. Daar zit niets tussen en da’s niet erg. De transgender Brit loopt over van de creativiteit en hij kiest daarom nooit voor de gebaande paden. Wat gedaan is, is gedaan. Tijd voor wat nieuws.

Ghost Stories Live 2014

De mooiste hemelvaart ooit is die van Remedios de Schone in Honderd Jaar Eenzaamheid, meegevoerd door de wind en hangend aan een paar lakens die ze op het bleekveld opschudde. Met deze gebeurtenis onderstreepte schrijver Gabriel García Márquez de lichtzinnigheid van zijn schitterende personage – het meisje was zo frivool dat ze op een dag gewoon opsteeg. Dat wil ik ook, moet Chris Martin tegen zijn productieteam gezegd hebben. En zo wordt hij, krap twee minuten in deze liveregistratie, richting het plafond gekatapulteerd.

Run The Jewels 2

Statement: Run The Jewels 2 is hét hiphopalbum van het jaar. Het scheelt natuurlijk dat 2014 geen Yeezus of Good Kid, m.A.A.d City heeft voortgebracht – zó breed omarmd wordt RTJ2 nu ook weer niet. Het is wel zo’n album dat ver buiten het intieme hiphopwereldje de handen op elkaar krijgt, veel meer dan El-P en Killer Mike ooit afzonderlijk voor elkaar kregen.

Storytone

Neil Young vroeg van de zomer de scheiding aan van Pegi Morton, zijn eega en muze sinds 36 jaar, tevens naamgeefster van zijn tot bio-elektrische auto omgebouwde Lincoln Continental. Koud een maand later liep de 68-jarige in het openbaar te tortelen met de vijftien jaar jongere filmactrice Daryl Hannah, bekend van rollen als de zeemeermin in Splash en de beroepsmoordenares in Kill Bill. Als parttime-milieuactivisten hadden de twee elkaar de afgelopen jaren tijdens protestmarsen steeds beter leren kennen en van het een was klaarblijkelijk het ander gekomen. Roddel en achterklap of niet, deze voorkennis maakt wel automatisch een getuigenis van het bliksemsnel gemaakte Storytone, waarmee Young ook in artistieke zin van zich doet spreken.

Nobody Knows

Wie Joris Voorn anno 2014 nog een aanstormend talent noemt, heeft niet goed opgelet. De Rotterdamse Amsterdammer verzamelde de afgelopen jaren belachelijk veel airmiles met dj-gigs in Azië, de VS en Ibiza. Zijn twee platenlabels Green en Rejected staan er florissant bij en ook als producer verkeert Voorn in topvorm, getuige het enorme succes van single Ringo (een miljoen plays op Spotify).

Lament

En zo kwam het Duitse collectief Einstürzende Neubauten begin deze maand, als band met de eigenschap ‘onvoorspelbaar’ diep verankerd in het DNA, dus níet met een conceptplaat over de (val van de) Muur. Nee, met dank aan de organisatoren van de Vlaamse culturele manifestatie Against The Neglection: Gone West (ter nagedachtenis aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog), die de groep uitnodigde een performance te bedenken én live uit te voeren, ligt er nu het ambitieuze werkstuk Lament.