Kate Tempest biedt licht in donkere dagen

Genre
Hiphop
Gepubliceerd op


Het verhaal van het album, over zeven mensen in dezelfde straat die om verschillende redenen allemaal nog wakker zijn om 18 over 4 ’s nachts, komt op het album al hard binnen, maar vanavond, een dag nadat Donald Trump is verkozen tot president van de Verenigde Staten, krijgen sommige teksten toch een extra lading. Wat te denken van: ‘Europe is lost. America, lost. London, lost.’ De sobere aankleding draagt bij aan het effect. In het eerste nummer, het prachtige Picture A Vacuum, is het podium compleet onverlicht,op één spotlight na die op Tempest gericht staat. Omdat ze gebogen staat is ze nog steeds amper te zien en de overige muzikanten staan nog in de duisternis. Daardoor werken de oorverdovende bastonen die langzaam opkomen in het nummer enorm desoriënterend.


Als de verlichting bij het daaropvolgende Lionmouth Door Knocker aangaat en er een stuiterende hiphopbeat door de zaal schalt, hebben we het eerste kippenvelmoment van de avond al te pakken. Daar volgen er nog veel meer, eigenlijk heeft ieder nummer er wel minstens een. Dát, of een enorm goed geschreven zin. Als er dan zoiets gebeurt breekt er applaus en gejuich midden in het nummer uit. Dat is aan de ene kant vervelend, want je ziet dat Tempest zich altijd een beetje onderbroken voelt en zich even moet herpakken, maar aan de andere kant is het gedurende de rest van het optreden muisstil. Wat dat betreft is dit een prima compromis.


Tempest komt af en toe misschien een beetje nukkig over, maar dat is begrijpelijk, Let Them Eat Chaos is bepaald geen lichte materie en aan kleine momenten is te zien dat ze het prima naar haar zin heeft. Ze voert alle wervelende teksten ook razendsnel en vrijwel foutloos uit. Alleen in Whoops, het meest aanstekelijke nummer van de plaat, raast ze iets te snel door haar tekst heen. Alsof ze snel weer door wil naar de zwaardere nummers. Toegegeven, daar liggen de hoogtepunten van de avond dan ook. Zo slaat het slepende Pictures On A Screen, met de vaak herhaalde tekstregel ‘I know it’s happening, but who is it happening to. Has this happened to you?’, in als een bom.


Als het verhaal van het album zijn conclusie bereikt - die we niet gaan verklappen, daarvoor moet je het zelf maar luisteren - maakt Tempest in afsluiter Tunnel Vision toch nog een direct statement. ‘I’m standing on a stage, surrounded by strangers, the night after this disastrous election, telling you to wake up and love more’, een zin die natuurlijk niet in die vorm in het originele nummer zit, maar vanavond volstrekt natuurlijk en noodzakelijk aanvoelt. Mede daardoor waarschijnlijk is het applaus na afloop zo groot dat Tempest toch nog maar een keer het podium opkomt. Eerst om te zeggen dat er geen toegift komt (‘This is it guys, really’), maar vervolgens draagt ze toch nog een stuk voor uit Brand New Ancients, het gedicht waar ze bekend mee werd. Ook nu kun je een speld in de zaal horen vallen. Het is een perfecte afsluiter van een weergaloze avond poëzie en rap, die ons voorlopig nog wel even bij zal blijven.

Door Reinier van der Zouw / Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 10 november 2016, Melkweg, Amsterdam