OOR Albums overzicht

Best Of The Czars

Ik weet het niet met die John Grant. Zijn solowerk is alom gelauwerd; vooral debuutalbum Queen Of Denmark (2010) oogstte laaiende recensies. Voor mij konden de fraaie teksten de lusteloze middelmaat van de muziek niet verbloemen. Het album deed mij terugverlangen naar pakweg een decennium eerder, toen Grant als zanger/voorman van The Czars uit Denver een paar mooie platen maakte op het snijvlak van country en indierock.

Man From Tomorrow

Begin dit jaar ging de korte film Man From Tomorrow in het Louvre in première. Een film over Jeff Mills, gemaakt door Jacqueline Caux. In 45 minuten knipt Caux uitspraken van Mills in stukjes en plakt ze, vergezeld van kunstzinnige zwartwitbeelden aan elkaar. De aanpak past goed bij de donkere, mysterieuze techno van de pionier uit Detroit. Het ‘nu’ verdient meer toekomst, concludeert Mills in de film.

Monuments To An Elegy

Hebben we ons net door de 107 (!) tracks tellende reissue van Adore heen geworsteld, is daar alweer een volledig nieuw album van The Smashing Pumpkins. Monuments To An Elegy is net als voorganger Oceania (2012) onderdeel van de songcyclus Teargarden By Kaleidyscope, die in 2015 wordt afgesloten met Day For Night.

Shaken-Up Versions

The Knife is niet meer. Het duo blies 8 november op het Iceland Airwaves Festival in Reykjavik de laatste adem uit. Je carrière afsluiten met een controversiële liveshow die de tongen behoorlijk losmaakte? ‘t Kan slechter. Wat rest is dit mini-album, waarop Karin Dreijer Andersson and Olof Dreijer acht nummers uit hun oeuvre onder handen nemen.

Content Nausea

Kijk, hier houden we wel van. Een half jaar na hun critically acclaimed derde album Sunbathing Animal komt Parquet Courts – of in ieder geval een deel van die band – met een tussendoortje onder de naam Parkay Quarts, dat in twee weken op een viersporenrecorder werd geslingerd. Wat de bedoeling van dit project is weet ik niet, maar Content Nausea laat zich beluisteren als een even aanstekelijke als intrigerende ode aan de invloeden van Parquet Courts. En dan vooral New Yorkse postpunk en no wave uit de late jaren zeventig.

The Deaf

Het leek in eerste instantie toch vooral een hobbyprojectje, dat The Deaf. Iets waarmee gitarist Spike even zijn energie (die hij ongetwijfeld over heeft, aangezien Di-Rect met de jaren steeds rustiger en gelaagder wordt) kwijt kon. Maar toen stond debuutplaat Toot Whistle Plunk Boom! ineens vol met verrekt aanstekelijke punkliedjes, overgoten met een stevig jaren zestig-sausje. Drie jaar later brengt het Haagse viertal een album uit waarop nog opzichtiger naar dat decennium geknipoogd wordt.

Bloodstone & Diamonds

Wat is dat toch met Machine Head-voorman Robb Flynn? De ene keer heeft hij de geest te pakken (The Blackening en Unto The Locust hadden de juiste balans tussen bruutheid, bombast en uitstekend songschrijverschap), de andere keer laat hij ‘m zo weer uit de fles ontsnappen. Now We Die – opener van Bloodstone & Diamonds – heeft al strijkers, maar die storen nog niet zo erg. Gaandeweg het achtste album merk je echter dat die strijkers een voorteken waren voor veel erger.

Frozen By Sight

Paul Smith en Peter Brewis mogen dan allebei uit Noord-Engeland komen (Newcastle en Sunderland) en deels een overlappend muzikaal verleden hebben, deze samenwerking tussen de zanger van Maxïmo Park en de helft van Field Music zagen we niet helemaal aankomen.

Hard Van Buiten, Gebroken Van Binnen

Ze zijn niet te benijden, die Nederlandse rappers. Het aanbod aan mc’s is enorm, iedereen knokt voor een plek en er wordt veelal met gelijke wapens gestreden. De luisteraar is de dupe, want eenheidsworst ligt op de loer. Raps over hun moeder, hun jeugd op straat, hun (ex-)vriendinnetje en hun haters. Het kan een invuloefening worden, zeker als de beats de middelmaat niet ontstijgen en de teksten nooit meer worden dan wel aardig.

Words To The Blind

De samenwerking tussen Bo Ningen en Savages op Words To The Blind komt niet uit de lucht vallen. Savages-zangeres Jehnny Beth was al op meerdere songs van haar Japanse vrienden te horen. Die samenwerkingen resulteerden altijd in een gewogen gemiddelde van beide bands, een uitgekiende mix van geflipte mathnoise en duistere eighties-postpunk. Het is geen straf om twaalf van dat soort nummers achter elkaar te moeten beluisteren en dus werd handenwrijvend uitgekeken naar dit album.

Vinticious Versions EP

De Staat deed erg positief van zich spreken met de muziek in tv-serie Hollands Hoop. Daarin kregen vooral songs van het laatste album I_Con een nieuw leven en bleven die in die andere context prima overeind. Het idee voor deze EP ontstond door verzoeken van radiozenders of platenzaken om tijdens een programma of instore-optreden liedjes ‘kleiner’ te spelen.

Avonmore

Roxy Music stopt er nu echt mee, liet Phil Manzanera onlangs weten. De gitarist van de legendarische Britse glamband verwacht geen nieuwe reünieconcerten meer en zeker geen nieuw werk. Zanger Bryan Ferry hield ondertussen de lippen op elkaar, maar antwoordt nu alsnog met zijn veertiende soloalbum. Op het vitaal klinkende Avonmore laat de eeuwig jonge gentleman (69) horen makkelijk zonder Brian Eno en co te kunnen en serveert weer een heerlijke cocktail met de bekende ingrediënten die zijn muziek zo onweerstaanbaar slick maken.

Paradise And Back Again

Na haar deelname aan het Eurovisie Songfestival en Symfonica In Rosso vorig jaar heeft Anouk het voor haar doen rustig aan gedaan. Ze werd opnieuw moeder en beperkte zich tot het schrijven en opnemen van wat nieuwe liedjes.

The Turn

Nu gaan die mannen van Live natuurlijk vertellen dat een song als He Could Teach The Devil Tricks over hun kwaaie stiefbroer gaat. Dat het allemaal niets te maken heeft met Ed Kowalczyk en zijn zakelijke naaistreken (de geheime ‘leadsinger-bonus’ van 100.000 euro is u vast bijgebleven). Geloof er niets van. Elke stap die deze jongens nog zetten in de muziekbranche zit vol rancune. Dat geldt ook voor hun eerste stap richting studio in acht jaar tijd, mét een nieuwe zanger.

Turning

Je kunt de wereld evenredig opsplitsen in Antony-liefhebbers en -haters. De laatste groep slingert de geluidsknop na het horen van zijn vibrerende falsetstem naar links, de liefhebbers draaien het volume stevig open. Daar zit niets tussen en da’s niet erg. De transgender Brit loopt over van de creativiteit en hij kiest daarom nooit voor de gebaande paden. Wat gedaan is, is gedaan. Tijd voor wat nieuws.

Ghost Stories Live 2014

De mooiste hemelvaart ooit is die van Remedios de Schone in Honderd Jaar Eenzaamheid, meegevoerd door de wind en hangend aan een paar lakens die ze op het bleekveld opschudde. Met deze gebeurtenis onderstreepte schrijver Gabriel García Márquez de lichtzinnigheid van zijn schitterende personage – het meisje was zo frivool dat ze op een dag gewoon opsteeg. Dat wil ik ook, moet Chris Martin tegen zijn productieteam gezegd hebben. En zo wordt hij, krap twee minuten in deze liveregistratie, richting het plafond gekatapulteerd.

Run The Jewels 2

Statement: Run The Jewels 2 is hét hiphopalbum van het jaar. Het scheelt natuurlijk dat 2014 geen Yeezus of Good Kid, m.A.A.d City heeft voortgebracht – zó breed omarmd wordt RTJ2 nu ook weer niet. Het is wel zo’n album dat ver buiten het intieme hiphopwereldje de handen op elkaar krijgt, veel meer dan El-P en Killer Mike ooit afzonderlijk voor elkaar kregen.

Storytone

Neil Young vroeg van de zomer de scheiding aan van Pegi Morton, zijn eega en muze sinds 36 jaar, tevens naamgeefster van zijn tot bio-elektrische auto omgebouwde Lincoln Continental. Koud een maand later liep de 68-jarige in het openbaar te tortelen met de vijftien jaar jongere filmactrice Daryl Hannah, bekend van rollen als de zeemeermin in Splash en de beroepsmoordenares in Kill Bill. Als parttime-milieuactivisten hadden de twee elkaar de afgelopen jaren tijdens protestmarsen steeds beter leren kennen en van het een was klaarblijkelijk het ander gekomen. Roddel en achterklap of niet, deze voorkennis maakt wel automatisch een getuigenis van het bliksemsnel gemaakte Storytone, waarmee Young ook in artistieke zin van zich doet spreken.

Nobody Knows

Wie Joris Voorn anno 2014 nog een aanstormend talent noemt, heeft niet goed opgelet. De Rotterdamse Amsterdammer verzamelde de afgelopen jaren belachelijk veel airmiles met dj-gigs in Azië, de VS en Ibiza. Zijn twee platenlabels Green en Rejected staan er florissant bij en ook als producer verkeert Voorn in topvorm, getuige het enorme succes van single Ringo (een miljoen plays op Spotify).

Lament

En zo kwam het Duitse collectief Einstürzende Neubauten begin deze maand, als band met de eigenschap ‘onvoorspelbaar’ diep verankerd in het DNA, dus níet met een conceptplaat over de (val van de) Muur. Nee, met dank aan de organisatoren van de Vlaamse culturele manifestatie Against The Neglection: Gone West (ter nagedachtenis aan het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog), die de groep uitnodigde een performance te bedenken én live uit te voeren, ligt er nu het ambitieuze werkstuk Lament.

Daar Ergens

Sinds Ali B oudere Nederlandse zangers met jongere Nederlandse rappers bij elkaar heeft gebracht, hoor je nog weleens een Henny Vrienten of Stef Bos opduiken op Nederlandse hiphopalbums. Toch zal de mooiste samenwerking die je kunt bedenken er nooit komen. Bram Vermeulen is nu al tien jaar dood. Dat geeft zielsverwant Akwasi de mogelijkheid om in alle vrijheid Vermeulens nummers te bewerken.

Pom Pom

Ariel Pink bouwt muzikale achtbanen. 36 jaar is de beste man inmiddels, maar hij haalt nog steeds de gekste capriolen uit om zichzelf en zijn publiek (maar toch vooral zichzelf) een onvergetelijke rit te bezorgen zonder te moeten spugen van de overdaad. Dat laatste is geen geringe opgave, aangezien Pom Pom een dubbelalbum is.

Nothing Has Changed

Nothing Has Changed? Het zal niet voor niets zijn dat er, zodra je de fraaie box van de 3cd-versie van deze career-spanning compilatie openvouwt, ineens ook Everything Has Changed te lezen valt. Zoals ook het adjectief ‘kameleontisch’ vrijwel zonder uitzondering wordt gebruikt in zinnen die over David Bowie gaan. Die muzikale breedte van Bowie, die dit jaar zijn vijftigjarig jubileum als recording artist viert (zijn debuutsingle Liza Jane, ook hier aanwezig, kwam uit in juni 1964), valt natuurlijk het best vast te stellen aan de hand van een Best Of. Vandaar dat er zoveel zijn.

Pulling Weeds

‘How can I get used to all this madness?’ Het zijn de eerste woorden van het openingsnummer van Pulling Weeds, het vierde soloalbum van Jelle Paulusma, die in den lande natuurlijk ook bekend is als frontman van Daryll-Ann. De wonderbaarlijke wederopstanding van die band, in artistiek opzicht een van de beste in Nederland ooit, zorgde ervoor dat Pulling Weeds behoorlijk wat later op de markt kwam dan de bedoeling was van Paulusma.

Soul Power

Deze drummer, gitarist en zanger uit Atlanta heeft jaren gezongen bij Cee Lo Green en maakt deel uit van de garagerock & soulband Night Sun. Dit solodebuut neigt iets meer naar r&b en soul, maar behoudt de lekkere rauwheid van die groep. Dat heeft hem meteen veel fans opgeleverd die normaal niet zo gauw een soulzanger zouden omarmen.

Sun Restructured

De meest gevraagde remixer uit de indiescene had deze klus met minder moeite kunnen klaren. Voorzie elk nummer van een vuistpompbeatje, gooi er wat half-hallucinogene effecten tegenaan en klaar is Erol Alkan. Nee. De Britse mash-up-meester heeft Temples’ debuut juistgrondig aangepakt: alle faders van de mixtafel op nul en opnieuw beginnen.

Sonic Highways

Grappig Nirvana-gerelateerd feitje: Something From Nothing van Sonic Highways werd in de Electrical Audio studio van Steve Albini opgenomen met Butch Vig als producer. Het verhaal: Sonic Highways is niet alleen het achtste Foo Fighters-album, maar ook een achtdelige documentaireserie die de band langs acht Amerikaanse steden barstensvol muzikale historie voert. In elke stad nam de band één nummer op.

Some Blue Morning

Adrian Crowley eerde in 2013, samen met zijn Schotse folkvriend James Yorkston, de Amerikaanse outsider-muzikant Daniel Johnston met het coveralbum My Yoke Is Heavy. Leuk en aardig, maar kinderspel vergeleken met wat Crowley op Some Blue Morning laat horen. Het zevende album van de Ierse singer-songwriter levert in het huidige jaargetijde al dagen luisterplezier op, vooral ’s avonds en ’s nachts.

Clark

Een nieuw album van Chris Clark is altijd een ontdekkingstocht. De Britse producer komt doorgaans onverwachts uit de hoek. Ook op zijn zevende studioalbum, dat simpelweg Clark heet. Wellicht omdat het album een soort samenvatting geeft van zijn muzikale carrière tot nu toe? Wellicht.

The Ritual

Qeaux Qeaux Joans overtuigde op debuut No Man’s Land (2012) niet alleen met haar machtige stem (fors en rauw waar nodig, uiterst gevoelig en breekbaar als het hart weer eens gebroken was), maar tevens door de inzet van slide en groovy spel van haar Nederlandse band met veel rhythm & blues daarin. Weg met dat alles, moet ze gedacht hebben.

Forever

Laten we vooraf even vaststellen dat Queen een geweldige band was. Het is nu 23 jaar geleden dat Freddie Mercury overleed, waarna ook Queen moest worden opgeheven. Is er sindsdien nog zo'n charismatische publieksdirigent geweest die in de voetsporen – of beter gezegd het spandex – van Mercury kon treden? Het verhaal gaat dat de vier leden afspraken dat Queen niet zou kunnen bestaan als een van hen zou afvallen. Alleen John Deacon eerbiedigde deze afspraak. May en Taylor verhieven het uitmelken tot hogere kunst. Het nieuwste druppeltje dat het tweetal uit de erfenis heeft weten te persen, heet Forever.

En Toch...

Na de overdosis roem met Doe Maar trok Henny Vrienten zich in 1984 terug uit de schijnwerpers. Sindsdien treedt hij soms even voor het voetlicht, zoals in 1991 met het soloalbum Mijn Hart Slaapt Nooit en de bandreünies in 2000 en 2012. Maar voor de rest opereert hij zoveel mogelijk achter de schermen. Daar is Vrienten enorm productief. Zo verzorgde hij de muziek bij talloze speelfilms (o.a. Spoorloos, De Ontdekking Van De Hemel, Abeltje, Pietje Bell en Sonny Boy), Sesamstraat ende musical Ciske De Rat. In de popwereld kennen we hem toch vooral als die heel getalenteerde schrijver van popliedjes als Sinds 1 Dag Of 2, Smoorverliefd en Als Je Wint. Voor het eerst in 23 jaar krijgt die weer alle ruimte op een soloalbum.

The Endless River

Een delicate donderslag bij heldere hemel was het, begin juli, toen David Gilmour en Nick Mason bekendmaakten dat het vijftiende album van Pink Floyd op stapel stond. Als eerbetoon aan de in 2008 overleden toetsenist Richard Wright werd op basis van de sessies voor The Division Bell (1994) een heel nieuw werkstuk in elkaar gezet, bestaande uit vier grotendeels instrumentale suites. Oude vondsten werden opgepoetst, herzien en geactualiseerd door Gilmour en Mason en vormen nu The Endless River, een klein uur lang, tot in de puntjes verzorgd en unmistakably Floyd – een grillig meesterwerk dat sowieso z’n drie voorgangers naar de kroon steekt. Tot zover het goede nieuws.

Hits For Kids

Nederland lijkt een nieuwe rockheld te hebben. Zijn naam is Jelte Tuinstra, maar Jett Rebel past beter. Hij bracht eerder twee EP’s uit (samengebracht op het album Venus & Mars), maar de slechts 23-jarige alleskunner beschouwt Hits For Kids als zijn echte debuut. Alleskunner? Ja, want net als een van zijn vele helden – Prince in dit geval – schreef, arrangeerde, speelde en zong hij alles op het album helemaal zelf. Alleen liet hij de productie over aan Tony Platt, bekend van grootheden als Bob Marley en AC/DC. Jelte koos hem vanwege de sfeer in zijn werk met Foreigner.

Flesh And Machine

Daniel Lanois deed eerder dit jaar als voorprogramma tijdens de Wrecking Ball-jubileumtournee van Emmylou Harris elke gitarist in het publiek versteld staan door met enkel een gitaar, een Vox-versterker en een delay de meest fabuleuze klanken tevoorschijn te toveren. Op Flesh And Machine gaat hij nog ettelijke stappen verder door gitaren, piano, percussie en stemmen op te nemen en die partijen daarna te samplen om er met behulp van allerlei machines composities mee te construeren waarbij de herkomst van de geluiden onmogelijk valt te bepalen.

Show Me The Way

Lang voordat Robert Johnson (al dan niet) zijn deal met de duivel sloot, had het bluesgenre al patent op gebroken harten, bitter liefdesverdriet en allerlei ander leed. En als iemand recht heeft om de blues te zingen, dan is het Joep Pelt. De Nederlander verloor in 2012 zijn vrouw Hester bij een auto-ongeluk in Zuid-Afrika, dat hij zelf ternauwernood overleefde.

Big Music

De laatste jaren stonden wat Simple Minds betreft vooral in het teken van het grote terugkijken. Met de heruitgave van de eerste vijf albums, een bijbehorende toer en de daaropvolgende greatest hits-concerten leken de Schotten de strijd met het verleden definitief te hebben verloren. En hoewel zanger Jim Kerr overal benadrukt dat Big Music de toekomst van Simple Minds onderstreept, staat ook het zestiende album bol van de nostalgie.

My Favourite Faded Fantasy

Acht jaar is een mighty long time, maar sommige dingen veranderen niet. Toen O uitkwam in 2002 wist iedereen: Damien Rice is hiervoor geboren. Met 9 (2006) bevestigde de Ier zijn status als singer-songwriter extraordinaire. Foto’s maken en bier drinken was uit den boze tijdens zijn optredens; voor minder dan honderd procent toewijding van zijn publiek deed hij het niet. Album nummer drie geeft geen reden om aan te nemen dat de inmiddels veertigjarige Rice veel veranderd is.

With A Little Help From My Fwends

Blijf in godsnaam met je poten van Sgt. Pepper af! Zo klonk de collectieve sluitspierreflex toen Wayne Coyne zijn nieuwste ballonnetje opliet. Nu klinkt er wel vaker een diepe zucht als de Flaming Lips-voorman een ideetje oppert, maar hij heeft toch weer een morele grens gevonden om overheen te banjeren: een integrale ‘herontdekking’ van het meest gewaardeerde popalbum ooit.

Hang

Dat Lagwagon-zanger Joey Cape uitstapjes maakt met projecten als Me First & The Gimme Gimmes en Bad Astronaut hebben de fans allang geaccepteerd, maar toen er vanaf 2008 ook nog twee soloplaten volgden en een nieuwe Lagwagon-release steeds langer op zich liet wachten, begon het zweet toch een beetje uit te breken. Maar na een afwezigheid van negen jaar is daar eindelijk Hang.

Young & Sick

Nick van Hofwegen is wat men een multitalent noemt. De in Los Angeles wonende Nederlander maakte in de muziekwereld naam als grafisch vormgever – onder andere Robin Thicke en Maroon 5 lieten plaathoezen door hem ontwerpen – en in april van dit jaar verscheen zijn debuutalbum in de VS. Het nummer Heartache Fetish leverde hem al de titel 3FM Serious Talent op en deze Nederlandse release moet zijn naam definitief vestigen in het vaderland.

Primus & The Chocolate Factory

Al een jaar of tien (en voor die tijd ook al) gedragen Tim Alexander en Jay Lane zich als de weermannetjes van Primus. Als de ene gaat, komt de ander en als de ander gaat, komt de ene terug. We zijn op het punt beland dat Tim Alexander de drumstokjes wederom heeft overgenomen, waardoor Primus nu een album uitbrengt in de formatie waarmee ooit ook Frizzle Fry, Sailing The Seas Of Cheese, Pork Soda en Tales From The Punchbowl werden opgenomen.

Melody Road

I’m A Believer, Sweet Caroline, Cherry Cherry, Cracklin’ Rosie... Neil Diamond heeft met menig compositie bijgedragen aan de swingende soundtrack van het leven van babyboomers. Helaas staat op Diamonds 39ste album Melody Road geen enkel nummer dat dezelfde impact heeft als die gouwe ouwen.

Always Tomorrow

Chris Peden heeft moeite met de grotemensenwereld. Een eigen huis, een tweepersoonsbed, een pak? Als frontman van Wild Smiles wil je @#$%! toch geen apenpakkie an?! Ondertussen heeft hij ook weinig geluk bij de meisjes: zij begrijpen hem niet of zien hem sowieso al niet staan omdat ie geen auto heeft. Kortom, het leven is niet eerlijk, maar gelukkig levert dat genoeg teenage angst op voor een album vol Nirvana-riffjes.

Art Official Age / Plectrumelectrum

Twintig jaar geleden stonden ze als kemphanen tegenover elkaar, Prince en Warner Music. De lucht is geklaard en bij de slavendrijvers van weleer (zijn eigen woorden) brengt Prince zijn nieuwe album uit en dat van spin-off 3rdEyeGirl. Ondanks de wanstaltige start – goedkope dance die probeert aan te haken bij de samenwerking tussen Chic en Daft Punk, maar jammerlijk faalt – is Art Official Age een aardig album geworden. Prince grijpt terug naar zijn volle geluid van eind jaren tachtig en begin jaren negentig: luister naar Clouds, U Know en The Gold Standard en geniet.

Soused

Scott Walker doopt zijn schrijfveer in de gitzwarte inktpot die Sunn O))) heet. Dat, beste mensen, klonk als het beste idee ooit bij de aankondiging van Soused. De Amerikaanse metalband is gespecialiseerd in massieve, hoogst fysieke gitaardrones – dat lijkt een vruchtbare bodem voor Walkers vocale expressie. Gelukkig klinkt het album ook precies zoals je zou verwachten.

.5: The Gray Chapter

Slipknot is een van de weinige nieuwerwetse metalbands met status. Hoewel ze de façade van olievaten en maskers blijkbaar nodig hebben, wordt daarachter wel degelijk goed gemusiceerd. Bovendien bleek nog eens hoe menselijk de band was toen bassist Paul Gray in 2010 overleed. Het zooitje ongeregeld was een echte vriendenclub, die twijfelde of ze nog door wilde gaan. En toen verliet in 2013 ook drummer Joey Jordison nog eens de band.

The Best Day

Zo langzaamaan blijft het beroemde adagium dat wijlen John Peel steevast op zijn favoriete band The Fall losliet (‘altijd hetzelfde, altijd anders’) ook prima plakken op het werk van de 56-jarige zanger en indiegitaargod Thurston Moore. Want of je nu een willekeurige plaat van Sonic Youth (het al jaren op het droge liggende moederschip), de debuutplaat van Chelsea Light Moving (de band waarmee Moore vorig jaar opdook) of een van zijn soloalbums opzet (over zijn blackmetal-‘supergroep’ Twilight durf ik geen uitspraken te doen), je herkent zijn signature sound – een combinatie van songstructuur, gitaargeluid en licht jengelende zangmelodie – subiet. En steeds doet ie ‘t nét even anders.

Fall Together Again

Mag ik een teiltje? Andy Burrows heeft met Fall Together Again, zijn tweede soloalbum onder eigen naam, een plaat gemaakt die zó zoetsappig is dat zelfs Willy Wonka een vies gezicht zou trekken. Hij zal het vast heel oprecht bedoelen en zo, maar stiekem hoop ik dat Burrows over een jaar bekent dat het een grote grap was. Got you!

Dude Incredible

Ik wed dat u van dit vijfde album van Shellac niet veel recensies bent tegengekomen. Het powertrio rond producer/muzikant/provocateur Steve Albini doet namelijk niet aan promo-exemplaren voor de pers. Sowieso houden de heren zich verre van ingesleten commerciële ‘conventies’ of handreikingen aan volk dat volgens hen niks te zoeken heeft in het Shellac-universum. Geen gastenlijsten of toegiften bij concerten dus, geen merchandise, geen website en geen Spotify. Integer tot op het bot en what you see is what you get.

Super Critical

Na het typische hitbanddebuut We Started Nothing (drie kneiters en een wagonlading overbodige vullers) en de alle kanten opschietende en niks rakende opvolger Sounds From Nowhereville kun je alles verwachten van The Ting Tings. Dat ze zich hebben omgeschoold tot een mislukte Kool & The Gang-coverband komt dus niet als een complete verrassing.

Phantom Radio

In november ziet hij Abraham. Het licht zag hij al een tijdje geleden. Mark Lanegan heeft zijn leven gebeterd, leeft gezonder en is zelfs gestopt met roken. Dat laatste is dan weer jammer voor zijn stem, die duidelijk wat minder gruizig klinkt, hoewel een mooi kraakje in de stevige openingstrack Harvest Home nog wel degelijk hoorbaar is. ‘Black is my colour’, zingt hij in dat nummer, dus ook op dat vlak lijkt er weinig veranderd. Toch kan dit album geen moment wedijveren met Bubblegum (2004) en Blues Funeral (2012), de twee platen die hij eerder onder de naam Mark Lanegan Band uitbracht.

I Forget Where We Were

Op de albumhoes kijkt Ben Howard in de camera, maar naar zijn ogen is het zoeken. Het felle licht van rechts geeft de zwart-witfoto een sinister karakter, alsof de singer-songwriter ‘s nachts op een godverlaten landweg staat terwijl een vrachtwagen snel nadert. Het portret past bij I Forget Where We Were, waarop donkere tonen de overhand hebben.

...And Star Power

Foxygen is de voorbije twee jaar populairder geworden dan goed voor hen was. Een paar maanden na het debuut volgde al een mentale breakdown en een officieel statement: sorry, we moeten even pauze nemen. Niet veel later vocht Jonathan Rado een publieke ruzie uit met het vriendinnetje (‘Yoko Ono’) van zijn bandmaat Sam France. En bij de comeback viel laatstgenoemde van het podium: gebroken been. 2013 was dus een kutjaar voor Foxygen.

Greylag

Om de zoveel jaar ontstaat er in de VS een nieuwe muzikale broedplaats met de leukste en hipste bandjes. Zo waren daar ooit Athens, Seattle en Austin, om er een paar te noemen. Sinds enige tijd heeft Portland, Oregon zich bijna moeiteloos in dat rijtje weten te voegen. Greylag is een heel fijn bandje dat mede verantwoordelijk is voor het prettige Portlandse muziekklimaat.

Tyranny

De beste platen uit het Strokes-kamp komen eigenlijk al jaren niet meer van The Strokes als band. Albert Hammonds Yours To Keep, Fabrizio Moretti’s Little Joy en ook Julian Casablancas’ Phrazes For The Young waren een stuk leuker dan Angles en Comedown Machine van The Strokes. Casablancas ging op zijn eerste soloplaat in de weer met wave, synthpop en krautrock. Het met de vijfkoppige begeleidingsband The Voidz gemaakte Tyranny is andere koek.

Backspace Unwind

Het Britse duo Lamb (zangeres Louise Rhodes en producer Andrew Barlow) brak in 1996 door met een titelloos debuutalbum, maakte daarna nog zes prima platen en ging in 2004 uit elkaar. Na een adempauze van maar liefst vijf jaar sloeg de band terug met het prachtige album 5. Nu, weer drie jaar later, is er het achtste album Backspace Unwind.

24 Karat Gold

Toch nog gerechtigheid. Verwaarloosde popliedjes uit het tijdvak 1969-1987 en twee songs uit de jaren negentig hebben van Stevie Nicks alsnog een podium gekregen. De zangeres van Fleetwood Mac, 66 jaar inmiddels, heeft ze met hulp van de producers Dave Stewart en Waddy Wachtel en een stel muzikanten gereanimeerd voor haar tiende soloalbum 24 Karat Gold – Songs From The Vault.

Our Love

‘Cant do without you cant do without you cant do without you cant do without you’. Het was hét partymantra van afgelopen zomer – je kon geen festivaltent of club binnenwandelen of je hoorde op enig moment wel Caribou voorbijkomen. Voor wie de single nog niet zat is: Dan Snaith opent er zijn zevende album (zijn derde als Caribou) Our Love mee.

The Way

Een paar jaar geleden was nieuw werk van Macy Gray groot nieuws. Dit achtste studioalbum op alweer een nieuw label verschijnt nogal stilletjes. En dat is jammer, want het is haar beste plaat in tijden.

Plowing Into The Field Of Love

Iceage is geen band van lachebekjes, dat is welbekend. De nihilistische punk en de valse praatzang van Elias Bender Rønnenfelt laten niet echt veel ruimte voor zonneschijn. Zelfs de ironie was vooralsnog ver te zoeken. Geen wonder dat de band op internet beticht werd van nazi-sympathieën. Na twee punkplaten die compleet gestript waren van elke opsmuk biedt Plowing Into The Field Of Love een muzikale koerswijziging die de band hard nodig had.

Weatherhouse

Er wordt alweer voorzichtig over een nieuw Radiohead-album gespeculeerd, berichten sijpelen door dat de band met de eerste repetities is begonnen en de plaat ergens in 2015 zal verschijnen.

You're Dead!

Geen gebrek aan belangrijke elektronica-releases dit najaar. Komt eerst de oude legende Aphex Twin met een nieuw album, niet veel later is het – op hetzelfde Warp-label – de uiterst productieve en toch ook in de buitencategorie opererende Flying Lotus die met zijn vijfde album op de proppen komt. De producer uit Los Angeles heeft inmiddels een flinke status verworven, al was het maar omdat Jan en alleman vergeefse pogingen doet om in zijn voetsporen te treden. Met ieder nieuw album blijft FlyLo ze een paar stappen voor.

Legao

Erlend Øye, helft van Kings Of Convenience en brein achter The Whitest Boy Alive, doet het weer eens een keer onder eigen naam. Het is inmiddels elf jaar geleden dat zijn solodebuut Unrest verscheen en sindsdien heeft de 38-jarige Noor in al zijn verschijningsvormen talloze malen ons land aangedaan. De kiem voor Legao werd zelfs gelegd in Nederland, waar Øye zich tijdens een soloshow liet begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjálmar.

Deep Sleep

Je moet het als band een beetje spannend houden, zo’n beschrijving van je nieuwe plaat. Zeker als het alweer je zesde is. Deep Sleep van The Datsuns is niet zomaar een album. Nee, volgens de bandleden is het een ‘experiment in ruimte en tijd’. Ruimte, omdat de heren Datsun zich verspreid hebben, met leden in Zweden, Engeland en Nieuw-Zeeland. Tijd, omdat het album binnen tien dagen af moest zijn. Het resultaat van dit experiment? Toch weer zomaar een album.

Cosmic Logic

Al drie albums lang combineert het echtpaar Indra Dunis en Aaron Coyne de Motorik-variant van de krautrock (denk aan Can, Neu, Kraftwerk) met de rafelige esthetiek van de Amerikaanse indierock. Vanaf het ongepolijste debuut Imaginary Falcons (2009) bewegen hun platen zich gestaag in de richting van een professioneler en toegankelijker geluid, met het moddervet groovende Lucifer als hoogtepunt.

Everything Will Be Alright In The End

Over een grillige carrière gesproken. Twintig jaar geleden debuteerde Weezer met de ultieme collegerockplaat, het titelloze blauwe album. Het gigantische succes beviel de labiele voorman Rivers Cuomo allerminst en twee jaar later pleegde hij op schitterende wijze commerciële zelfmoord met het rauwe Pinkerton. En toen was het vijf jaar stil. Sinds 2001 is Weezer bij vlagen erg productief – tussen 2008 en 2010 alleen al drie albums en een compilatie – maar de kwaliteit wisselt en Cuomo lijkt nog altijd een haat-liefde-verhouding te hebben met het klassieke Weezer-geluid van 1994. Tot nu?

Playland

Zou Johnny Marr net als zijn tijdgenoten van de Ierse iPhone-band ook wel eens twijfelen of hij nog wel relevant genoeg is? Luisterend naar zijn tweede soloalbum – het solowerk met The Healers uit 2003 buiten beschouwing gelaten – lijkt me dat niet. Onbevangen strooit de oud-Smiths-gitarist op Playland met scherpe gitaarliedjes die hij zelf als ‘songs that move at the speed of life’ omschrijft.

Allemansplein

Na een jaartje vrijaf is De Dijk weer terug. Afgelopen april stond de band al twee keer in de HMH en de komende maanden is er een uitgebreide tournee door het land. Die valt samen met het nieuwe album Allemansplein, de verzamelaars en liveplaten niet meegeteld de twintigste in de rij.

Tomorrow's Modern Boxes

Verrassing één. Juist op het moment dat de hele wereld wachtte op een aankondiging over de nieuwe Radiohead (de heren schijnen in de studio bezig te zijn) bracht Thom Yorke uit het niets de opvolger van The Eraser uit. Geen gewone release: via BitTorrent werden alle boze obstakels tussen artiest en luisteraar omzeild. En dat scheelt: voor nog geen vijf euro zet je Tomorrow’s Modern Boxes op je harde schijf. Waarmee verrassing twee ook binnen is.

Welcome Back Wolf

De wolf Shaking Godspeed is terug. Maar dan wel als een wolf in schaapskleren. Want de Gelderse band weet al drie platen lang de gemoederen goed bezig te houden. Awe was het traditionele debuutalbum, Hoera zocht al iets meer het experiment. Derdeling Welcome Back Wolf gaat daarin nog verder.

Carry On The Grudge

‘I’m a hurricane’, zingt Jamie T in Limits Lie, de openingstrack van Carry On The Grudge. Een bewering die we enkele jaren terug zonder morren geaccepteerd zouden hebben: Jamie bewees op zijn debuut Panic Prevention het brutaalste ventje van Londen en omstreken te zijn.

Encyclopedia

Ik vraag me af met welk gevoel Jonathan Pierce en Jacob Graham hun derde Drums-plaat uitbrengen. Met de regelmaat van een strak geregisseerde talentenjacht vielen er de afgelopen jaren namelijk bandleden af: gitarist Adam Kessler hield het na het debuutalbum voor gezien en na opvolger Portamento was ook drummer Connor Hanwick er klaar mee.

Different Shades Of Blue

Joe Bonamassa houdt er een enorme productie op na. Different Shades Of Blue is alweer zijn zesde (!) release van 2014. Maar wel zijn eerste studioalbum met nieuw materiaal in twee jaar. Een plaat om serieus te nemen dus. Hij trok zich er geruime tijd voor terug in Nashville met diverse co-writers.

Wonder Where We Land

Heel makkelijk had Aaron Jerome het zichzelf niet gemaakt met zijn album SBTRKT uit 2011. Het mysterieuze sfeertje dat de gemaskerde man met zijn vaste maatje Sampha wist neer te zetten, kon de critici goed bekoren. Zij zetten het album massaal in hun jaarlijstjes als teken van hun exquise smaak. Geen muziek waar je een miljoenenpubliek mee trekt, maar sterke en verfijnde elektronische huisvlijt. Zo’n hoge lat is lastig te overtreffen, laat staan te evenaren, en toch lukt het SBTRKT op Wonder Where We Land.

Hozier

De Ierse nieuwkomer Hozier scoorde met zijn debuutsingle in een paar landen een nummer 1-hit. Vreemd genoeg bleef Nederland ver achter, want Take Me To Church – over misstanden in de Katholieke kerk en voorzien van een controversiële clip tegen homohaat – is een machtig mooi nummer. ‘My church offers no absolution / She tells me, ‘Worship in the bedroom’ / The only heaven I'll be sent to is when I'm alone with you.’

Shaken

Allergisch voor pedalsteelgitaarwerk? Laat ze dan maar zitten, de resterende 186 woorden van deze recensie. Alt.country-muzikante Maggie Björklund is een pedalsteelgitariste en steekt dat niet onder stoelen of banken. Maar de Deense doet ook op haar tweede album Shaken niet aan overdreven exhibitionisme. Ze werkte met onder anderen Jack White en de beleidsbepalende mannen van Calexico.

Singer's Grave - A Sea Of Tongues

Hergebruik. Uitstekende zaak. Artistiek gezien kan het echter wel eens verkeerd uitpakken. Dat was bijvoorbeeld het geval toen singer-songwriter Will Oldham aka Bonnie Prince Billy in Nashville voor Sings Greatest Palace Music eerder werk van zijn hand opnieuw opnam. En glad streek. Het resultaat was een vreselijk recyclingdebacle. Voor Singer’s Grave - A Sea Of Tongues, zijn twaalfde soloalbum, heeft Bonnie ‘Prince’ Billy zeven liedjes van het sobere, sombere en prachtige album Wolfroy Goes To Town meer body gegeven zonder in esthetisch opzicht brokken te maken.

Strut

Weinig artiesten hebben zo’n regelmatige carrière als Lenny Kravitz. Sinds zijn debuut Let Love Rule uit 1989 wist hij met ieder album altijd wel een hit te scoren. Twee jaar geleden nog met een slimme Avici-remix van Superlove. Ook live is de inmiddels 50-jarige New Yorker altijd goed voor volle zalen en een opwindende show. De komende maanden viert hij zijn 25-jarig jubileum met een uitgebreide wereldtournee, die hem op 19 november naar de Ziggo Dome voert. Uiteraard is er ook een nieuw album, zijn tiende om precies te zijn.

Too Bright

Vergeet de Perfume Genius van Learning (2010) en Put Your Back N 2 It (2012). Om te begrijpen op welk punt in zijn carrière Mike Hadreas is aanbeland, moet je deze plaat de ruimte geven om zonder de last van verwachtingen in te zinken. De Amerikaan die zich als geen ander durft bloot te geven in zijn muziek, met zijn homoseksualiteit en daarbij behorende strubbelingen als voorname inspiratiebron, heeft met Too Bright een transitieplaat gemaakt.

Television Man

Even op glad ijs: als Kurt Cobain nog leefde, zou ie fan zijn van Naomi Punk. Op de manier waarop ie ook fan was van The Jesus Lizard, Melvins, Pixies en Daniel Johnston. Acts die op geheel eigen (lees: dwarse) voorwaarden, vaak met simpele middelen en beperkte muzikale vaardigheden, maar altijd met blinde overtuiging hun visie op pop- en rockmuziek vormgaven. Of nee, de rockmuziek heruitvonden. Punk, maar dan anders en dik tien jaar later. Zoekend, ontregelend, luidruchtig.

Sukierae

Jeff Tweedy begon in de jaren nul tussen de bedrijven van zijn groep Wilco door een bescheiden nevencarrière met korte solotournees door Noord-Amerika, waarop de nurks aangelegde voorman zich en passant ontpopte als een onvermoede causeur. Nu pakt hij het eindelijk eens wat grootser aan met niet alleen een serie optredens in Europa, maar vooral ook door voor de dag te komen met een bewerkelijk in elkaar gestoken album. In een lange aanloop naar de verschijningsdatum premieerde de verstokte indierocker liefst twee maanden lang elke week op internet een nummer van Sukierae, dat met twintig liedjes en een speelduur van ruim zeventig minuten gerust een mer à boire mag heten.

At Best Cuckold

Vier jaar was het stil rond Avi Buffalo, vier tieners uit Long Beach, Californië die in 2010 debuteerden met een even onbevangen als grillig gitaarplaatje. Moe van het toeren stortte frontman Avigdor Zahner-Isenberg (nu 23) zich op sessie- en productiewerk en ging even terug naar de schoolbanken. At Best Cuckold is feitelijk een soloplaat die hij met behulp van bevriende muzikanten in een periode van drie jaar in elkaar zette.

Worship The Sun

Even geleden in het repetitiehok van Allah-Las: ‘Zullen we die mannen van OOR anders eens flink voor paal zetten?’ Net toen we hadden geschreven dat de band zich muzikaal nauwkeurig beperkt tot de periode 1963-1966 hoorden we bij liveshows de latere folkrevival terug. Fraai is dat. Het waren liedjes van Worship The Sun, zo blijkt nu.

Adrian Thaws

O jee, een artiest die zijn album naar zijn geboortenaam vernoemt, voor je het weet tik je het übercliché 'zijn meest persoonlijke album tot nu toe'. Dat gaan we dus niet doen bij Adrian Thaws, waarop Tricky koos voor een breed scala aan gastzangers.

This Is All Yours

Volgens mij flikte tot 2012 alleen Radiohead het: met onorthodoxe, soms zelfs tamelijk complexe popmuziek een lieveling van de verzamelde pers én een verrassend groot publiek worden. 2012 was evenwel het jaar van An Awesome Wave, het debuut van vier Engelse übernerds die zich de arty bandnaam Alt-J hadden aangemeten. Een plaat die niemand had zien aankomen, maar die het jaar 2012 tot aan de eindejaarslijstjes zou beheersen. Alt-J had de ‘Radiohead-formule’ gekraakt, zo leek het. Hun muziek was intelligent en oorspronkelijk en zat vol ritmische en vocale trucjes, maar nooit for the sake of it en altijd organisch, verfijnd en toegankelijk. Kunst in handen van Alt-J was transparante kunst. Inmiddels zijn we twee jaar verder, is het nog altijd stil rond Radiohead en pakt Alt-J door, zij het met één bandlid (bassist Gwil Sainsbury) minder.

Lullaby And... The Ceaseless Roar

Robert Plant wist Jimmy Page inmiddels tot wanhoop te drijven door koppig te blijven weigeren Led Zeppelin nieuw leven in te blazen. Afgaande op het historische reünie-optreden in Londen zeven jaar terug laat de beweegreden zich raden, want hij moet zich gedurende die ellenlange instrumentale passages stierlijk hebben staan vervelen.

Songs Of Innocence

U2 en Apple hebben elkaar weer gevonden. Samen vormen ze de perfecte combinatie van moderne popmuziek en gadgetcultuur: gladjes, gepolijst, meesters in mooie praatjes, van het eigen gelijk overtuigd en mooi. En belangrijk: volstrekt zielloos.

World On Fire

Er zijn hele volksstammen die vinden dat rockmuziek zo bedoeld is: vlezige riffs, een snerpende rockstrot en weinig subtiele beukritmes in een vlekkeloze productie.

The Physical World

Het Canadese duo Death From Above 1979 was net zo snel weer verdwenen als dat ze er tien jaar geleden – schijnbaar uit het niets – ineens was. Het geluid van Jesse F. Keeler (bas, synthesizer, zang) en Sebastien Grainger (zang, drums) was ten tijde van hun door een paar EP’s voorafgegane debuutalbum You’re A Woman, I’m A Machine (2004) een licht ontvlambare mix van punk, dance, metal, noise en pop.

El Pintor

Of het goed of slecht nieuws is mag iedereen zelf bepalen, maar dat er vier jaar zat tussen het vorige (titelloze) Interpol-album en El Pintor hoor je eigenlijk nergens aan af. En dat terwijl die vorige plaat ook al nauwelijks nieuwe ontwikkelingen liet horen ten opzichte van het dááraan voorafgaande Our Love To Admire (2007).

Syro

Oké, hij schrijft geen hits meer. Hij maakt geen nieuwe vrienden. Hij slaat geen nieuwe wegen in. Hij weet van geen ophouden, waardoor het idee soms wat zoekt raakt in de mêlee van indrukken. Hij laat ons niet zwelgen in nostalgie (zoals op de Analord-reeks). Hij doet maar één Satie (zoals op Drukqs). Hij is niet opeens gaan zingen. Hij doet niks wat je niet van hem verwacht. Maar jeetje, wat zijn we blij dat hij er weer is. Niemand doet wat hij doet beter.

Heaven After Midnight

Je hebt artiesten die overlopen van het talent, die voor het succes geboren zijn en bij wie alles steeds op het goede moment op de juiste plaats lijkt te vallen. Er zijn er ook waarbij er steeds iets anders aan de hand lijkt te zijn. Willem Bijkerk, die zich – naar een van zijn helden – omdoopte tot Waylon, lijkt voorlopig tot de laatste categorie te behoren.

The Fire Inside

Luke Sital-Singh ziet eruit als een lieve, gevoelige jongen en zo klinkt zijn muziek ook. De 26-jarige Brit, met drie sterke EP’s en de goedkeuring van de BBC op zak, bevestigt met zijn debuutalbum The Fire Inside wat we al lang wisten: dit is niet domweg het zoveelste geinige singer-songwritertje.

Ryan Adams

Vaak wat anders, altijd dezelfde. De constante factor in het muzikantenbestaan van Ryan Adams is dat hij geen man is die jaar in, jaar uit hetzelfde kunstje doet. De nu 39-jarige Amerikaan geeft zijn grillige carrière, met onder meer alt.country, new wave en punk, een nieuwe wending met Ryan Adams, een afwisselend, rock- en popgeoriënteerd album.

Brill Bruisers

Aanstekelijk knalt Brill Bruisers, het openings- en titelnummer van de nieuwe plaat van The New Pornographers, er meteen ouderwets fijn in. Na vier jaar is de Canadese band, die tegen zijn zin in vaak wordt aangeduid als supergroep, terug met hun zesde album Brill Bruisers.

Where Neon Goes To Die

Tien jaar geleden verscheen The Body Gave You Everything, het debuut van Magnus, een samenwerkingsverband tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman (dEUS) en techno-dj/producer CJ Bolland. Het leverde een groovy synthese van house, techno, pop, electro, breakbeat, drum ‘n’ bass, rock en opvallend ouderwets knallende funk op.

Tied To A Star

Dinosaur Jr. lijkt de laatste jaren onvermoeibaar maar staat even op non-actief, dus waagt slackerkoning J. Mascis zich aan een tweede soloplaat, na het fraaie Several Shades Of Why uit 2011. Nou, wat denk je? Tied To A Star klinkt grotendeels hetzelfde natuurlijk.

Alarms In The Heart

De mannen van Dry The River zijn betere sfeermakers dan songschrijvers. Alarms In The Heart vertoont veel overeenkomsten met debuut Shallow Bed: het is een gevarieerd en uitbundig gearrangeerd album, maar échte hoogtepunten, nummers die je dagenlang achtervolgen, staan er niet op.