OOR Albums overzicht

Daar Ergens

Sinds Ali B oudere Nederlandse zangers met jongere Nederlandse rappers bij elkaar heeft gebracht, hoor je nog weleens een Henny Vrienten of Stef Bos opduiken op Nederlandse hiphopalbums. Toch zal de mooiste samenwerking die je kunt bedenken er nooit komen. Bram Vermeulen is nu al tien jaar dood. Dat geeft zielsverwant Akwasi de mogelijkheid om in alle vrijheid Vermeulens nummers te bewerken.

Pom Pom

Ariel Pink bouwt muzikale achtbanen. 36 jaar is de beste man inmiddels, maar hij haalt nog steeds de gekste capriolen uit om zichzelf en zijn publiek (maar toch vooral zichzelf) een onvergetelijke rit te bezorgen zonder te moeten spugen van de overdaad. Dat laatste is geen geringe opgave, aangezien Pom Pom een dubbelalbum is.

Nothing Has Changed

Nothing Has Changed? Het zal niet voor niets zijn dat er, zodra je de fraaie box van de 3cd-versie van deze career-spanning compilatie openvouwt, ineens ook Everything Has Changed te lezen valt. Zoals ook het adjectief ‘kameleontisch’ vrijwel zonder uitzondering wordt gebruikt in zinnen die over David Bowie gaan. Die muzikale breedte van Bowie, die dit jaar zijn vijftigjarig jubileum als recording artist viert (zijn debuutsingle Liza Jane, ook hier aanwezig, kwam uit in juni 1964), valt natuurlijk het best vast te stellen aan de hand van een Best Of. Vandaar dat er zoveel zijn.

Pulling Weeds

‘How can I get used to all this madness?’ Het zijn de eerste woorden van het openingsnummer van Pulling Weeds, het vierde soloalbum van Jelle Paulusma, die in den lande natuurlijk ook bekend is als frontman van Daryll-Ann. De wonderbaarlijke wederopstanding van die band, in artistiek opzicht een van de beste in Nederland ooit, zorgde ervoor dat Pulling Weeds behoorlijk wat later op de markt kwam dan de bedoeling was van Paulusma.

Soul Power

Deze drummer, gitarist en zanger uit Atlanta heeft jaren gezongen bij Cee Lo Green en maakt deel uit van de garagerock & soulband Night Sun. Dit solodebuut neigt iets meer naar r&b en soul, maar behoudt de lekkere rauwheid van die groep. Dat heeft hem meteen veel fans opgeleverd die normaal niet zo gauw een soulzanger zouden omarmen.

Sun Restructured

De meest gevraagde remixer uit de indiescene had deze klus met minder moeite kunnen klaren. Voorzie elk nummer van een vuistpompbeatje, gooi er wat half-hallucinogene effecten tegenaan en klaar is Erol Alkan. Nee. De Britse mash-up-meester heeft Temples’ debuut juistgrondig aangepakt: alle faders van de mixtafel op nul en opnieuw beginnen.

Sonic Highways

Grappig Nirvana-gerelateerd feitje: Something From Nothing van Sonic Highways werd in de Electrical Audio studio van Steve Albini opgenomen met Butch Vig als producer. Het verhaal: Sonic Highways is niet alleen het achtste Foo Fighters-album, maar ook een achtdelige documentaireserie die de band langs acht Amerikaanse steden barstensvol muzikale historie voert. In elke stad nam de band één nummer op.

Some Blue Morning

Adrian Crowley eerde in 2013, samen met zijn Schotse folkvriend James Yorkston, de Amerikaanse outsider-muzikant Daniel Johnston met het coveralbum My Yoke Is Heavy. Leuk en aardig, maar kinderspel vergeleken met wat Crowley op Some Blue Morning laat horen. Het zevende album van de Ierse singer-songwriter levert in het huidige jaargetijde al dagen luisterplezier op, vooral ’s avonds en ’s nachts.

Clark

Een nieuw album van Chris Clark is altijd een ontdekkingstocht. De Britse producer komt doorgaans onverwachts uit de hoek. Ook op zijn zevende studioalbum, dat simpelweg Clark heet. Wellicht omdat het album een soort samenvatting geeft van zijn muzikale carrière tot nu toe? Wellicht.

The Ritual

Qeaux Qeaux Joans overtuigde op debuut No Man’s Land (2012) niet alleen met haar machtige stem (fors en rauw waar nodig, uiterst gevoelig en breekbaar als het hart weer eens gebroken was), maar tevens door de inzet van slide en groovy spel van haar Nederlandse band met veel rhythm & blues daarin. Weg met dat alles, moet ze gedacht hebben.

Forever

Laten we vooraf even vaststellen dat Queen een geweldige band was. Het is nu 23 jaar geleden dat Freddie Mercury overleed, waarna ook Queen moest worden opgeheven. Is er sindsdien nog zo'n charismatische publieksdirigent geweest die in de voetsporen – of beter gezegd het spandex – van Mercury kon treden? Het verhaal gaat dat de vier leden afspraken dat Queen niet zou kunnen bestaan als een van hen zou afvallen. Alleen John Deacon eerbiedigde deze afspraak. May en Taylor verhieven het uitmelken tot hogere kunst. Het nieuwste druppeltje dat het tweetal uit de erfenis heeft weten te persen, heet Forever.

En Toch...

Na de overdosis roem met Doe Maar trok Henny Vrienten zich in 1984 terug uit de schijnwerpers. Sindsdien treedt hij soms even voor het voetlicht, zoals in 1991 met het soloalbum Mijn Hart Slaapt Nooit en de bandreünies in 2000 en 2012. Maar voor de rest opereert hij zoveel mogelijk achter de schermen. Daar is Vrienten enorm productief. Zo verzorgde hij de muziek bij talloze speelfilms (o.a. Spoorloos, De Ontdekking Van De Hemel, Abeltje, Pietje Bell en Sonny Boy), Sesamstraat ende musical Ciske De Rat. In de popwereld kennen we hem toch vooral als die heel getalenteerde schrijver van popliedjes als Sinds 1 Dag Of 2, Smoorverliefd en Als Je Wint. Voor het eerst in 23 jaar krijgt die weer alle ruimte op een soloalbum.

The Endless River

Een delicate donderslag bij heldere hemel was het, begin juli, toen David Gilmour en Nick Mason bekendmaakten dat het vijftiende album van Pink Floyd op stapel stond. Als eerbetoon aan de in 2008 overleden toetsenist Richard Wright werd op basis van de sessies voor The Division Bell (1994) een heel nieuw werkstuk in elkaar gezet, bestaande uit vier grotendeels instrumentale suites. Oude vondsten werden opgepoetst, herzien en geactualiseerd door Gilmour en Mason en vormen nu The Endless River, een klein uur lang, tot in de puntjes verzorgd en unmistakably Floyd – een grillig meesterwerk dat sowieso z’n drie voorgangers naar de kroon steekt. Tot zover het goede nieuws.

Hits For Kids

Nederland lijkt een nieuwe rockheld te hebben. Zijn naam is Jelte Tuinstra, maar Jett Rebel past beter. Hij bracht eerder twee EP’s uit (samengebracht op het album Venus & Mars), maar de slechts 23-jarige alleskunner beschouwt Hits For Kids als zijn echte debuut. Alleskunner? Ja, want net als een van zijn vele helden – Prince in dit geval – schreef, arrangeerde, speelde en zong hij alles op het album helemaal zelf. Alleen liet hij de productie over aan Tony Platt, bekend van grootheden als Bob Marley en AC/DC. Jelte koos hem vanwege de sfeer in zijn werk met Foreigner.

Flesh And Machine

Daniel Lanois deed eerder dit jaar als voorprogramma tijdens de Wrecking Ball-jubileumtournee van Emmylou Harris elke gitarist in het publiek versteld staan door met enkel een gitaar, een Vox-versterker en een delay de meest fabuleuze klanken tevoorschijn te toveren. Op Flesh And Machine gaat hij nog ettelijke stappen verder door gitaren, piano, percussie en stemmen op te nemen en die partijen daarna te samplen om er met behulp van allerlei machines composities mee te construeren waarbij de herkomst van de geluiden onmogelijk valt te bepalen.

Show Me The Way

Lang voordat Robert Johnson (al dan niet) zijn deal met de duivel sloot, had het bluesgenre al patent op gebroken harten, bitter liefdesverdriet en allerlei ander leed. En als iemand recht heeft om de blues te zingen, dan is het Joep Pelt. De Nederlander verloor in 2012 zijn vrouw Hester bij een auto-ongeluk in Zuid-Afrika, dat hij zelf ternauwernood overleefde.

Big Music

De laatste jaren stonden wat Simple Minds betreft vooral in het teken van het grote terugkijken. Met de heruitgave van de eerste vijf albums, een bijbehorende toer en de daaropvolgende greatest hits-concerten leken de Schotten de strijd met het verleden definitief te hebben verloren. En hoewel zanger Jim Kerr overal benadrukt dat Big Music de toekomst van Simple Minds onderstreept, staat ook het zestiende album bol van de nostalgie.

My Favourite Faded Fantasy

Acht jaar is een mighty long time, maar sommige dingen veranderen niet. Toen O uitkwam in 2002 wist iedereen: Damien Rice is hiervoor geboren. Met 9 (2006) bevestigde de Ier zijn status als singer-songwriter extraordinaire. Foto’s maken en bier drinken was uit den boze tijdens zijn optredens; voor minder dan honderd procent toewijding van zijn publiek deed hij het niet. Album nummer drie geeft geen reden om aan te nemen dat de inmiddels veertigjarige Rice veel veranderd is.

With A Little Help From My Fwends

Blijf in godsnaam met je poten van Sgt. Pepper af! Zo klonk de collectieve sluitspierreflex toen Wayne Coyne zijn nieuwste ballonnetje opliet. Nu klinkt er wel vaker een diepe zucht als de Flaming Lips-voorman een ideetje oppert, maar hij heeft toch weer een morele grens gevonden om overheen te banjeren: een integrale ‘herontdekking’ van het meest gewaardeerde popalbum ooit.

Hang

Dat Lagwagon-zanger Joey Cape uitstapjes maakt met projecten als Me First & The Gimme Gimmes en Bad Astronaut hebben de fans allang geaccepteerd, maar toen er vanaf 2008 ook nog twee soloplaten volgden en een nieuwe Lagwagon-release steeds langer op zich liet wachten, begon het zweet toch een beetje uit te breken. Maar na een afwezigheid van negen jaar is daar eindelijk Hang.

Young & Sick

Nick van Hofwegen is wat men een multitalent noemt. De in Los Angeles wonende Nederlander maakte in de muziekwereld naam als grafisch vormgever – onder andere Robin Thicke en Maroon 5 lieten plaathoezen door hem ontwerpen – en in april van dit jaar verscheen zijn debuutalbum in de VS. Het nummer Heartache Fetish leverde hem al de titel 3FM Serious Talent op en deze Nederlandse release moet zijn naam definitief vestigen in het vaderland.

Primus & The Chocolate Factory

Al een jaar of tien (en voor die tijd ook al) gedragen Tim Alexander en Jay Lane zich als de weermannetjes van Primus. Als de ene gaat, komt de ander en als de ander gaat, komt de ene terug. We zijn op het punt beland dat Tim Alexander de drumstokjes wederom heeft overgenomen, waardoor Primus nu een album uitbrengt in de formatie waarmee ooit ook Frizzle Fry, Sailing The Seas Of Cheese, Pork Soda en Tales From The Punchbowl werden opgenomen.

Melody Road

I’m A Believer, Sweet Caroline, Cherry Cherry, Cracklin’ Rosie... Neil Diamond heeft met menig compositie bijgedragen aan de swingende soundtrack van het leven van babyboomers. Helaas staat op Diamonds 39ste album Melody Road geen enkel nummer dat dezelfde impact heeft als die gouwe ouwen.

Always Tomorrow

Chris Peden heeft moeite met de grotemensenwereld. Een eigen huis, een tweepersoonsbed, een pak? Als frontman van Wild Smiles wil je @#$%! toch geen apenpakkie an?! Ondertussen heeft hij ook weinig geluk bij de meisjes: zij begrijpen hem niet of zien hem sowieso al niet staan omdat ie geen auto heeft. Kortom, het leven is niet eerlijk, maar gelukkig levert dat genoeg teenage angst op voor een album vol Nirvana-riffjes.

Art Official Age / Plectrumelectrum

Twintig jaar geleden stonden ze als kemphanen tegenover elkaar, Prince en Warner Music. De lucht is geklaard en bij de slavendrijvers van weleer (zijn eigen woorden) brengt Prince zijn nieuwe album uit en dat van spin-off 3rdEyeGirl. Ondanks de wanstaltige start – goedkope dance die probeert aan te haken bij de samenwerking tussen Chic en Daft Punk, maar jammerlijk faalt – is Art Official Age een aardig album geworden. Prince grijpt terug naar zijn volle geluid van eind jaren tachtig en begin jaren negentig: luister naar Clouds, U Know en The Gold Standard en geniet.

Soused

Scott Walker doopt zijn schrijfveer in de gitzwarte inktpot die Sunn O))) heet. Dat, beste mensen, klonk als het beste idee ooit bij de aankondiging van Soused. De Amerikaanse metalband is gespecialiseerd in massieve, hoogst fysieke gitaardrones – dat lijkt een vruchtbare bodem voor Walkers vocale expressie. Gelukkig klinkt het album ook precies zoals je zou verwachten.

.5: The Gray Chapter

Slipknot is een van de weinige nieuwerwetse metalbands met status. Hoewel ze de façade van olievaten en maskers blijkbaar nodig hebben, wordt daarachter wel degelijk goed gemusiceerd. Bovendien bleek nog eens hoe menselijk de band was toen bassist Paul Gray in 2010 overleed. Het zooitje ongeregeld was een echte vriendenclub, die twijfelde of ze nog door wilde gaan. En toen verliet in 2013 ook drummer Joey Jordison nog eens de band.

The Best Day

Zo langzaamaan blijft het beroemde adagium dat wijlen John Peel steevast op zijn favoriete band The Fall losliet (‘altijd hetzelfde, altijd anders’) ook prima plakken op het werk van de 56-jarige zanger en indiegitaargod Thurston Moore. Want of je nu een willekeurige plaat van Sonic Youth (het al jaren op het droge liggende moederschip), de debuutplaat van Chelsea Light Moving (de band waarmee Moore vorig jaar opdook) of een van zijn soloalbums opzet (over zijn blackmetal-‘supergroep’ Twilight durf ik geen uitspraken te doen), je herkent zijn signature sound – een combinatie van songstructuur, gitaargeluid en licht jengelende zangmelodie – subiet. En steeds doet ie ‘t nét even anders.

Fall Together Again

Mag ik een teiltje? Andy Burrows heeft met Fall Together Again, zijn tweede soloalbum onder eigen naam, een plaat gemaakt die zó zoetsappig is dat zelfs Willy Wonka een vies gezicht zou trekken. Hij zal het vast heel oprecht bedoelen en zo, maar stiekem hoop ik dat Burrows over een jaar bekent dat het een grote grap was. Got you!

Dude Incredible

Ik wed dat u van dit vijfde album van Shellac niet veel recensies bent tegengekomen. Het powertrio rond producer/muzikant/provocateur Steve Albini doet namelijk niet aan promo-exemplaren voor de pers. Sowieso houden de heren zich verre van ingesleten commerciële ‘conventies’ of handreikingen aan volk dat volgens hen niks te zoeken heeft in het Shellac-universum. Geen gastenlijsten of toegiften bij concerten dus, geen merchandise, geen website en geen Spotify. Integer tot op het bot en what you see is what you get.

Super Critical

Na het typische hitbanddebuut We Started Nothing (drie kneiters en een wagonlading overbodige vullers) en de alle kanten opschietende en niks rakende opvolger Sounds From Nowhereville kun je alles verwachten van The Ting Tings. Dat ze zich hebben omgeschoold tot een mislukte Kool & The Gang-coverband komt dus niet als een complete verrassing.

Phantom Radio

In november ziet hij Abraham. Het licht zag hij al een tijdje geleden. Mark Lanegan heeft zijn leven gebeterd, leeft gezonder en is zelfs gestopt met roken. Dat laatste is dan weer jammer voor zijn stem, die duidelijk wat minder gruizig klinkt, hoewel een mooi kraakje in de stevige openingstrack Harvest Home nog wel degelijk hoorbaar is. ‘Black is my colour’, zingt hij in dat nummer, dus ook op dat vlak lijkt er weinig veranderd. Toch kan dit album geen moment wedijveren met Bubblegum (2004) en Blues Funeral (2012), de twee platen die hij eerder onder de naam Mark Lanegan Band uitbracht.

I Forget Where We Were

Op de albumhoes kijkt Ben Howard in de camera, maar naar zijn ogen is het zoeken. Het felle licht van rechts geeft de zwart-witfoto een sinister karakter, alsof de singer-songwriter ‘s nachts op een godverlaten landweg staat terwijl een vrachtwagen snel nadert. Het portret past bij I Forget Where We Were, waarop donkere tonen de overhand hebben.

...And Star Power

Foxygen is de voorbije twee jaar populairder geworden dan goed voor hen was. Een paar maanden na het debuut volgde al een mentale breakdown en een officieel statement: sorry, we moeten even pauze nemen. Niet veel later vocht Jonathan Rado een publieke ruzie uit met het vriendinnetje (‘Yoko Ono’) van zijn bandmaat Sam France. En bij de comeback viel laatstgenoemde van het podium: gebroken been. 2013 was dus een kutjaar voor Foxygen.

Greylag

Om de zoveel jaar ontstaat er in de VS een nieuwe muzikale broedplaats met de leukste en hipste bandjes. Zo waren daar ooit Athens, Seattle en Austin, om er een paar te noemen. Sinds enige tijd heeft Portland, Oregon zich bijna moeiteloos in dat rijtje weten te voegen. Greylag is een heel fijn bandje dat mede verantwoordelijk is voor het prettige Portlandse muziekklimaat.

Tyranny

De beste platen uit het Strokes-kamp komen eigenlijk al jaren niet meer van The Strokes als band. Albert Hammonds Yours To Keep, Fabrizio Moretti’s Little Joy en ook Julian Casablancas’ Phrazes For The Young waren een stuk leuker dan Angles en Comedown Machine van The Strokes. Casablancas ging op zijn eerste soloplaat in de weer met wave, synthpop en krautrock. Het met de vijfkoppige begeleidingsband The Voidz gemaakte Tyranny is andere koek.

Backspace Unwind

Het Britse duo Lamb (zangeres Louise Rhodes en producer Andrew Barlow) brak in 1996 door met een titelloos debuutalbum, maakte daarna nog zes prima platen en ging in 2004 uit elkaar. Na een adempauze van maar liefst vijf jaar sloeg de band terug met het prachtige album 5. Nu, weer drie jaar later, is er het achtste album Backspace Unwind.

24 Karat Gold

Toch nog gerechtigheid. Verwaarloosde popliedjes uit het tijdvak 1969-1987 en twee songs uit de jaren negentig hebben van Stevie Nicks alsnog een podium gekregen. De zangeres van Fleetwood Mac, 66 jaar inmiddels, heeft ze met hulp van de producers Dave Stewart en Waddy Wachtel en een stel muzikanten gereanimeerd voor haar tiende soloalbum 24 Karat Gold – Songs From The Vault.

Our Love

‘Cant do without you cant do without you cant do without you cant do without you’. Het was hét partymantra van afgelopen zomer – je kon geen festivaltent of club binnenwandelen of je hoorde op enig moment wel Caribou voorbijkomen. Voor wie de single nog niet zat is: Dan Snaith opent er zijn zevende album (zijn derde als Caribou) Our Love mee.

The Way

Een paar jaar geleden was nieuw werk van Macy Gray groot nieuws. Dit achtste studioalbum op alweer een nieuw label verschijnt nogal stilletjes. En dat is jammer, want het is haar beste plaat in tijden.

Plowing Into The Field Of Love

Iceage is geen band van lachebekjes, dat is welbekend. De nihilistische punk en de valse praatzang van Elias Bender Rønnenfelt laten niet echt veel ruimte voor zonneschijn. Zelfs de ironie was vooralsnog ver te zoeken. Geen wonder dat de band op internet beticht werd van nazi-sympathieën. Na twee punkplaten die compleet gestript waren van elke opsmuk biedt Plowing Into The Field Of Love een muzikale koerswijziging die de band hard nodig had.

Weatherhouse

Er wordt alweer voorzichtig over een nieuw Radiohead-album gespeculeerd, berichten sijpelen door dat de band met de eerste repetities is begonnen en de plaat ergens in 2015 zal verschijnen.

You're Dead!

Geen gebrek aan belangrijke elektronica-releases dit najaar. Komt eerst de oude legende Aphex Twin met een nieuw album, niet veel later is het – op hetzelfde Warp-label – de uiterst productieve en toch ook in de buitencategorie opererende Flying Lotus die met zijn vijfde album op de proppen komt. De producer uit Los Angeles heeft inmiddels een flinke status verworven, al was het maar omdat Jan en alleman vergeefse pogingen doet om in zijn voetsporen te treden. Met ieder nieuw album blijft FlyLo ze een paar stappen voor.

Legao

Erlend Øye, helft van Kings Of Convenience en brein achter The Whitest Boy Alive, doet het weer eens een keer onder eigen naam. Het is inmiddels elf jaar geleden dat zijn solodebuut Unrest verscheen en sindsdien heeft de 38-jarige Noor in al zijn verschijningsvormen talloze malen ons land aangedaan. De kiem voor Legao werd zelfs gelegd in Nederland, waar Øye zich tijdens een soloshow liet begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjálmar.

Deep Sleep

Je moet het als band een beetje spannend houden, zo’n beschrijving van je nieuwe plaat. Zeker als het alweer je zesde is. Deep Sleep van The Datsuns is niet zomaar een album. Nee, volgens de bandleden is het een ‘experiment in ruimte en tijd’. Ruimte, omdat de heren Datsun zich verspreid hebben, met leden in Zweden, Engeland en Nieuw-Zeeland. Tijd, omdat het album binnen tien dagen af moest zijn. Het resultaat van dit experiment? Toch weer zomaar een album.

Cosmic Logic

Al drie albums lang combineert het echtpaar Indra Dunis en Aaron Coyne de Motorik-variant van de krautrock (denk aan Can, Neu, Kraftwerk) met de rafelige esthetiek van de Amerikaanse indierock. Vanaf het ongepolijste debuut Imaginary Falcons (2009) bewegen hun platen zich gestaag in de richting van een professioneler en toegankelijker geluid, met het moddervet groovende Lucifer als hoogtepunt.

Everything Will Be Alright In The End

Over een grillige carrière gesproken. Twintig jaar geleden debuteerde Weezer met de ultieme collegerockplaat, het titelloze blauwe album. Het gigantische succes beviel de labiele voorman Rivers Cuomo allerminst en twee jaar later pleegde hij op schitterende wijze commerciële zelfmoord met het rauwe Pinkerton. En toen was het vijf jaar stil. Sinds 2001 is Weezer bij vlagen erg productief – tussen 2008 en 2010 alleen al drie albums en een compilatie – maar de kwaliteit wisselt en Cuomo lijkt nog altijd een haat-liefde-verhouding te hebben met het klassieke Weezer-geluid van 1994. Tot nu?

Playland

Zou Johnny Marr net als zijn tijdgenoten van de Ierse iPhone-band ook wel eens twijfelen of hij nog wel relevant genoeg is? Luisterend naar zijn tweede soloalbum – het solowerk met The Healers uit 2003 buiten beschouwing gelaten – lijkt me dat niet. Onbevangen strooit de oud-Smiths-gitarist op Playland met scherpe gitaarliedjes die hij zelf als ‘songs that move at the speed of life’ omschrijft.

Allemansplein

Na een jaartje vrijaf is De Dijk weer terug. Afgelopen april stond de band al twee keer in de HMH en de komende maanden is er een uitgebreide tournee door het land. Die valt samen met het nieuwe album Allemansplein, de verzamelaars en liveplaten niet meegeteld de twintigste in de rij.

Tomorrow's Modern Boxes

Verrassing één. Juist op het moment dat de hele wereld wachtte op een aankondiging over de nieuwe Radiohead (de heren schijnen in de studio bezig te zijn) bracht Thom Yorke uit het niets de opvolger van The Eraser uit. Geen gewone release: via BitTorrent werden alle boze obstakels tussen artiest en luisteraar omzeild. En dat scheelt: voor nog geen vijf euro zet je Tomorrow’s Modern Boxes op je harde schijf. Waarmee verrassing twee ook binnen is.

Welcome Back Wolf

De wolf Shaking Godspeed is terug. Maar dan wel als een wolf in schaapskleren. Want de Gelderse band weet al drie platen lang de gemoederen goed bezig te houden. Awe was het traditionele debuutalbum, Hoera zocht al iets meer het experiment. Derdeling Welcome Back Wolf gaat daarin nog verder.

Carry On The Grudge

‘I’m a hurricane’, zingt Jamie T in Limits Lie, de openingstrack van Carry On The Grudge. Een bewering die we enkele jaren terug zonder morren geaccepteerd zouden hebben: Jamie bewees op zijn debuut Panic Prevention het brutaalste ventje van Londen en omstreken te zijn.

Encyclopedia

Ik vraag me af met welk gevoel Jonathan Pierce en Jacob Graham hun derde Drums-plaat uitbrengen. Met de regelmaat van een strak geregisseerde talentenjacht vielen er de afgelopen jaren namelijk bandleden af: gitarist Adam Kessler hield het na het debuutalbum voor gezien en na opvolger Portamento was ook drummer Connor Hanwick er klaar mee.

Different Shades Of Blue

Joe Bonamassa houdt er een enorme productie op na. Different Shades Of Blue is alweer zijn zesde (!) release van 2014. Maar wel zijn eerste studioalbum met nieuw materiaal in twee jaar. Een plaat om serieus te nemen dus. Hij trok zich er geruime tijd voor terug in Nashville met diverse co-writers.

Wonder Where We Land

Heel makkelijk had Aaron Jerome het zichzelf niet gemaakt met zijn album SBTRKT uit 2011. Het mysterieuze sfeertje dat de gemaskerde man met zijn vaste maatje Sampha wist neer te zetten, kon de critici goed bekoren. Zij zetten het album massaal in hun jaarlijstjes als teken van hun exquise smaak. Geen muziek waar je een miljoenenpubliek mee trekt, maar sterke en verfijnde elektronische huisvlijt. Zo’n hoge lat is lastig te overtreffen, laat staan te evenaren, en toch lukt het SBTRKT op Wonder Where We Land.

Hozier

De Ierse nieuwkomer Hozier scoorde met zijn debuutsingle in een paar landen een nummer 1-hit. Vreemd genoeg bleef Nederland ver achter, want Take Me To Church – over misstanden in de Katholieke kerk en voorzien van een controversiële clip tegen homohaat – is een machtig mooi nummer. ‘My church offers no absolution / She tells me, ‘Worship in the bedroom’ / The only heaven I'll be sent to is when I'm alone with you.’

Shaken

Allergisch voor pedalsteelgitaarwerk? Laat ze dan maar zitten, de resterende 186 woorden van deze recensie. Alt.country-muzikante Maggie Björklund is een pedalsteelgitariste en steekt dat niet onder stoelen of banken. Maar de Deense doet ook op haar tweede album Shaken niet aan overdreven exhibitionisme. Ze werkte met onder anderen Jack White en de beleidsbepalende mannen van Calexico.

Singer's Grave - A Sea Of Tongues

Hergebruik. Uitstekende zaak. Artistiek gezien kan het echter wel eens verkeerd uitpakken. Dat was bijvoorbeeld het geval toen singer-songwriter Will Oldham aka Bonnie Prince Billy in Nashville voor Sings Greatest Palace Music eerder werk van zijn hand opnieuw opnam. En glad streek. Het resultaat was een vreselijk recyclingdebacle. Voor Singer’s Grave - A Sea Of Tongues, zijn twaalfde soloalbum, heeft Bonnie ‘Prince’ Billy zeven liedjes van het sobere, sombere en prachtige album Wolfroy Goes To Town meer body gegeven zonder in esthetisch opzicht brokken te maken.

Strut

Weinig artiesten hebben zo’n regelmatige carrière als Lenny Kravitz. Sinds zijn debuut Let Love Rule uit 1989 wist hij met ieder album altijd wel een hit te scoren. Twee jaar geleden nog met een slimme Avici-remix van Superlove. Ook live is de inmiddels 50-jarige New Yorker altijd goed voor volle zalen en een opwindende show. De komende maanden viert hij zijn 25-jarig jubileum met een uitgebreide wereldtournee, die hem op 19 november naar de Ziggo Dome voert. Uiteraard is er ook een nieuw album, zijn tiende om precies te zijn.

Too Bright

Vergeet de Perfume Genius van Learning (2010) en Put Your Back N 2 It (2012). Om te begrijpen op welk punt in zijn carrière Mike Hadreas is aanbeland, moet je deze plaat de ruimte geven om zonder de last van verwachtingen in te zinken. De Amerikaan die zich als geen ander durft bloot te geven in zijn muziek, met zijn homoseksualiteit en daarbij behorende strubbelingen als voorname inspiratiebron, heeft met Too Bright een transitieplaat gemaakt.

Television Man

Even op glad ijs: als Kurt Cobain nog leefde, zou ie fan zijn van Naomi Punk. Op de manier waarop ie ook fan was van The Jesus Lizard, Melvins, Pixies en Daniel Johnston. Acts die op geheel eigen (lees: dwarse) voorwaarden, vaak met simpele middelen en beperkte muzikale vaardigheden, maar altijd met blinde overtuiging hun visie op pop- en rockmuziek vormgaven. Of nee, de rockmuziek heruitvonden. Punk, maar dan anders en dik tien jaar later. Zoekend, ontregelend, luidruchtig.

Sukierae

Jeff Tweedy begon in de jaren nul tussen de bedrijven van zijn groep Wilco door een bescheiden nevencarrière met korte solotournees door Noord-Amerika, waarop de nurks aangelegde voorman zich en passant ontpopte als een onvermoede causeur. Nu pakt hij het eindelijk eens wat grootser aan met niet alleen een serie optredens in Europa, maar vooral ook door voor de dag te komen met een bewerkelijk in elkaar gestoken album. In een lange aanloop naar de verschijningsdatum premieerde de verstokte indierocker liefst twee maanden lang elke week op internet een nummer van Sukierae, dat met twintig liedjes en een speelduur van ruim zeventig minuten gerust een mer à boire mag heten.

At Best Cuckold

Vier jaar was het stil rond Avi Buffalo, vier tieners uit Long Beach, Californië die in 2010 debuteerden met een even onbevangen als grillig gitaarplaatje. Moe van het toeren stortte frontman Avigdor Zahner-Isenberg (nu 23) zich op sessie- en productiewerk en ging even terug naar de schoolbanken. At Best Cuckold is feitelijk een soloplaat die hij met behulp van bevriende muzikanten in een periode van drie jaar in elkaar zette.

Worship The Sun

Even geleden in het repetitiehok van Allah-Las: ‘Zullen we die mannen van OOR anders eens flink voor paal zetten?’ Net toen we hadden geschreven dat de band zich muzikaal nauwkeurig beperkt tot de periode 1963-1966 hoorden we bij liveshows de latere folkrevival terug. Fraai is dat. Het waren liedjes van Worship The Sun, zo blijkt nu.

Adrian Thaws

O jee, een artiest die zijn album naar zijn geboortenaam vernoemt, voor je het weet tik je het übercliché 'zijn meest persoonlijke album tot nu toe'. Dat gaan we dus niet doen bij Adrian Thaws, waarop Tricky koos voor een breed scala aan gastzangers.

This Is All Yours

Volgens mij flikte tot 2012 alleen Radiohead het: met onorthodoxe, soms zelfs tamelijk complexe popmuziek een lieveling van de verzamelde pers én een verrassend groot publiek worden. 2012 was evenwel het jaar van An Awesome Wave, het debuut van vier Engelse übernerds die zich de arty bandnaam Alt-J hadden aangemeten. Een plaat die niemand had zien aankomen, maar die het jaar 2012 tot aan de eindejaarslijstjes zou beheersen. Alt-J had de ‘Radiohead-formule’ gekraakt, zo leek het. Hun muziek was intelligent en oorspronkelijk en zat vol ritmische en vocale trucjes, maar nooit for the sake of it en altijd organisch, verfijnd en toegankelijk. Kunst in handen van Alt-J was transparante kunst. Inmiddels zijn we twee jaar verder, is het nog altijd stil rond Radiohead en pakt Alt-J door, zij het met één bandlid (bassist Gwil Sainsbury) minder.

Lullaby And... The Ceaseless Roar

Robert Plant wist Jimmy Page inmiddels tot wanhoop te drijven door koppig te blijven weigeren Led Zeppelin nieuw leven in te blazen. Afgaande op het historische reünie-optreden in Londen zeven jaar terug laat de beweegreden zich raden, want hij moet zich gedurende die ellenlange instrumentale passages stierlijk hebben staan vervelen.

Songs Of Innocence

U2 en Apple hebben elkaar weer gevonden. Samen vormen ze de perfecte combinatie van moderne popmuziek en gadgetcultuur: gladjes, gepolijst, meesters in mooie praatjes, van het eigen gelijk overtuigd en mooi. En belangrijk: volstrekt zielloos.

World On Fire

Er zijn hele volksstammen die vinden dat rockmuziek zo bedoeld is: vlezige riffs, een snerpende rockstrot en weinig subtiele beukritmes in een vlekkeloze productie.

The Physical World

Het Canadese duo Death From Above 1979 was net zo snel weer verdwenen als dat ze er tien jaar geleden – schijnbaar uit het niets – ineens was. Het geluid van Jesse F. Keeler (bas, synthesizer, zang) en Sebastien Grainger (zang, drums) was ten tijde van hun door een paar EP’s voorafgegane debuutalbum You’re A Woman, I’m A Machine (2004) een licht ontvlambare mix van punk, dance, metal, noise en pop.

El Pintor

Of het goed of slecht nieuws is mag iedereen zelf bepalen, maar dat er vier jaar zat tussen het vorige (titelloze) Interpol-album en El Pintor hoor je eigenlijk nergens aan af. En dat terwijl die vorige plaat ook al nauwelijks nieuwe ontwikkelingen liet horen ten opzichte van het dááraan voorafgaande Our Love To Admire (2007).

Syro

Oké, hij schrijft geen hits meer. Hij maakt geen nieuwe vrienden. Hij slaat geen nieuwe wegen in. Hij weet van geen ophouden, waardoor het idee soms wat zoekt raakt in de mêlee van indrukken. Hij laat ons niet zwelgen in nostalgie (zoals op de Analord-reeks). Hij doet maar één Satie (zoals op Drukqs). Hij is niet opeens gaan zingen. Hij doet niks wat je niet van hem verwacht. Maar jeetje, wat zijn we blij dat hij er weer is. Niemand doet wat hij doet beter.

Heaven After Midnight

Je hebt artiesten die overlopen van het talent, die voor het succes geboren zijn en bij wie alles steeds op het goede moment op de juiste plaats lijkt te vallen. Er zijn er ook waarbij er steeds iets anders aan de hand lijkt te zijn. Willem Bijkerk, die zich – naar een van zijn helden – omdoopte tot Waylon, lijkt voorlopig tot de laatste categorie te behoren.

The Fire Inside

Luke Sital-Singh ziet eruit als een lieve, gevoelige jongen en zo klinkt zijn muziek ook. De 26-jarige Brit, met drie sterke EP’s en de goedkeuring van de BBC op zak, bevestigt met zijn debuutalbum The Fire Inside wat we al lang wisten: dit is niet domweg het zoveelste geinige singer-songwritertje.

Ryan Adams

Vaak wat anders, altijd dezelfde. De constante factor in het muzikantenbestaan van Ryan Adams is dat hij geen man is die jaar in, jaar uit hetzelfde kunstje doet. De nu 39-jarige Amerikaan geeft zijn grillige carrière, met onder meer alt.country, new wave en punk, een nieuwe wending met Ryan Adams, een afwisselend, rock- en popgeoriënteerd album.

Brill Bruisers

Aanstekelijk knalt Brill Bruisers, het openings- en titelnummer van de nieuwe plaat van The New Pornographers, er meteen ouderwets fijn in. Na vier jaar is de Canadese band, die tegen zijn zin in vaak wordt aangeduid als supergroep, terug met hun zesde album Brill Bruisers.

Where Neon Goes To Die

Tien jaar geleden verscheen The Body Gave You Everything, het debuut van Magnus, een samenwerkingsverband tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman (dEUS) en techno-dj/producer CJ Bolland. Het leverde een groovy synthese van house, techno, pop, electro, breakbeat, drum ‘n’ bass, rock en opvallend ouderwets knallende funk op.

Tied To A Star

Dinosaur Jr. lijkt de laatste jaren onvermoeibaar maar staat even op non-actief, dus waagt slackerkoning J. Mascis zich aan een tweede soloplaat, na het fraaie Several Shades Of Why uit 2011. Nou, wat denk je? Tied To A Star klinkt grotendeels hetzelfde natuurlijk.

Alarms In The Heart

De mannen van Dry The River zijn betere sfeermakers dan songschrijvers. Alarms In The Heart vertoont veel overeenkomsten met debuut Shallow Bed: het is een gevarieerd en uitbundig gearrangeerd album, maar échte hoogtepunten, nummers die je dagenlang achtervolgen, staan er niet op.

Manipulator

We maakten ons even zorgen over veelreleaser Ty Segall. Na het akoestische Sleeper en Fuzz van zijn gelijknamige hardrockbandje – beide uit augustus 2013 – bleef het relatief lang stil rond de garagerocker uit San Francisco. Het zeventien songs tellende Manipulator maakt duidelijk waarom: het lijkt erop dat Segall eens écht de tijd heeft genomen voor een album en het resultaat is er naar.

Move On

De eeneiige tweeling Arnout en Sander Brinks (31) uit Assen heeft nogal een jaar achter de kiezen. Hun kleine culturele wereld van huiskamerconcerten en wijkcentra, louter in het noorden, beleefde dankzij hun tv-optredens als huisband in De Wereld Draait Door een amper af te remmen landelijke expansie. Hun optredens in de popzalen verkochten steevast uit en hun Excelsior-debuut Seek & Sigh (daarvoor zaten wat kleinere releases) werd een doorslaand succes. De songs daarop stonden in het teken van het opgroeien in een Christelijke omgeving en de scheiding van hun ouders. Dat zat kennelijk diep en leverde een soort conceptalbum op. Die zaken lijken psychologisch verwerkt en het opnieuw oprakelen ervan zinloos. De broers maken een ontwikkeling door in sneltreinvaart, dus is het hier tijd voor een andersoortige doorstart.

Royal Blood

't Zal wel iets met het lokale zeewater zijn, maar vooralsnog zijn er aardige parallellen te trekken tussen Royal Blood en dat ándere onstuimige jonge rockduo uit het Engelse Brighton, Blood Red Shoes. Het woordje Blood in de bandnaam bijvoorbeeld. Of het feit dat ze allebei een wall of sound optrekken die minstens een zwoegende viermansband doet vermoeden.

Arch Stanton

Onnavolgbaar, die heren van Karma To Burn. Nemen ze voorganger V op met Daniel Davies op zang, is ie alweer vertrokken voordat de plaat goed en wel uit is. Verder gaat nog steeds het gerucht dat er nummers met John Garcia (Kyuss, Vista Chino) op de plank moeten liggen.

Concrete Love

Succesvol in het eigen Engeland, vrijwel onbekend daarbuiten. Het geldt voor meer bands uit het Verenigd Koninkrijk en nadrukkelijk ook voor Courteeners, dat in het vaderland moeiteloos de grote arena’s (tienduizend-plus) weet te vullen, maar over de landsgrens niet echt potten breekt.

Alias

De ideale songlengte bestaat niet. Het ene nummer rechtvaardigt vier minuten, een ander acht of zelfs dertig, terwijl sommige liedjes het best tot hun recht komen in tachtig seconden. The Magic Numbers hebben dat nooit begrepen.

I’m Not Bossy, I’m The Boss

Laten we het gewoon maar hardop zeggen: Sinéad O’Connor was verworden tot de Ma Flodder van de popmuziek. Met als dieptepunt haar openbare contactadvertentie in 2011, waarin ze aan Jan en alleman liet weten na vier mislukte huwelijken hard op zoek te zijn naar een nieuw neukmaatje.

A Life Worth Living

Blue-eyed soulzanger Marc Broussard was hiervoor met twee albums actief bij major Atlantic, maar is nu weer beland bij een indie. Voor zijn muziek maakt het niet zoveel uit, die is even diepgeworteld en krachtig als altijd.

Pitiful Blues

We gaan terug naar 1985, het jaar dat Malcolm Holcombe zijn debuut Trademark uitbracht. Het album bleef tamelijk onopgemerkt. Ook met A Far Cry From Here uit 1994 slaagde de singer-songwriter er niet in het gewenste publiek te bereiken. Toen hij in 1996 de kans kreeg een doorbraak te forceren op een major label sloeg het noodlot toe, want door allerlei onverwachte omstandigheden kwam die kant-en-klare plaat er niet. Pas drie jaar later verscheen A Hundred Lies op een klein label en dat leverde Holcombe onder meer een viersterrenrecensie op in Rolling Stone. De terechte opmars begon. Nu, bijna dertig jaar na zijn debuut, lanceert hij zijn tiende album. En wat een plaat.

Rivals

Je bent fan van Kensington? Lees niet verder, gewoon kopen, dit Rivals. Je favoriete band delivers. Sceptisch of uitgesproken Kensington-hater? Laten we eens van gedachten wisselen over de grootste rockband van Nederland. Want ja, na het onbevangen debuut Borders – Britse postpunk meets Amerikaanse emorock – ging het snel met deze jongens. 3FM sprong aan boord, contractje bij Universal, hitproducer Niels Zuiderhoek achter de knoppen en Vultures (2012) deed festivalweides ontploffen.

L.P.1

‘Mysterieus’ is ongetwijfeld het meest gebruikte woord waarmee FKA Twigs beschreven wordt. Daarbij is het ook het beste en meest accurate woord om de deels Jamaicaanse, deels Spaans-Engelse zangeres mee te duiden.

Get Hurt

Het zal je maar gebeuren als band: genoeg krijgen van je eigen muziek. Het overkwam The Gaslight Anthem. De vier hadden geen lol meer in optreden en wilden vooral niet langer die blue-collar rockgroep uit New Jersey zijn die uit de schaduw van Bruce Springsteen probeerde te komen. Frontman Brian Fallon gooit op Get Hurt, album nummer vijf, zijn verhalende manier van liedjes schrijven volledig overboord. Geen nummers over lange autoritten in een Cadillac met de radio op standje tien of over afspraakjes met meisjes bij de rivier.

For The Recently Found Innocent

‘I live in fear of wasting time’, zingt Tim Presley alias White Fence in het bedrieglijk relaxed klinkende Fear, waarna hij zijn gitaar nonchalant het nummer uit laat galmen. Op de achtergrond de echoënde tweede stem van Ty Segall. Beide mannen kunnen muziek maken alsof de duivel hen op de hielen zit, zowel wat output betreft als qua sound. In 2012 maakten ze samen het album Hair. Op deze vijfde langspeler van White Fence slaan ze de handen wederom ineen.

They Want My Soul

Kun je twintig jaar lang blijven behoren tot de ‘redelijk goed bewaarde geheimen van de Amerikaanse indierock’? Jawel hoor. Neem Spoon, het Texaanse kwartet rond zanger/gitarist/songschrijver Britt Daniel. Acht geweldige albums leverden ze sinds medio jaren negentig af (we doen eens gek en tellen They Want My Soul alvast mee), de verzamelde pers liep er – hand in hand met het fijnproeversgilde – steevast mee weg en kijk eens waar het Spoon anno 2014 heeft gebracht, althans in ons land: samen met hun lotgenoten van Sebadoh op een London Calling-avond (!) in Paradiso, straks in november.

Trouble

Altsaxofonist Benjamin Herman weet niet van ophouden. Wat maar goed is ook, want of hij nu dwarse impro volgens het Mischa Mengelberg-model speelt of vet groovende jazz op boogaloo-basis of iets anders, het is altijd zaak om de oren te spitsen.

The Next Four Years

Lastige plaat, deze tweede langspeler van United Nations. De band zelf is nog altijd in nevelen gehuld. Op promofoto’s zien we vier bandleden met Ronald Reagan-maskers en alleen zanger Geoff Rickly (ex-Thursday en sinds kort ook frontman van No Devotion, een nieuwe band met de overgebleven leden van Lostprophets) is ‘officieel’ onderdeel van de groep. Verder heeft United Nations een wisselende samenstelling.

Angus & Julia Stone

Het Australische duo Angus & Julia Stone bracht aan het eind van het vorige decennium een paar EP’s en twee sublieme albums uit. Na het succesvolle Down The Way (2010) begon het samenwerkingsverband te knellen en stortten beiden zich op een solocarrière. De resulterende platen waren lang niet onaardig, maar deden toch vooral terugverlangen naar... Angus & Julia Stone.

The Breeze – An Appreciation Of J.J. Cale

Vorig jaar zomer overleed op 74-jarige leeftijd J.J. Cale, de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, die in de vroege jaren zeventig furore maakte met zijn fluisterstem en subtiele bluesy gitaarspel. John Weldon Cale werkte jarenlang ’s avonds als barmuzikant en overdag als studiotechnicus. In vrije uurtjes nam hij wel eens een eigen nummer op, waarbij hij zelf alle instrumenten bespeelde.

Song Reader - Twenty Songs By Beck

Beck mag een bijzonder talent zijn en het hart op de juiste plaats hebben, soms heb ik het gevoel dat zijn faam als popvernieuwer ietwat overtrokken is. Maar ere wie ere toekomt: Song Reader was een briljant concept. Het album verscheen eind 2012 uitsluitend in de vorm van een boek met sheet music, voorzien van fraai artwork. Het project had zijn oorsprong in Becks onvrede met een bladmuziekversie van Mellow Gold die hij medio jaren negentig kreeg toegestuurd. Met Song Reader nodigde Beck fans en andere geïnteresseerden uit om zijn songs louter op basis van een kale blauwdruk uit te voeren, zonder zijn eigen ‘definitieve versies’ als richtsnoer.

World Peace Is None Of Your Business

Het heeft Morrissey de laatste tijd niet echt meegezeten. De inmiddels 55-jarige zanger was vaak ziek, zwak en misselijk, moest daardoor diverse keren optredens afzeggen en leek dusdanig te kwakkelen dat een vroegtijdig einde van een imposante carrière zich plotseling leek aan te dienen. Mozza had zelf ook zo z’n twijfels, vooral wat betreft langdurige, intensieve tournees. Een nieuw album behoorde wel tot de mogelijkheden, benadrukte hij keer op keer, om vervolgens de zoveelste rerelease en zijn autobiografie op de markt te slingeren. Maar zie, tussen alle ziekenhuisbezoeken door blijkt de oude vos tijd te hebben gevonden de studio in te duiken om z’n tiende soloplaat op te nemen.