OOR Albums overzicht

In Het Midden Van Alles

Na een aantal zelfgeproduceerde albums heeft Bløf voor In Het Midden Van Alles een producer van buitenaf aangetrokken. JB Meijers speelde in de loop der jaren bij Eboman, Acda & De Munnik en De Dijk, en produceerde onder meer Daryll-Ann en Carice van Houten. Met een cv vol Nederlandstalige rock, gitaarpop en vernieuwende klankbeelden en een wieg die ooit in Zeeland stond is hij de geknipte coach en opnamebaas voor het gelauwerde en gelouterde viertal.

2

Je zou het bijna vergeten, maar Dave von Raven zit natuurlijk ook nog gewoon in een bandje. De immer strak in het (sixties)pak gestoken zanger/gitarist dook de laatste tijd zo vaak in een tv-programma op dat het even leek alsof de sympathieke praatjesmaker er zijn beroep van had gemaakt en The Kik naar het tweede plan was verwezen.

Indie Cindy

Altijd tricky, zo’n comebackplaat van een legendarische band die door fans, bands en pers nog altijd op handen wordt gedragen vanwege die verschrikkelijk goeie albums van decennia terug. Niet zelden loopt een dergelijke exercitie uit op een grote teleurstelling voor zowel de eigen aanhang als de beroepsmatige volgers. U voelt ‘m al aankomen, ook Indie Cindy lijkt dat lot beschoren.

Everyday Robots

Eén blik op de indrukwekkende staat van dienst van Damon Albarn en de vraag rijst waarom het zo lang heeft geduurd voordat zijn eerste officiële soloplaat het licht zag. Albarn is er de man niet naar gebaande paden te betreden. Niet met Blur, niet als (virtuele) voorman van Gorillaz en The Good The Bad & The Queen en niet in zijn vele samenwerkingen als muzikant en producer.

The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett

Eels komt nauwelijks een jaar na de gruizige indierock van Wonderful, Glorious voor de dag met The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett, dat zich beslist niet alleen vanwege de titel laat beluisteren als een verkapte soloplaat van de door het leven zo geplaagde E.

By Absence Of The Sun

Alleen het verkochte Sound City werd omgeruild voor de Sunset Sound Studio, maar verder bleef alles zoals tijdens All This Dancin’ Around (2010). Plaats delict was opnieuw Los Angeles, Greg Gordon (lang rechterhand van Dave Sardy, berucht livemixer) zat weer achter de knoppen.

Caustic Love

Door het miljoenensucces van debuutalbum These Streets en opvolger Sunny Side Up is Paolo Nutini op bescheiden wijze naar de eredivisie van de singer-songwriters gekropen. Net als James Morrison haalt hij inspiratie uit de soulplaten van zijn ouders en laat hij af en toe ook nog eens zijn gevoelige kant zien.

Do To The Beast

De fans hebben er even op moeten wachten, zestien jaar om precies te zijn, maar uiteindelijk is het er dan toch van gekomen: een nieuwe Afghan Whigs-plaat. Dezelfde aanhang kon zich afgelopen jaren natuurlijk laven aan Greg Dulli’s andere band, The Twilight Singers, maar da’s niet helemaal hetzelfde.

Amphetamine Ballads

Wat maakte bands als The Birthday Party, The Cramps en The Gun Club tot zulke revelaties? Ze kleedden rock & roll tot op het bot uit, keerden het binnenstebuiten en maakten het weer gevaarlijk. The Amazing Snakeheads uit Glasgow zijn ook van die benadering.

Soapbox

Met The Crookes uit Sheffield wil het maar niet echt lukken. Hun Britser dan Brits klinkende kitchen sink pop is toegankelijk genoeg, maar echte knallers van hits schrijven ze niet.

Built On Glass

Vorig jaar waren we nogal verkikkerd op Flume. Die Australiër had een heerlijk debuutalbum uitgebracht, waarop we ook de heer Chet Faker ontdekten. Een mate van Flume met een stem die de plak kaas was als Jamie Lidell en James Blake een dubbele boterham zouden zijn. Nu brengt de bebaarde Australiër zijn debuut Built On Glass uit, zodat we onze interesse gewoon van Flume naar Faker kunnen verleggen. Want wat is het een prachtig album.

Sky Pilots

Een nieuwe naam met bekende gezichten. Zanger Matthijs van Duijvenbode speelde in Johan en is de co-writer van Tim Knol en Douwe Bob, gitarist Robin Berlijn speelde in Fatal Flowers, Kane en bij Ellen ten Damme, terwijl drummer Kees Schaper speelt in de band bij Knol en Anne Soldaat. Jongens met een verleden dus.

Turning Rocks

Na twee platen volgezongen te hebben over zichzelf wilde de Zweedse zangeres Erika Angell, die samen met haar Canadese man Simon Angell de kern vormt van indiepopband Thus Owls, de zaken eens anders aanpakken. De gesprekken die ze had met haar oma over de plek waar ze beiden opgroeiden – het Zweedse eiland Orust – vormden de inspiratiebron voor Turning Rocks.

Wasted Years

Ze waren er maar druk mee, de heren van OFF!. Frontman Keith Morris vloog vorig jaar de wereld rond om met Flag (oud-leden van Black Flag die nummers van Black Flag spelen) op te treden en drummer Mario Rubacalba deed hetzelfde omdat zijn band Rocket From The Crypt weer bij elkaar kwam.

Elle Bandita

Even is er de angst dat de stemmige, gestylede hoesfoto een extreme makeover moet symboliseren. U weet wel, waarbij we dan van het ene cliché (de Rockchick) in het andere (iets met 'gevoelvolle' muziek en gotische sferen) vervallen. Maar dat valt reuze mee. Wél is Ryanne van Dorst inmiddels hoorbaar ouder en wijzer dan ten tijde van haar vorige album (Queen Of Fools uit 2009) en heeft ze een band achter zich waarmee ze een hoop kanten op kan. Góeie kanten vooral.

Enclosure

Over oude helden en hoe diep ze – opnieuw – kunnen zinken. En de toekomst zag er in de jaren 2004-2005 nog wel zo veelbelovend uit voor de (toen nog) Chili Peppers-gitarist, zeker nadat hij erin was geslaagd om in die periode zeven (!) soloalbums uit te brengen, waarvan Shadows Collide With People en The Will To Death zelfs bescheiden meesterwerkjes waren. Maar dat was toen.

Rented World

Met On The Impossible Past (2012) maakten The Menzingers een van de beste punkplaten van het laatste decennium. Rauwe vocalen, recht-voor-z’n-raap-teksten en heerlijke melodieën die rechtstreeks het hart van de punk- en emofan binnenkwamen.

Salad Days

‘I feel like my life’s already over,’ zingt DeMarco in het openings- en titelnummer Salad Days, waarop hij nonchalant een paar John Lennon-achtige lala’s laat volgen. Het gaat nogal eens over de worsteling met het bestaan, inclusief verwijzingen naar de dood, op DeMarco’s tweede langspeler.

Singles

Aardige new waveplaat hoor, maar u zou ze eens live moeten zien. Elk liedje zet zanger Samuel T. Herring een nieuwe Shakespeareaanse sterfscène in. Bezwete kop, power fists en meer Phil Collins-danspasjes dan in die stomme videoclip van Easy Lover – en hij bedoelt het niet eens grappig. Geen wonder dat het recente tv-debuut van Future Islands direct na de David Letterman-show een internethype werd.

Recess

Je debuutalbum uitbrengen via je online gaming-app Alien Ride zonder er verder veel aandacht aan te besteden? Interessante strategie in een tijd waarin voor de promotie van dancealbums waar reikhalzend naar wordt uitgekeken kosten noch moeite worden gespaard (Daft Punk, Boards Of Canada, Avicii). Slimme zet van Skrillex?

Himalayan

Na het charmante Baby Darling Doll Face Honey (2009) en het wat zwaarmoedige Sweet Sour (2012) klinkt Himalayan als een ambitieuze erop-of-eronder-plaat van Band Of Skulls.

Here And Nowhere Else

Ze deden het begin 2012 met Attack On Memory en doen het in 2014 doodleuk opnieuw: de eerste écht opwindende indierockplaat van het jaar afleveren. En opdat de juiste orde van grootte in acht genomen wordt: we bedoelen hier ‘opwindend’ zoals ook Nirvana en de Pixies dat waren.

Mess

‘Liars with their balls out,’ luidt de productinformatie ditmaal. Tenminste, als het aan het immer onberekenbare Amerikaanse trio zelf ligt. Gedurende de vier industrieel stampende dancetracks waarmee Mess opent (en waarbij verdrongen eightiesnamen als Front 242 en Nitzer Ebb spontaan komen binnenwaaien), liggen de zaken er inderdaad weer volstrekt anders bij dan op het relatief ingetogen WIXIW uit 2012. Maar hey, zo gaat dat bij circus Liars nu eenmaal: geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger.

Education, Education, Education & War

De Kaiser Chiefs zijn boos over de stand van zaken in Engeland – de albumtitel slaat op een speech die Tony Blair ooit gaf – maar hebben tegelijkertijd honger naar succes, zo vermeldt de bio.

The Daily Drumbeat

Tot zijn niet geringe verbazing zag toetsenist Job Roggeveen zijn gelegenheidsproject Happy Camper, waarin hij zijn liedjes liet zingen door een keur aan Nederpopartiesten uit de alternatieve hoek, uitgroeien tot een groot succes.

Tremors

Hoewel een beetje festivalganger afgelopen zomer niet om SOHN heen kon, komt de Britse producer nu pas met zijn debuutalbum. Dit heeft als resultaat dat een aantal nummers van Tremors al geruime tijd geleden bescheiden hitjes zijn geweest, of in ieder geval bekend zijn.

World Of Joy

Tien kneiters van garagerockhits-met-surftic afvuren in nog geen half uur. Het Canadese Hooded Fang deed het vorig jaar (op Gravez), het uit Minneapolis afkomstige Howler doet het nu, op de opvolger van het ook al zo fijne debuut America Give Up uit 2012.

Out Among The Stars

Johnny Cash speelde vanaf de late jaren zeventig commercieel gezien steeds minder klaar, terwijl albums uit die periode als Rockabilly Blues en Johnny 99 juist bovengemiddeld goed van kwaliteit bleken.

Songs To Soothe

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat popband Krezip de ene na de andere hit scoorde en hun albums als zoete broodjes over de toonbank vlogen.

Happiness Is…

Taking Back Sunday bestaat uit katten. Het kan niet anders, want ook de emoband uit Long Island is zo’n beetje aan z’n negende leven bezig.

Pom Pom

Ariel Pink bouwt muzikale achtbanen. 36 jaar is de beste man inmiddels, maar hij haalt nog steeds de gekste capriolen uit om zichzelf en zijn publiek (maar toch vooral zichzelf) een onvergetelijke rit te bezorgen zonder te moeten spugen van de overdaad. Dat laatste is geen geringe opgave, aangezien Pom Pom een dubbelalbum is.

Wolverines

Avalanche United, het vorige album van I Am The Avalanche, was een geweldige plaat. Vinnie Caruana (ooit zanger van emoband The Movielife) verwoordde zijn worsteling met het leven op een eerlijke en soms hartverscheurende manier, terwijl de muzikale afwisseling tussen de nummers ongekend was voor een punkband.

Lost In The Dream

Dire Straits, ha! Al sinds onze jongensjaren dansen Adam Granduciel en ik stiekem elke avond op de aalgladde Fender-licks van Mark 'baby, do the walk of life' Knopfler. Nu komen we uit de kast. Lost In The Dream refereert namelijk voortdurend aan ons dagelijks schaamvermaak.

The Silent Song

Hou je vast, uit het persbericht: 'Marike schreef de liedjes in een lemen huisje verscholen onder een oude eik.' Alsof de titel niet voldoende benadrukt dat The Silent Song puur en klein bedoeld is.

Show

Vorig jaar blikte Excelsior met de heruitgave van The More I Laugh, The Hornier Due Gets (1991) terug op het meest succesvolle album van het Haagse Hallo Venray.

The Classic

Joan Wasser aka Joan As Police Woman is de veertig inmiddels al even gepasseerd en krijgt er met het klimmen der jaren steeds meer lol in.

I Don't Understand Them At All

Wat zijn er veel veren in de reet van dit Groningse trio gestopt naar aanleiding van het naamloze debuut van net iets meer dan een jaar geleden. Songs van meestal net twee minuten over verveling, teleurstelling, ziek zijn en de grip kwijt raken, typisch punk wel.

The Take Off And Landing Of Everything

De Beatles als belangrijke inspiratiebron voor het zesde studioalbum van Elbow, die hadden we niet helemaal zien aankomen. Niet dat de elegante popsymfonietjes nu ineens voor puntige popsongs zijn ingeruild en de Noord-Engelse band met een traditionele liedjesplaat op de proppen komt, nee, de invloed van de Fab Four zit ‘m vooral in het schrijf- en opnameproces van The Take Off And Landing Of Everything.

G I R L

Is hij nou zo briljant of is hij altijd op de juiste plek? Pharrell Williams was van de partij bij Get Lucky en Blurred Lines, de twee grootste danshits van 2013. En toen moest single Happy nog komen, dat helemaal op zijn conto mocht worden geschreven en zo aanstekelijk vrolijk was dat het eigenhandig de winter buiten de deur leek te houden.

Promises Of No Man's Land

De titelsong als herkenningstune voor de uitzendingen van de Olympische Winterspelen bij de NOS heeft veel schaatsmedailles opgeleverd. Opwindende klanken die voor krachtige aanzetten zorgden, zoals ook de bandleden van Johannes Sigmond dat op dit vierde album van Blaudzun deden.

Love Letters

Ongrijpbare bands, u mag me er ‘s nachts altijd voor wakker maken (maar reken me, als het vervolgens op professionele duiding aankomt, niet af op net zulke ongrijpbare tekst). Metronomy staat overigens gewoon te boek als ‘Britse electropopband’.

Blood Red Shoes

Welcome Home, zo heten de eerste twee minuten op Blood Red Shoes’ vierde langspeler. De instrumentale ouverture voelt inderdaad als thuiskomen.

Benji

En Mark Kozelek gaat gewoon door met waar hij al jaren heel goed is: op intieme wijze verhalen over voorvallen die zijn leven raakten. Dat doet de Amerikaanse singer-songwriter (ex-Red House Painters) ook deze keer niet onder eigen naam, maar als Sun Kil Moon.

Let's Wrestle

Op de hoes is de apostrof in Let’s ergens onderweg zoekgeraakt en misschien is dat wel illustratief voor deze ietwat schlemielige Londense band rond zanger/gitarist Wesley Patrick Gonzalez. Drie albums zijn ze inmiddels op weg en Let’s Wrestle is naar eigen zeggen hun coming of age-plaat.

Atlas

Hoe moeilijk is het om in de tak van sport waar Real Estate actief is – dromerige, zweverige gitaarpop met neuzelzang – de luisteraar een heel album of optreden bij de les te houden?

Blue Film

Het is de laatste jaren gezellig druk op dat vermaledijde snijvlak van indie, r&b en elektronica. En het volk neemt bagage mee vanuit alle uithoeken: folk, avant-garde, soul en zelfs klassiek, zoals we nu meemaken met Matthew Hemerlein alias Lo-Fang.

Motivational Jumpsuit

‘Gonna have a lotta fun / Gonna hit a home run.’ En wég zijn de mannen weer, de inmiddels 56-jarige Robert Pollard (half mens, half liedjesgroothandel) voorop. Nog negentien songs te gaan en dan staat er weer een Guided By Voices-album.

The Great Scam

Admiral Freebee is het alter ego van zanger/songschrijver Tom Van Laere, die net onder de grens met Nederland opgroeide met muziek van Bob Dylan, Hank Williams en Neil Young.

Down Like Gold

Gouden Keeltjes, iedereen heeft ze tegenwoordig. De jongens en meisjes van de talentenjachten op tv, elke Beste Singer-Songwriter van Nederland, de muzikale tafelgasten bij DWDD, de zangers en zangeressen van de vele nieuwe Mumfords & Sons waarmee we dagelijks worden gestenigd en waarschijnlijk ook alle caissières bij de C1000.

Present Tense

We zijn er laat voor opgebleven, we hebben er regenachtige straten mee bewandeld en flessen whisky op geleegd, we hoorden de bel toen bezorgde vrienden langskwamen, maar hebben de deur op het slot gehouden. Niet omdat Present Tense nu zó goed is. Nee. Wild Beasts éist een dergelijke betrokkenheid van zijn luisteraar.

St. Vincent

Inzake Annie Clark bleef de term 'meesterwerk' tot dusver in de kast liggen bij OOR. Ondanks de barokke avonturen van Actor (2009) en de mooi uitgewerkte kunstacademie-indie van Strange Mercy (2011). Ooit, op een goede dag, plukken we 'm uit de kastlade.

We Both Know The Rest Is Noise

Ineens is daar eindelijk de nieuwe plaat van de Amsterdamse band Moss. Bassist Jasper Verhulst verliet de groep en zijn plek werd ingenomen door Koen van de Wardt. Nieuwe liedjes werden geschreven en opgenomen in de oefenruimte, pas in een later stadium werd producer Kalle Gustafsson-Jerneholm (Whitest Boy Alive, José González) aangetrokken.

Zoo

Dat Go Back To The Zoo een zwak heeft voor Britpop wisten we al sinds hun debuuthit Electric. Maar op hun eerste twee cd’s zochten en vonden ze hun inspiratie ook nog in de VS. Hun derde album Zoo is echter één grote ode aan de Britse popmuziek van de jaren negentig.

Morning Phase

De zes jaar die het duurde voor er een nieuwe plaat van Beck verscheen, zijn het wachten meer dan waard geweest. Zoethoudertjes tussendoor waren het in bladvorm uitgebrachte Song Reader en enkele in eigen beheer uitgegeven nummers. Nu zijn twaalfde studioalbum Morning Phase eindelijk het licht ziet, is er maar één conclusie mogelijk: Beck Hansen heeft een magistrale plaat afgeleverd.

Burn Your Love For No Witness

De Amerikaanse singer-songwriter en gitariste Angel Olsen maakte in 2012 een soloplaat met incidentele hulp. Half Way Home werd een intiem werkstuk. Voor haar tweede album Burn Your Love For No Witness riep ze de hulp in van bassist Stewart Bronaugh en drummer Josh Jaeger.

Dizzy Heights

Neil Finn maakte eind jaren tachtig, begin jaren negentig furore als de frontman van Crowded House, de Nieuw-Zeelandse gitaarpopband die van al haar generatiegenoten het dichtst bij het niveau van The Beatles kwam.

Live

Eigenlijk werd deze plaat al aangekondigd op Benjamin Hermans vorige, Café Solo. Daar stonden twee puike stukken op die live waren opgenomen in De Kring in Amsterdam. Hier staan doodleuk nog eens vijf nummers van datzelfde concert, plus twee van elders.

Emmaar

Nederlandse militairen op VN-missie in Mali zullen naar alle waarschijnlijkheid geen musici van Tinariwen tegenkomen. De Malinese woestijnbluesmannen hebben het Afrikaanse land verlaten.

Sun Structures

Het dreint en het jengelt, het draagt lederen jasjes, strakke pony's en heeft de potentie over vijf jaar als bloated focking egos uiteen te barsten. De Britse muziekpers heeft haar eilanden voor minder doen schudden van enthousiasme.

Cheatahs

Kijk, dat schiet op. Exact drie drumslagen ver in het debuutalbum van Cheatahs hebben we het complete pakket met referenties op het notitieblok staan. Beetje flauw, gelijk de etikettenprinter laten draaien, maar dit viertal uit de Londense indiehemel Camden Town vraagt er met hun overduidelijke, haast banale referenties zelf om.

Acoustic At The Ryman

De gemiddelde strekking van een recensie over een Band Of Horses-plaat van ondergetekende is al sinds Cease To Begin (2007) grofweg hetzelfde: waren ze maar verder gegaan op de zinderende indierockroute waarvoor op debuut Everything All The Time (2006) de basis werd gelegd.

Baifang

In het cd-boekje poseren de mannen van Hanggai als trotse ruiters op de steppen van Mongolië. Daar liggen inderdaad hun wortels, via de punkscene van Beijing weliswaar, maar inmiddels zijn ze in Nederland ook aardig thuis.

Moodymann

Detroit. De failliete stad waaruit ooit auto’s en Motown-hits rolden. Ook de zwarte houseproducer Kenny Dixon Junior komt er vandaan en iedereen mag weten dat hij ondanks de misère trots is op zijn roots. Als Moodymann maakte hij al zes albums, die meestal wisselvalliger uitpakten dan zijn fabuleuze, met soul doordrenkte singles. Maar op deze titelloze zevende komt de Amerikaan eindelijk dicht bij de perfecte langspeler.

Passing Through

De keuze, twee jaar geleden, voor Chef’Special als huisband van De Wereld Draait Door was op z’n zachtst gezegd een verrassende. De singles Too Far Gone en Airplaying waren wel eens op de radio geweest en hun debuutalbum One For The Mrs. was vriendelijk ontvangen, maar de Haarlemse band gold niet direct als een belofte.

Prisoner

Eens te meer blijkt er weinig meer nodig te zijn dan energie, bevlogenheid en werklust om een agenda vol te boeken, ook met shows in het buitenland. Birth Of Joy zal niet de geschiedenis ingaan als de meest vernieuwende Nederlandse band van dit decennium, wel als een van de meest opwindende.

War Room Stories

Wie had dat gedacht: Breton begint steeds meer op een popband te lijken. Debuut Other People’s Problems (2012) was een onsamenhangende collectie popliedjes, vaak meer geluidscollage dan liedje.

Too Much Information

Maxïmo Park, wat moet je daar nog mee anno 2014? Het semiklassieke postpunkdebuut A Certain Trigger (2005) gaan de vijf uit Newcastle nooit meer overtreffen en na Our Earthly Pleasures (2007) belandde de band muzikaal in de marge, al zitten de clubzalen nog altijd redelijk vol.

Hydra

Bij Within Temptation is de afgelopen tijd flink wat veranderd. Drummer Stephen van Haestregt maakte plaats voor Mike Coolen en gitarist/componist Robert Westerholt deed eveneens een stap terug. Laatstgenoemde is op Hydra, het zesde album van de band, nog aanwezig als componist van opener Let Us Burn, maar het merendeel van de songs is van de hand van zangeres Sharon den Adel en toetsenist Martijn Spierenburg.

7 Layers

De Amsterdamse singer-songwriter Dotan debuteerde twee jaar geleden succesvol met het album Dream Parade. This Town en Where We Belong werden bescheiden hits en mede dankzij een lange reeks huiskamerconcerten heeft hij op de Social Media inmiddels een fanatieke fanbase.

So Long, See You Tomorrow

Even is er de vrees dat weer zo’n leuk gitaarbandje ten prooi is gevallen aan de wens een groter publiek aan zich te binden en zich daartoe vergrijpt aan elektronica en effecten. Nou is dat precies wat Bombay Bicycle Club doet op haar vierde album So Long, See You Tomorrow, maar verdomd, ze komen ermee weg.

Al Zeg Ik Het Zelf

Het zal waarschijnlijk meer toeval dan beleid zijn dat Excelsior ons nog geen jaar na Seek & Sigh van DWDD-huisband Tangarine wederom een tweeling voorschotelt. Je zou Loes en Renée Wijnhoven van Clean Pete de vrijpostige zusjes van de brave gebroeders Tangarine kunnen noemen.

Have Fun With God

The old Callahan blijft ons verrassen en verbazen. En hij laat ons ook steeds vaker lachen. Het in september verschenen Dream River is de meest losse, ontspannen en zomerse plaat in zijn catalogus en deed je tekstueel regelmatig gniffelen om zinsnedes als ‘The only words I said today are beer and thank you’.

Mind Over Matter

Zomer 2012. Central Park, New York City. Ondanks de idyllische omstandigheden is het optreden van Young The Giant om te janken zo slecht. Bij My Body willen we als publiek zijnde nog wel even meewerken, maar daarna is het gedaan.

After The Disco

Zet Brian Burton alias Danger Mouse en James Mercer alias Mr. The Shins in één ruimte en er ontstaat muziek die je op basis van de geschiedenissen van beide heren wel zo’n beetje zou verwachten.

Rave Tapes

Nog even en de vijf stoïcijnse Schotten van Mogwai mogen de Rolling Stones van de postrock heten: al een jaar of twintig actief, nieuwe albums die meer fungeren als excuus om maar weer eens op tournee te gaan dan als artistieke statements, live altijd indrukwekkender dan op plaat en vroeger waren ze beter.

Sky Hits Ground

Mintzkov won in 2000 de prestigieuze Humo Rock Rally. Sindsdien schurkt de band van zanger/componist Philip Bosschaerts al jaren tegen die doorbraak naar een breder publiek aan, maar ondanks een dozijn sterke singles en Vlaamse radiohits bleef die vreemd genoeg uit.

Harlequin Dream

‘Pop van het goede soort’, noemt frontman Dave Hoskin de muziek van zijn band Boy & Bear zelf en dat is een heel accurate omschrijving.

Too True

De Dum Dum Girls uit Los Angeles debuteerden in 2010 met het rammelpopdebuut I Will Be, maar verruimden de blik snel met het fraaie Only In Dreams (2012), waarop het typische indiegeluid een wavey en classic rock-makeover kreeg.

Warpaint

Na hun juichend ontvangen debuutalbum The Fool uit 2010 waren de verwachtingen rond dit tweede album van Warpaint hooggespannen. De band was met een fragment van de single Love Is To Die al te zien in een reclame van Calvin Klein en er is een heuse documentaire over hen in de maak. Er lijkt zowaar sprake van een kleine hype.

Brothers And Sisters Of The Eternal Son

Merkwaardig. In vijf songtitels op Damien Jurado’s elfde album Brothers And Sisters Of The Eternal Son zit het woord Silver. Dat is raar, omdat de uit Seattle afkomstige singer-songwriter met gouden liedjes komt, al voor de derde achtereenvolgende keer.

Post Tropical

Er zijn twee redenen waarom de verwachtingen omtrent James Vincent McMorrows tweede album (terecht) zeer hoog gespannen waren. Ten eerste vanwege zijn briljante debuutplaat Early In The Morning uit 2011, maar ook vanwege Cavalier, de eerste, adembenemend mooie single van Post Tropical.

Give The People What They Want

Dit album van soulkoningin Sharon Jones en haar Dap-Kings had al veel eerder zullen verschijnen, maar werd uitgesteld toen bekend werd dat de zangeres galwegkanker had, die onmiddellijk behandeld moest worden.

Total Strife Forever

De spagaat is een merkwaardig ding. In de ballet- en turnwereld wordt ie gezien als het summum van lenigheid, een fysieke prestatie die bewondering afdwingt en applaus verdient.

Run The Jewels

Stel dat je allerbeste vriend, met wie je een voorliefde deelt voor arthousefilms, grand cru wijnen, Russische literatuur en vrouwen als Scarlett Johansson, plots thuiskomt met een type Yvon Jaspers.

High Hopes

Dit nieuwe, achttiende studioalbum van Bruce Springsteen valt niet los te zien van voorganger Wrecking Ball (2012), die weloverwogen, grimmige woedeuitbarsting tegen de veroorzakers van de mondiale economische crisis.

Alles Wat Naar Boven Drijft

Met een in de voorverkoop al uitverkocht concert in Paradiso vierde Van Dik Hout onlangs zijn twintigjarig bestaan. Twee decennia in dezelfde bezetting leverden een reeks van hits op, waaronder klassiekers als Stil In Mij, De Stilte Valt Zo Hard en Zij Maakt Het Verschil

The River & The Thread

Rosanne Cash begon haar carrière eind jaren zeventig onder de hoede van haar toenmalige wederhelft Rodney Crowell, destijds de muzikale rechterhand van Emmylou Harris. Geen wonder dan ook dat haar eerste albums in het countryrockidioom vielen, waarop ze zich geïnspireerd door het succes en een heftige levenswandel ontwikkelde tot een van de eerste vrouwelijke singer-songwriters binnen het genre, om zich vervolgens ook nog eens te ontpoppen als een gewaardeerd literair schrijfster.

No Use Crying

Ricky Koole houdt er een grote en veelzijdige productiviteit op na. De afgelopen tijd speelde ze Rachel Hazes in de succesvolle musical Hij Gelooft In Mij, maakte ze het Nederlandstalige album Wind Om Het Huis, stelde ze samen met haar man Leo Blokhuis de dubbelaar Time Will Tell samen en speelde ze in en zong ze het openingslied van de film Kauwboy. Op No Use Crying keert ze terug naar haar basis, het maken van Engelstalige rootsrock.

Wig Out At Jagbags

Hét statistische feitje dat je in elke recensie over Wig Out At Jagbags zult lezen en daarom hier ook maar: het is het zesde album van Stephen Malkmus als soloartiest dan wel als frontman van The Jicks en daarmee is de output van Pavement (vijf albums) overtroffen.

Sum/One

We hebben hier in arren moede maar even ‘dance’ boven gezet. Dat deden we namelijk ook bij de platen van het New Yorkse rariteitencollectief Gang Gang Dance, waarin Brian DeGraw – hij is bEEdEEgEE – fungeert als de geniale dorpsgek met een chronisch surplus aan bonte muzikale ingevingen.

There's A Storm Coming

Als 2013 het jaar van Nick Cave was, dan mag 2014 op kleinere schaal een mooi jaar voor Niels Duffhues worden. De Brabander bevat veel gelijkaardige genen, maar begeeft zich al jaren in een trage tijgersluipgang onder de radar.

How To Stop Your Brain In An Accident

How To Stop Your Brain In An Accident is het vierde album van dit postpunk- en hardcoregezelschap uit Cardiff onder aanvoering van Andy Falkous (ex-Mclusky) en is een orenwasser geworden zoals The Jesus Lizard en Shellac ze ook konden maken: het gestripte en meedogenloze muzikale behang – hoekige ritmes, beukende drums, ronkende bassen, krassende en gierende gitaren – vormen het ideale decor voor de in your face-teksten van Falkous.

Malconfort

Misschien vat de band dit op als een grote belediging, maar het woord dat mijn gemoedstoestand tijdens het beluisteren van Katadreuffes langspeeldebuut Malconfort het best beschrijft, is ‘blij’. Best gek eigenlijk.

Climax

De naam doet vermoeden dat we te doen hebben met een ongure metalband. Niet vreemd; de leden hebben namen als Goatspeed en Kvohst en afzonderlijke verledens in bands als Hexvessel, Dødheimsgard en Goatspeed. Daarnaast brengen ze hun debuut uit op Svart, een label waar doorgaans platen van Pentagram, Katatonia en Steve Von Till (Neurosis) op uitkomen. Maar niets is minder waar.

Cooper

Meer dan twintig jaar zitten ze al met z’n drieen in een bandje, de Haagse heren van Cooper. Hun titelloze, zesde album namen ze eigenhandig op, voor het mixen werd Bill Stevenson (drummer van Descendents, producer van o.a. Rise Against, Hot Water Music) ingeschakeld, die de vorige albums van Cooper nog produceerde overigens.

Spaces

Neoklassiek: afhankelijk van wie je erover hoort is het de redding van de westerse muziek, het genre dat eindelijk een brug slaat tussen de verre werelden van klassiek en pop of een fondanten klankenmassa voor wie geen zin meer heeft in echt avontuur. Nils Frahm is een stijlzuivere beoefenaar van het genre, vanachter zijn piano.

Black Panties

Of ik al een halfharde had, vroeg iemand toen ik zei dat ik naar Black Panties van R. Kelly aan het luisteren was. Legitieme vraag, maar nee, ik krijg niet snel halfhardes van R. Kelly en dat bevalt me wel.

Because The Internet

Childish Gambino is het rappende alter ego van Donald Glover, ook bekend van zijn rol als Troy Barnes in de Amerikaanse komediereeks Community, als mede-auteur van de tv-serie 30 Rock en als stand-up comedian. De vraag rijst of we hier te maken hebben met een vleesgeworden identiteitscrisis of met een multi-getalenteerd wonderkind.

Live At The Cellar Door

Neil Young begon eind jaren zestig gelijk na Buffalo Springfield met het geven van kleinschalige soloconcerten, iets wat popmuzikanten indertijd zelden of nooit deden. Tijdens die intieme optredens bracht hij veel nog niet op plaat gezet nieuw werk naast mooie oerversies van prijsnummers uit het handvol tot dan toe verschenen albums.

What The...

Het moet wel het grootste debacle van 2013 zijn geweest: de reünie van Black Flag. Het begint al voor er nog maar een noot gespeeld is. Want terwijl Greg Ginn – gitarist en oprichter van het originele Black Flag – een terugkeer voorbereidt, gaan vier andere ex-leden (onder wie originele zanger Keith Morris) onder de naam FLAG optreden. Ginn is not amused, doet ze een proces aan de broek, verliest dat en focust zich dan maar op zijn eigen reünie.