Agnes Obel vindt zichzelf opnieuw uit in Paradiso

Genre
Pop
Gepubliceerd op


Citizen of Glass is net een paar weken uit en vanavond staan bijna alle nummers ervan op het programma. Op het album breekt ze los uit haar routine van gevoelige pianomuziek en dito stem. Ze gaat meer conceptueel te werk, zowel in teksten als in zang en muziek. Hoe sterk het nieuwe materiaal is blijkt bij het derde nummer dat ze vanavond speelt. Na het instrumentale Red Virgin Soil en het van Aventine afkomstige Dorian, begint Trojan Horses. Met een dreigende cello die de basis vormt en een onheilspellend pingeltje uit Obels keyboard klinkt het als sfeervolle filmmuziek. Ondertussen geeft ze zingend haar ziel bloot: ‘These bare bones are made of glass, See-through to the marrow when they pass [..] I tell myself I wanna hide, I tell myself I wanna be lied to.’ Ondanks het kleine aantal instrumenten weet ze het nummer naar een bombastische climax te krijgen.


De Deense die tegenwoordig in Berlijn woont onderzoekt in haar teksten haar plaats in een wereld van geheimen hebben, privacy en obsessieve aandacht voor elkaar. Door zo naar binnen te keren, breekt ze uiteindelijk los, en haar muziek volgt. Net als bij Trojan Horses gaat ze in andere nieuwe nummers als It's Happening Again, Familiar en Stone met haar stem op zoek naar de uithoeken, ze durft, experimenteert met instrumenten, en dat is live spannend om naar te luisteren. Bovendien speelt Obel blakend van het zelfvertrouwen.


Ook de hogere machten lijken Obel in die nieuwe richting te willen duwen, want tot tweemaal toe hapert de techniek als ze een nummer van haar debuut wil spelen. Bij het titelnummer Philharmonics is ze een paar regels onderweg als de gehele geluidsinstallatie eruit knalt en de muziek een zwart gat wordt ingezogen. Obel grapt dat ze bang is, omdat ze over God aan het zingen was. Als de techniek weer op orde is maakt ze een lacherige valse start, herpakt zich en laat de tot de nok toe gevulde zaal ademloos luisteren naar waar het ooit begon. Ook Riverside in de toegift moet ze even opnieuw beginnen, om er vervolgens de zaal volledig mee in te pakken. Zo mengt Obel oud en vertrouwd met nieuw en spannend, en maakt ze iedereen hongerig naar meer.

Door Sven Gerrets / Fotografie: Willem Schalekamp

Gezien: 3 november 2016, Paradiso, Amsterdam