OOR Concerts overzicht

Jamie T is heer en meester in de Melkweg

Jamie Treays heeft een enorme groei doorgemaakt. Negen jaar geleden debuteerde hij als Jamie T met Panic Prevention een charmant rommelige gitaarplaat, met een flinke scheut cockney rap. Op zijn pas verschenen vierde plaat Trick laat hij met een stevige mengelmoes van pop, rock en rap horen dat hij inmiddels echt volwassen is geworden. Die artistieke groei zich in Nederland nog niet naar een groei van de zalen waar hij speelt. Jamie T moet het vanavond doen met een goed gevulde Oude Zaal van de Melkweg, maar door de enorme respons uit het publiek waan je je af en toe toch in een zaal van formaat HMH.

Paradiso is gemaakt voor Daniel Norgren

Hoewel zijn meest bekende werk alweer van enkele jaren geleden dateert, heeft de Zweedse muzikant Daniel Norgren bepaald niet stil gezeten. In een jaar tijd brengt hij twee goed ontvangen albums uit en worden de zalen steeds groter. Terecht overigens, want Paradiso heeft vanavond een de meest oprechte en veelzijdige muzikanten van de laatste jaren over de vloer.

Halloweenfeestje Slaves half geslaagd

Men neme één witte man uit Maidstone, één witte man uit Royal Turnbridge Wells en een bandnaam die refereert aan het koloniale verleden. Wat heeft men dan? Precies, meer drama dan Giel Beelen zou kunnen veroorzaken met een misplaatste grap. Het Britser-dan-Britse Slaves is dan ook een band die niet te veel over alles nadenkt. Bij de aftrap van hun Europese tour in de Amsterdamse Melkweg blijkt dat naast de grootste kracht van het tweetal, ook een zwakte.

Hoogtepunt na hoogtepunt bij Paul Simon

Zo’n zestig jaar zit Paul Simon inmiddels in het vak en nadat hij elk decennium sinds de jaren zestig wel van zich liet horen met hits of een nieuw album, begint de 75-jarige zanger langzaam aan pensioen te denken. In juni vertelde hij in de New York Times dat hij aan het afronden is, en dus zou zijn huidige toer zomaar eens een afscheid kunnen zijn. Een laatste kans die deze fanboy niet laat lopen.

Het vertrouwde recept van Billy Talent

‘Dames en heren, welkom bij het concert van Billy Talent. Stagediven is niet toegestaan en let op uw persoonlijke eigendommen’. Er is een omroeper vanavond, echt waar. Alsof we niet met 1.500 man in de Melkweg staan, maar in de foyer van de nabijgelegen Stadsschouwburg: ‘de show vanavond duurt negentig minuten en er is geen pauze’. Hij had het zomaar kunnen zeggen. Al had ie dan niet helemaal de waarheid gesproken. Het lange middenstuk van de show van Billy Talent voelt namelijk wel een beetje als een pauze.

Cory Henry predikt zijn funkevangelie in Paradiso

Het is druk in Paradiso vanavond, als Cory Henry samen met zijn Funk Apostles op de planken staat. De zaal is net niet uitverkocht, maar daar is niets van te merken. Henry, ook actief bij jazzensemble Snarky Puppy, predikt het evangelie uit zijn funkbijbel. Daarvoor is natuurlijk geen meer toepasselijke locatie te bedenken dan de voormalige kerk aan de Weteringschans.

Bazart intens en hypnotiserend in Paradiso Noord

Een Belgische indiegroep die Nederlandstalige nummers maakt met kleinkunstinvloeden klinkt misschien niet direct als een recept voor succes, maar toch is Bazart al aan een aardige zegetocht bezig. Niet alleen in hun thuisland, waar de heren komend voorjaar al twee keer in de enorme Lotto Arena mogen staan, maar ook in Nederland. Pinkpop en Lowlands werden al platgespeeld, nu staat de band aan het begin van een clubtour langs onze zalen, die wordt afgetrapt met een intieme show in Paradiso Noord. Hoewel de band op het net verschenen debuutalbum Echo een beetje veilig klinkt in vergelijking met de eerdere EP’s, is daar op het podium nog geenszins sprake van, zo merkt een tot de nok gevulde zaal vanavond.

Verstand uit en gevoel aan bij Crystal Fighters

Mijn zomer van 2011 werd muzikaal ingekleurd door Star Of Love, het debuutalbumvan Crystal Fighters. Een veelzijdige plaat, die traditionele Baskische klanken met hedendaagse invloeden (pop, dance, drum & bass en dubstep) combineert en bovendien monsterhit Plage opleverde. Inmiddels zijn we vijf jaar en twee albums verder en heeft de Spaans-Engelse band niets aan inhoud of muzikale kwaliteiten gewonnen, maar weten ze des te beter hoe je een goed feestje moet neerzetten waarbij plezier en saamhorigheid regeren. Zo ook vanavond in een uitverkocht Paradiso.

Meer pijn dan liefde bij Mary J. Blige & Maxwell

Hij wil graag wat meer drama in zijn leven. Zij graag wat minder. Maar beiden gedijen ze muzikaal het beste bij hun huidige situaties. Hij, Maxwell, is de eeuwige bachelor. Onsuccesvol in de liefde in het echte leven, maar op plaat een geloofwaardiger romanticus dan wie dan ook. Zij, Mary J. Blige, ligt in een vechtscheiding. Ze zingt haar ellende weer van zich af, zoals ze in de beginjaren van haar carrière het beste deed. Vanavond treden beiden op in de Ziggo Dome, deze King and Queen of Hearts, zoals ze zichzelf noemen. Twee totaal verschillende artiesten, verbonden door twee essentiële elementen: soul en zielenpijn.

Marathonsessie van veelzijdige Ben Harper

Het is alweer een tijdje geleden dat Ben Harper met de Innocent Criminals aantrad. Album Lifeline dateert namelijk alweer uit 2007. Niet dat de drievoudig Grammy-winnaar in de tussentijd heeft stilgezeten. Zo won hij in 2014 nog het felbegeerde beeldje voor bluesplaat Get Up! (met Charlie Musselwhite). Toch voelt hij zich, nu hij wederom deel uitmaakt van dit hechte collectief, weer helemaal op zijn plek vanavond in Paradiso.

Wagonlading aan hits redt Kaiser Chiefs

Het is niet meer dan normaal dat muzikanten er na maandenlang toeren wat vermoeid uitzien, maar dat Kaiser Chiefs-frontman Ricky Wilson er bij aanvang van het optreden van zijn band in 013 al uitziet alsof hij weken niet geslapen heeft, mag toch gerust opmerkelijk heten. Stay Together, het nieuwste album van de band, is nog maar net uit en de band heeft slechts een paar shows achter de kiezen. Misschien heeft hij slapeloze nachten gehad van de weinig lovende reacties op dat album, waarop de band meer dan ooit een gladde popsound laat horen. Stay Together is dan ook, laten we er niet om heen draaien, niet zo’n hele goede plaat en de kans groot is dat enkele van de songs van het album hun livepremière gaan beleven in Tilburg.

Eenvoud en uitstraling troef bij The Kills

Het is hinken op twee gedachten voor The Kills. Zo is Jamie Hince enerzijds de zelfverklaarde introverte loner, die zijn muziek en teksten het liefst voor zichzelf houdt. Anderzijds is hij de zelfbewuste gitarist en frontman van de Brits-Amerikaanse formatie. Zijn muzikale partner, Alison Mosshart pendelde op haar beurt tussen The Dead Weather en haar oude liefde. Maar ook The Kills als groep zit in een ambivalente fase. Een existentiële overgangsfase, wellicht. Want nu de nieuwe plaat Ash & Ice in de schappen ligt, is er toch het een en ander veranderd. De Melkweg, Lowlands en Pukkelpop zagen het dit jaar al: er is een nieuwe bezetting, inclusief een heuse ritmesectie. Kan je het nog wel lo-fi noemen, of zijn The Kills tegenwoordig een traditionele vierkoppige rockformatie?

PJ Harvey, uw adembenemende reisgids

Het artiestenvak is een groot rollenspel. Tweevoudig Mercury Prize-winnaar Polly Jean Harvey trok de afgelopen jaren naar Kosovo, Afghanistan en Washington D.C. en schreef aan de hand van haar reiservaringen vele gedichten en songs door de ogen van verschillende karakters. Of het nou opzettelijk als onwetende en snel oordelende toerist is geschreven of niet, Harveys The Community of Hope - het deels feitelijk onjuiste openingsnummer van haar nieuwste plaat The Hope Six Demolition Project - werd met een hoop kritiek ontvangen door de stadswijk in Washington D.C. Vanavond doet PJ Harvey de Heineken Music Hall aan met een set grotendeels bestaande uit songs van haar meest recente, enigszins controversiële album en speelt ze niet enkel de rol van de armoede documenterende bezoeker of een persoon die ze ontmoette, maar brengt ze haar meeslepende verhalen vooral als een uitstekende reisgids aan de concertbezoeker.

Daughter imponeert fluisterend en giechelend

Helemaal in het zwart gehuld probeert zangeres Elena Tonra vanavond zo min mogelijk aandacht op zichzelf te vestigen, maar met zo’n stem als die van haar mislukt dat volledig. Ze staat links op het podium, haar voeten vastgekleefd aan de vloer. Als een engel fluistert ze, haar stem drijvend op de dromerige geluidsmix, die al vanaf opener New Ways fantastisch staat afgesteld. Het zijn de ingrediënten voor een imponerend geheel. Laat het duidelijk zijn: Daughter was Doing The Right Thing.

Dua Lipa overtuigt in Paradiso

Er zijn maar weinig artiesten die Paradiso kunnen uitverkopen zonder een album te hebben uitgebracht. Dua Lipa is er een van. Het gaat dan ook goed met de Britse zangeres. Ze stond op de Sound of 2016-lijst van de BBC en scoorde in ons land al drie monsterhits, Hotter Than Hell voorop. Het is dus ook druk in Paradiso. Vanaf acht uur ’s ochtends stonden er al fans voor de deur en ook rond half acht ’s avonds, als de deuren open zijn, is de rij nog gigantisch. Aan Dua Lipa de taak om aan een stampvolle zaal te bewijzen dat ze meer te bieden heeft dan die drie hits.

Steel Panther en de kracht van herhaling

Zelden nodigde het schrijven van een concertrecensie meer uit tot het kopiëren van een eerder verslag dan bij Steel Panther. Bijna alles dat de glam metal-parodieband uit Los Angeles vanavond in de Tilburgse concertzaal 013 laat zien en horen, deden de vier heren ook tijdens hun eerdere bezoeken. De setlist en songvertolkingen bieden nauwelijks verrassingen; geen woord over het begin volgend jaar te verschijnen nieuwe album Lower The Bar bijvoorbeeld. Ook de seksgrappen en –grollen zijn van vertrouwd onderbroekenniveau en zelfs de langgerekte gitaarsolo volgt een vast patroon. Toch verkoopt de zaal uit en hebben de drieduizend bezoekers aan fantastische avond. Het geheim van het succes? Plat(vloers) rock & roll-entertainment.

White Lies preekt voor eigen parochie in Paradiso

Drie jaar geleden stond White Lies ook in Paradiso. Waar de band in de tussentijd mee bezig geweest is? Vooral met het afstevenen op de Death waarover de Britten zongen op de doorbraakhit van debuut To Lose My Life. Tweede album Rituals werd al net zo ritueel afgefakkeld door pers en publiek en verschillende Nederlandse shows werden vanwege tegenvallende ticketverkoop verplaatst naar kleinere zalen. Vanavond in Paradiso dus de kans voor de heren om zich opnieuw te bewijzen. Niet de minste locatie om dat te doen, maar het voelt als een stapje terug.

Swans oorverdovend en overweldigend in de Effenaar

‘Pak daar even een setje oordopjes, je gaat ze nodig hebben.’ Het zijn niet bepaald bemoedigende woorden die iedere bezoeker voor het concert van Swans in de Effenaar bij de ingang te horen krijgt, maar de waarschuwing is wel terecht. Zoals gewoonlijk speelt de experimentele rockband ook vanavond weer oorverdovend hard. Sinds de heroprichting in 2010 zijn de concerten van de groep uitgegroeid tot bezwerende, haast religieuze ervaringen van dikwijls twee en een half uur lang, met vaak niet meer dan vijf nummers op de setlist. Vanavond wordt die formule vrijwel perfect uitgevoerd.

Mø is verrassend vertrouwd in Paradiso

Met de snelheid van een raket is Karen Marie Ørsted vorig jaar een fenomeen geworden op mondiale schaal. Onder de artiestennaam Mø scoorde ze een grenzeloos grote hit met Lean On, in samenwerking met Major Lazer, en ze is inmiddels dikke vriendjes geworden met Justin Bieber, waardoor ze ook is te horen in het radio dominerende Cold Water. Je zou hierdoor bijna vergeten dat ze op eigen benen ook nog een debuutplaat No Mythologies To Follow heeft uitgebracht en de opvolger al op de loer ligt. OOR trok naar Paradiso om de Deense zangeres in actie te zien.

Moderat loodzwaar en liefdevol in de HMH

Voor één avond lijkt het of de Heineken Music Hall niet in de Bijlmer staat, maar in Berlijn. De Duitse supergroep Moderat komt namelijk op bezoek. Het enige dat eraan mist – of nou ja, mist – is de rij. En dat terwijl er al weken geen tickets meer te krijgen zijn voor de show van het trio, dat in maart Paradiso nog binnen een minuut uit wist te verkopen. Niet lang nadat het drietal als ware Men In Black het podium betreden heeft, begrijpen we waarom.

Dear John Coffey, It Was A Pleasure Meeting You

Vanavond in een volgepakt Paradiso een band waar het ingekakte Nederlandse muzieklandschap lang op heeft moeten wachten. Een band met louter hits, kneiterhard gespeeld voor een compleet losgeslagen zaal met stagedivende en moshende tieners. Er is confetti, er zijn ballonnen, strandballen en op het een eind een rare speech over een afscheid of zo. Maar dat zal wel een grapje zijn. John Coffey is de naam, de toekomst van de vaderlandse rockmuziek. Deze band zou wel eens heel ver kunnen komen.

Bryan Ferry grasduint door 40 jaar popmuziek

Bryan Ferry in Paradiso, het is op voorhand al een prikkelend affiche waar je je maanden op kan verheugen. Natuurlijk, de inmiddels alweer 71-jarige zanger/charmeur staat volgende week ook nog in Carré, in een decor dat wellicht beter bij zijn monumentale statuur past, maar toch… De intimiteit van de hoofdstedelijke poptempel heeft ook zo z’n charmes. Vanavond zitten we er bovenop, kunnen we de zweetdruppeltjes langs de grijzende slapen zien glijden en de kreukeltjes in de mouwen van het eeuwige colbertje tellen. En met eigen ogen (en oren) vaststellen dat de goedlachse gentleman de tand des tijds gelukkig nog wel even de baas lijkt te blijven.

Home Festival Treviso 2016

Over de uitnodiging om het Home festival bij te wonen in het Noord-Italiaanse stadje Treviso (met de trein een half uurtje van Venetië), hoefden wij niet lang na te denken. Een festival in Italië? Bestaat er wel eigenlijk wel Italiaanse festivalcultuur? En zo ja, hoe ziet die eruit? Vervolgens hoorden we dat het vierdaagse Home Festival – van donderdag 1 tot en met zondag 4 september, dit jaar alweer de zevende editie - de enige Italiaanse poging is tot een evenement in de geest van Sziget en Lowlands.

Lowlands dag 3: LCD Soundsystem, TLSP, Foals e.a.

Waar is de buzz van Lowlands 2016? Gaat deze editie de boeken in als de editie waarop Yuri van Gelder in de ringen hing? De editie waarop Hans Teeuwen de grootste Nederlandse cabaretshow ooit speelde? Of zijn er toch nog muzikale acts die ons op de laatste - regenachtige, maar eigenlijk best wel lekkere - festivaldag versteld laten staan en met de titel ‘de verrassing van Lowlands 2016’ naar huis gaan.

Pukkelpop dag 3: Oscar And The Wolf e.a.

De slotdag van Pukkelpop 2016 zal de boeken ingaan als kers op de taart van het opnieuw verder vernieuwde Belgische festival. Niet alleen vanwege de Vlaamse afsluiter op de Mainstage: Oscar And The Wolf. Het is op dag drie opvallend vaak dringen geblazen bij uitpuilende festivaltenten.

Lowlands dag 2: Disclosure, Noel Gallagher e.a.

Intro's van festivalverslagen gaan vaak over het weer. Dat lijkt overbodig en een zwaktebod, maar dat is het niet. Het weer is superbelangrijk. Belangrijker dan het programma misschien zelfs, zoals de grote columnist Hooijer deze maand schreef in OOR. Wat het weer betreft was de Lowlands-zaterdag onverwacht een bijna perfecte festivaldag. Veel zon en een korte, hevige bui voor het contrast. En de muziek? Dat staat hieronder allemaal te lezen.

Koyaanisqatsi komt tot leven in HMH

Morgen staat het circus op Lowlands, gisteravond speelde het Philip Glass Ensemble voor de niet-festivalgangers alvast de integrale soundtrack van Koyaanisqatsi in de HMH, uiteraard met vertoning van Godfrey Reggio’s hypnotiserende filmklassieker uit ’82 op groot scherm. OOR was erbij en keek toe.

Lowlands dag 1: Muse, Oscar & The Wolf e.a.

Vorig jaar regende het opiniestukken, analyses en tweetjes; Lowlands was voor het eerst sinds jaren niet uitverkocht en dat moest geduid worden. Was het walhalla van weleer voorgoed in een een dinosaurus veranderd? Uiteindelijk werd het een uitstekende editie en kregen de thuisblijvers ongelijk. Toch kon directeur Van Eerdenburg ook dit jaar het sein 'uitverkocht' niet geven. Daar konden zelfs mega-headliner Muse en noodgreep/lolletje Yuri van Gelder niets aan veranderen. Het leek de opiniemakers weinig te kunnen schelen. Stilletjes kwam Lowlands 2016 dichterbij. Op het terrein is het tamelijk rustig. Tenten zijn vaker half dan helemaal gevuld, al wordt het naarmate de avond valt drukker en gezelliger. OOR stond erbij en keek ernaar.

Pukkelpop dag 2: De Staat, Lukas Graham e.a.

Tien podia met daarop 90 heel divers klinkende acts. Dag 2 van Pukkelpop heeft opnieuw iets van het ontdekkingsfestival zoals het ooit begonnen is. Veel onbekende namen en verrassend sterke optredens in de categorie aanstormend. Deze dag zonder een megastar als Rihanna, die donderdag voor de verkoop van veel extra dagkaarten zorgde. Dat laat zich wel voelen; circa 10.000 minder bezoekers op vrijdag. Maar dat geeft andere mogelijkheden, zoals een keer goed eten bij de foodtrucks in de Food Wood, een bezoekje aan de Petit Bazar, de Baraque Futur, de angstaanjagend hoge zweefmolen of een kijkje bij de opnamen van het tv-programma De Andere Wereld op het terrein. De randprogrammering krijgt jaren na dato alsnog steeds meer weg van het Nederlandse Lowlands.

Pukkelpop dag 1: Rihanna, Warhaus, The Kills e.a.

Met een knallend vuurwerk wordt woensdagavond Pukkelpop 2016 geopend. Tijdens een pre-party, maar wel met circa tienduizend bezoekers al op een deel van het terrein in Kiewit, Hasselt. Het lijkt een kwestie van tijd voor Pukkelpop – net als Rock Werchter – een vierdaags festival wordt.

Sziget: bruisende editie, ideale Lowlands-generale

Het grote publiek krijgt er niks van mee, maar het is altijd weer een verbijsterende ervaring om de persconferentie bij te wonen van de directie van Sziget. Dit zien wij Jan Smeets of Eric Van Eerdenburg, respectievelijk directeur van Pinkpop en Lowlands, nog niet doen. Lopende het festival volkomen openheid van zaken geven over de budgetten.

Jason Isbell nagenoeg perfect in TivoliVredenburg

Jason Isbell was in een vorig leven gitarist bij Drive-By Truckers, maar timmert inmiddels alweer bijna tien jaar aan de weg als solo-artiest. Vorig jaar verscheen zijn vijfde album: Something More Than Free. Dat album brengt hem vanavond samen met zijn begeleidingsband The 400 Unit naar de Grote Zaal van TivoliVredenburg. Meteen in het begin van het optreden valt op dat Isbell vanavond bijzonder goedgemutst is. Met enorm veel speelplezier schotelt hij het publiek anderhalf uur lang een set vol Americana en Southern rock voor, met als enige smetje dat het geluid zo nu en dan wat te wensen overlaat.

Lokerse Feesten: Christine & The Queens e.a.

Ook de tweede helft van de Lokerse Feesten is uiterst gevarieerd. Met de passage van Richard Ashcroft heeft de organisatie van de Lokerse Feesten ook een topvertegenwoordiger uit de Britpop in huis gehaald. En op dag acht trakteert de Française Heloïse Létissier van Christine & The Queens het publiek op iets dat als de perfecte show betiteld kan worden.

Lokerse Feesten: Van Morrison, Garbage, Arno e.a.

De helft van de Lokerse Feesten zit er op. Vijf dagen vol extremen. Borsato en Slayer laten het plein vollopen, de grootste legende die dit jaar naar de Kaai van dit bourgondische Vlaamse stadje komt afzakken moet het met een pak minder bezoekers doen: Van Morrison.

Fidlar laat weinig heel van Paradiso-Noord

Fidlar is een graag geziene gast op de Nederlandse podia, maar Paradiso vol krijgen bleek nog iets te ambitieus voor de punkrockband uit Los Angeles. De show werd verplaatst naar Paradiso-Noord, dat vanavond helemaal uitverkocht is. De zaal is gevuld met een ongeregeld zooitje stoners, skaters en andere soorten –ers. Zodra de band om stipt negen uur aftrapt met Beastie Boys-cover Sabotage wordt het grootste gedeelte van de zaal meteen opgeslokt in een flinke moshpit, die pas stopt zodra de band een ruim uur later definitief het podium verlaat.

Lokerse Feesten Metaldag: Slayer, Steel Panther

De Lokerse Feesten is een tiendaags festival met iedere dag een compleet ander geluid. Al jaren is er ook een metaldag. Niet eerder verkocht die dag uit, dit jaar wel. De line-up loog er dan ook niet om.

Verslag: Welcome To The Village 2016

Het is de dag na de aanslag in Nice als Welcome To The Village 2016 begint. Het Friese festival zweert bij de saamhorigheid die na traumatische gebeurtenissen plots de plaats van politieke verdeeldheid inneemt. Op de vierde editie van Welcome To The Village blijkt die saamhorigheid vooral te schuilen in diversiteit, of dat nu op het gebied van publiek of programma is. OOR doet verslag van een schattig en sfeervol festival, dat soms plots serieus en spannend is.

Beyoncé: puur machtsvertoon in de ArenA

Doden bij een staatsgreep in Turkije, een aanslag in Nice en wéér twee zwarte Amerikanen die zonder pardon werden doodgeschoten door agenten. De wereld staat in lichterlaaie. Nina Simone zei ooit dat je geen echte artiest bent wanneer je de tijden waarin je leeft niet reflecteert. Beyoncé is naar die woorden gaan leven en zo geleidelijk veranderd van 'gewone' popster in één van de belangrijkste artiesten van onze tijd. Zo direct en daadkrachtig als Simone ooit was ze natuurlijk nog niet, maar Queen Bey schuift steeds meer op naar de activistische kant. Op Lemonade, haar laatste en sterkste plaat, bezingt ze (fictieve?) relatieproblemen met echtgenoot Jay Z om punten te maken over liefde en vergeving in rotte tijden, alsmede de slechte behandeling van zwarte vrouwen in de VS.

Uitstekend Rhye heeft nog wat geheim te houden

Zou het vandaag dan eindelijk gaan gebeuren? Nieuw materiaal van Rhye? Ruim drie jaar geleden verschenen plots de minimaal geproduceerde singles The Fall en Open op internet. Met debuutplaat Woman gooide het duo vervolgens hoge ogen in de hippere niche van het popcircuit. Maar dat was allemaal in 2013. Inmiddels is het 2016, het jaar waarin Rhye nog steeds regelmatig rondtrekt met een setlist vol Woman-materiaal (zonder songsmid Robin Hannibal overigens) en er is nog steeds geen officiële release van langverwacht en nieuw werk. Zouden we vanavond eindelijk iets horen, hier in Openluchttheater Caprera in Bloemendaal, een bijzondere concertlocatie voor de subtiele R&B-pop van Rhye.

Bospop 2016: Seal, Santana, Elvis Costello e.a.

Op menig festivalweide was afgelopen maand geen grassprietje meer te vinden, maar in Weert zijn de regenlaarzen dit weekend toch echt ingewisseld voor slippers. Bospop mazzelt met het weer: het hele weekend 28 graden met een stralend zonnetje. En op de zwakste plek van het festivalterrein, pal voor de mainstage, voorkomen rubberen tegels natte voeten. Het programma bestaat traditiegetrouw voornamelijk uit (classic)rock- en bluesbands, aangevuld met enkele namen van nu. De doelgroep van het festival is met een blik op het veld snel duidelijk. We tellen talloze Rolling Stones- en Pinkpopshirts uit de jaren tachtig. Twee derde van de bezoekers is 45 jaar of ouder. Hiermee is rekening gehouden in het concept. Bospop is namelijk een van de meest klassieke festivals van Nederland: geen experimentele randprogrammering, alleen het noodzakelijke: een groot podium, een tent en eet- en drinkkraampjes. Meer is ook niet nodig voor een geslaagd weekend.

North Sea Jazz dag 3: Gregory Porter, Simply Red e.a

De derde dag van het festival is er een van grote contrasten in kwaliteit. Zowel qua prestaties als het soms dramatisch beroerd afgestelde geluid. Er zijn flink wat pretenties en een overmaat aan stoplappen, maar er is gelukkig ook veel grote klasse. Heel erg veel grote klasse.

North Sea Jazz dag 2: Earth Wind & Fire en meer

Uw OOR-verslaggevers zijn alweer totaal verbluft en verbijsterd door de totale klasse en diversiteit die de 41ste editie van North Sea Jazz biedt. En dan hebben we nog een volle dag te gaan... Dit is en blijft een uniek en extreem hoogwaardig festival waar voor elke liefhebber van jazz, soul, blues, roots en alle mogelijke aanverwante kruisbestuivingen wel echt iets heel bijzonders te aanschouwen is. Niet in het minst door de altijd weer bijzondere samenwerkingen met lokale topformaties.

Neil Young zet de bloemetjes buiten

Neil Young stond gisteravond in de Amsterdamse Ziggo Dome met zijn begeleidingsband Promise Of The Real, in het kader van de Rebel Content Tour. OOR was er bij en doet verslag van de marathonvoorstelling, die de recordboeken zelfs heeft gehaald als langste solo-optreden van Neil Young ooit.

North Sea Jazz dag 1: Pharrell, Kandace Springs e.a

OOR is op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam. Lees hier ons verslag van de eerste dag. 

Damien Rice: Koning Kwebbel pakt Soestdijk in

De vorige keer dat Damien Rice een volledig optreden gaf in Nederland, zei hij geen woord. Op een podium verlicht door slechts een enkele spotlight, zagen we de Ierse singer-songwriter volledige opgaan in zijn pijnlijke songs. Het was een hartverscheurend optreden, omdat de emotie van Rice onmogelijk gespeeld kon zijn. Het leek ook logisch, dat hij daar zo gekweld stond. In de jaren vóór dat optreden was de zanger namelijk van het toneel verdwenen, moe en depressief. Niet gek dus, dat zijn terugkeer gepaard ging met de verschijning van wat van zijn oude demonen. Inmiddels zijn we echter twee jaar verder en zou Rice sterker in zijn schoenen moeten staan. Zo'n show als in Carré zou hij nu niet meer moeten kunnen geven, toch?

Cat Power speelt verstoppertje in TivoliVredenburg

Zou ze het naar haar zin hebben? Of totaal niet? We zijn een nummer of vijf, zes onderweg in de nagenoeg volle grote zaal van TivoliVredenburg als we nog altijd geen idee hebben. Zeker, Cat Power kwam redelijk opgetogen het podium op. Ze zei zelfs een paar keer dankjewel. Maar de thank you's droogden op, en nu zegt ze al een tijdje niets meer. Ze hoest alleen maar, tussen de nummers door, en bij één hoge noot grijpt ze zelfs naar haar keel. Diep is de zucht die ze slaakt naar haar toetsenist. De spanning is te snijden. Hoe loopt dit af?

Courtney Barnett overdonderend goed

De laatste tonen van afsluiter Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party galmen nog na. Een jongen, begin twintig, die het hele nummer crowdsurfend op de eerste rijen heeft doorgebracht heeft het podium gevonden. Een hand voor de bassist, een hand voor de drummer en een dikke knuffel voor Courtney Barnett, die zich niet bedenkt en de jongen listig van zijn shirt ontdoet. Snel rent ze met het shirt richting de coulissen, de jongen met ontbloot bovenlichaam verbouwereerd op het podium achterlatend.

Metropolis 2016: Vince Staples, White e.a.

In het Zuiderpark in Rotterdam vindt de 28ste editie van het Metropolis Festival plaats. Het festival heeft de reputatie om regelmatig the next big thing te boeken, zo speelden acts als Interpol en The Black Keys er al voordat ze écht doorbraken. Hoewel de organisatie heeft aangegeven hier niet specifiek naar op zoek te zijn, staan er toch ook dit jaar weer een paar namen op het affiche die wel eens heel snel groter kunnen gaan worden. Dancerockband WHITE bijvoorbeeld en rapper Vince Staples, die met zijn debuutalbum Summertime 06 vorig jaar nog de twaalfde plek in onze eindlijst wist te behalen. Helaas maakt niet iedere act die belofte waar vandaag, maar verder hebben we weinig te klagen. Maar dat komt ook door het lekkere weer natuurlijk.

Verslag: Roskilde 2016

In Denemarken vond afgelopen weekend de 46ste editie van het Roskilde Festival plaats. Waanzinnig goed programma, opmerkelijk veel sterke vrouwen, fijne Scandinavische couleur locale en weerbarstige weergoden. Over de eerste dag schreven we reeds, hieronder het verslag van dag twee, drie en vier.

deBeschaving: Dotan, Jett Rebel, Indian Askin e.a

Normaal gesproken is de Utrechtse Uithof niet bepaald een plek waar je bent om te blijven. Eens per jaar brengt het eendaagse festival De Beschaving daar verandering in. Onder de rook van de universitaire leerfabrieken vindt in de Botanische Tuinen van het Utrecht Science Park een lieflijk festival plaats waar studenten en vooral vele anderen vast aan hun vakantie kunnen proeven. De randprogrammering van De Beschaving, met onder meer theater en wetenschap (inclusief experiment waarbij de bezoeker gevraagd wordt offline te gaan en de smartphone in de zak te houden), speelt zo’n belangrijke rol dat we eigenlijk niet meer met goed recht van randprogrammering kunnen spreken. Niet voor niets presenteert het festival zich met de ondertitel Festival Universalis. Dat klinkt misschien nogal pretentieus, maar De Beschaving is vooral een heel vrijblijvend en gevarieerd festival. Ze programmeren er zelfs popmuziek!

Fotoreport: Rock Werchter 2016

Modder, pintjes, voetbal en geweldige optredens. Rock Werchter 2016 zit er weer op. Onze fotograaf Bert Treep was voor ons op het grootste Belgische festival en legde de sfeer en de shows vast op de gevoelige plaat.

WOO HAH! groeit uit zijn jasje

Het Tilburgse hiphopfestival WOO HAH! is een doorslaand commercieel succes: al een kleine twee maanden van tevoren was er al geen kaartje meer te krijgen. De derde editie biedt net als voorgaande jaren een behoorlijk diverse line-up, hoewel de nadruk duidelijk ligt op recent succesvolle, door trap beïnvloede acts. Van trap-grootheid Young Thug tot Hollandse hiphopveteranen Rico & Sticks en van excentriekelingen als Tyler, The Creator tot de veelbelovende Jay-Z protegé Vic Mensa; de bezoekers hebben genoeg keus.

Pitch: Santigold, Anderson .Paak, DJ Shadow e.a.

De eerste dag van Pitch is er niet direct één voor in de boeken. We hebben in recente edities betere affiches gezien en ook de weergoden zijn het Amsterdamse festival nauwelijks goed gezind. Dat heeft natuurlijk ook voordelen, zo waren er nauwelijks wachtrijen en kon je met gemak vooraan komen bij je favoriete artiest. In tegenstelling tot het weer stelden de acts niet altijd teleur.

COULEUR CAFÉ: CHIC, SELAH SUE, METHOD MAN & REDMAN E.A.

Het festival Couleur Café in Brussel is toe aan editie 27. Het grote terrein van Tour & Taxis nabij de binnenstad verandert drie dagen in een kosmopolitisch muziekfestival met een bijzonder rijk programma, met stijlen die variëren van reggae, hiphop, soul, balkan, funk, folk, latin tot afro. Couleur Café is even kleurrijk als de naam belooft en zowel de organisatie als het bijzonder gemêleerde publiek verdient zon en warme temperaturen.

Fotoverslag ZZ Top in de Heineken Music Hall

Afgelopen maandag stond ZZ Top in de Heineken Music Hall. Billy Gibbons en zijn mannen maakten er een ouderwets goede show van! Onze fotograaf Daniël de Borger stond vooraan en maakte deze fotoreportage.

Down The Rabbit Hole dag 3: Anohni e.a.

Op de laatste ochtend van Down The Rabbit Hole 2016 pakken veel mensen hun spullen om te vertrekken: de weersverwachting voorspelt opnieuw onweer. De bui is echter maar van korte duur. Naarmate de dag vordert blijft het leegstromen en is het relatief rustig op het festivalterrein. Zou het ook komen omdat een echte headliner ontbreekt vandaag? De gedroomde band om het slot van Anohni in te vullen is Tame Impala, met een perfecte hiaat in het tourschema voor Down The Rabbit Hole. Waarom staat de Australische psychpop-band er dan niet? Festivaldirecteur Eric van Eerdenburg zegt dat de band een weekend vrij wilde, in de wandelgangen van het konijnenhol horen we ‘te duur’. Lukt het Anohni en de andere acts om de grote spots met succes in te vullen?

Down The Rabbit Hole dag 2: The National e.a.

Gaan we het toch maar weer over het weer hebben? Vooruit. Down The Rabbit Hole kent dit jaar misschien geen horrortaferelen zoals op Glastonbury, maar als we na deze tweede dag onze tent inkruipen, zit de modder tot achter onze oren. Gelukkig hebben we wel genoeg optredens gezien die die zware omstandigheden deden vergeten: met onder andere Whitney, Savages en Glen Hansard kunnen we van een geweldige dag spreken, ondanks een headliner die het niet haalt bij de show van PJ Harvey van vrijdagavond.

Down The Rabbit Hole dag 1: PJ Harvey e.a.

Down The Rabbit Hole heeft het afgelopen jaar flink wat naamsbekendheid verworven. Voor de derde editie vergrootte het kleine broertje van Lowlands zijn capaciteit van ruim 15.000 naar 20.000. Een goede zet, zo blijkt: dit jaar is Down The Rabbit Hole voor het eerst volledig uitverkocht. Helaas staat de organisatie ondanks het bezoekerssucces voor een grote vuurproef: de vreemde weersomstandigheden van deze week. Op Glastonbury liep alles eerder deze week verre van gesmeerd, en door het noodweer in het Zuidwesten van Duitsland raakten op Southside 25 mensen gewond. Down The Rabbit Hole moest het parkeerterrein te verplaatsen en de camping kon niet op al op donderdag open. Dat betekent dat zowat alle bezoekers op deze vrijdagmiddag tegelijk naar Beuningen afreizen. Een voorspelling voor een hectische festivaldag.

Coldplay als een toverbal in de ArenA

Iedere tien minuten tienduizend kilo confetti of honderd vuurpijlen of een bontgekleurde skippybal of een epilepsie-opwekkende zee van kleuren voor je bakkes. Een lichtgevend bandje om je pols dat mee knippert met de beats. Dat belachelijke stukje Tiësto-remix aan het einde van Paradise,inclusief Sensation Rainbow-lasershow. De wetenschap dat driekwart van de liedjes erg kaal zouden zijn wanneer je ze niet zelf uit volle borst mee zou zingen. Het stukje op de grond zitten tijdens Adventure Of A Lifetime. Die misplaatste, klassieke pianosolo voorafgaand aan Hymn For The Weekend. Lelijk geanimeerde apen die drummen en gitaarspelen, wanneer de band het gewoon echt niet meer weet.

Damien Jurado rijkelijk klein in Paradiso Noord

Heftig verhaal van Damien Jurado in Paste Magazine. In 2012, twee weken voor de geboorte van zijn jongste zoon, heeft de Amerikaanse zanger een zelfmoordpoging gedaan. De droom die uiteindelijk zou leiden tot prachtplaat Maraqopa, zijn ‘doorbraak’ naar een groter publiek, had hem aanvankelijk het idee gegeven dat hij gek was. Jurado verbrak het contact met al zijn vrienden, werd ontzettend eenzaam en belandde in een depressie. Met de hulp van een oude vriendin, nu zijn partner, leerde hij het leven op den duur weer waarderen. Gelukkig maar, want deze man behoort tot de beste singer-songwriters van pakweg de laatste tien jaar.

Lianne La Havas stopt de regen in de Tolhuistuin

Het was een gouden televisiemoment: de geschminkte Rammstein-fan voor het hoofdpodium van Pinkpop, die tijdens het wachten op zijn favoriete band een optreden van Lianne La Havas moest trotseren. Op alle fronten is die laatste het tegenovergestelde van de Duitse shockrockers: La Havas is lief, vrij van opsmuk en maker van subtiele en soulvolle pop. Toch liet de muzikante het onverwachte gebeuren: de uitgedoste metalhead deinde - weliswaar met sombere gezichtsuitdrukking, maar toch - mee op haar maat. Op de eerste dag van de zomer, anderhalve week na Pinkpop, keert de 26-jarige Britse terug naar Nederland en gebeurt er wederom een wonder: vlak voor haar openluchtoptreden in de Tolhuistuin stopt de haast oneindige regen van de afgelopen twee dagen. Heeft Lianne La Havas magie in haar vingers?

Best Kept Secret dag 3: Wilco, Jamie xx e.a.

Na een kletsnatte show van zaterdagafsluiter Editors – met vuurwerk - zijn we klaar voor de laatste dag van Best Kept Secret 2016. Het blijft zowaar de hele dag droog en een nieuw fenomeen, de Indie Karaoke op Stage FIVE, warmt de keeltjes vast op voor de laatste dag van het festival op de Beekse Bergen. Kunnen headliners Wilco en Jamie xx opnieuw voor vuurwerk zorgen?

Best Kept Secret dag 2: Editors, Low e.a.

Waren ze dag één nog alleen te herkennen aan het accent, op zaterdag nam de driekleur der Belgen het festivalterrein volledig in bezit. Ná de klinkende overwinning van de Rode Duivels, door duizenden uitzinnige supporters bekeken op het door de organisatie tussen camping en festivalterrein opgestelde grote tv-scherm. Only singing when they are winning? Laten we het erop houden dat rood het nieuwe oranje is. Het kwam de vrolijkheid in ieder geval ten goede, want dat weer, dat bleef ruk. En Belgen pesten blijft leuk. Want waarom zou je precies tijdens de wedstrijd Black Box Revelation op de Mainstage plannen?

Best Kept Secret dag 1: Beck, The Heavy e.a.

Bij de start van de vierde editie van Best Kept Secret is het veld bij het Victoriameer gehuld in poncho’s. De festivalweide is al ver voor onze komst veranderd in een modderpoel met plassen. Het deert allemaal niet. Zowel de weekend- als de zaterdagtickets waren al voor aanvang van het festival uitverkocht en ook op deze eerste dag is het gezellig druk op het sfeervolle terrein. En de verwachting dat het zondag beter wordt, sterkt de bezoeker als er weer een bui naar beneden komt. Ook de uitstekende programmering, de altijd uitstekende sfeer en het lekkere eten bieden genoeg troost.  Alhoewel, helaas voor ons Nederlanders is ruim een derde van de bezoekers Belgisch en dus wordt de afwezigheid van Oranje op het EK te pas en te on pas onder onze natte neus gewreven door de Rode Duivels.

Lang leve The Boss!

Acht jaar moesten we erop wachten, maar vanavond is het eindelijk zover: The Boss is back in de Randstad! En nu gelukkig eens niet in het verwende Amsterdam of Rotterdam, maar in het olijke Den Haag, The City of Peace and Justice. Meer Springsteen wordt het qua locatie niet. Helaas doen maar weinig internationale sterren dit nest van zoveel nationaal talent (o.a. Anouk, de Earring, Di-Rect) aan. Mede daardoor is deze openluchtshow van Bruce Springsteen bij voorbaat al een historische gebeurtenis. Niet alleen maakt The Boss vandaag namelijk zijn debuut in de Hofstad; hij is na vanavond tevens één van de weinige buitenlandse artiesten die ooit een eigen show op het Malieveld gaven. The Cure speelde er in 1981, de Rolling Stones in 1998 en Coldplay in 2012. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de grote groene lap ligt pal naast het goed bereikbare Den Haag Centraal, en het hosten van een kleine zeventigduizend man verloopt vanavond vrijwel perfect.

Pinkpop dag 3: Paul McCartney, Lionel Richie e.a.

If the rain comes, they run and hide their heads – The Beatles zongen het al in 1966 en vijftig jaar later is er weinig veranderd. De derde Pinkpopdag wordt getekend door buiige regen en – hoe toepasselijk – de hoofden gaan verstopt onder een kleurrijke zee aan poncho’s, een decor dat niet had misstaan in de hoogtijdagen van de psychedelica. Het is verder vooral de dag van de grote popsterren, van hits and misses, van bubblegum en toverbal, overzien door ’s werelds belangrijkste nog levende rockster in levenden lijve: Paul McCartney.

Pinkpop dag 2: Rammstein, Doe Maar e.a.

De triomf van de Red Hot Chili Peppers van een dag eerder echoot op dag twee van Pinkpop 2016 nog zalig na. Op papier leek de zaterdag vooraf de minste dag, ook in publieksaantallen, maar in werkelijkheid is het druk op het veld, druk in de tenten en bestaat het programma uit een mooi gevarieerd aanbod. Van Doe Maar tot Rammstein. Dit is dag twee van Pinkpop 2016.

Pinkpop dag 1: RHCP, Major Lazer, De Staat e.a.

Mat is het begin, een stuk feller gelukkig het einde. Dag één van Pinkpop 2016 was er een met gemengde gevoelens. Op het podium bleef het soms wel heel braaf, op het gezapige af. Gelukkig waren daar eerst Major Lazer en daarna Red Hot Chili Peppers. Zij gaven Pinkpop 2016 precies die schop onder de kont die heel hard nodig bleek. Kwam het allemaal toch nog goed.

Iron Maiden is prachtig voorspelbaar

‘Ga je naar Iron Maiden? Die zijn er altijd!’ Jaloezie natuurlijk, zo'n opmerking, maar het verklaart misschien wel waarom het Gelredome bij lange na niet vol zat voor de legendarische Britse metalband, op tour met hun nieuwe album The Book Of Souls.

Vestrock zet Zeeuws-Vlaanderen op de kaart

‘Fuck persaandacht, je moet hier gewoon niets over opschrijven’. Vestrock mag niet door de grote menigte ontdekt worden, het is fijn zoals het nu is. Dit statement met een knipoog komt van John Coffey en alleen staan ze hier niet in. Het festival van Hulst is al zes edities een van de gezelligste kleinschalige festivals van Nederland. Een naam die ook met de zevende editie weer wordt waar gemaakt, met zoals altijd een steengoede line-up van zowel nationale als internationale bands.

Adele glorieus en gewoontjes

Adele is in town – en dat zal Amsterdam weten ook. De Britse superster geeft vier uitverkochte concerten in de Ziggo Dome in het kader van haar Live 2016 tour, die op zijn beurt weer in het teken staat van haar meest recente, derde album 25. De fotograaf mocht niet mee, maar OOR was erbij op de eerste avond van de reeks in onze hoofdstad. En soms zeggen duizend woorden nu eenmaal evenveel als één foto.

Krachtig Garbage overtuigt in Paradiso

Nieuwe album Strange Little Birds moet nog uitkomen, maar Garbage kan niet wachten met een nieuwe tournee. In Paradiso staan Shirley Manson en haar mannen vanavond op indrukwekkende wijze het zesde album al te promoten. Zónder Butch Vig weliswaar. De drummer is in Amerika achtergebleven met een bijholteontsteking en mag het vliegtuig niet in van de dokter. Maar Garbage heeft vanavond meer dan genoeg aan de charmante frontdame.

Lonely The Brave excelleert in de Melkweg

Afgelopen november stond Lonely The Brave voor het laatst in de Amsterdamse Melkweg. We zijn een half jaar verder en de Britten brachten onlangs het uitstekende tweede album Things Will Matter uit. Vanavond horen we veel van die nummers voor het eerst live in een redelijk gevulde Oude Zaal.

Friars: Utrecht thuis, altijd lastig

De vijfde editie van de cursus popjournalistiek van de Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg, georganiseerd in samenwerking met OOR, is onlangs afgelopen. Als slotopdracht bezochten de cursisten een concert en schreven daar een recensie over. De maker van het beste verslag verdient een publicatie op de OOR-site. Bij deze.

Avontuurlijke Paul McCartney gokt ook wel eens mis

‘Hope I die, before I get old’, zong The Who in My Generation, het lijflied van de beatgeneratie. Hoe anders pakte het uit! De helden uit de sixties leefden nog lang en gelukkig. Bob Dylan, Paul McCartney, The Rolling Stones, Brian Wilson en ook The Who, ze zijn dik in de zeventig en spelen allemaal nog. Alleen, hoe lang komen ze er nog mee weg?

Band Of Skulls speelt in de hoogste versnelling

Je kan veel over de Britse rockband Band Of Skulls zeggen, maar niet dat het niet consistent is. De band bracht in de laatste zeven jaar drie albums uit, die allemaal ongeveer hetzelfde klinken en allemaal van hetzelfde niveau zijn: erg lekker. Het nog te verschijnen vierde album, By Default lijkt die lijn keurig voort te zetten. Een paar dagen voordat die plaat uitkomt staat de band met een frisse set vol nieuw materiaal in Paradiso Noord, waarin vooral blijkt hoeveel sterke nummers de band inmiddels op het repertoire heeft staan.

De betoverende woorden van Father John Misty

Josh Tillman maakte acht albums vol sombere, eenzame gitaarnummers. Een zware depressie markeerde zijn dieptepunt, wat hem pakweg zes jaar geleden deed besluiten het roer om te gooien. De bebaarde muzikant uit Rockville, Maryland trok met een busje vol paddo’snaar de Laurel Canyon in Los Angeles en kwam tot een muzikale herontdekking: Tillman doopte zich om tot de muzikale predikant Father John Misty. Sinds die omdoping heeft de Amerikaan zijn zienswijze drastisch veranderd: een verhalende, komische stijl voert de boventoon in zijn muziek, terwijl de emoties en thema’s nog steeds behoorlijk weemoedig kunnen zijn. Een combinatie van extreme kwetsbaarheid en scherp cynisme blijkt Tillmans nieuwe troefkaart, die in de smaak is gevallen bij het internationale publiek. Zo ook in Nederland: na optredens op Lowlands, in Paradiso en in de Tolhuistuin in 2015, keert hij dit jaar terug als Father John Misty voor een optreden in het Utrechtse TivoliVredenburg.

Mumford & Sons: verstand op nul, vuist in de lucht

Je leest nog maar weinig over ze, je hoort ze amper meer op de radio, maar ze zijn er nog steeds hoor: Mumford & Sons. De band die van akoestische folk een stadionding maakte en er de wereld mee veroverde. Dat de muziekpers ze negeert sinds derde plaat Wilder Mind maakt niet zoveel uit. De Britten worden namelijk wèl gewaardeerd door menig collega-muzikant, getuige de medewerking aan projecten als The New Basement Tapes en Day Of The Dead. En ook de fanbase van de band is nog lang niet afgehaakt. Waarom dat zo is, moge na vanavond duidelijk zijn. In een uitverkochte Ziggo Dome blijkt Mumford & Sons opnieuw een klasse live-act die mee kan draaien met de top van de popwereld.

Radiohead: het magische aftasten

‘We made it!’ Het is zo’n beetje het eerste wat Thom Yorke tegen het publiek zegt, na een openingssalvo van een half uur waarin de eerste vijf nummers van het nieuwe album A Moon Shaped Pool chronologisch – en daarmee ook alfabetisch – worden gespeeld. Zouden ze dan toch, gewoon omdat ’t kan, die hele plaat eerst integraal spelen en de rest van de tijd, zoals voor de hand ligt, vullen met greatest hits? Nee dus. Het eerste noch het tweede. ‘We made it’ staat voor: phew, we kunnen het nog, alles doet ’t nog, de kop is eraf en die nieuwe nummers blijven best wel overeind op het podium. Ook zonder strijkers ja, zoals een elementair Daydreaming al snel laat horen.

IGGY POP: WAARDIG EN ONVERSLIJTBAAR

Zitten, op een stoel en zo? Dat doet een zeker deel van muziekliefhebbend Nederland vanavond alleen thuis, voor de tv, om Douwe Bob met succes naar de finale van het Songfestival te duimen. In de HMH, bij Iggy Pop en z’n all-star band, wordt vanaf seconde één nadrukkelijk níet gezeten, seated concert of niet. En terecht. Benieuwd welke malloot het überhaupt verzonnen had: stoelen bij een concert van Iggy Pop! Voordeel van de massale, eh, opstand is trouwens dat je als toeschouwer, met al die lege stoeltjes om je heen, lekker wat personal space overhoudt. Maar genoeg over de particuliere beleving vanuit de zaal, over naar het podium. Want daar gebeurt het.

The Boxer Rebellion houdt van Nederland

‘You’re the Boxer Rebellions country of choice’, verklaart zanger Nathan Nicholson. Het moge duidelijk zijn: The Boxer Rebellion houdt van Nederland en wij houden van hen, zeker na hit Diamonds. Ook op deze zomeravond in mei hangt het bordje uitverkocht op de deur van een snikhete Tolhuistuin. De vraag vanavond is: hoe mixen de nieuwe, meer elektronische nummers, met het oudere rockgeluid?

De X-Factor van David Duchovny

Het lijkt even op buitenaards toeval, in de Amsterdamse Melkweg nog wel. Een dag eerder keek heel de stad naar Fox, vandaag is iedereen daar nog steeds een beetje moody van en op het podium springt de acteur rond die de beide culthelden op televisie gestalte gaf: David Duchovny. Ster van The X-Files en Californication en sinds kort op de muzikale toer, met de niet onredelijke maar ook bepaald niet onvergetelijke rootsplaat Hell Or Highwater onder de arm geklemd. En draagt hij nou ook nog een blauwgestreept De Graafschap-shirt? Dat moet een samenzwering van de bovenste orde zijn…

DMA’s: Britpop volgens het boekje

Het kan ook in de popmuziek verkeren zo blijkt maar weer. Een half jaartje geleden was de kleinste zaal van TivoliVredenburg nog pijnlijk leeg bij een concert van DMA’s en leek het er op dat Nederland niet heel erg warm werd van Australische Britpopliedjes. Nu, nog geen zes maanden later, is er zowaar iets van een hype-je rond het trio uit Sydney losgekomen en blijkt een verdienstelijk debuutalbum (Hills End) wonderen te doen. Vanavond puilt het Rotterdamse Rotown in ieder geval alvast uit, 250 man die op voorhand wel zin hebben om zich een uurtje in jaren negentig-Britpop onder te laten dompelen.

ELO keert groots terug in de Ziggo Dome

OOR omschreef Alone In The Universe, het eerste album van ELO in vijftien jaar tijd, onlangs als ‘een perfecte tijdmachine’. Voor het laatste optreden van de band van Jeff Lynne moeten we zelfs ruim dertig jaar terug. Maar met grootse uitvoeringen van hits als Mr. Blue Sky, Telephone Line en Don’t Bring Me Down weet ELO ook die tijdsprong moeiteloos te overbruggen in de Ziggo Dome.

Sterk optreden The Kills smaakt naar meer

The Kills zijn terug. In de vijf jaar die verstreken zijn sinds Blood Pressures, album nummer vier van het Brits-Amerikaanse garagerock duo, bracht zangeres Alison Mosshart een plaat uit met The Dead Weather en kwam zanger/gitarist Jamie Hince vooral in het nieuws vanwege zijn huwelijk met Kate Moss. Nu is er nieuw werk. Vijfde album Ash & Ice verschijnt volgende maand. Omdat het duo de show op Where The Wild Things Are eerder dit jaar moest afzeggen, staan Mosshart en Hince vanavond voor het eerste in vijf jaar op een Nederlands podium. Ditmaal voor een intieme, uitverkochte show in de Oude Zaal van de Melkweg.

Sterk spelend Ought blijft boeien

Ought uit Montréal is een bijzonder interessante band: schelle ragriffs, plotse breaks en ritmeveranderingen, ergens balancerend tussen ongrijpbare art-punk en aanstekelijk repetitieve post-rock. Na de release van tweede album Sun Coming Down (2015) speelde de band zowat onafgebroken. Na een rustperiode van vier maanden zijn de Canadezen meer dan voldoende opgeladen om een sterke en spannende set af te leveren in Paradiso Noord. De enige grote afwezige: nieuw materiaal.

Nostalgie regeert bij Manic Street Preachers

Toen de Manic Street Preachers twee jaar geleden voor het laatst in Paradiso stonden, was de blik met naderend album Futurology op de toekomst gericht. Als de band vanavond in Amsterdam het podium opstapt, is dat om de twintigste verjaardag van Everything Must Go te vieren. De band doet het album integraal, inclusief wat zeldzame en lang niet gespeelde pareltjes, en kiest vervolgens voor een uur aan greatest hits. Daarmee spelen de heren misschien op safe, maar na een energieke, sterke show blijkt dat niet erg.

Simpele zege Wolfmother in Paradiso

Met vierde plaat Victorious beleefde Wolfmother begin dit jaar een return to form. Zware gitaarriffs, stampende drumpartijen en de uithalen van frontman Andrew Stockdale zorgen voor hardrocktracks die meteen uitnodigen tot zwaaiende vuisten en bangende hoofden. Toch zijn het vooral de songs van Wolfmothers tien jaar oude debuut die er voor zorgen dat Wolfmother vanavond eh, Victorious is.

John Bramwell betovert uit de losse pols

Alsof er een oude bekende op visite komt, zo voelen de concerten van I Am Kloot altijd al, maar nu John Bramwell zonder zijn trouwe metgezellen de Rotterdamse Paradijskerk aandoet is de intimiteit zelfs nog een stukje groter. Een praatje hier, een anekdote daar, een paar gebbetjes tussendoor, en – uiteraard – een karrenvracht aan prachtige, bitterzoete liedjes die dwars door de ziel snijden. Een paar honderd man zit vanavond bij Bramwell op schoot en luistert ademloos naar de zanger/gitarist die wel even moet wennen aan de sacrale plek waar hij staat. ‘Het is weer ‘s wat anders, optreden in een kerk, leuk, maar ik voel me er wel wat pompeus bij.’

Het laatste concert van Prince in Nederland

Op 25 mei 2014 stond Prince voor de laatste keer in Nederland. De gisteren overleden zanger, producer en multi-instrumentalist speelde toen in de Ziggo Dome in Amsterdam. OOR was er die avond bij. We schreven er destijds het volgende over.

Black Box Revelation komt traag op gang

Het is alweer zes jaar geleden dat Black Box Revelation op het podium van Vera in Groningen stond. Broekies waren het nog, net aan het toeren met hun tweede plaat. Er lijkt zich een ‘uit het oog, uit het hart’-situatie voor te doen, want de zaal is maar halfvol. Dat moet even slikken zijn, voor een band die met gemak de AB in Brussel uitverkoopt. De jochies van toen zijn met ondertussen vier albums onder de arm volwassen geworden. Het tempo is weliswaar wat omlaag gegaan, maar het duo is zeker niet vastgeroest.

Noel Gallagher solide en doeltreffend in de HMH

De legende van de Les Paul. Voormalig The Smiths-gitarist Johnny Marr leende in de vroege jaren negentig zijn gitaar (die hij op zijn beurt van Pete Townsend van The Who kreeg) uit aan de gitarist van een opkomend bandje uit Manchester. And the rest, as they say, is history. Een haast mythische overdracht volgens romantici, slechts een vermakelijke anekdote volgens Marr zelf. Hoe dan ook, hij drukte hiermee zijn stempel op de grootste Britse band van de jaren negentig. Zeker volgens Noel Gallagher zelf, die zijn carrière in grote mate heeft gebaseerd op die van Marr. Na het zien van Marr en zijn rode semi-akoestische gitaar was het hart van de jonge Brit onlosmakelijk verpand aan rock & roll. En vanavond, een kwart eeuw en twee post-Oasis albums later, treedt hij in een volle Heineken Music Hall aan met zijn eigen rode, semi-akoestische Gibson. Alsof er nog niet genoeg nostalgie in de lucht hangt.

Veelzijdigheid troef op Roadburn

Een week na de twintigste editie van Roadburn sloot het Tilburgse poppodium 013 in april 2015 de deuren voor een grootschalige verbouwing. Die heeft tot gevolg gehad dat het steevast ruim van tevoren uitverkochte festival dit jaar veel meer bezoekers kan herbergen. Daar zorgen de grotere grote zaal, de samentrekking van de Kleine Zaal en Stage01 en de toevoeging van podiumcafé Extase voor. Toch verkoopt het vierdaagse evenement ook deze keer twee weken voor de aftrap uit. De wereldwijde interesse voor doom, stoner, sludge, psychedelica en metal lijkt vooralsnog geen grenzen te kennen. Zo ook het muzikale spectrum van het evenement, dit jaar uitgebreid met onder meer black metal, hardcore, grindcore, punk en prog.

Black Mountain boeit bij vlagen

Het is een tijdje stil geweest bij Black Mountain. Na het niet geweldige derde album Wilderness Heart uit 2010 liet de band, op een grotendeels gerecyclede soundtrack voor surf-film Year Zero na, een tijdje weinig van zich horen. Tot nu, de psychedelische rockband uit Vancouver is terug met album nummer vier, het toepasselijk getitelde IV, waar we tijdens een sterke show op Best Kept Secret vorig jaar al een voorproefje van hoorden. Vanavond staat de band in een voor ongeveer driekwart gevulde Oude Zaal van de Melkweg.

Leon Bridges balanceert tussen ego en ziel

Leon Bridges is een schoolvoorbeeld van de viral: in 2014 waste hij nog borden af in een restaurant, een jaar later wordt hij opgepikt door leden van White Denim en wordt zijn eerste single Coming Home een van de meest verspreide tracks op het internet. De jonge soulvirtuoos staat vanavond in Nijmegen, zijn vijfde Nederlandse show in krap een jaar. De show in Doornroosje voelt echter gejaagd aan. Gelukkig krabbelt Bridges overeind en bewijst hij dat hij deze zaal aankan - maar dan wel pas in de laatste twintig minuten van de avond, tijdens de uitgebreide toegift.

Brian Fallon kwam, zag en overwon

Na ongeveer een decennium met The Gaslight Anthem te hebben doorgebracht, mocht Brian Fallon vorige maand gefeliciteerd worden met het uitbrengen van zijn eerste soloplaat: Painkillers. OOR noemde het een album om verliefd op te worden en aangezien hij tijdens deze tournee samen met The (Horrible) Crowes op de planken staat, kan dat bijna niet misgaan. Toch?


Anna Ternheim betovert People's Place

Soms verdwijnt een favoriete artiest in de loop der jaren door omstandigheden van je persoonlijke muziekradar. Dat gebeurde bij mij met Anna Ternheim, tot ik haar naam opeens weer zag staan in de concertlijst. En net als het t-shirt met het Leaving On A Mayday-aapje dat ik in een zeldzame vlaag van merchandise-verstandsverbijstering ooit kocht na een optreden, voelt haar muziek nog even vertrouwd. In People’s Place laat ze vanavond de liefde opnieuw opbloeien.

Macklemore & Ryan Lewis zijn niet te stoppen

In drie jaar tijd kan er heel wat veranderen. Drie jaar geleden waren Macklemore & Ryan Lewis, met hits als Thrift Shop en Can’t Hold Us op zak, subheadliners in een ramvolle tent op Best Kept Secret en wisten ze twee keer de HMH uit te verkopen. Een uitverkochte Ziggo Dome leek een logische volgende stap. In 2016 ligt de stand van zaken toch wat anders. Het tweede album van de heren, This Unruly Mess I’ve Made, werd niet echt lovend ontvangen en heeft (nog) geen noemenswaardige hits voortgebracht. De Ziggo Dome is vanavond dan ook niet uitverkocht voor het hip hop-duo uit Seattle, de tweede ring van de zaal is afgesloten. Aan de heren Macklemore en Ryan Lewis dus de taak om te bewijzen dat ze live nog steeds een overtuigende show kunnen geven.

De zaterdag van Motel Mozaïque 2016

‘Wat is Rotterdam toch een prachtige stad’, dat moet menig bezoeker denken na het bezoeken van Motel Mozaïque 2016 en dat is precies de bedoeling. Op de zaterdag van deze zestiende editie ligt Rotterdam er, badend in een lentezonnetje, prachtig bij. Terwijl op de Coolsingel de bubblegumpop van Meghan Trainor klinkt bij de Mini Marathon, vind je vandaag op verschillende locaties (bijna) alle andere denkbare soorten muziek. Op het Schouwburgplein - kloppend hart van het festival – is er een gratis programma met onder andere de kleinkunstpop van Flip Noorman, undergroundband Bonne Aparte en de zomerse klanken van Naïve Set. Ook kun je artiesten als indiegrootheid Steve Mason gratis zien in de Armenius Kerk.

Weezer pakt de HMH routineus in

Vijftien jaar geleden was het alweer, dat Weezer voor het laatst in Nederland te zien was. Om even te schetsen hoe lang geleden dat wel niet was: de band had toen net z’n derde plaat uit en dagblad Trouw schreef na aanleiding van het concert in de Melkweg over het ‘Pinkterton-debacle’. We zijn heel wat jaartjes verder, Pinkerton wordt algemeen gezien als een van de beste Weezer-albums en op het nieuwe witte album hebben Rivers Cuomo en de zijnen hun oude vorm weer teruggevonden. En dus heeft de Heineken Music Hall er vanavond wel zin in.