OOR Concerts overzicht

Agnes Obel speelt intrigerend schimmenspel

Voor iedereen die Agnes Obel niet kent – het zullen er niet al te veel zijn vanavond – stelt ze zich netjes voor (‘ik heet Agnes’) en verexcuseert ze zich voor haar Deense accent en voor het feit dat ze in tegenstelling tot het voorprogramma uit Brussel geen Nederlands spreekt. Het spel dat de Deense de rest van de avond subtiel met het publiek gaat spelen is dan begonnen. Het spel van blootgeven en geheim houden, de wisselwerking tussen de mysterieuze Agnes en de transparante. Een spel waarin zij volledig de macht houdt over wat ze van zichzelf laat zien, en in welke mate ze daarmee de Ronda stil kan krijgen.

Een vermakelijke tijdreis met Enter Shikari

Een hele toer ter ere van de tiende verjaardag van het debuutalbum van Enter Shikari, we moesten er van te voren een beetje om gniffelen. In 2007 klonk de combinatie lompe hardcore-riffs en nog lompere eurodance-beats ongetwijfeld erg vet, inmiddels is tamelijk duidelijk dat Take To The Skies vooral een product van zijn tijd is. Niet echt het soort klassieker dat schreeuwt om een dergelijke anniversary-tour dus, al zullen de die hard-fans van het eerste uur daar vast anders over denken. Zoals bijna iedere band heeft ook Enter Shikari een legioen aan fans die zweren bij het vroege materiaal en alle latere albums, waarop de band zijn sound flink verfijnde, het liefst links laten liggen. Zij kunnen dus hun lol op vanavond met de integrale vertolking van het album in TivoliVredenburg, maar ook voor fans van de band anno 2017 valt er genoeg te genieten.

Bruno Mars: koning van de retro-soul

Peter Hernandez is een eind gekomen sinds zijn doorbraak. Als Bruno Mars wist de kleine Amerikaan een paar jaar terug hordes tienermeisjes aan zich te binden. Hij had de looks en de zoetsappige hits en groeide in mum van tijd uit tot één van de grootste popsterren op deze planeet. Al snel bleek Bruno meer in z'n Mars te hebben dan popmuziek alleen. Hij nam geleidelijk steeds meer afstand van de tienerbopperpop van z'n debuut en koos op derde plaat 24K Magic volop voor de volwassen soul. De volwassen retro-soul, welteverstaan. Van Michael Jackson tot Prince, van R. Kelly tot Babyface, van Jodeci tot Boyz II Men: Bruno (kopi)eert ze als de beste. Dat is op plaat al leuk, maar live nóg leuker.

Alleen de revolutie ontbreekt bij Depeche Mode

Eén troost voor de Feyenoorders: nabij de Amsterdam ArenA is de sfeer deze zondagavond ook niet echt vrolijk. Depeche Mode is weer in 't land, en hoewel NOS klokslag acht uur meldt dat Marine Le Pen heeft gefaald, zijn Dave Gahan en z'n vrinden er al uit. 'We're going backwards,' klinkt het in de Ziggo Dome. 'We feel nothing inside, because there's nothing inside.' Met nieuwe plaat Spirit maakte de legendarische band een uiterst somber en politiek album, waarop de rijke elite wordt gekielhaald en ook Jan Modaal lastige vragen voor z'n onverzekerde kiezen krijgt. Where's the revolution? Bam. Spirits krachtige eh, spirit vindt ook z'n doorslag naar Depeche Mode's liveshow, die vanavond voor de verandering slechts bij vlagen aanvoelt als een routineklusje.

Dansen na de stilte bij Glass Animals

Er hoeft maar een beetje een aandachtig luisterend publiek aanwezig te zijn bij een concert of de gemiddelde muziekjournalist schrijft al op dat je ‘een speld kon horen vallen’. Dat is meestal schromelijk overdreven, maar vanavond komt dat cliché een keer écht uit. Niet tijdens het concert van Glass Animals, maar ongeveer een half uur voordat het indiepop-viertal uit Oxford het podium betreedt. De twee minuten stilte vanwege de Dodenherdenking worden namelijk ook in TivoliVredenburg in stand gehouden. Dat de hele zaal gedurende die twee minuten zo stil is dat je, jawel, een speld kan horen vallen, zorgt al voor een gevoel van verbondenheid in het publiek nog voordat Glass Animals nog maar een noot muziek heeft gespeeld. Dat de band dan ook nog eens tekent voor een van de beste concerten van het jaar - tot nu toe, zeggen we er dan natuurlijk bij - is alleen maar mooi meegenomen.

John Mayer fenomenaal op alle fronten

Hoeveel muziekliefhebbers hebben John Mayer tot nu toe amper een blik waardig gegund, omdat hij zich buiten de muziek om presenteert als de broer van Ed Sheeran of de foute oom van Justin Bieber? Tienduizenden, vermoed ik. Waar een net zo getalenteerde en relatief jonge bluesman als Gary Clark Jr. volop voor het muzikantenpad koos, koos John Mayer lang geleden al voor The Pop Life. Domme uitspraken in interviews, Backstreet Boys-achtige videoclips, platen die steeds radiovriendelijker werden en relaties met meer popprinsessen dan je op een kinderkarpet kunt drukken, overschaduwden iets wat vanavond in de Ziggo Dome eindelijk weer eens blijkt. Namelijk dat John Mayer een beest van een muzikant is wanneer hij dat wil zijn.

Deftones routineus maar doeltreffend in 013

Deftones houdt van Tilburg en Tilburg houdt van Deftones, zoveel is duidelijk. De laatste keer dat de Californische metalgrootheden in Tilburg – en in Nederland - te zien waren was eind 2013, een kleine vier jaar later zijn de heren weer terug. Hoewel de zaal van 013 in die tijd verbouwd is en flink aan capaciteit heeft gewonnen, hangt toch al enige tijd het bordje uitverkocht op de deur. Deftones is dus nog onverminderd populair, al zal dat niet aan het vorig jaar verschenen, weinig verheffende album Gore liggen. We liggen er dan ook niet van wakker dat de band ons vanavond in Tilburg een fijne greatest hits show voorschotelt, met maar minieme aandacht voor nieuw werk.

Een aangenaam weerzien met The Jesus and Mary Chain

De comeback van de legendarische Schotse rockband The Jesus and Mary Chain is voorlopig een aardig succesverhaal. Hoewel de band rond de gebroeders Jim en William Reid officieel al sinds 2007 weer bij elkaar is, duurde het tot dit jaar voordat er een nieuw album verscheen. Damage And Joy, het eerste wapenfeit van de band in achttien jaar, blijkt een uitstekende comebackplaat waarop de broers laten horen dat ze in de studio nog niets van hun kracht hebben ingeboet. Vanavond in Paradiso gaan we er achter komen of die vlieger ook live opgaat. Het optreden is bij voorbaat al een bijzondere aangelegenheid, want clubshows van de band in ons land zijn zeldzaam. Twee jaar geleden stonden ze nog wel op Best Kept Secret, maar vanavond is de band voor het eerst sinds 1992 weer op de planken van een Nederlands poppodium te zien.

Bob Dylan stoïcijns en goed in vorm in AFAS Live

Bob Dylan doet al jaren precies waar hij zelf zin in heeft. Plotseling elektrisch gaan spelen, een countryplaat maken, zich bekeren tot het christendom, je weet het nooit met de beste man. De laatste jaren heeft hij zich, nota bene met een Nobelprijs voor de Literatuur op zak, ineens toegelegd op het coveren van Amerikaanse standards. Haalt Dylan vanavond, tijdens zijn eerste van drie avonden in de AFAS Live, weer een verrassing tevoorschijn?

Rag ‘n’ Bone Man gevangen in vormeloze popliedjes

Toen we Human voor het eerst hoorden – het lijkt alweer een eeuwigheid geleden – beeldden we ons in dat Rag ‘n’ Bone Man een donkere blueszanger was, die besloot om zijn jarenlang opgekropte zielenpijn eindelijk eens van zich af te zingen. Een generaliserende gedachte misschien, die ook nog eens uit de lucht gegrepen bleek. Rory Graham bleek een blanke, 32-jarige Brit met het uiterlijk van een bonkige Britse straatvechter, compleet met tattoosleeve en een imponerende baard. Ook het stempel blueszanger was, zo hoorden we toen toen zijn debuutalbum kwam, te vroeg gegeven. Met die plaat, Human, toert Graham door Europa, waar de meeste zalen, geheel dankzij die hitsingle, zijn uitverkocht.

Lisa Hannigan houdt de aandacht vast in Paradiso

De avondzon schijnt als we op het Leidseplein de tram uitstappen. Lopend richting Paradiso passeren we luid lachende, hard pratende mensen op terrasjes. Ook als we de voormalige kerk vlak voor de hoofdact binnen stappen is de stemming er uitgelaten. Op het programma: Lisa Hannigan, de koningin van de kleine folkliedjes voor een zaal gevuld met mensen die rechtstreeks van een vrolijk terrasje in de zon komen. Dan bekruipt ons de gedachte: Is dit wel een avond voor kleine luisterliedjes? Ze zal toch niet ten onder gaan aan The Dutch Disease? Want nergens ter wereld wordt zoveel gekakeld tijdens concerten dan in Nederland.

De trefzekere ADHD-powerpop van The Lemon Twigs

‘What song are we going to play, Bri?’, vraagt Michael D’Addario nonchalant aan zijn broer Brian voordat The Lemon Twigs hun derde concert op Nederlandse bodem beginnen. Ja, wat zullen we nu eens doen, zie je gitarist Brian - halverwege de set wisselen de broers van positie, Michael speelt nu drums – denken. Maar met het gebruikelijke I Wanna Prove To You starten? Oke dan. Om vervolgens de Tolhuistuin met veel ongecontroleerde tienerenergie op te ruien.

Charismatisch Ghost dendert indrukwekkend voort

Met een ongekende vaart dendert Ghost al een aantal jaar dwars door de wereldwijde metalscene. De Zweedse band lijkt geen moment van het podium af te willen stappen en staat vanavond al voor de derde keer in relatief korte tijd in Nederland. En met de afgezegde shows op Pinkpop en Lowlands hebben de mannen nog wel iets goed te maken in de Amsterdamse Afas Live. De gemaskerde band rond Papa Emeritus III speelt zijn grootste show op Hollandse bodem. De show is dan ook op alle fronten groots te noemen, ondanks dat we het met Nameless Invaller Ghouls moeten doen.

De welverdiende zegetocht van Run The Jewels

Toen rappers Killer Mike en El-P in 2013 de handen ineen sloegen en een gratis album uitbrachten onder de naam Run The Jewels, hadden we niet verwacht dat ze ooit zouden uitgroeien tot festivalheadliner. We zijn twee fenomenale albums verder en het is toch echt waar: Run The Jewels is een van de afsluiters van Best Kept Secret. Vanavond staat de formatie nog ‘gewoon’ in een strak uitverkochte grote zaal van de Melkweg. Al dat succes is meer dan verdiend, RTJ is namelijk uitgegroeid tot een van dé hiphop-acts van het moment, met dank aan een combinatie van geweldige beats en veelal politiek gechargeerde teksten. Van die beats nemen we vanavond akte, maar de politieke ondertoon blijft helaas veelal op de achtergrond.

Soulwax geeft Paradiso het beste van twee werelden

Twee drummers zijn natuurlijk al beter dan één drummer, maar drie drummers zijn nóg beter. Zoiets moeten de broers Stephen en David Dewaele, de twee boegbeelden van Soulwax, gedacht hebben toen ze aan de opnames van hun nieuwe plaat From Deewee begonnen. Die plaat werd in een take opgenomen met, inderdaad, drie drummers, waaronder metalgrootheid Igor Cavalera van Sepultura. Op plaat werkt dat al uitstekend, maar live zorgt de combinatie drie drummers en een wagonlading aan synthesizers helemaal voor vuurwerk, zo ondervindt een afgeladen Paradiso vanavond.

Ed Sheeran: doorsnee muzikant, eersteklas performer

Bij gebrek aan andere grote popreleases is Ed Sheeran op ‘t moment echt overal te zien en horen. De roodharige goedzak bezet bijvoorbeeld zestien posities in de Britse top twintig, staat op de huidige cover van OOR en werd aangekondigd als één van de grote afsluiters van Glastonbury. Is die boeking écht een teken van een gebrek aan quality headliners, zoals velen beweerden? Welnee! Door overexposure is de Ed Sheeran-moeheid simpelweg toegeslagen, waardoor men is vergeten dat de popzanger zich live al meermaals heeft bewezen. Hoe vaak de rouwende zusters van wijlen Hitkrant hem vandaag de dag ook in hun posterspecials mogen zetten; Sheeran was tot nu toe bovenal een sterk performer.

Feestelijke Kik-off van 30 jaar Rotown

Dertig jaar Rotown wordt deze maand gevierd met dertig dagen (live-)muziek. Een indrukwekkende tour de force die een dagelijks programma garandeert en uiteenlopende namen als Fink, Therapy?, Sue The Night, Rats On Rafts, Moss en Paradise naar de Nieuwe Binnenweg of een van de satelliet-locaties (V11, Schouwburg) brengt. Wat het nog specialer maakt: iedere dag wordt gehost door iemand anders met een ‘Rotown-connectie’. Zo kun je dankzij host dominee Visser genieten van The Gospel Sessions feat. Michelle David, komt Jules Deelder langs met de luidruchtigste bigband van Nederland (New Cool Collective) en draait Rotterdams underground-icoon Mark Ritsema rond het optreden van zijn band Spasmodique een multi-disciplinair programmaatje in elkaar. Maar eerst is er vanavond de officiële aftrap (in dit geval: Kik-off) die met veel vrienden uit de havenstad in gezellige Rotterdamse sferen plaatsvindt.

Swans zingt zijn zwanenzang in Paradiso

Amsterdam rust onder een roze lucht, maar boven Paradiso pakken zich donkere donderwolken samen: de oordoppenautomaat van het podium is kapot. Normaal niet zo erg, maar vanavond staat Swans op het programma. Het allesbehalve gezellige en oorverdovende gezelschap rond Michael Gira kende in eerste instantie zijn hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig, maar bereikte sinds zijn heroprichting in 2010 met vier albums in zes jaar tijd een hogere (en hardere) piek dan ooit tevoren. Toch vormt de huidige tour volgens de band zelf het laatste wat deze incarnatie van Swans te bieden heeft.

The Shins geven energieke hitshow

Vijf jaar geleden was het alweer dat The Shins op een Nederlands podium stonden. Niet verrassend dus, dat hun optreden in Paradiso binnen een uurtje was uitverkocht. Het wachten op Heartworms, de onlangs verschenen vijfde plaat van de band rond James Mercer, duurde overigens precies even lang. De frisse popliedjes van dat album doen het vanavond goed in Amsterdam, al zijn de Amerikanen hun fantastische beginperiode gelukkig niet vergeten.

Het machtsvertoon van Gojira

Het lijkt wat overdreven om Gojira de toekomst van de metal te noemen. Toch snijdt de bewering hout. Sinds de band uit de Frans-Baskische plaats Bayonne in 2001 zijn oorspronkelijke naam Godzilla verruilde voor een geromaniseerd synoniem, zit de carrière flink in de lift, met name de laatste jaren. Het vorig jaar verschenen zesde album Magma vormt het voorlopige hoogtepunt. De groep bezigt een geheel eigen stijl; hard, maar gearticuleerd, technisch, maar behapbaar, en met de nadruk op grooves. Geen wonder dus dat een groot aantal shows tijdens de Europese tour strak uitverkoopt. Dat gebeurt ook met het optreden in TivoliVredenburg. En laat dat naar eigen zeggen nou net ‘met afstand de beste show van de tour’ zijn.

Catch: Gold Panda, Gaslamp Killer, Sampha e.a.

De zon is ondergegaan na een lange lentedag, maar in TivoliVredenburg is het nog heet. Daar hangen namelijk de dampen van de beats en baslijnen op de derde editie van electrofestival Catch, het kleine broertje van het Amsterdamse Pitch. Hoewel, klein? Met namen als Sampha, Mount Kimbie, Gold Panda en The Gaslamp Killer op het affiche kan David inmiddels met Goliath wedijveren, zo blijkt op het steeds sfeervoller wordende festival.

Sampha verrassend en verfijnd in Paradiso

Je hoeft het niet altijd van de daken te schreeuwen om het tot de bovenlaag van de popwereld te schoppen. Neem Sampha Sisay, een vocalist en songsmid uit Zuid-Londen. Zo’n tien jaar geleden kwam hij via MySpace in contact met producer Kwes, die hem aan een platendeal bij het befaamde Young Turks label helpt. Inmiddels is het resumé van Sampha behoorlijk gevuld met imposante EP’s, een magische debuutplaat en talloze samenwerkingen met de grootste namen, van SBTRKT tot Solange en Drake. Hoe dat succes tot stand kwam? Niet door marketingstunts, virals, of een wijdverbreide celebrity-status, wel door muzikaal talent, inhoudelijk sterke songs en bovenal: een stemgeluid uit duizenden. Ook live laat Sampha die succesfactoren volledig tot hun recht komen. Een oprechte, verfijnde livesound en een mooie balans tussen intimiteit en groots experiment zegevieren vanavond in een uitverkocht Paradiso.

Father John Misty geeft intiem voorproefje

Het voelt als een zeer exclusieve bijeenkomst, vanavond in het Zonnehuis in Amsterdam-Noord. Een concert voor een stuk of tweehonderd mensen van Father John Misty, de man die bij zijn vorige bezoeken TivoliVredenburg en Paradiso vulde. Josh Tillman, de man achter de Vader, speelt intieme versies van het werk van Pure Comedy, de plaat die in april verschijnt.

My Baby brengt Melkweg in trance

Plaat nummer drie, Prehistoric Rhythm, ligt inmiddels in de schappen, de agenda staat vol met festivalgigs en een Edison (voor voorganger Shamanaid) is reeds in de tas. My Baby gaat lekker. In december verkocht het Amsterdamse drietal nog de Paradiso uit en vanavond is dit in de Melkweg niet anders.

Foto's: Tom Chaplin in Paradiso

Tom Chaplin is vooral bekend als zanger van Keane. Afgelopen jaar verscheen zijn soloalbum The Wave, waarop de frontman openhartig zingt over zijn verslaving en de donkere periode waar hij doorheen ging. Gisteren stond Chaplin in een uitverkocht Paradiso. Onze fotograaf stond op de eerste rij om foto's te maken. Onze verslaggever lag ziek in bed. Vandaar alleen plaatjes om naar te kijken. Ook geen straf, toch?

Car Seat Headrest houdt Paradiso hongerig

De Tolhuistuin bleek toch te klein voor Car Seat Headrest. Het concert, dat eigenlijk aan de noordkant van het IJ plaats zou vinden, is vanwege de grote belangstelling verplaatst naar de hoofdlocatie van Paradiso. En zo is de band, na acht albums relatieve obscuriteit, met het vorig jaar verschenen Teens Of Denial, toegetreden tot de Grote Zalen. Car Seat Headrest kan het prima aan.

Peter Doherty gaat glorieus ten onder

Pete(r) Doherty is te laat. Dat is geen verrassing, maar wel vervelend. Als je een zaal een uur laat wachten, dan moet je wel met een hele goede show op de proppen komen. En laten we eerlijk zijn, het enfant terrible van de Britse popmuziek staat nou niet bepaald bekend om zijn geweldige optredens. Ook het optreden in een redelijk gevulde grote zaal van de Melkweg vanavond is vooral middelmatig, met een paar uitschieters, maar ook met een aantal diepe dalen. Ook dat is niet verrassend, maar wel vervelend.

Underworld dendert door de tand des tijds

Trainspotting, de cultfilm van Danny Boyle die het Britse Underworld twee jaar na doorbraakplaat Dubnobasswithmyheadman (1994) wereldberoemd maakte, heeft een vervolg. In T2: Trainspotting komen de Schotse superjunks van weleer weer bij elkaar om hun doldwaze avonturen dunnetjes over te doen. In de Ronda lijkt vanavond een vergelijkbare reünie plaats te vinden. Waar we ook kijken zien we groepjes veertigers die Trainspotting (deel één, welteverstaan)in de bioscoop zagen, daar Underworld hoorden en nu terugkeren naar toen geluk nog heel gewoon was.

Sum 41 speelt 013 compleet plat

Sum 41 is helemaal terug van weggeweest. Na een pauze van een paar jaar waarin zanger Deryck Whibley werd opgenomen in een verslavingskliniek om van zijn alcoholverslaving af te komen, bracht de band vorig jaar het verrassend sterke album 13 Voices uit. Op dat album klinkt de band voor het grootste gedeelte weer alsof ze de vitaliteit hebben teruggevonden die we op albums als Screaming Bloody Murder nogal misten. Die hernieuwde vitaliteit zien we ook terug in het intensieve tourschema: vanavond staan de heren voor de derde keer in iets meer dan een jaar tijd op Nederlandse bodem. De band is hier dan ook nog steeds onverminderd populair, zo verkocht de show van vanavond - in de grote zaal van 013, binnen een dag uit.

Tove Lo nog lang geen superster

Soms heb je van die songwriters die jarenlang hits voor anderen schrijven en dan ineens zelf de drang voelen om op een podium te gaan staan. Tove Lo is daar zo’n voorbeeld van, ze schreef hits voor Ellie Goulding en Icona Pop en doet nu zelf een gooi naar super stardom. Die beoogde sterrenstatus heeft de Zweedse zangeres echter nog lang niet bereikt, al doet de productie vanavond in een uitverkochte Melkweg anders vermoeden: een podium tot de nok toe gevuld met lichteffecten, een liveband en de verschillende kledingwissels zijn allemaal onderdeel van de show vanavond. Een show waarbij er alles aan wordt gedaan om te verbloemen dat Tove Lo eigenlijk voor geen meter kan zingen.

Drive-By Truckers grandioos en grimmig in Paradiso

Al twintig jaar is Drive-By Truckers één van de betrouwbaarste klasbakken van de Amerikaanse muziek. Vierentwintig maanden niets van de band uit Alabama gehoord? Dan kun je erop rekenen dat er een nieuwe plaat op komst is. Normaliter verloopt zo’n Truckers-albumrelease zonder trammelant. Frontmannen Mike Cooley en Patterson Hood maken muziek zoals een bakker broodjes bakt. Niemand die veel aandacht besteedt aan ambachtswerken als English Oceans en Decoration Day. Zeker niet in Nederland, waar door en door Amerikaanse dingen maar een klein publiek aanspreken. Het vorig jaar verschenen American Band kan echter niemand ontgaan zijn. In elf ijzersterke songs spelen de Truckers hun frustraties over politieke issues van zich af. Onder de inspiratiebronnen: President Trump, gun violence, de confederatievlag en down south patriotisme.

Strand Of Oaks innemend als altijd

De evolutie die Strand Of Oaks, het project van singer-songwriter Timothy Showalter, doorgemaakt heeft mag inmiddels bekend zijn. Showalter maakte in 2014 met de plaat HEAL de sprong van folky luisterliedjes naar stevige rock. Op het podium uitte zich dat in energieke shows, met de rock & roll-knuffelbeer als stralend middelpunt. Met het recent verschenen, uitstekende, album Hard Love nog vers in het geheugen zijn de verwachtingen dus hoog gespannen als Showalter en co rond negen uur het podium van Paradiso-Noord betreden. Verwachtingen die na een stroeve start ruimschoots worden ingelost.

Hamilton Leithauser schittert in TivoliVredenburg

Iedereen in Nederland heeft het deze weken over stemmen, maar in de Pandora van TivoliVredenburg gaat het vanavond maar over één stem, die van Hamilton Leithauser. ‘And so I sing that song, the one from way back. Right now, the hurt is gone, it doesn’t sound so bad. When I sing that song, I use the same voice I always had’, zingt frontman van The Walkmen, dat in 2013 een extreme hiatus aankondigde, in Sick As A Dog. De reusachtige stem heeft de reusachtige zanger godzijdank nog, maar andere liedjes zingt hij wel degelijk. Ze zijn vanavond met name afkomstig van I Had A Dream That You Were Mine, een album dat tot stand kwam in samenwerking met voormalig Vampire Weekend-lid Rostam Batmanglij.

Bombast met een gouden randje bij Band of Horses

Je liefje ten huwelijk vragen tijdens hét liedje van jullie relatie, dat is natuurlijk de droom. Romantischer kan niet, maar durven is een tweede. Naast ons gebeurt het vanavond. Een uur leeft de aanstaande bruidegom in de meest zenuwslopende tijden des levens tot dan eindelijk No One’s Gonna Love You (More Than I Do) wordt ingezet. En daar gaat ‘ie: op z’n knieën in een uitverkocht Paradiso.

Paradiso satanskerk onder stormachtig Foxygen

Buiten broeit de storm die door het KNMI is aangekondigd, maar ook binnen is zwaar weer op komst en zoals het een echt orkaan betaamt heeft het natuurgeweld een naam: Foxygen. Het mag een wereldwonder heten dat dat Amerikaanse gevaarte vanavond in Paradiso op de planken staat. Niet alleen omdat het Californische collectief ten tijde van vorige plaat …And Star Power (2014) de ronden deed met een heuse Farewell Tour, maar ook omdat muzikaal meesterbrein Jonathan Rado pas een paar uur geleden geland is. Zijn paspoort was verlopen.

Het koningsnummer van Anthrax

Het werd de New Yorkse thrashers van Anthrax de laatste jaren nogal eens verweten, verworden te zijn tot een veredelde coverband. Tijdens recente supportshows en festivaloptredens bestond vaak twintig tot dertig procent van de set uit nummers van andere artiesten. De vijf heren lijken de kritiek ter harte genomen te hebben. Met de dertigste verjaardag van doorbraakplaat Among The Living (1987) en het sterke studioalbum For All Kings (2016) als uitgangspunten begonnen ze op 9 februari aan hun Europese Among The Kings-tour. Tien dagen later tovert Anthrax door middel van een integrale vertolking van eerstgenoemde release en een set met door de fans gekozen eigen materiaal de Ronda van TivoliVredenburg om tot een moshend gekkenhuis.

Evolutie van De Staat bijna voltooid in AFAS Live

‘Ik sta al tien jaar met deze heren op een podium’, merkt Torre Florim op. De Staat heeft zich in dat decennium ontpopt van een experimenteel project uit Nijmegen tot één van de meest veelzijdige bands die ons land ooit heeft gehad. Terecht dus, dat de heren vanavond in een stijf uitverkochte AFAS Live staan. In de Amsterdamse Bijlmer speelt De Staat zijn grootste (solo) show op eigen bodem. Mét bijbehorende druk en hoge verwachtingen.

Klangstof overdondert in TivoliVredenburg

Het gaat goed met Klangstof. Heel goed zelfs. Het afgelopen jaar verschenen debuut Close Eyes To Exit doet het goed in binnen- en vooral buitenland. In Nederland valt er nog genoeg te winnen voor de band, tijdens Noorderslag bijvoorbeeld was de zaal niet helemaal vol. Na het ophalen van een Edison afgelopen zondag in de categorie Alternative, speelt de band vanavond in een uitverkochte Pandora in TivoliVredenburg. Klangstof laat in een strakke, korte show horen waarom die prijs zo verdiend is.


Touché Amoré: emotioneel, intens en steengoed

Na het luisteren van Stage Four, het geweldige vierde album van Touché Amoré dat vorig jaar verscheen, bleef één vraag steeds terugkomen: hoe gaat frontman Jeremy Bolm een tournee met dit album in hemelsnaam overleven? Op het album schreeuwt de zanger namelijk in elf nummers de pijn en het verdriet van de dood van z’n moeder van zich af, die op 69-jarige leeftijd het gevecht tegen kanker verloor. Vanavond in een bomvolle Theaterzaal van de Melkweg geeft Bolm het antwoord: door het gewoon te doen, of het nou pijn doet of niet. Touché Amoré geeft een optreden dat laat zien waarom post-hardcore ook alweer zo’n geweldig genre is: de show is emotioneel, intens, ziedend en steengoed.

Sleigh Bells herwint zieltjes in Paradiso Noord

Een jaar of zeven geleden was Sleigh Bells een van de hypebands van het moment. Het noisepop-duo gooide hoge ogen met de bak teringherrie die ze op hun debuutalbum Treats over de luisteraar heen stortte, maar de twee tegenvallende platen die volgden zorgden voor roet in het eten. De hype rondom Sleigh Bells verdween, met als gevolg dat de, helemaal niet onaardige, vorig jaar verschenen vierde plaat Jessica Rabbit vrijwel onopgemerkt voorbij ging. Dat is te merken, want Paradiso Noord is vanavond maar voor net iets meer dan de helft gevuld. Het is jammer dat de band niet meer publiek weet te trekken, want Sleigh Bells bewijst vanavond voor een groot deel weer terug in vorm te zijn.

The xx laat meer van zichzelf zien dan ooit

Ze naderen inmiddels de dertig, maar lijken van de buitenkant nog op dat immer in zwart gehulde groepje misfits van de middelbare school. De heren en dame van The xx hebben sinds het verschijnen van het debuutalbum acht jaar geleden echter heel wat medestanders gevonden. Ook de Afas Live is vanavond strak uitverkocht. De volle zaal krijgt een band te zien die meer van zichzelf durft te laten zien dan ooit. Van een transparant en reflecterend decor, tot een breder scala aan klankkleur, tot een hoger niveau van kwetsbaarheid in teksten.

De hoogtepunten van Grasnapolsky 2017

Grasnopolsky mag zich gelukkig prijzen met misschien wel de mooiste festivallocatie van Nederland. Midden op de Veluwe in Radio Kootwijk staat het voormalig zendstation met - wanneer je het gebouw ziet - de toepasselijke bijnaam de Sfinx. Vanaf de oprijlaan prijkt het gebouw al van ver aan de horizon omringd door niets anders dan hei. Voeg daar een dik pak sneeuw aan toe en het stempel ‘winterfestival’ is meer dan verdiend. Los van de bijzondere locatie draait het natuurlijk vooral om de spelende acts. OOR trotseert het winterse weer en reist af naar de Veluwe, waar we vele bijzondere optredens zien.

Rondvliegende bacillen bij The Wonder Years

‘I'm running on empty, the late nights and the long drives start to get to me’, zingt frontman Dan Campbell van The Wonder Years tijdens de toegift. Zijn band heeft net een uur in een goed volle Tivoli De Helling gespeeld en de tekst uit Came Out Swinging (2011) vat de avond eigenlijk wel mooi samen. Campbell en zijn band zijn ziekjes, vermoeid en dat is te merken. Bij eerste nummer Local Man Ruins Everything houden we ons hart vast. De zang klinkt nergens naar, de band speelt zonder energie en het is zelfs voor punkrock-begrippen wel erg rommelig. The Wonder Years herpakken zich echter snel en zorgen, met wat kunst en vliegwerk, alsnog voor een prima optreden.

The Hotelier achteloos indrukwekkend

Is het heel arrogant om als popjournalist te denken dat je de lezer soms een beetje op moet voeden? Eigenlijk wel natuurlijk en, laten we eerlijk zijn, het is ook behoorlijk zinloos. Zo schreef ik afgelopen jaar twee keer in OOR over The Hotelier. Beide stukken kwamen overigens op hetzelfde neer: ga naar die band luisteren en ga ze zien als ze in Nederland staan! Afgelopen jaar was het gezellig druk in de kleine Winston op de Amsterdamse Wallen, vanavond in het wat grotere Bitterzoet moeten de Amerikanen het doen met zo’n 150 man. En dat is veel te weinig voor een van de beste emobands van de afgelopen tien jaar.

Green Day wel erg gemakzuchtig in Ziggo Dome

Een concert van Green Day is een beetje zoals de verjaardag van je moeder. Je weet dat je moet gaan, dat je gekke oom weer dezelfde ongepaste grappen gaat maken en dat de kamer gaat stinken van de rolletjes ham met ei. Maar ach, als je je daar op instelt valt het best mee. Zo weten we dat Green Day ieder nummer opvrolijkt met ontelbare hee-hoo’s, dat er met een waterkanon gespoten gaat worden, dat er heel veel fans het podium op mogen en dat het met punk niet meer zoveel te maken heeft. Maar ach, daar hebben we ons op ingesteld, dus kan het alleen maar meevallen. En toch voelen de tweeënhalf uur Green Day vanavond soms wel erg lang aan.

Het circus van The Flaming Lips in TivoliVredenburg

Het is een grappig gezicht: al ruim voor het optreden begint, versieren verschillende bezoekers zichzelf en elkaar met glowsticks. Een enkeling heeft zich zelfs helemaal uitgedost voor de gelegenheid met fellen kleuren en psychedelische prints. Als het hoofdprogramma stipt op tijd het podium betreedt, is direct duidelijk waarom: als The Flaming Lips - want daar hebben we het over natuurlijk - de eerste klanken inzetten, barsten de confettikanonnen los en lichten de vele led-lampjes op in alles kleuren van de regenboog. We zijn begonnen!

Drake: koning van de Snapchat-generatie

Vier uitverkochte Ziggo Dome-shows in de agenda hebben staan, deze op het laatste moment verplaatsen, om ze vervolgens nog een keer te verplaatsen wegens productionele tegenslagen. Dit soort schimmige moves zou je eerder verwachten van een ongeleid projectiel als Kanye West dan van ideale schoonzoon Drake, de rapper die net zo makkelijk zijn gevoelens bezingt in honingzoete r&b-glijders. Tien dagen en hordes ziedende fans later staat de dertigjarige Canadees alsnog op de planken van de Ziggo Dome. Hij biedt direct zijn excuses aan: ‘als we komen willen we ook de meest spectaculaire, eclectisch mogelijke show meenemen’. En inderdaad: deze show was het wachten waard.

Dutch Pop Nights in Duitsland, dag 3

Mozes & The Firstborn, Jo Goes Hunting en GOSTO. Drie totaal verschillende bands met stuk voor stuk een eigen geluid. De een maakt garagerock, de ander elektronische pop en de laatste verweeft allerlei stijlen tot een mix die de band zelf beschrijft als alternatieve popmuziek. Toch hebben de drie ook iets gemeen: ze willen doorbreken in het buitenland. En dus stappen ze met z’n allen een busje in om Duitsland te veroveren. OOR lift mee en doet verslag van de mini-tournee. Met vandaag als laatste stop: Keulen.

The Dillinger Escape Plan uitgerekend

Wat in de zomer van 2016 nog werd aangeduid als een ‘extended hiatus’, bleek al snel de aankondiging van het definitieve einde van The Dillinger Escape Plan. De mathcoreband uit New Jersey beschouwt het vorig jaar verschenen album Dissociation als de thematische afsluiting van een twintigjarige carrière. De cirkel is rond, het verhaal is verteld. Bij zo’n besluit hoort een afscheidstournee. In de zomer zijn de festivals nog aan de beurt (waaronder het Ysselsteynse Jera On Air), maar nu eerst de clubs. Voor Europa staan maar liefst veertig shows in zesenveertig dagen op het programma. Na Groot-Brittannië doet de groep Nederland aan; zaterdag de Amsterdamse Melkweg, vanavond 013, Tilburg.

Dutch Pop Nights in Duitsland, dag 2

Mozes & The Firstborn, Jo Goes Hunting en GOSTO. Drie totaal verschillende bands met stuk voor stuk een eigen geluid. De een maakt garagerock, de ander elektronische pop en de laatste verweeft allerlei stijlen tot een mix die de band zelf beschrijft als alternatieve popmuziek. Toch hebben de drie ook iets gemeen: ze willen doorbreken in het buitenland. En dus stappen ze met z’n allen een busje in om Duitsland te veroveren. OOR lift mee en doet verslag van de mini-tournee. Vandaag alweer de tweede dag van de toer met een optreden in de Duitse hoofdstad: Berlijn.

Dutch Pop Nights in Duitsland, dag 1

Mozes & The Firstborn, Jo Goes Hunting en GOSTO. Drie totaal verschillende bands met stuk voor stuk een eigen geluid. De een maakt garagerock, de ander elektronische pop en de laatste verweeft allerlei stijlen tot een mix die de band zelf beschrijft als alternatieve popmuziek. Toch hebben de drie ook iets gemeen: ze willen doorbreken in het buitenland. En dus stappen ze met z’n allen een busje in om Duitsland te veroveren. OOR lift mee en doet verslag van de mini-tournee. Vandaag als eerste stop: Hamburg. De Dutch Pop Nights zijn begonnen.

Cage The Elephant laat vervlogen tijden herleven

Hoewel Tell Me I’m Pretty, het laatste album van de Amerikaanse rockers Cage The Elephant, al meer dan een jaar oud is, wist de band Paradiso al ruim van tevoren uit te verkopen. Voor aanvang strekt de rij voor de deur tot aan het Hard Rock Cafe en ook eenmaal binnen in de zaal is het al snel dringen voor een goede plek. Cage The Elephant heeft inmiddels op basis van vier sterke albums en een haast legendarische live-reputatie duidelijk een trouwe fanbase opgebouwd. De band stelt alle fans vanavond bepaald niet teleur. Vanaf de eerste minuut is Paradiso vanavond getuige van een van de strakste, energiekste en vermakelijkste rockshows die we de laatste tijd in de poptempel zagen.

#ESNS17: de meest opvallende acts van Noorderslag

Het zit er weer op! Vier dagen Eurosonic-Noorderslag in Groningen vlogen voorbij. Na drie dagen dwalen door de Groningse binnenstad komen we op zaterdag met z'n allen samen in de Oosterpoort, om te zien welke Nederlandse acts het dit jaar gaan maken. Dit zijn volgens OOR de negen vaderlandse muzikanten die je de komende maanden in de gaten moet houden. 

#ESNS17: de random-route van vrijdag

Zoals we gisteren al schreven laat Klaas Knooihuizen zich niet sturen. Of hij inmiddels nieuwe schoenen heeft weten we niet. Wat we wel weten is dat hij met open mond heeft staan kijken naar een dozijn rappende IJslandse dames. Maar meer daarover hieronder, in de random-route van de Eurosonic-vrijdag.

#ESNS17: de elektronische route van vrijdag

OOR’s electro-route op ESNS scoorde gisteren maximale punten: alle acts die de revue passeerden, waren ofwel veelbelovend, ofwel geslaagd in het geven van een doorbraakoptreden, ofwel een combinatie van die twee. Dat belooft goede dingen voor de tweede avond waarop Dave Coenen de elektronische route loopt. Ditmaal geen afwijkingen naar uithoeken van Groningen, maar een tocht in rechthoekvorm langs het Boterdiep.

#ESNS17: de rammelroute van vrijdag

Gitaren, gitaren, gitaren, daar komen we voor deze Eurosonic. Is de zessnarige bandiet op sterven na dood nu Donald Trump president van Amerika wordt? John Denekamp loopt andermaal de gitaarbandjes-route, ofwel de rammelroute.

#ESNS17: de next-big-thing route van vrijdag

Het is de laatste dag van het Eurosonic-gedeelte van het dubbelfestival Eurosonic-Noorderslag. De vorige twee nachten waren een uitputtingsslag. Racen op de ov-fiets en tot in de late uurtjes bandjes kijken, met eventueel nog een potje poolen in de Peperstraat als toetje. Overeind gebleven door bier en snacks om de volgende ochtend fris deze stukjes te schrijven. En dan moeten we ook nog een catchy naam voor onze route bedenken. Het leven van een OOR-verslaggever gaat niet over rozen.

#ESNS17: de random-route van donderdag

Het idee was alle OOR-verslaggevers op Eurosonic hun eigen themaroute te laten wandelen. Klaas Knooihuizen is echter zo onvoorspelbaar als het maar kan en ging dus, zoals altijd, zijn eigen weg. De ‘verborgen pareltjes’-route noemde hij het eerst, maar ‘er is een blokkenschema waar alles op staat, dus is er van verbergen feitelijk geen sprake’, zo sprak hij later. Daarom: de random-route van de Eurosonic-donderdag. Of de 90% anderstaligen-route, dat kan ook.

#ESNS17: de rammelroute van donderdag

‘Gitaarbands zijn uit, Mr Epstein.’ Met die mededeling werd de manager van The Beatles in 1962 afgewimpeld door het Decca-label. Anno 2017 – we zijn inmiddels op de maan geweest en hebben Snapchat – hoor je het weer. Pop, rap en dj’s schijnen het helemaal te worden, moet er gevreesd worden voor de toekomst van de zes-snarige bandiet? Verslaggever John Denekamp gaat op zoek naar de gitaarparels in het programma van Eurosonic.

#ESNS17: de elektronische route van donderdag

Ook in het Noorden is tijdens een avond vol natte sneeuw genoeg warmte te vinden. Verslaggever Dave Coenen gaat op zoek naar diepere elektronische klanken, soulvolle hiphop en harde beats, en vindt dit in zowel de populairste locaties als de meest zweterige kelders en afgelegen fabrieksgebouwen. Dit is OOR’s elektronische Eurosonic-route.

#ESNS17: de Grant Theatre Tour van donderdag

Eurosonic is op de donderdag helemaal losgebarsten. Verslaggever Jeroen Sturing is als geboren Groningen ook druk met het wijzen van de weg aan buitenlandse bezoekers. ‘Mijn richtingsgevoel mag dan bijzonder slecht zijn, Groningen ken ik op mijn duimpje. Tijdens de spontane gesprekken op straat en in de lange rijen tip ik mijn favoriete acts en vertel ik over de fantastische stad dat Groningen is, en dat ze vooral eens een eierbal moeten proberen. Nee, Eurosonic is zo slecht nog niet.’

#ESNS17: de van-alles-wat route van woensdag

De woensdag is een onofficiële festivaldag, maar dat neemt niet weg dat er ook op deze woensdag al een hoop interessante dingen in de Groningse binnenstad te vinden zijn. Onze verslaggever Jeroen Sturing - een Geboren Groninger - vist, voordat het écht volstroomt met bands en bezoekers uit alle windrichtingen, alvast de krenten uit de pap, om daarna in betrekkelijke rust een eierbal uit de muur te trekken.

Weval solide en spannend in Paradiso

Harm Coolen en Merijn Scholten Aalbers waren huisgenoten. Uit gedeelde liefde voor creativiteit en muziek sloegen ze zo’n zes jaar geleden de handen ineen onder de naam Weval. Wat er toen gebeurde weten we inmiddels: een eerste EP die al snel internationale aandacht trekt, een contract bij het Keulse Kompakt en een sterk titelloos debuutalbum dat afgelopen zomer verscheen. Vanavond is de avond van Wevals grootste clubshow in Nederland tot dusver, die niet alleen als eindejaarsfeestje fungeert, maar ook als (tijdelijke) afsluiting van een behoorlijke lap internationale tourdata. Paradiso krijgt vanavond de in 2016 gefundeerde en bijgeschaafde liveset van Weval te horen, maar er is ook ruimte voor experiment, iets wat de electronica-pioniers van eigen bodem op het lijf is geschreven.

Rico, Sticks & Typhoon schrijven geschiedenis

Vanavond is het voor het eerst dat een Nederlandstalige hiphopact een zaal van het formaat Ziggo Dome weet te vullen. Het is niet alleen het hoogtepunt van de carrières van Rico, Sticks en Typhoon, het is een hoogtepunt voor heel hiphopminnend Nederland. Vanavond wordt er geschiedenis geschreven. Hiphop is nog altijd springlevend in Nederland. Sterker nog, het is groter dan ooit. Het zit ‘m natuurlijk ook een beetje in de sympathie die we allemaal hebben voor de drie knuffelprovincialen van de Nederhop. Tijdens Koningsdag trad Typhoon nog op voor ons aller Willy en stiekem zijn we allemaal een klein beetje voor PEC. Met de gunfactor zit het in ieder geval wel goed.

Nicolas Jaar prikkelt en plaagt

Zou er een record verbroken zijn in TivoliVredenburg? Er is beperkt zicht en het balkon van de Ronda is praktisch onzichtbaar geworden. Nicolas Jaar is in het land en de rookmachine staat op volle toeren te blazen. Er verstreken vijf jaar voordat zijn prachtdebuut Space Is Only Noise onlangs een waardige opvolger kreeg. Een doorsneemuzikant zou het niet durven, maar Jaar is niet doorsnee. Zo ligt de nadruk tijdens zijn hernieuwde marathonshow niet op de promotie van zijn sterke nieuwe studioalbum Sirens. Nee, de Chileen gaat zijn eigen weg. Fans blijven hem trouw. Zij weten: het universum van Jaar betreden, is je horizon verbreden.

Max Cavalera verloochent zijn Roots

Dat het ooit nog goed komt tussen de gebroeders Cavalera enerzijds en de overige twee stamleden van de Braziliaanse metalact Sepultura anderzijds lijkt uitgesloten. Zeker nadat zanger/gitarist Max Cavalera onlangs nog over zijn oude bandmaten zei dat hij er van baalt dat hij ‘die twee klootzakken’ destijds niet had ontslagen. Met die uitspraak refereerde hij aan het hoog opgelopen conflict dat in 1996 leidde tot het vertrek van de frontman. Drummer Igor stapte tien jaar later op, vlak nadat hij zijn voornaam om esthetische redenen veranderd had in Iggor. Het twintigjarige bestaan van albummijlpaal Roots vieren de heren vanavond dus zonder bassist Paulo Jr. en gitarist Andreas Kisser, onderstreept door de ontegenzeglijke tournaam Max And Iggor Cavalera Return To Roots.

Nothing But Thieves groots op kleine schaal

Het is hard gegaan met de Britse indierockers Nothing But Thieves. Begin dit jaar stonden ze nog als relatief nieuw talent op Eurosonic, inmiddels hebben ze al drie shows als support van Muse in de Ziggo Dome achter de rug en stonden ze ook nog op Down The Rabbit Hole en Pinkpop. Toch zijn we de band duidelijk nog niet zat: de grote zaal van de Melkweg is vanavond helemaal uitverkocht. De zaal is dan ook tot de nok toe gevuld en tien minuten voor aanvangstijd staat er nog een rij voor de deur die bijna tot op het Leidseplein komt. Allemaal tekenen dat we hier met een Grote Rockband In Wording te maken hebben. De strakke show die volgt bevestigt dat dubbel en dwars.

Pet Shop Boys mikken op de dansvloer

Fans met grote Oranje puntmutsen staan maandagavond voor de deur van 013. Lallend. De reden: het bezoek van een hele grote act aan Tilburg. Eentje die hier nog nooit is geweest. Alle reden dus voor een volle bak. 013 verdient een pluim: moeiteloos worden de paar duizend man, die aan de accenten te horen van heinde en verre komen, naar binnen geleid. Helaas hebben die paar duizend bezoekers toch een beetje de maandagavond-blues, want de reactie op het spectaculaire begin van de show van de Pet Shop Boys is lauw. Heel lauw.

De Pixies plagen en behagen

Twaalf-en-een-half jaar zijn de Pixies alweer bij elkaar, veel langer dan in de periode waarin ze hun baanbrekende werk afleverden. Met de recente platen Indie Cindy en Head Carrier krijg je geen Paradiso vol, op de rest verkoop je nog altijd de HMH uit, zo blijkt vanavond. Op routine, gedisciplineerd en met vaart worden talloze indierock-classics op het voornamelijk ouwejongens krentenbrood-publiek afgevuurd. Dat krijgt wat het wil, maar echt spannend wordt het niet.

Bescheiden maar subliem jubileum Moss

Moss stond de afgelopen tijd op een breekpunt. Bassist Koen van der Ward zorgde voor frictie door twee van de drie overige leden mee te laten spelen met Klangstof, terwijl frontman en een van de beste songsmeden van Nederland, Marien Dorleijn, al nieuw materiaal aan het schrijven was. De vraag was: moet er nog wel een vijfde plaat komen? Ja dus. De koppen werden bij elkaar gestoken. Van der Ward werd succes gewenst en het drietal van Moss ging verder met twee nieuwe bandleden: Daniel Rose (Skip And Die) op bas en Jelte Heringa (Eefje de Visser en Janne Schra) achter de synths en toetsen. Dit weekend speelt Moss drie shows om het 12,5 jarig jubileum te vieren. Vrijdag in Middelburg, zondag in Amsterdam en vanavond, op zaterdag, in De Helling in Utrecht. We krijgen een twee uur durende jubileumshow met ongeveer vijf nummers van ieder album, dus ook van de vijfde, dat ergens begin volgend jaar verschijnt. 

The Veils tonen ware aard in de Melkweg

The Veils uit Londen debuteerden in 2004 met The Runaway Found en eerder dit jaar leverden Finn Andrews en de zijnen nog jaarlijstjesmateriaal af met het door El-P (Run the Jewels) geproduceerde Total Depravity. Vanavond staan ze in de grote zaal van de Melkweg en wordt duidelijk hoe The Veils muzikaal zijn gegroeid.

Elton John als een olifant in een porseleinkast

Kent U dat filmpje van Little Britain, waarin hun typetje Daffyd Thomas (‘the only gay in the village’) Elton John interviewt? In een veelvoud aan Freudiaanse versprekingen en dubbelzinnige toespelingen komt Sir Eltons – dan net begonnen – showreeks in Las Vegas ter sprake. De ene helft van het jaar staat vaste headliner Celine Dion nog in de grote zaal van Caesars Palace, de andere helft neemt Elton John over. ‘Vindt U het leuk om het gat van Celine Dion te vullen?’, vraagt de Oost-Indisch dove Daffyd aan de verbouwereerde, reeds vol in de slappe lach geschoten zanger. ‘Ik wou dat ik ja kon zeggen, maar: nee’, antwoordt hij zelfbewust. Dat was in 2005, en nu, elf jaar later, valt er opnieuw een behoorlijk gat te vullen: Nederland in het algemeen en de Amsterdamse Ziggo Dome in het bijzonder.

Jean-Michel Jarre blijft een fenomeen

De Franse componist Jean-Michel Jarre staat in het kader van zijn Electronica World Tour weer eens op de planken in Nederland. Deze wereldtournee vindt plaats vanwege het verschijnen van zijn laatste albums, Electronica 1: The Time Machine en Electronica 2: The Heart Of Noise. De laatste keer dat de 68-jarige muzikant in ons land stond was eveneens in de Heineken Music Hall. Het publiek krijgt ditmaal een iets langer optreden voorgeschoteld. Een kleine twee uur wordt er een batterij van elektronicageweld om de oren geslingerd, ondersteund door de voor Jarre herkenbare visuele effecten.

Geslaagd verjaardagsfeestje Placebo

Het is ruim twintig jaar geleden dat het titelloze debuutalbum van de Britse rockband Placebo verscheen. ’20 Years Of Placebo’ heeft een hoop hits opgeleverd, die vanavond zo goed als allemaal gespeeld worden in een halfgevulde Ziggo Dome. Zowel klassiekers als nieuwere nummers komen voorbij tijdens een show die visueel en geluidstechnisch interessant is. Ruim twee uur staan de heren en dame op de planken, met een set die voor een groot deel uit hoogtepunten bestaat. Een mooie terugblik op meer dan twintig jaar muziek van een band met een eigen gezicht en geluid.

Opeth: balans in perfectie

Het voelt wat unfair; een dag na de show in 013 geeft Opeth een speciaal optreden in de Londense Wembley Arena. Onder de noemer ‘An Evening Of Sorcery, Damnation And Deliverance’ zal de Zweedse band daar twee sets spelen. Een met een mix van oud en nieuw materiaal, en een die uitsluitend bestaat uit songs van het onlangs als boxset heruitgebrachte albumtweeluik Deliverance en Damnation. Tilburg moet het doen met een set van twee uur. En met de garantie van frontman Mikael Åkerfeldt dat de groep de andere shows van deze tour met ‘evenveel respect’ zal behandelen.

Chance The Rapper: positivo en podiumstrijder

De 013-bezoeker heeft veel geduld nodig vandaag. Na lange rijen voor en in het pand, twee voorprogramma’s en wat DJ-sets laat Chance The Rapper - de reden waarom 3000 man zich naar binnen hebben gepropt in de Tilburgse poptempel - ook nog eens bijna een half uur langer op zich wachten dan gepland. Het moet tenminste één bezoeker te veel zijn geworden, want als Chance The Rapper rond tien over tien (de zaal is dan al ruim drie uur open) het podium oploopt, krijgt hij meteen een biertje naar zijn hoofd geslingerd. Verbouwereerd observeert hij de plas bier en het lege bekertje dat rakelings langs hem heen ging en net zo snel als hij opkwam, is Chance ook weer weg. De gordijnen sluiten. Een uitverkocht 013 zal weer moeten wachten.

Twenty One Pilots verkiest vorm boven inhoud

‘Verwacht achterwaartse salto's van de piano, schijnexecuties en zelfs drummend crowdsurfen!’ Dat klinkt misschien als reclame voor een nieuwe Cirque Du Soleil-voorstelling, maar het is een promotietekst voor het optreden van Twenty One Pilots in de Heineken Music Hall. De concerten van het duo staan onderhand meer bekend om de gigantische trukendoos die de heren iedere avond open trekken dan om de muziek. Een formule die duidelijk werkt, aangezien het concert binnen een dag uitverkocht en er gisteren na het concert van Panic! At The Disco al fans voor de deur van de HMH zaten te koukleumen. Ondanks dat dit al het vierde concert in ons land is in anderhalf jaar tijd, is er van Twenty One Pilots-moeheid duidelijk nog geen sprake bij de fans.

Lang aftellen bij Europe

Het is een beproefd recept: acts die al wat langer meedraaien en een rondje doen met een integrale uitvoering van hun bekendste plaat. De ene band heeft wat meer van die klappers gescoord dan de andere, maar ook met één uitgesproken hoogtepunt in je oeuvre kan je dertig jaar na dato nog altijd een zaal van een man of tweeduizend vullen, zo bewijst Europe vanavond in TivoliVredenburg. En het toverwoord is – uiteraard – The Final Countdown. Wie tot tien kan tellen, kan de hele wereld bellen. Aftellen mag ook.

The Slow Show doet naam eer aan

Het is de zware, donkere stem van Rob Goodwin die de tracks van The Slow Show in de sferen van The National (de band is tenslotte vernoemd naar een nummer van The National) probeert te brengen. Op plaat en tijdens vorige optredens in Nederland lukte dat heel aardig, maar vanavond in TivoliVredenburg laat The Slow Show pas in het laatste deel van de, eh, show écht fraaie momenten horen.

Panic! At The Disco geeft de fans wat ze willen

De programmering van de Heineken Music Hall doet deze week een flink beroep op de portemonnees van muziekminnende tieners. Vanavond Panic! At The Disco, gisteren Bring Me The Horizon en morgen is het de beurt aan Twenty One Pilots. Inderdaad, drie bands die populair zijn onder het middelbare school-publiek. Een snelle blik in de zaal leert dat veel aanwezigen vanavond in ieder geval nog piepjong waren toen Panic! At The Disco debuut A Fever You Can’t Sweat Out elf jaar geleden uitbracht. Toen was P!ATD overigens nog een echte band, op het dit jaar verschenen vijfde album Death Of A Bachelor is het een veredeld soloproject van frontman Brendon Urie. Niet dat dat veel uitmaakt, het is de beste plaat van de groep in jaren. Ook vanavond gaat alle aandacht uit naar de zanger/showman.

Le Guess Who? 2016: het complete verslag

De tiende editie van Le Guess Who? zit erop. Vier dagen was Utrecht weer het Europese centrum voor alternatieve, experimentele en vernieuwende muziek. Hoofdacts Wilco, Savages, Julia Holter en Suuns cureerden allemaal een deel van het programma dat bestaat uit zo’n 150 officiële optredens, zaterdagmiddag is er op het gratis toegankelijke Le Mini Who? nog veel meer te beleven. OOR maakte een selectie uit het gigantische aanbod.

Ziggo Dome krijgt nooit genoeg van The Cure

Zouden concerten van The Cure niet aan kracht winnen als ze wat korter duren? The Guardian stelde de vraag een paar jaar geleden hardop naar aanleiding van een 45 (!) nummers durend benefietoptreden voor het Teenage Cancer Trust. Daar kun je inderdaad over discussiëren, maar als je vervolgens stelt dat je uit betrouwbare bronnen hebt vernomen dat de band zich daar wel in kan vinden, dan heb je de poppen aan het dansen natuurlijk. Robert Smith reageerde in blokletters (‘LAZY NONSENSE’), veegde de vloer aan met de (overigens grotendeels positieve) recensie en beet de schrijver in kwestie toe dat hij niet voor popjournalisten maar voor fans optreedt. Hij heeft gelijk natuurlijk. The Cure maakt zelf wel uit hoelang er gespeeld wordt en buiten dat: alle 17.000 bezoekers van de Ziggo Dome weten toch inmiddels wel dat ze vanavond een pakkie brood moeten meenemen. En toch, toeval of niet, tijdens de huidige tournee is de setlijst teruggebracht naar ‘slechts’ dertig liedjes en worden de meeste concerten binnen drie uur afgerond.

Bring Me The Horizon defibrilleert de nu-metal

‘Never in a million years did we think we’d get to this point’, dankt Oliver Sykes zondagavond zijn publiek. Wij stiekem ook niet, Oli. Toch is het niet eens zo vreemd dat Bring Me The Horizon in een uitverkochte Heineken Music Hall speelt. De Britse beukmachine maakte de Melkweg meerdere malen met de grond gelijk, gaf het vernieuwde 013 zijn eerste gebruikssporen en stond op Lowlands en Pinkpop. Daarnaast oogstte het vijftal uit Sheffield succes met recente platen Sempiternal en That’s The Spirit, die van metalcore opschoven richting mainstreamrock.

Gregory Porter: een warme stem in kille tijden

Donald Trump president van de Verenigde Staten? Tja. Hoog tijd voor een reminder aan al het hartverwarmend moois dat gelukkig ook nog uit Amerika komt. Jazz, bijvoorbeeld. Al jaren in goede handen bij Gregory Porter, een oud-American football tackle die zanger werd. De huidige koning onder de jazzvocalisten bracht dit jaar zijn vierde album uit en is populairder dan ooit in Nederland. Vanavond staat hij zelfs in de Heineken Music Hall, een zeldzame aangelegenheid voor een jazzmuzikant. Maar werkt dat eigenlijk wel, jazz in zo’n grote popzaal? Bij Porter wel. De HMH is stokstijf uitverkocht en de mogelijke volgende halte, de Ziggo Dome, kan de zanger waarschijnlijk ook wel aan.

LGW dag 1: Wilco is Springsteen voor indiefans

Editie tien van het inmiddels internationaal beruchte Le Guess Who? is van start. Het Utrechtse tegentonenfestival uit de koker van Bob van Heur en Johan Gijssen is uitgegroeid tot één van de belangrijkste alternatieve festivals van Europa. Geen 24 hour dronefest deze editie, wel talloze andere verrassingen en voor het eerst vier hoofdacts die een deel van het programma cureren: Wilco, Savages, Julia Holter en Suuns vullen alle vier deels de dag in waarop ze zelf spelen. Donderdag is het de beurt aan Wilco.

Kate Tempest biedt licht in donkere dagen

Kate Tempest is zonder twijfel een van de meest bijzondere artiesten van het moment. De Britse dichteres maakt een mengeling van spoken word en hiphop, die haar vanavond naar de grote zaal van Melkweg brengt. Dat die maar matig is gevuld is jammer, maar niet echt een verrassing. Het werk van Tempest is niet bepaald licht verteerbaar. Haar rauwe tweede album Let Them Eat Chaos is in feite één lang gedicht, opgedeeld in dertien nummers. Daarom speelt ze dat album ook integraal en daar had ze geen beter moment voor kunnen kiezen.

Niet lullen maar spelen bij Alter Bridge

Bands die zich vanaf dag één aan een vast stramien houden: misschien een beetje saai maar het biedt wel zekerheid. Het Amerikaanse Alter Bridge heeft sinds de oprichting in 2004 om de drie jaar een nieuwe plaat uitgebracht. Met een beetje simpel rekenwerk kom je al gauw bij een vijfde plaat in 2016 – en jawel, in oktober verscheen The Last Hero. In het teken daarvan staan de heren deze avond in een aardig volgepakte Heineken Music Hall in Amsterdam. De show is zoals het ogenschijnlijke motto van de muzikanten: niet heel spannend, staat wel als een huis.

Kensington windt Ziggo Dome om z'n vinger

Drie avonden spelen in een volle Ziggo Dome – het lijkt voor een Nederlandse band hoog gegrepen, maar Kensington doet het op zijn gemakje. Vorig jaar november speelde de Utrechtse band al tweemaal een uitverkochte show in dezelfde zaal en voor 2017 zijn er maarliefst vier nieuwe concerten gepland. Kensington heeft deze avond dus wat te bewijzen, niet alleen tegenover al hun trouwe fansingtons, maar ook naar de buitenwereld. Kunnen ze alle hype waarmaken? Yes, they can. En met genoeg hits op zak gaat dat zelfs van een leien dakje.

Killing Joke gooit doos van Pandora open

Het is een historische avond, ja. En niet alleen voor de Nederlandse gatherers die naar TivoliVredenburg zijn getogen om Killing Joke voor het eerst in de doos van Pandora te zien optreden. Ook zanger Jaz Coleman volgt de gebeurtenissen aan de andere kant van de oceaan uiteraard, maar hij is uiteindelijk nog vrij summier over de verkiezingen en de gevolgen ervan. Nadat we eerst zijn meegezogen in de hypnotiserende drone The Hum en massaal hebben meegebruld met (de refreinen van) Love Like Blood richt Coleman zich voor het eerst tot de gatherers tegenover hem en vat hij de boel nog even kernachtig samen in een satanische welkomst-brul: ‘Good evening. Fuck America!’

Red Hot Chili Peppers gemakzuchtig in Ziggo Dome

Op de dag dat Donald Trump het presidentschap van de Verenigde Staten in de wacht weet te slepen, strijken de Red Hot Chili Peppers neer in de Amsterdamse Ziggo Dome, als onderdeel van The Getaway Tour. Over toepasselijke titels gesproken. Met deze nieuwe plaat slaat de band, die natuurlijk geen introductie meer behoeft, de weg in die producer Danger Mouse en Nigel Godrich voor ogen hadden: heldere funk. De vraag van vanavond is echter of hier wel tijd voor is tussen alle monsterhits die de band door de jaren heen heeft bij elkaar heeft gespeeld.

Grillige Ryley Walker laat genres verbleken

Het is de vooravond van de Amerikaanse verkiezingen en het gaat nergens anders meer over. Ook niet in de Amsterdamse Tolhuistuin, waar Ryley Walker zijn opwachting maakt. Je vraagt het je op voorhand af: zou het deze, naar verluidt straatarme, artiest bezig houden? Gaat hij er iets over zeggen of laat hij zijn muziek spreken? Op alle vragen krijgen we snel antwoord. 'Yo', begint Walker zijn optreden. ‘Fuck Donald Trump! Fuck that asshole!’ Het komt er in blokletters en met opgekropte woede uit, maar verder is het best een lieve jongen hoor, die Ryley.

De perfecte rockshow van Biffy Clyro

Het moet even schrikken zijn geweest voor de heren van Biffy Clyro, toen ze afgelopen zomer voor een halflege tent stonden te spelen op Lowlands. Nieuwe album Ellipsis was nog niet zo lang uit, single Wolves Of Winter megahit op 3FM en toch stond de Bravo lang niet vol. Vanavond mogen ze zich revancheren, in een wel volgepakte Ronda van TivoliVredenburg. Om niets aan het toeval over te laten, hebben de Schotten alles uit de kast gehaald.

Sobere schoonheid bij The Lumineers

Een paar jaar geleden, toen Mumford & Sons nog superhip was, braken The Lumineers in één klap door met meezinger van jewelste Ho Hey. Het leek een typische one hit wonder, maar anno 2016 staan deze Amerikanen uit Denver, Colorado nog steeds voor een bijna uitverkochte HMH. Zanger Wesley Schultz en zijn vrienden zijn namelijk veel groter dan alleen die hit.

Crossing Border: Angel Olsen, PJ Harvey e.a.

Na een diverse en ietwat wisselvallige eerste dag, keert OOR terug naar de Haagse binnenstad voor het slot van Crossing Border. Het nadeel van de gewijzigde festivallocatie is dat de wandelgangen van de Koninklijke Schouwburg beduidend warmer waren dan de ijzige buitenlucht tussen Paard, kerk en Koorenhuis. Gelukkig staat er genoeg muziek en literatuur op het programma om je aan op te warmen.

Flume geen kroonprins meer, maar koning

Het regent op de donkere Arena Boulevard, maar de HMH baadt in het licht. Wie denkt dat het een aankondiging is van een Messias, zit er niet eens zo heel ver naast. De ster van Harley Streten, beter bekend als Flume, rijst namelijk snel. De pas 24-jarige Australiër had een hit met Holdin On, maakte remixen voor Arcade Fire, Disclosure en Lorde en hielp een handje bij Chet Faker. Samen met geslaagde passages op Pitch, Down The Rabbit Hole en Lowlands reden genoeg voor een flinke hoeveelheid meisjes om al voor de show begonnen is op de schouders van hun vriendjes te klimmen. Al snel zijn zij niet de enige meer die al dan niet gevoelsmatig hun voetjes van de vloer hebben.

Crossing Border: Amber Arcades, John Paul White e.a.

Door bezuinigingen kromp Crossing Border, het Haagse festival tussen muziek en literatuur, de laatste jaren aanzienlijk in omvang. Het aantal locaties nam af, er werden minder dure publiekstrekkers binnengehaald en het openingsconcert op de donderdag werd zelfs volledig geschrapt. Na een aantal magere edities lijkt 2016 echter het jaar van de grote ommezwaai te zijn. Voor het eerst vindt Crossing Border namelijk plaats in hartje Den Haag, met podia in het Paard van Troje, het Koorenhuis, de Lutherse Kerk en in diverse café's aan de drukke Grote Marktstraat. En daarnaast leest de affiche, met klinkende namen als PJ Harvey, Angel Olsen, Cass McCombs, C Duncan en Warhaus, weg als een jaarlijstje.

Op expeditie met Glass Animals in Paradiso

In juni 2014 gooide Glass Animals hoge ogen met debuutalbum Zaba, een exotische mix van zweverige indiepop, electronica en R&B. Geïnspireerd door ritmiek uit de tropen, met zo nu en dan het geluid van bijzondere dieren op de achtergrond. Op tweede langspeler How To Be A Human Being benadert de groep hun liedjes met neer diversiteit. Dat resulteert vanavond in een korte, maar zeer dynamische set.

Agnes Obel vindt zichzelf opnieuw uit in Paradiso

Toen Agnes Obel in november 2010 in de uitverkochte kleine zaal van Paradiso optrad, leek ze overdonderd door het gigantische succes van haar debuutalbum. Haast schuchter speelde ze haar nummers en leek, net als haar muziek, breekbaar. Zes jaar succes en ervaring later presenteert ze haar nieuwe plaat in wederom een uitverkochte zaal van Paradiso. Ditmaal is het de grote.

Warpaint houdt het spannend in Paradiso

Dankzij de vlammende show die we Warpaint een paar maanden geleden zagen geven op Lowlands en het sterke nieuwe album Heads Up zijn de verwachtingen voor het optreden dat de band vanavond geeft in Paradiso hooggespannen. Verwachtingen die de vierkoppige band gelukkig meer dan waar maakt. Waar op de platen van de groep zo nu en dan de saaiheid nog wel eens op de loer ligt, bewijzen de dames vanavond opnieuw dat hun dromerige pop- en rocknummers toch het best tot hun recht komen op het podium.

New Fall Festival 2016: groter op eigen wijze

Waar het New Fall Festival het vorig jaar nog sober aanpakte, is er dit jaar behoorlijk gebrainstormd over vernieuwing en uitbreiding van het indoor herfstfestival. De nieuwe plannen zijn meteen doorgevoerd: deze zesde editie van New Fall, vindt plaats in zowel geboortestad Düsseldorf als in Stuttgart. Daarnaast is de line-up van New Fall 2016 met grote namen als Wilco, Regina Spektor en Agnes Obel internationaler dan ooit tevoren. Van een groter ticketaantal, of opzet is echter geen sprake: New Fall experimenteert in 2016, net als voorgaande jaren, met ongewone festivallocaties doorheen de binnenstad als basis voor intieme en middelgrote shows.