Panic! At The Disco geeft de fans wat ze willen

Genre
Pop
Gepubliceerd op


Het geluid werkt aan het begin van het optreden niet echt mee en klinkt zo hol dat je bijna zou denken dat Urie zijn ingehuurde bandleden heeft thuisgelaten. Zeker in de nummers van het laatste album trekt Panic! At The Disco op plaat een aardige wall of sound op, iets wat de drie bandleden die op het podium staan vanavond niet na kunnen bootsen. Helaas valt daardoor een heerlijke meezinger als Don’t Threaten Me With A Good Time een beetje in het water. Niet dat het de fans ook maar iets kan schelen: vanaf minuut één reageren ze dolenthousiast op werkelijk alles wat er op het podium gebeurt. Gek genoeg is het applaus nog harder als Urie zijn nogal pijnlijk klinkende falsetstem opzet.


Zodra de band voor Hallejulah gezelschap krijgt van een stel blazers klinkt het geluid direct een stuk minder leeg, ook lijken ze de band een extra energieboost te geven. Het is dus extra jammer dat het vol vuur gespeelde oudje Time To Dance, afgezien van het obligatoire meezingmomentje – ‘If I say shotgun, you say wedding. Shotgun! Wedding!’ – op weinig publieksreactie kan rekenen. Grappig genoeg wordt Nine In The Afternoon, afkomstig van album nummer twee, wel uit volle borst meegezongen voor een uitverkochte Heineken Music Hall. Duidelijk is wel dat de meeste zieltjes toch gewonnen zijn door de laatste twee albums.


Helaas betekent dat ook dat er aardig wat nummers van het redelijk wanstaltige vierde album Too Weird To Live, Too Rare To Die!, waarop de band meer elektronische richtingen verkende, op de setlist prijken vanavond. Hiervan is het schreeuwerige Ms. Jackson het dieptepunt. Behalve die paar missers speelt de band vanavond gelukkig eigenlijk alleen maar knallers. Van het nieuwe werk kunnen vooral Emperor’s New Clothes en Crazy = Genius moeiteloos mee met de klassiekers. Zelfs de nogal vermoeiende drum battle die in die laatste verwerkt is doet daar geen afbreuk aan. Ook het bombastische Golden Days, met een refrein dat gemaakt lijkt te zijn voor de nabijgelegen Ziggo Dome, doet het niet verkeerd.


Naarmate de avond vordert lijkt het alsof de band ook steeds beter op elkaar ingespeeld raakt, zodat Urie de kar niet meer in zijn eentje hoeft te trekken. Zo storten de heren zich met zo veel overgave op een cover van Bohemian Rhapsody, dat we ze maar vergeven dat die ver over de grens van de wansmaak heen gaat. De charmes van de band verbloemen ook aardig dat het allemaal wel érg gelikt is. Panic! At The Disco schotelt de HMH een extreem gladde stadionshow voor. Met weliswaar weinig ruimte voor spontaniteit, maar zo krijgen de fans wel precies waar ze op zitten te wachten: een boel hits en rare capriolen van de door hen zo geliefde frontman. Als de band in de toegift met I Write Sins Not Tragedies en Victorious dan ook nogmaals bewijst dat ze gewoon verdomd goede liedjes kunnen schrijven, lopen zelfs wij met een brede glimlach naar buiten.

Door Reinier van der Zouw / Fotografie: Paul Barendregt

Gezien 14 november 2016, Heineken Music Hall, Amsterdam