OOR Albums overzicht

Primus & The Chocolate Factory

Al een jaar of tien (en voor die tijd ook al) gedragen Tim Alexander en Jay Lane zich als de weermannetjes van Primus. Als de ene gaat, komt de ander en als de ander gaat, komt de ene terug. We zijn op het punt beland dat Tim Alexander de drumstokjes wederom heeft overgenomen, waardoor Primus nu een album uitbrengt in de formatie waarmee ooit ook Frizzle Fry, Sailing The Seas Of Cheese, Pork Soda en Tales From The Punchbowl werden opgenomen.

Melody Road

I’m A Believer, Sweet Caroline, Cherry Cherry, Cracklin’ Rosie... Neil Diamond heeft met menig compositie bijgedragen aan de swingende soundtrack van het leven van babyboomers. Helaas staat op Diamonds 39ste album Melody Road geen enkel nummer dat dezelfde impact heeft als die gouwe ouwen.

Always Tomorrow

Chris Peden heeft moeite met de grotemensenwereld. Een eigen huis, een tweepersoonsbed, een pak? Als frontman van Wild Smiles wil je @#$%! toch geen apenpakkie an?! Ondertussen heeft hij ook weinig geluk bij de meisjes: zij begrijpen hem niet of zien hem sowieso al niet staan omdat ie geen auto heeft. Kortom, het leven is niet eerlijk, maar gelukkig levert dat genoeg teenage angst op voor een album vol Nirvana-riffjes.

Art Official Age / Plectrumelectrum

Twintig jaar geleden stonden ze als kemphanen tegenover elkaar, Prince en Warner Music. De lucht is geklaard en bij de slavendrijvers van weleer (zijn eigen woorden) brengt Prince zijn nieuwe album uit en dat van spin-off 3rdEyeGirl. Ondanks de wanstaltige start – goedkope dance die probeert aan te haken bij de samenwerking tussen Chic en Daft Punk, maar jammerlijk faalt – is Art Official Age een aardig album geworden. Prince grijpt terug naar zijn volle geluid van eind jaren tachtig en begin jaren negentig: luister naar Clouds, U Know en The Gold Standard en geniet.

Soused

Scott Walker doopt zijn schrijfveer in de gitzwarte inktpot die Sunn O))) heet. Dat, beste mensen, klonk als het beste idee ooit bij de aankondiging van Soused. De Amerikaanse metalband is gespecialiseerd in massieve, hoogst fysieke gitaardrones – dat lijkt een vruchtbare bodem voor Walkers vocale expressie. Gelukkig klinkt het album ook precies zoals je zou verwachten.

.5: The Gray Chapter

Slipknot is een van de weinige nieuwerwetse metalbands met status. Hoewel ze de façade van olievaten en maskers blijkbaar nodig hebben, wordt daarachter wel degelijk goed gemusiceerd. Bovendien bleek nog eens hoe menselijk de band was toen bassist Paul Gray in 2010 overleed. Het zooitje ongeregeld was een echte vriendenclub, die twijfelde of ze nog door wilde gaan. En toen verliet in 2013 ook drummer Joey Jordison nog eens de band.

The Best Day

Zo langzaamaan blijft het beroemde adagium dat wijlen John Peel steevast op zijn favoriete band The Fall losliet (‘altijd hetzelfde, altijd anders’) ook prima plakken op het werk van de 56-jarige zanger en indiegitaargod Thurston Moore. Want of je nu een willekeurige plaat van Sonic Youth (het al jaren op het droge liggende moederschip), de debuutplaat van Chelsea Light Moving (de band waarmee Moore vorig jaar opdook) of een van zijn soloalbums opzet (over zijn blackmetal-‘supergroep’ Twilight durf ik geen uitspraken te doen), je herkent zijn signature sound – een combinatie van songstructuur, gitaargeluid en licht jengelende zangmelodie – subiet. En steeds doet ie ‘t nét even anders.

Fall Together Again

Mag ik een teiltje? Andy Burrows heeft met Fall Together Again, zijn tweede soloalbum onder eigen naam, een plaat gemaakt die zó zoetsappig is dat zelfs Willy Wonka een vies gezicht zou trekken. Hij zal het vast heel oprecht bedoelen en zo, maar stiekem hoop ik dat Burrows over een jaar bekent dat het een grote grap was. Got you!

Dude Incredible

Ik wed dat u van dit vijfde album van Shellac niet veel recensies bent tegengekomen. Het powertrio rond producer/muzikant/provocateur Steve Albini doet namelijk niet aan promo-exemplaren voor de pers. Sowieso houden de heren zich verre van ingesleten commerciële ‘conventies’ of handreikingen aan volk dat volgens hen niks te zoeken heeft in het Shellac-universum. Geen gastenlijsten of toegiften bij concerten dus, geen merchandise, geen website en geen Spotify. Integer tot op het bot en what you see is what you get.

Super Critical

Na het typische hitbanddebuut We Started Nothing (drie kneiters en een wagonlading overbodige vullers) en de alle kanten opschietende en niks rakende opvolger Sounds From Nowhereville kun je alles verwachten van The Ting Tings. Dat ze zich hebben omgeschoold tot een mislukte Kool & The Gang-coverband komt dus niet als een complete verrassing.

Phantom Radio

In november ziet hij Abraham. Het licht zag hij al een tijdje geleden. Mark Lanegan heeft zijn leven gebeterd, leeft gezonder en is zelfs gestopt met roken. Dat laatste is dan weer jammer voor zijn stem, die duidelijk wat minder gruizig klinkt, hoewel een mooi kraakje in de stevige openingstrack Harvest Home nog wel degelijk hoorbaar is. ‘Black is my colour’, zingt hij in dat nummer, dus ook op dat vlak lijkt er weinig veranderd. Toch kan dit album geen moment wedijveren met Bubblegum (2004) en Blues Funeral (2012), de twee platen die hij eerder onder de naam Mark Lanegan Band uitbracht.

I Forget Where We Were

Op de albumhoes kijkt Ben Howard in de camera, maar naar zijn ogen is het zoeken. Het felle licht van rechts geeft de zwart-witfoto een sinister karakter, alsof de singer-songwriter ‘s nachts op een godverlaten landweg staat terwijl een vrachtwagen snel nadert. Het portret past bij I Forget Where We Were, waarop donkere tonen de overhand hebben.

...And Star Power

Foxygen is de voorbije twee jaar populairder geworden dan goed voor hen was. Een paar maanden na het debuut volgde al een mentale breakdown en een officieel statement: sorry, we moeten even pauze nemen. Niet veel later vocht Jonathan Rado een publieke ruzie uit met het vriendinnetje (‘Yoko Ono’) van zijn bandmaat Sam France. En bij de comeback viel laatstgenoemde van het podium: gebroken been. 2013 was dus een kutjaar voor Foxygen.

Greylag

Om de zoveel jaar ontstaat er in de VS een nieuwe muzikale broedplaats met de leukste en hipste bandjes. Zo waren daar ooit Athens, Seattle en Austin, om er een paar te noemen. Sinds enige tijd heeft Portland, Oregon zich bijna moeiteloos in dat rijtje weten te voegen. Greylag is een heel fijn bandje dat mede verantwoordelijk is voor het prettige Portlandse muziekklimaat.

Tyranny

De beste platen uit het Strokes-kamp komen eigenlijk al jaren niet meer van The Strokes als band. Albert Hammonds Yours To Keep, Fabrizio Moretti’s Little Joy en ook Julian Casablancas’ Phrazes For The Young waren een stuk leuker dan Angles en Comedown Machine van The Strokes. Casablancas ging op zijn eerste soloplaat in de weer met wave, synthpop en krautrock. Het met de vijfkoppige begeleidingsband The Voidz gemaakte Tyranny is andere koek.

Backspace Unwind

Het Britse duo Lamb (zangeres Louise Rhodes en producer Andrew Barlow) brak in 1996 door met een titelloos debuutalbum, maakte daarna nog zes prima platen en ging in 2004 uit elkaar. Na een adempauze van maar liefst vijf jaar sloeg de band terug met het prachtige album 5. Nu, weer drie jaar later, is er het achtste album Backspace Unwind.

24 Karat Gold

Toch nog gerechtigheid. Verwaarloosde popliedjes uit het tijdvak 1969-1987 en twee songs uit de jaren negentig hebben van Stevie Nicks alsnog een podium gekregen. De zangeres van Fleetwood Mac, 66 jaar inmiddels, heeft ze met hulp van de producers Dave Stewart en Waddy Wachtel en een stel muzikanten gereanimeerd voor haar tiende soloalbum 24 Karat Gold – Songs From The Vault.

Our Love

‘Cant do without you cant do without you cant do without you cant do without you’. Het was hét partymantra van afgelopen zomer – je kon geen festivaltent of club binnenwandelen of je hoorde op enig moment wel Caribou voorbijkomen. Voor wie de single nog niet zat is: Dan Snaith opent er zijn zevende album (zijn derde als Caribou) Our Love mee.

The Way

Een paar jaar geleden was nieuw werk van Macy Gray groot nieuws. Dit achtste studioalbum op alweer een nieuw label verschijnt nogal stilletjes. En dat is jammer, want het is haar beste plaat in tijden.

Plowing Into The Field Of Love

Iceage is geen band van lachebekjes, dat is welbekend. De nihilistische punk en de valse praatzang van Elias Bender Rønnenfelt laten niet echt veel ruimte voor zonneschijn. Zelfs de ironie was vooralsnog ver te zoeken. Geen wonder dat de band op internet beticht werd van nazi-sympathieën. Na twee punkplaten die compleet gestript waren van elke opsmuk biedt Plowing Into The Field Of Love een muzikale koerswijziging die de band hard nodig had.

Weatherhouse

Er wordt alweer voorzichtig over een nieuw Radiohead-album gespeculeerd, berichten sijpelen door dat de band met de eerste repetities is begonnen en de plaat ergens in 2015 zal verschijnen.

You're Dead!

Geen gebrek aan belangrijke elektronica-releases dit najaar. Komt eerst de oude legende Aphex Twin met een nieuw album, niet veel later is het – op hetzelfde Warp-label – de uiterst productieve en toch ook in de buitencategorie opererende Flying Lotus die met zijn vijfde album op de proppen komt. De producer uit Los Angeles heeft inmiddels een flinke status verworven, al was het maar omdat Jan en alleman vergeefse pogingen doet om in zijn voetsporen te treden. Met ieder nieuw album blijft FlyLo ze een paar stappen voor.

Legao

Erlend Øye, helft van Kings Of Convenience en brein achter The Whitest Boy Alive, doet het weer eens een keer onder eigen naam. Het is inmiddels elf jaar geleden dat zijn solodebuut Unrest verscheen en sindsdien heeft de 38-jarige Noor in al zijn verschijningsvormen talloze malen ons land aangedaan. De kiem voor Legao werd zelfs gelegd in Nederland, waar Øye zich tijdens een soloshow liet begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjálmar.

Deep Sleep

Je moet het als band een beetje spannend houden, zo’n beschrijving van je nieuwe plaat. Zeker als het alweer je zesde is. Deep Sleep van The Datsuns is niet zomaar een album. Nee, volgens de bandleden is het een ‘experiment in ruimte en tijd’. Ruimte, omdat de heren Datsun zich verspreid hebben, met leden in Zweden, Engeland en Nieuw-Zeeland. Tijd, omdat het album binnen tien dagen af moest zijn. Het resultaat van dit experiment? Toch weer zomaar een album.

Cosmic Logic

Al drie albums lang combineert het echtpaar Indra Dunis en Aaron Coyne de Motorik-variant van de krautrock (denk aan Can, Neu, Kraftwerk) met de rafelige esthetiek van de Amerikaanse indierock. Vanaf het ongepolijste debuut Imaginary Falcons (2009) bewegen hun platen zich gestaag in de richting van een professioneler en toegankelijker geluid, met het moddervet groovende Lucifer als hoogtepunt.

Everything Will Be Alright In The End

Over een grillige carrière gesproken. Twintig jaar geleden debuteerde Weezer met de ultieme collegerockplaat, het titelloze blauwe album. Het gigantische succes beviel de labiele voorman Rivers Cuomo allerminst en twee jaar later pleegde hij op schitterende wijze commerciële zelfmoord met het rauwe Pinkerton. En toen was het vijf jaar stil. Sinds 2001 is Weezer bij vlagen erg productief – tussen 2008 en 2010 alleen al drie albums en een compilatie – maar de kwaliteit wisselt en Cuomo lijkt nog altijd een haat-liefde-verhouding te hebben met het klassieke Weezer-geluid van 1994. Tot nu?

Playland

Zou Johnny Marr net als zijn tijdgenoten van de Ierse iPhone-band ook wel eens twijfelen of hij nog wel relevant genoeg is? Luisterend naar zijn tweede soloalbum – het solowerk met The Healers uit 2003 buiten beschouwing gelaten – lijkt me dat niet. Onbevangen strooit de oud-Smiths-gitarist op Playland met scherpe gitaarliedjes die hij zelf als ‘songs that move at the speed of life’ omschrijft.

Allemansplein

Na een jaartje vrijaf is De Dijk weer terug. Afgelopen april stond de band al twee keer in de HMH en de komende maanden is er een uitgebreide tournee door het land. Die valt samen met het nieuwe album Allemansplein, de verzamelaars en liveplaten niet meegeteld de twintigste in de rij.

Tomorrow's Modern Boxes

Verrassing één. Juist op het moment dat de hele wereld wachtte op een aankondiging over de nieuwe Radiohead (de heren schijnen in de studio bezig te zijn) bracht Thom Yorke uit het niets de opvolger van The Eraser uit. Geen gewone release: via BitTorrent werden alle boze obstakels tussen artiest en luisteraar omzeild. En dat scheelt: voor nog geen vijf euro zet je Tomorrow’s Modern Boxes op je harde schijf. Waarmee verrassing twee ook binnen is.

Welcome Back Wolf

De wolf Shaking Godspeed is terug. Maar dan wel als een wolf in schaapskleren. Want de Gelderse band weet al drie platen lang de gemoederen goed bezig te houden. Awe was het traditionele debuutalbum, Hoera zocht al iets meer het experiment. Derdeling Welcome Back Wolf gaat daarin nog verder.

Carry On The Grudge

‘I’m a hurricane’, zingt Jamie T in Limits Lie, de openingstrack van Carry On The Grudge. Een bewering die we enkele jaren terug zonder morren geaccepteerd zouden hebben: Jamie bewees op zijn debuut Panic Prevention het brutaalste ventje van Londen en omstreken te zijn.

Encyclopedia

Ik vraag me af met welk gevoel Jonathan Pierce en Jacob Graham hun derde Drums-plaat uitbrengen. Met de regelmaat van een strak geregisseerde talentenjacht vielen er de afgelopen jaren namelijk bandleden af: gitarist Adam Kessler hield het na het debuutalbum voor gezien en na opvolger Portamento was ook drummer Connor Hanwick er klaar mee.

Different Shades Of Blue

Joe Bonamassa houdt er een enorme productie op na. Different Shades Of Blue is alweer zijn zesde (!) release van 2014. Maar wel zijn eerste studioalbum met nieuw materiaal in twee jaar. Een plaat om serieus te nemen dus. Hij trok zich er geruime tijd voor terug in Nashville met diverse co-writers.

Wonder Where We Land

Heel makkelijk had Aaron Jerome het zichzelf niet gemaakt met zijn album SBTRKT uit 2011. Het mysterieuze sfeertje dat de gemaskerde man met zijn vaste maatje Sampha wist neer te zetten, kon de critici goed bekoren. Zij zetten het album massaal in hun jaarlijstjes als teken van hun exquise smaak. Geen muziek waar je een miljoenenpubliek mee trekt, maar sterke en verfijnde elektronische huisvlijt. Zo’n hoge lat is lastig te overtreffen, laat staan te evenaren, en toch lukt het SBTRKT op Wonder Where We Land.

Hozier

De Ierse nieuwkomer Hozier scoorde met zijn debuutsingle in een paar landen een nummer 1-hit. Vreemd genoeg bleef Nederland ver achter, want Take Me To Church – over misstanden in de Katholieke kerk en voorzien van een controversiële clip tegen homohaat – is een machtig mooi nummer. ‘My church offers no absolution / She tells me, ‘Worship in the bedroom’ / The only heaven I'll be sent to is when I'm alone with you.’

Shaken

Allergisch voor pedalsteelgitaarwerk? Laat ze dan maar zitten, de resterende 186 woorden van deze recensie. Alt.country-muzikante Maggie Björklund is een pedalsteelgitariste en steekt dat niet onder stoelen of banken. Maar de Deense doet ook op haar tweede album Shaken niet aan overdreven exhibitionisme. Ze werkte met onder anderen Jack White en de beleidsbepalende mannen van Calexico.

Singer's Grave - A Sea Of Tongues

Hergebruik. Uitstekende zaak. Artistiek gezien kan het echter wel eens verkeerd uitpakken. Dat was bijvoorbeeld het geval toen singer-songwriter Will Oldham aka Bonnie Prince Billy in Nashville voor Sings Greatest Palace Music eerder werk van zijn hand opnieuw opnam. En glad streek. Het resultaat was een vreselijk recyclingdebacle. Voor Singer’s Grave - A Sea Of Tongues, zijn twaalfde soloalbum, heeft Bonnie ‘Prince’ Billy zeven liedjes van het sobere, sombere en prachtige album Wolfroy Goes To Town meer body gegeven zonder in esthetisch opzicht brokken te maken.

Strut

Weinig artiesten hebben zo’n regelmatige carrière als Lenny Kravitz. Sinds zijn debuut Let Love Rule uit 1989 wist hij met ieder album altijd wel een hit te scoren. Twee jaar geleden nog met een slimme Avici-remix van Superlove. Ook live is de inmiddels 50-jarige New Yorker altijd goed voor volle zalen en een opwindende show. De komende maanden viert hij zijn 25-jarig jubileum met een uitgebreide wereldtournee, die hem op 19 november naar de Ziggo Dome voert. Uiteraard is er ook een nieuw album, zijn tiende om precies te zijn.

Too Bright

Vergeet de Perfume Genius van Learning (2010) en Put Your Back N 2 It (2012). Om te begrijpen op welk punt in zijn carrière Mike Hadreas is aanbeland, moet je deze plaat de ruimte geven om zonder de last van verwachtingen in te zinken. De Amerikaan die zich als geen ander durft bloot te geven in zijn muziek, met zijn homoseksualiteit en daarbij behorende strubbelingen als voorname inspiratiebron, heeft met Too Bright een transitieplaat gemaakt.

Television Man

Even op glad ijs: als Kurt Cobain nog leefde, zou ie fan zijn van Naomi Punk. Op de manier waarop ie ook fan was van The Jesus Lizard, Melvins, Pixies en Daniel Johnston. Acts die op geheel eigen (lees: dwarse) voorwaarden, vaak met simpele middelen en beperkte muzikale vaardigheden, maar altijd met blinde overtuiging hun visie op pop- en rockmuziek vormgaven. Of nee, de rockmuziek heruitvonden. Punk, maar dan anders en dik tien jaar later. Zoekend, ontregelend, luidruchtig.

Sukierae

Jeff Tweedy begon in de jaren nul tussen de bedrijven van zijn groep Wilco door een bescheiden nevencarrière met korte solotournees door Noord-Amerika, waarop de nurks aangelegde voorman zich en passant ontpopte als een onvermoede causeur. Nu pakt hij het eindelijk eens wat grootser aan met niet alleen een serie optredens in Europa, maar vooral ook door voor de dag te komen met een bewerkelijk in elkaar gestoken album. In een lange aanloop naar de verschijningsdatum premieerde de verstokte indierocker liefst twee maanden lang elke week op internet een nummer van Sukierae, dat met twintig liedjes en een speelduur van ruim zeventig minuten gerust een mer à boire mag heten.

At Best Cuckold

Vier jaar was het stil rond Avi Buffalo, vier tieners uit Long Beach, Californië die in 2010 debuteerden met een even onbevangen als grillig gitaarplaatje. Moe van het toeren stortte frontman Avigdor Zahner-Isenberg (nu 23) zich op sessie- en productiewerk en ging even terug naar de schoolbanken. At Best Cuckold is feitelijk een soloplaat die hij met behulp van bevriende muzikanten in een periode van drie jaar in elkaar zette.

Worship The Sun

Even geleden in het repetitiehok van Allah-Las: ‘Zullen we die mannen van OOR anders eens flink voor paal zetten?’ Net toen we hadden geschreven dat de band zich muzikaal nauwkeurig beperkt tot de periode 1963-1966 hoorden we bij liveshows de latere folkrevival terug. Fraai is dat. Het waren liedjes van Worship The Sun, zo blijkt nu.

Adrian Thaws

O jee, een artiest die zijn album naar zijn geboortenaam vernoemt, voor je het weet tik je het übercliché 'zijn meest persoonlijke album tot nu toe'. Dat gaan we dus niet doen bij Adrian Thaws, waarop Tricky koos voor een breed scala aan gastzangers.

This Is All Yours

Volgens mij flikte tot 2012 alleen Radiohead het: met onorthodoxe, soms zelfs tamelijk complexe popmuziek een lieveling van de verzamelde pers én een verrassend groot publiek worden. 2012 was evenwel het jaar van An Awesome Wave, het debuut van vier Engelse übernerds die zich de arty bandnaam Alt-J hadden aangemeten. Een plaat die niemand had zien aankomen, maar die het jaar 2012 tot aan de eindejaarslijstjes zou beheersen. Alt-J had de ‘Radiohead-formule’ gekraakt, zo leek het. Hun muziek was intelligent en oorspronkelijk en zat vol ritmische en vocale trucjes, maar nooit for the sake of it en altijd organisch, verfijnd en toegankelijk. Kunst in handen van Alt-J was transparante kunst. Inmiddels zijn we twee jaar verder, is het nog altijd stil rond Radiohead en pakt Alt-J door, zij het met één bandlid (bassist Gwil Sainsbury) minder.

Lullaby And... The Ceaseless Roar

Robert Plant wist Jimmy Page inmiddels tot wanhoop te drijven door koppig te blijven weigeren Led Zeppelin nieuw leven in te blazen. Afgaande op het historische reünie-optreden in Londen zeven jaar terug laat de beweegreden zich raden, want hij moet zich gedurende die ellenlange instrumentale passages stierlijk hebben staan vervelen.

Songs Of Innocence

U2 en Apple hebben elkaar weer gevonden. Samen vormen ze de perfecte combinatie van moderne popmuziek en gadgetcultuur: gladjes, gepolijst, meesters in mooie praatjes, van het eigen gelijk overtuigd en mooi. En belangrijk: volstrekt zielloos.

World On Fire

Er zijn hele volksstammen die vinden dat rockmuziek zo bedoeld is: vlezige riffs, een snerpende rockstrot en weinig subtiele beukritmes in een vlekkeloze productie.

The Physical World

Het Canadese duo Death From Above 1979 was net zo snel weer verdwenen als dat ze er tien jaar geleden – schijnbaar uit het niets – ineens was. Het geluid van Jesse F. Keeler (bas, synthesizer, zang) en Sebastien Grainger (zang, drums) was ten tijde van hun door een paar EP’s voorafgegane debuutalbum You’re A Woman, I’m A Machine (2004) een licht ontvlambare mix van punk, dance, metal, noise en pop.

El Pintor

Of het goed of slecht nieuws is mag iedereen zelf bepalen, maar dat er vier jaar zat tussen het vorige (titelloze) Interpol-album en El Pintor hoor je eigenlijk nergens aan af. En dat terwijl die vorige plaat ook al nauwelijks nieuwe ontwikkelingen liet horen ten opzichte van het dááraan voorafgaande Our Love To Admire (2007).

Syro

Oké, hij schrijft geen hits meer. Hij maakt geen nieuwe vrienden. Hij slaat geen nieuwe wegen in. Hij weet van geen ophouden, waardoor het idee soms wat zoekt raakt in de mêlee van indrukken. Hij laat ons niet zwelgen in nostalgie (zoals op de Analord-reeks). Hij doet maar één Satie (zoals op Drukqs). Hij is niet opeens gaan zingen. Hij doet niks wat je niet van hem verwacht. Maar jeetje, wat zijn we blij dat hij er weer is. Niemand doet wat hij doet beter.

Heaven After Midnight

Je hebt artiesten die overlopen van het talent, die voor het succes geboren zijn en bij wie alles steeds op het goede moment op de juiste plaats lijkt te vallen. Er zijn er ook waarbij er steeds iets anders aan de hand lijkt te zijn. Willem Bijkerk, die zich – naar een van zijn helden – omdoopte tot Waylon, lijkt voorlopig tot de laatste categorie te behoren.

The Fire Inside

Luke Sital-Singh ziet eruit als een lieve, gevoelige jongen en zo klinkt zijn muziek ook. De 26-jarige Brit, met drie sterke EP’s en de goedkeuring van de BBC op zak, bevestigt met zijn debuutalbum The Fire Inside wat we al lang wisten: dit is niet domweg het zoveelste geinige singer-songwritertje.

Ryan Adams

Vaak wat anders, altijd dezelfde. De constante factor in het muzikantenbestaan van Ryan Adams is dat hij geen man is die jaar in, jaar uit hetzelfde kunstje doet. De nu 39-jarige Amerikaan geeft zijn grillige carrière, met onder meer alt.country, new wave en punk, een nieuwe wending met Ryan Adams, een afwisselend, rock- en popgeoriënteerd album.

Brill Bruisers

Aanstekelijk knalt Brill Bruisers, het openings- en titelnummer van de nieuwe plaat van The New Pornographers, er meteen ouderwets fijn in. Na vier jaar is de Canadese band, die tegen zijn zin in vaak wordt aangeduid als supergroep, terug met hun zesde album Brill Bruisers.

Where Neon Goes To Die

Tien jaar geleden verscheen The Body Gave You Everything, het debuut van Magnus, een samenwerkingsverband tussen zanger/componist/muzikant Tom Barman (dEUS) en techno-dj/producer CJ Bolland. Het leverde een groovy synthese van house, techno, pop, electro, breakbeat, drum ‘n’ bass, rock en opvallend ouderwets knallende funk op.

Tied To A Star

Dinosaur Jr. lijkt de laatste jaren onvermoeibaar maar staat even op non-actief, dus waagt slackerkoning J. Mascis zich aan een tweede soloplaat, na het fraaie Several Shades Of Why uit 2011. Nou, wat denk je? Tied To A Star klinkt grotendeels hetzelfde natuurlijk.

Alarms In The Heart

De mannen van Dry The River zijn betere sfeermakers dan songschrijvers. Alarms In The Heart vertoont veel overeenkomsten met debuut Shallow Bed: het is een gevarieerd en uitbundig gearrangeerd album, maar échte hoogtepunten, nummers die je dagenlang achtervolgen, staan er niet op.

Manipulator

We maakten ons even zorgen over veelreleaser Ty Segall. Na het akoestische Sleeper en Fuzz van zijn gelijknamige hardrockbandje – beide uit augustus 2013 – bleef het relatief lang stil rond de garagerocker uit San Francisco. Het zeventien songs tellende Manipulator maakt duidelijk waarom: het lijkt erop dat Segall eens écht de tijd heeft genomen voor een album en het resultaat is er naar.

Move On

De eeneiige tweeling Arnout en Sander Brinks (31) uit Assen heeft nogal een jaar achter de kiezen. Hun kleine culturele wereld van huiskamerconcerten en wijkcentra, louter in het noorden, beleefde dankzij hun tv-optredens als huisband in De Wereld Draait Door een amper af te remmen landelijke expansie. Hun optredens in de popzalen verkochten steevast uit en hun Excelsior-debuut Seek & Sigh (daarvoor zaten wat kleinere releases) werd een doorslaand succes. De songs daarop stonden in het teken van het opgroeien in een Christelijke omgeving en de scheiding van hun ouders. Dat zat kennelijk diep en leverde een soort conceptalbum op. Die zaken lijken psychologisch verwerkt en het opnieuw oprakelen ervan zinloos. De broers maken een ontwikkeling door in sneltreinvaart, dus is het hier tijd voor een andersoortige doorstart.

Royal Blood

't Zal wel iets met het lokale zeewater zijn, maar vooralsnog zijn er aardige parallellen te trekken tussen Royal Blood en dat ándere onstuimige jonge rockduo uit het Engelse Brighton, Blood Red Shoes. Het woordje Blood in de bandnaam bijvoorbeeld. Of het feit dat ze allebei een wall of sound optrekken die minstens een zwoegende viermansband doet vermoeden.

Arch Stanton

Onnavolgbaar, die heren van Karma To Burn. Nemen ze voorganger V op met Daniel Davies op zang, is ie alweer vertrokken voordat de plaat goed en wel uit is. Verder gaat nog steeds het gerucht dat er nummers met John Garcia (Kyuss, Vista Chino) op de plank moeten liggen.

Concrete Love

Succesvol in het eigen Engeland, vrijwel onbekend daarbuiten. Het geldt voor meer bands uit het Verenigd Koninkrijk en nadrukkelijk ook voor Courteeners, dat in het vaderland moeiteloos de grote arena’s (tienduizend-plus) weet te vullen, maar over de landsgrens niet echt potten breekt.

Alias

De ideale songlengte bestaat niet. Het ene nummer rechtvaardigt vier minuten, een ander acht of zelfs dertig, terwijl sommige liedjes het best tot hun recht komen in tachtig seconden. The Magic Numbers hebben dat nooit begrepen.

I’m Not Bossy, I’m The Boss

Laten we het gewoon maar hardop zeggen: Sinéad O’Connor was verworden tot de Ma Flodder van de popmuziek. Met als dieptepunt haar openbare contactadvertentie in 2011, waarin ze aan Jan en alleman liet weten na vier mislukte huwelijken hard op zoek te zijn naar een nieuw neukmaatje.

A Life Worth Living

Blue-eyed soulzanger Marc Broussard was hiervoor met twee albums actief bij major Atlantic, maar is nu weer beland bij een indie. Voor zijn muziek maakt het niet zoveel uit, die is even diepgeworteld en krachtig als altijd.

Pitiful Blues

We gaan terug naar 1985, het jaar dat Malcolm Holcombe zijn debuut Trademark uitbracht. Het album bleef tamelijk onopgemerkt. Ook met A Far Cry From Here uit 1994 slaagde de singer-songwriter er niet in het gewenste publiek te bereiken. Toen hij in 1996 de kans kreeg een doorbraak te forceren op een major label sloeg het noodlot toe, want door allerlei onverwachte omstandigheden kwam die kant-en-klare plaat er niet. Pas drie jaar later verscheen A Hundred Lies op een klein label en dat leverde Holcombe onder meer een viersterrenrecensie op in Rolling Stone. De terechte opmars begon. Nu, bijna dertig jaar na zijn debuut, lanceert hij zijn tiende album. En wat een plaat.

Rivals

Je bent fan van Kensington? Lees niet verder, gewoon kopen, dit Rivals. Je favoriete band delivers. Sceptisch of uitgesproken Kensington-hater? Laten we eens van gedachten wisselen over de grootste rockband van Nederland. Want ja, na het onbevangen debuut Borders – Britse postpunk meets Amerikaanse emorock – ging het snel met deze jongens. 3FM sprong aan boord, contractje bij Universal, hitproducer Niels Zuiderhoek achter de knoppen en Vultures (2012) deed festivalweides ontploffen.

L.P.1

‘Mysterieus’ is ongetwijfeld het meest gebruikte woord waarmee FKA Twigs beschreven wordt. Daarbij is het ook het beste en meest accurate woord om de deels Jamaicaanse, deels Spaans-Engelse zangeres mee te duiden.

Get Hurt

Het zal je maar gebeuren als band: genoeg krijgen van je eigen muziek. Het overkwam The Gaslight Anthem. De vier hadden geen lol meer in optreden en wilden vooral niet langer die blue-collar rockgroep uit New Jersey zijn die uit de schaduw van Bruce Springsteen probeerde te komen. Frontman Brian Fallon gooit op Get Hurt, album nummer vijf, zijn verhalende manier van liedjes schrijven volledig overboord. Geen nummers over lange autoritten in een Cadillac met de radio op standje tien of over afspraakjes met meisjes bij de rivier.

For The Recently Found Innocent

‘I live in fear of wasting time’, zingt Tim Presley alias White Fence in het bedrieglijk relaxed klinkende Fear, waarna hij zijn gitaar nonchalant het nummer uit laat galmen. Op de achtergrond de echoënde tweede stem van Ty Segall. Beide mannen kunnen muziek maken alsof de duivel hen op de hielen zit, zowel wat output betreft als qua sound. In 2012 maakten ze samen het album Hair. Op deze vijfde langspeler van White Fence slaan ze de handen wederom ineen.

They Want My Soul

Kun je twintig jaar lang blijven behoren tot de ‘redelijk goed bewaarde geheimen van de Amerikaanse indierock’? Jawel hoor. Neem Spoon, het Texaanse kwartet rond zanger/gitarist/songschrijver Britt Daniel. Acht geweldige albums leverden ze sinds medio jaren negentig af (we doen eens gek en tellen They Want My Soul alvast mee), de verzamelde pers liep er – hand in hand met het fijnproeversgilde – steevast mee weg en kijk eens waar het Spoon anno 2014 heeft gebracht, althans in ons land: samen met hun lotgenoten van Sebadoh op een London Calling-avond (!) in Paradiso, straks in november.

Trouble

Altsaxofonist Benjamin Herman weet niet van ophouden. Wat maar goed is ook, want of hij nu dwarse impro volgens het Mischa Mengelberg-model speelt of vet groovende jazz op boogaloo-basis of iets anders, het is altijd zaak om de oren te spitsen.

The Next Four Years

Lastige plaat, deze tweede langspeler van United Nations. De band zelf is nog altijd in nevelen gehuld. Op promofoto’s zien we vier bandleden met Ronald Reagan-maskers en alleen zanger Geoff Rickly (ex-Thursday en sinds kort ook frontman van No Devotion, een nieuwe band met de overgebleven leden van Lostprophets) is ‘officieel’ onderdeel van de groep. Verder heeft United Nations een wisselende samenstelling.

Angus & Julia Stone

Het Australische duo Angus & Julia Stone bracht aan het eind van het vorige decennium een paar EP’s en twee sublieme albums uit. Na het succesvolle Down The Way (2010) begon het samenwerkingsverband te knellen en stortten beiden zich op een solocarrière. De resulterende platen waren lang niet onaardig, maar deden toch vooral terugverlangen naar... Angus & Julia Stone.

The Breeze – An Appreciation Of J.J. Cale

Vorig jaar zomer overleed op 74-jarige leeftijd J.J. Cale, de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, die in de vroege jaren zeventig furore maakte met zijn fluisterstem en subtiele bluesy gitaarspel. John Weldon Cale werkte jarenlang ’s avonds als barmuzikant en overdag als studiotechnicus. In vrije uurtjes nam hij wel eens een eigen nummer op, waarbij hij zelf alle instrumenten bespeelde.

Song Reader - Twenty Songs By Beck

Beck mag een bijzonder talent zijn en het hart op de juiste plaats hebben, soms heb ik het gevoel dat zijn faam als popvernieuwer ietwat overtrokken is. Maar ere wie ere toekomt: Song Reader was een briljant concept. Het album verscheen eind 2012 uitsluitend in de vorm van een boek met sheet music, voorzien van fraai artwork. Het project had zijn oorsprong in Becks onvrede met een bladmuziekversie van Mellow Gold die hij medio jaren negentig kreeg toegestuurd. Met Song Reader nodigde Beck fans en andere geïnteresseerden uit om zijn songs louter op basis van een kale blauwdruk uit te voeren, zonder zijn eigen ‘definitieve versies’ als richtsnoer.

World Peace Is None Of Your Business

Het heeft Morrissey de laatste tijd niet echt meegezeten. De inmiddels 55-jarige zanger was vaak ziek, zwak en misselijk, moest daardoor diverse keren optredens afzeggen en leek dusdanig te kwakkelen dat een vroegtijdig einde van een imposante carrière zich plotseling leek aan te dienen. Mozza had zelf ook zo z’n twijfels, vooral wat betreft langdurige, intensieve tournees. Een nieuw album behoorde wel tot de mogelijkheden, benadrukte hij keer op keer, om vervolgens de zoveelste rerelease en zijn autobiografie op de markt te slingeren. Maar zie, tussen alle ziekenhuisbezoeken door blijkt de oude vos tijd te hebben gevonden de studio in te duiken om z’n tiende soloplaat op te nemen.

The Day’s War

De grote droom van iedere jonge band: een eerste EP maken en direct de weg naar superstardom inzetten. Het overkwam Lonely The Brave toen ze vorig jaar Backroads uitbrachten. Alle grote Britse festivals wilden de heren uit Cambridge hebben en debuutalbum The Day’s War werd uitgesteld omdat er een internationale deal met Columbia Records kwam.

Hypnotic Eye

Sommige mensen lijken amper ouder te worden. Tom Petty (63) is er zo een. Vooral muzikaal gezien dan, want zijn zestiende album Hypnotic Eye lijkt op dat vlak eerder op een vergeten klassieker uit de jaren zeventig dan op een logische stap na Mojo (2010), het eerste album van Petty dat wat ouwelullerig klonk. Niet alleen hij verkeert hier overigens in bloedvorm, het is ook een lust voor het oor om The Heartbreakers, met gitarist Mike Campbell en toetsenist Benmont Tench in de hoofdrollen, nog als jonge honden in een overigens geweldig klinkende garage los te horen gaan.

Avowed Slavery

Qua muzikale intensiteit moeten de mannen van The Icarus Line het dit jaar kansloos afleggen tegen Swans en hun nietsontziende dubbelaar To Be Kind, maar in 2013 hadden de Californiërs ‘m toch maar mooi te pakken: de medaille voor meest extreme, dynamische en furieuze plaat van het jaar.

Alvvays

Slimme zet van Alvvays om hun naam een kleine twist te geven, zodat de googlende muziekliefhebber niet elke keer stuit op artikelen die de vrouwelijke hygiëne betreffen. Twee vooruitgesnelde singles maakten nieuwsgierig naar de debuutplaat van het Canadese vijftal: Adult Diversion en Archie, Marry Me, met de prachtige regels ‘Too late to go out, too young to stay in’.

The Black Market

Zelf vinden de heren van Rise Against dat ze met The Black Market een heel nieuw pad bewandelen. Sterker nog, in een recent interview vertelt frontman Tim McIlrath dat ze deze keer niet op zoek waren naar grootse refreinen en rock sing-alongs. U kunt gerust zijn: die staan er gewoon volop op.

Shattered

Greg Cartwright kan meer dan beukrocken met The Oblivians alleen. Al sinds 2001 is de man uit Memphis ook actief met Reigning Sound, waarmee hij naast garagerock vooral vintage klinkende r&b, soul en country maakt.

John Garcia

Al in 2008 werd er een soloplaat aangekondigd van ex-Kyuss-frontman John Garcia. Het is nooit duidelijk geworden waarom deze niet verscheen. Het uitstel heeft er wel toe geleid dat Garcia twee grote namen aan zijn soloproject kon verbinden. Danko Jones pende een nummer voor de woestijnrocker (en doet dat beter dan op zijn recente eigen platen) en in His Bullet Energy is Robby Krieger van The Doors op gitaar te horen.

Souvenirs Of A Misspent Youth

Otis Gibbs heeft niet veel nodig. Zijn vrouw Amy ook niet. De old school-Americana-singer-songwriter uit Nashville verdient al een paar jaar de kost met optredens en het uitbrengen van plaatwerk. Toen diende zich echter een operatie aan. Plotseling, zo gaat het met die dingen. Gibbs moest zijn spaarcenten aanspreken om de ingreep te bekostigen. Weg opnamebudget voor plaat nummer zeven.

Pick Up The Parts

The Kevin Costners uit Nijmegen leken al snel een mooie voetnoot in de Excelsior-geschiedenis te worden. Come On In uit 2008 stond vol gitaarpopjuweeltjes en had met Laid Me Loved Me bovendien een supersingle in de spits.

Model Of You

Hielden zanger Tom Clarke en multi-instrumentalist Sam Ricketts het op hun wonderschone debuut Book Of Hours (2013) nog klein, fijn en bij vlagen subtiel dansbaar (op z’n dubsteps, that is), op deze betrekkelijk snel verschenen opvolger pakken ze de zaken een tikkie ambitieuzer aan.

Terms Of My Surrender

John Hiatt rondde het vorig jaar verschenen Mystic Pinball af met Blues Can’t Even Find Me, maar op Terms Of My Surrender heeft hij hem opeens toch flink te pakken. Niet dat de Americana-veteraan zich verlaagt tot platte bluesrock, zij het wel dat dit album in de tweede helft dreigt te bezwijken onder een stel veredelde vingeroefeningen, die er eigenlijk alleen dankzij de smaakvolle uitvoering mee door kunnen.

Jungle

Dat was natuurlijk bepaald niet mis, wat we hoorden van de nieuwste Britse sensatie Jungle. Singles The Heat, Platoon en Busy Earnin’ leken te wijzen op een groep die het midden had gevonden tussen Massive Attack en DJ Shadow in een eigentijdse variant met disco-invloeden (want dat stempel krijg je gelijk als je met zijn tweeën falset zingt).

Trouble In Paradise

Slaat die titel Trouble In Paradise op het vertrek van bandlid Ben Langmaid? Of is hij er gewoon uitgewerkt omdat mevrouw Jackson een hele andere kant op wilde? Dat mogen de interviewers uitvogelen. Uit de muziek blijkt vooral het verschil tussen debuut La Roux en dit opgeruimde album.

Chroma

Eugene McGuinness was in 2008 een piepjong Britpoptalent waar het Domino-label groot op inzette, maar zijn carrière kwam nooit écht van de grond. De laatste jaren was hij vooral te vinden als gitarist in de band van Miles Kane.

The Air Between Words

Koop dit album. Want Martyns derde en beste tot nu toe. Ziedaar mijn kortste recensie ooit. Maar goed, als lezer wil je natuurlijk weten waarom dit album van de Nederlandse, in Washington DC woonachtige producer Martijn Deijkers zo goed is.

Infinity

Wie houdt van een potje leedvermaak, moet eens een concert van Yann Tiersen bijwonen. Altijd zie je er stelletjes in concerthouding.

Liminal

‘t Is dat de monnik die de genreaanduidingen boven onze recensies zet geen eigennamen in z’n woordenschat heeft, anders was het kat in ‘t bakkie. Ja, we mogen dankbaar zijn voor James Blake.

Futurology

Wat is dat toch met die Manic Street Preachers? Elke keer als je denkt dat ze hun langste tijd wel hebben gehad en ze zelf ook naar een mogelijk einde hinten, ligt er weer een fris nieuw album. Bassist/songschrijver/bandideoloog Nicky Wire mag dan opbiechten dat hij onlangs nog een vertrek uit de band overwoog, met Futurology leveren de Welshmen gewoon weer een levenslustig werkje af.

Mutineers

Opstandelingen, experimenten. David Gray wekt, in een begeleidend schrijven, de indruk dat hij met Mutineers een duidelijk ander spoor heeft genomen dan op zijn negen voorgaande albums. De gelouterde Britse singer-songwriter heeft ditmaal eerst zijn teksten geschreven en daarna de muziek en heeft meer aandacht besteed aan zijn zang. Fans kunnen gerust zijn. Veel is er niet veranderd in muzikaal opzicht.

Isolate And Medicate

Postgrunge – zo’n muziekstijl die je liever geaborteerd had voordat hij goed en wel begon. Het is heel gemakkelijk om bands als Nickelback en Creed met de grond gelijk te maken, maar ze máken het je dan ook heel gemakkelijk. Nog zo’n band die het te makkelijk maakt is Seether.

High Life

Brian Eno staat vooral te boek als uitvinder of in ieder geval naamgever van het ambientgenre, of anders wel als producer die stadiongroepen als U2 en Coldplay nog een zweem van geloofwaardigheid meegeeft.