OOR Concerts overzicht

Marina & The Diamonds wisselvallig in het Paard

Lowlands, 2010. Terwijl er in andere tenten veel muzikalere bandjes speelden, vulde de India zich tot aan de nok met mannen die liever naar Marina & The Diamonds keken. Natuurlijk, de destijds net verschenen debuutplaat The Family Jewels was zo slecht nog niet, maar reden voor zoveel publiek? Nee. Het moge duidelijk zijn dat de meeste jongeheren vooral geïnteresseerd waren in de half Griekse Marina Diamandis. Ook vandaag de dag staan er nog veel heren bij haar shows, al zijn het vooral de vaders van de tienermeisjes die deze popzangeres inmiddels op handen dragen.

Massive Attack geeft lesje maatschappijleer in HMH

Eind januari bracht Massive Attack voor het eerst sinds vijf jaar weer nieuw materiaal uit met de EP Ritual Spirit. De Britten staan dus met wat nieuwe nummers voor een volle Heineken Music Hall, maar het zijn vooral de bekende hits die de volledige aandacht van het publiek krijgen. Zoals elk Massive Attack-optreden heeft ook de show van vanavond een maatschappelijk tintje. Er is een hoofdrol weggelegd voor de projecties, waarmee het gezelschap vooral een inhoudelijke boodschap mee wil geven.

Sum 41 stelt niet teleur bij comeback

Het is lang geleden dat ze een tournee deden en helemaal lang geleden dat ze in Nederland stonden. Maar nu frontman Deryck Whibley weer fris, fruitig en nuchter uit de afkickkliniek is teruggekeerd, is Sum 41 eindelijk terug van weggeweest. Een langverwachte terugkomst voor veel fans, blijkt vanavond in de Melkweg. Het optreden is al weken stijf uitverkocht en hoewel de eerste van de twee voorprogramma’s al vroeg begint, staat er rond negenen nog altijd een rij vanaf de deur tot aan het Leidseplein. De band mag dan al jaren niets relevants uitgebracht hebben, Sum 41 kan rekenen op een grote schare trouwe fans.

Wierook en gitaren bij Kula Shaker

Eind jaren negentig leek Kula Shaker door het succes van de psychedelicapop van debuutalbum K op koers te liggen om een grootheid te worden. Het vervolg, concept-album Peasants, Pigs And Astronauts, deed het beduidend minder goed en in 1999 gaf de band er de brui aan. Volledig in lijn met het muzikaal flirten met het spirituele, reïncarneerde de band in 2005. Helaas zonder echt noemenswaardige wapenfeiten. Dit jaar, twintig jaar na K, doet de band een ogenschijnlijk laatste wanhoopspoging met een nieuw album, K 2.0 en vanavond in Paradiso hernieuwen frontman Crispian Mills en consorten alvast het contact met de fans.

Ennio Morricone: machtig, gracieus, onsterfelijk

Ennio Morricone zou in 2014 naar Nederland komen voor zijn eerste show in de Ziggo Dome, maar moest het concert uitstellen vanwege problemen met zijn gezondheid. Toen dat daarna nog twee keer gebeurde en de show werd verplaatst naar februari 2015 - bijna een jaar na de oorspronkelijke datum - wisten we het bij OOR zeker: als het optreden er überhaupt nog gaat komen, zou het een van Morricone's laatsten zijn. Sowieso op Nederlandse bodem. Ik herinner me deze gedachte nog goed, omdat het me extra motiveerde om een zieke collega-verslaggever last-minute te vervangen.

Het bijzondere verkleedfeestje van Roísín Murphy

Na acht jaar betrekkelijke stilte was Roísín Murphy vorig jaar plots terug met een nieuw album: het ongrijpbare maar wonderschone Hairless Toys. Een flink gepromote comeback? Geen sprake van. De Ierse doet gewoon waar ze zin in heeft. Zo maakte ze een Italiaanstalige EP (Mi Senti uit 2014), bracht ze wat losse tracks uit en nam ze vooral de tijd om voor haar gezin te zorgen. Het concert van vanavond stond oorspronkelijk voor 20 november 2015 ingepland, maar Miss Murphy zegde het optreden af omdat ze kans maakte op de prestigieuze Mercury Prize. Het geduld van de Nederlandse fans wordt vanavond beloond met een merkwaardig optreden in het Klokgebouw.

Paul Kalkbrenner vlak en gemiddeld in de HMH

Paul Kalkbrenner is een vreemde eend in de technobijt. Ruim vijftien jaar geleden vocht hij zich vrij uit de Berlijnse undergroundscene om het op zijn eigen manier aan te pakken. Door een toegankelijke sound te creëren en zijn minimale techno op albumformaat uit te brengen, bereikte de Duitse volksheld in 2009 de top van de internationale DJ-wereld met euforische en hoogstaande sets. Het succes wordt almaar groter, maar toch probeert Kalkbrenner ‘zo ver mogelijk van al die EDM-zooi’ weg te blijven, stelt hij in een interview met de New York Times. Ironisch genoeg pakt hij het tegenwoordig hetzelfde aan als de door hem verafgode collega’s: tekenen bij een groot label, enkel bierhallen over de hele wereld vullen en een trommelvliesverscheurend harde vierkwartsmaat door de speakers laten beuken. Kalkbrenners live-authenticiteit lijkt een utopie geworden, maar staat wel nog overeind, zolang het nog duurt.

De vrolijke jongens van Hurts

Hoe kan Hurts nog goede platen maken zonder de prachtige uitzichtloosheid die op het eerste album Happiness te horen is, of zonder de angstige klanken van opvolger Exile? De charmante Theo Hutchcraft en Adam Anderson hebben na twee melancholische albums de koers omgegooid en geprobeerd een luchtige en vrolijke plaat te maken: Surrender. Met dit album staan de ‘men in black’ aan het begin van hun Europese tour in Paradiso. Bewijst Hurts dat het (muzikale) leven beter tegen kan zitten of is deze nieuwe sound juist het begin van volwassenheid? Vanavond zien we vooral dat laatste.

Beach Slang komt prima weg met clichés

Powerakkoorden en rauwe zangpartijen in punkliedjes van een minuut of twee, wees daar maar eens origineel in. Beach Slangs James Alex probeert het gelukkig niet eens en leverde met The Things We Do To Find People Who Feel Like Us een van de sterkste punkplaten van 2015 af. En ook vanavond kiest de band voor de bekende weg: korte, catchy liedjes en een hoge grapdichtheid.

Fotoverslag: Jessie J in de HMH

Jessie J stond gisteren in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Onze verslaggever Randy Timmers zou verslag doen van deze show, maar helaas, zelfs superhelden als Randy krijgen soms de griep (beterschap jochie!). Gelukkig was onze fotograaf Daniël de Borger niet geveld door ziektebacillen en schoot hij deze prachtige foto's van de show. Heeft u toch nog iets leuk om naar te kijken.

Twenty One Pilots bouwt een feestje in uitzinnig 013

Hysterische taferelen in 013 vandaag. Vanaf half zeven ’s ochtends zitten er voor de zaal al groepen (voornamelijk) tienermeisjes te wachten. Alles om maar vooraan te kunnen staan bij Twenty One Pilots. Tyler Joseph en Josh Dun maken eenmengelmoes van electropop, hiphop en rock. Nummers die vaak alle kanten op schieten, maar altijd hitgevoelig blijven. De twee staan bekend om hun energieke liveshows, waarmee ze afgelopen jaar zowel Pinkpop als Lowlands afbraken. Kunnen ze die reputatie ook in 013 waarmaken?

Anderson .Paak lost alle verwachtingen in

De leukste doorbraken komen niet van de vele jonge bandjes die jaar in jaar uit debuteren, maar van artiesten die je allang niet meer als nieuwkomer kunt bestempelen. Die brengen namelijk vaak een schatkist aan nog onbekende muziek met zich mee. Voorbeeld van dit jaar is Brandon Anderson Paak. Deze dertigjarige zanger, rapper en drummer timmert al jaren aan de weg. Hij maakt een perfect geproduceerde, geheel eigen blend van soul, funk, hiphop, rock en elektro en brengt al sinds 2012 platen uit. Eerst onder de naam Breezy Lovejoy, vervolgens als Anderson .Paak. Dankzij Dr. Dre, op wiens Compton hij in maar liefst zes nummers te horen is, werd hij ineens een artist to watch. Met vierde album Malibu maakte .Paak de hype waar en openen zich nieuwe deuren voor de zanger.

Skunk Anansie in topvorm in Paradiso

De laatste keer dat Skunk Anansie in Nederland optrad, speelde de band een akoestische show in Carré. Nu het nieuwe album Anarchytecture in de winkels ligt, mag er weer stevig gerockt worden. Wel in een intieme setting, want hoewel de band al twee keer in de Ziggo Dome stond, kiezen ze nu voor Paradiso, dat natuurlijk ruim van te voren uitverkocht is. De band, onder leiding van frontvrouw Skin, laat op dat nieuwe album een wat meer elektronisch geluid horen, maar klinkt toch nog steeds vooral als Skunk Anansie. Paradiso krijgt vanavond flink wat nieuwe nummers voorgeschoteld. De sfeer is uitzinnig, de band geeft dan ook van begin tot eind een geweldige show weg.

Imagine Dragons gaat voor wereldfaam in Ziggo Dome

Hoewel Imagine Dragons met gemak de Amsterdamse Ziggo Dome vult, haalt menig muziekliefhebber de schouders op bij het horen van de bandnaam. Dat kan niet lang meer duren, want met hun gevarieerde nieuwe album Smoke And Mirrors laten de heren zien dat ze klaar zijn voor wereldfaam. Op een steenworp afstand van de Arena, waar Coldplay deze zomer drie uitverkochte stadionshows zal geven, doet de band een ijzersterke poging om tot de commerciële top te reiken.

Disclosure: goed concert, voor een danceact

In 2012 wist Disclosure albumluisteraars en clubgangers te verenigen met Settle. De indrukwekkende debuutplaat van het Britse duo stond vol house met pop- en soulinvloeden en bleek uitermate geschikt voor zowel de woonkamer als de dansvloer. Settle gooide vrijwel overal hoge ogen en de gebroeders Lawrence werden ontzettend populair, maar opvolger Caracal bleek een kritische flop. Het tweede album van de dj's staat vol saaie popliedjes die worden gedomineerd door hun gastzangers. 'Het eigen stempel dat Disclosure drukt is beperkt,' schreef OOR over de plaat. Gelukkig voor de duizenden toeschouwers in de Heineken Music Hall, is een goed album geen vereiste voor een goed concert.

Zakelijke overwinning voor Foals in HMH

Ze hebben het er maar druk mee. Om een gat van betekenis te vinden in de overvolle agenda van Foals moeten we ten minste teruggaan naar juni vorig jaar, toen de band - tussen de bedrijven door - de eerste tracks van alweer album nummer vier onthulde. De opnames vonden plaats in Zuid-Frankrijk, nadat er voorheen werd afgereisd naar New York, Gothenburg en Londen voor respectievelijk Antidotes, Total Live Forever en Holy Fire. In september 2015 stonden de voormalige Oxford-studenten al met het kersverse materiaal van What Went Down in de Melkweg. Een show die de boeken in zou gaan als de avond van De Sprong. Sinds dat laatste bezoek werden podia in Europa, Australië en de VS aangedaan. Foals: het zijn inmiddels mannen van de wereld. Another night, another city. Another day at the office?

The Darkness is een verdomd goede grap

Er is een redelijk simpele test die bepaalt of een optreden van The Darkness iets voor jou is. Kun je glimlachen om een cover van Radioheads Street Spirit (Fade Out), compleet met een galopperende heavy metal-gitaarriff en een zangpartij die nét niet hoog genoeg is om alleen door honden te worden gehoord? Wanneer het idee alleen je muzikale hart al laat bloeden, dan is het maar goed dat je vanavond niet in de Melkweg staat.

Veelzijdig Daughter emotioneert in Paradiso

Elena Tonra lijkt me een vrouw die niet in slaap kan vallen zonder nachtlampje. Op Not To Disappear, de nieuwe plaat van haar band Daughter, is ze achtereenvolgens bang voor een stille dood, alzheimer, het moederschap, eenzaamheid en tot slot dat ze van steen is. Ook voelt ze zich ziek, bedrogen, vernederd en een zwakkeling. Over het album is door recensenten reeds opgemerkt dat Tonra ongeloofwaardig overkomt. Die recensenten hebben Daughter blijkbaar nog nooit live gezien. De zangeres komt drie jaar na de doorbraak nog steeds prachtig breekbaar over en zingt Paradiso op haar beste momenten met natte ogen en een snik in haar stem toe.

Zintuigen zoeken balans tijdens Suede-concert

Heeft Suede het begrip ‘album’ opnieuw uitgevonden, vroeg een Engelse journalist zich een paar maanden geleden hardop af toen de nieuwe plaat van de britpopveteranen in Londen werd gepresenteerd. Night Thoughts bleek meer dan alleen een album. Niet alleen maken de liedjes deel uit van een allesomvattend thema, om de eenheid te benadrukken werd er bovendien een film bij gemaakt die tijdens de huidige tour wordt vertoond terwijl de band de plaat integraal speelt. Vanavond is de Nederlandse première in een uitverkocht Paradiso en ondergaan we een even vervreemdende als verpletterende ervaring.

Tame Impala bedwelmt en verplettert de HMH

Is this the real life? Is this just fantasy?Het is een vraag die vanavond ongetwijfeld speelt bij menig aanwezige in de HMH. De mannen van Tame Impala serveren daar namelijk een lichtshow die nog het best vergelijkbaar is met de aurafase van migraine. Het is bijna anderhalf uur lang mentaal met de voeten van de grond; zweven tussen realiteit en fantasie. Onder invloed van psychedelische visuals, bedwelmd door de verbluffende muzikale skillset en het helium stemgeluid van Kevin Parker.

The Maccabees zijn nu echt volwassen

Ooit golden ze als de ideale schoonzonen van de Britse indiescene. The Maccabees zijn inmiddels elf jaar en vier platen verder. Wat is er veranderd aan dat imago? Vrij weinig. Wel is er Marks To Prove It, de nieuwste uitbreiding van de catalogus en het resultaat van meer dan een decennium aan groei. De plaat geeft uiting aan een nieuw verworven volwassenheid in een coherente verzameling van elf tracks. Met het Maccabees-oeuvre anno 2016 wordt vanavond in een volle Paradiso het startsein gegeven voor de Europese tour. Een tikkeltje bedeesd zijn de Londenaren nog altijd. Het repertoire allerminst.

De lol is er van af bij Ellie Goulding

Ellie Goulding is altijd al een beetje een rare geweest. Ze begon als folktronicazangeres, schoof via ex-vriend Skrillex op naar de dance en maakt inmiddels electropop die ergens tussen indie en commercieel in zit. Ze is geen standaard schoonheid, niet echt een celebrity en profileert zich online eerder als fitnessmodel dan als popster. Ik zag Goulding driemaal eerder live en hoewel die shows vol hits zaten, waren het geen typische popconcerten. De Britse zangeres deed niet aan kostuumwissels, choreografieën en grote visuele props. Er werd simpelweg een beat gedropt en Ellie stuiterde over het podium, zingend tot ze schor was. Het publiek stuiterde en zong mee. Prima deal.

Juichen voor Hozier in de HMH

My lover’s got humour, she’s the giggle at a funeral.’ Wie bij het lezen van deze zinnen niet direct Take Me To Church van Hozier in zijn hoofd krijgt, heeft het afgelopen anderhalf jaar niet genoeg naar de radio geluisterd. De Ierse singer-songwriter was met het nummer namelijk niet van de radio af te slaan en ook nummers als Someone New en From Eden deden het niet verkeerd. Hij is een graag geziene gast in ons land. Vorig jaar stond hij in Paradiso, Carré en op North Sea Jazz, vanavond staat hij in een uitverkochte Heineken Music Hall. Van enige Hozier-moeheid is duidelijk nog geen sprake, getuige de uitzinnige reactie die hij krijgt vanuit het publiek op vrijwel alles wat hij doet.

De cirkel is rond bij De Staat

Ging het ooit slecht met De Staat? Wat in 2007 begon als soloproject-met-band (Wait For Evolution), groeide uit tot een volwaardige band (Machinery) met rijke platen (I_CON) die zichzelf opnieuw kon uitvinden (Vinticious Versions). So what’s next? Nou, een hoop: inmiddels vliegen de virals ons om de oren en lanceert de groove-rockband op het hoogtepunt van de mond-tot-mondreclame zijn vierde plaat O. De O-tournee wordt afgetrapt met een thuiswedstrijd: twee avonden achtereen spelen voor een uitverkocht Doornroosje in Nijmegen. Een inkoppertje, toch?

#ESNS16: Noorderslag

Na drie dagen door de Groningse binnenstad struinen is team-OOR vanavond op dezelfde plek: in de Oosterpoort. U snapt, het is tijd voor Noorderslag. Ook de editie van 2016 is traditioneel weer sterk bezet. Jong talent ontdekken, bekende namen zien gloreren, de uitreiking van de Popprijs bekritiseren, Noorderslag 2016 is er weer eentje voor in de boeken. Dit waren wat ons betreft de meest opvallende namen. 

#ESNS16: de Midden- en Oost-Europese route van vrijdag

Na gisteren een iets uitgebreidere analyse gemaakt te hebben van de stand van zaken in Midden- en Oost-Europa, kiest verslaggever en gevierd acteur Klaas Knooihuizen vandaag voor een conventionelere aanpak. Bandjes kijken, stukjes schrijven. Het kan niet altijd feest zijn.

#ESNS16: de Britse route van vrijdag

John Denekamp heet eigenlijk John Manchester, maar om ook hier te slagen als journalist heeft ie z’n naam vernederlandst. Gelukkig kan hij op Eurosonic z’n Engelse roots wel de vrije loop laten. Hij loopt voor OOR dan ook de Britse route.

#ESNS16: de hipsterroute van vrijdag

Eurosonic heeft veel bands, maar ook veel rijen. Verslaggever Jelmer Luimstra loopt de hipsterroute, en er is natuurlijk weinig ‘hipster’ aan in de rij staan. Daarom kiest hij er hier en daar voor om de mensenmassa te laten voor wat het is en zich te storten op de randprogrammering. Gado gado, demonstranten met fakkels, (ex-)kraakpanden: Jelmer kan ze afstrepen voor vanavond.

#ESNS16: de Scandinavische route van vrijdag

Onze eigen Rick van Veluw houdt van het hoge noorden. Daarom loopt hij ook op de vrijdag van Eurosonic de Scandinavische route. Eindelijk krijgt hij wat ie verwacht: Scandinavische popprinsesjes. Met Ary en Astrid S. staan er misschien wel twee future popstars op het programma. Verder loopt hij binnen bij DePresno en Josefin Öhrn + The Liberation en gebruikt z’n tweede niet-Scandinavische wildcard, omdat het kan.

#ESNS16: De rockroute van vrijdag

OOR is nog steeds in Groningen. Onze rocktijger Niels Lahuis heeft een goede avond. Veel goede rockbands vanavond, op de vrijdag van Eurosonic. Het vizier staat voornamelijk op het Verenigd Koninkrijk gericht, met een uitstapje naar een van Neerlands beste rockformaties. En OOR’s coverhelden.

#ESNS16: de hipsterroute van donderdag

Het is goed zoeken naar zogeheten ‘hipsterbandjes’ dit jaar op Eurosonic, merkt verslaggever Jelmer Luimstra op. Radiovriendelijke electropop met zwoele vocalen alom dit jaar, maar waar zijn de nonchalante bandjes met gescheurde skinny jeans? Of de experimentele wavebands? Wie zoekt die vindt, zo blijkt op de donderdag.

#ESNS16: de Britse route van donderdag

Hoi! Even voorstellen. John Denekamp houdt van allerhande gitaarbandjes en focust vanavond op die van Engelse en Ierse makelij. Want laten we eerlijk zijn: heel sympathiek, die focuslanden op Eurosonic, maar uiteindelijk gaan toch meestal de Britten er met douze points vandoor.

#ESNS16: de Midden- en Oost-Europese route van donderdag

In 2015 was IJsland focusland op Eurosonic. Het landje met 320.000 inwoners stuurde twintig bands naar Groningen. Je zou verwachten dat Polen, waar ruim honderd keer zoveel mensen wonen, dat ook zou moeten kunnen. Misschien is dat ook wel zo, maar het gebeurt niet. Dit jaar koos Eurosonic voor de focus op maar liefst veertien landen, grofweg heel Midden- en Oost-Europa met uitzondering van enkele voormalige Sovjetstaten. Het is een begin, maar het blijft behelpen. Polen stuurt vier bands naar Nederland, Roemenië slechts eentje en Montenegro ontbreekt helemaal. Ter vergelijking: uit niet-focusland België komen 26 acts, uit Zweden 9, uit Frankrijk 13. Hoe kan dat? Valt er in Midden- en Oost-Europa simpelweg niet meer te halen? Of liggen er andere oorzaken aan ten grondslag. Met die vraag in zijn achterhoofd loopt verslaggever en dierenvriend Klaas Knooihuizen dit jaar de MOE-route.

#ESNS16: de Scandinavische route van donderdag

Verslaggever Rick van Veluw gaat deze Eurosonic-editie voor de Scandinavische route. Want laten we eerlijk zijn: Eurosonic is eigenlijk de credible versie van het Eurovisie Songfestival. En daar scoren Scandinavische acts steevast goed met ragfijne popliedjes. De donderdagavond van Eurosonic bewijst dat dit een-tweetje een wel heel gemakkelijke aanname is: we vallen van snoeiharde Deense punk in donderende Zweedse bass.

#ESNS16: de rockroute van donderdag

De eerste eierballen zitten er weer in, Eurosonic-Noorderslag gaat z’n tweede dag in. We beginnen ons verslag van de Eurosonic-donderdag met de rockroute van Niels Lahuis. Niels leeft voor stevig knallende rockbands. Bands met een flinke laag arrogantie en vlijmscherpe sound om dat volledig waar te maken. En natuurlijk het liefst van het Britse land aan de overkant van de Noordzee. Zo ziet zijn donderdag eruit:

#ESNS16: de hipsterroute van woensdag

Eurosonic-Noorderslag is weer begonnen! Vanaf vandaag doet OOR verslag van het festival in Groningen. Onze verslaggevers lopen allemaal hun eigen routes. We trappen af met de hipsterroute. Want hippe nieuwe bandjes, daarvan houdt verslaggever Jelmer Luimstra. Rammelend, met jaren ’80 en ’90-invloeden. Met bandleden die door het leven gaan in zorgvuldig uitgezochte tweedehands kleren. In de vakjargon noemt men zoiets hipster. Dit vindt hij van de woensdag van Eurosonic.

Frank Turner volleerd showman in Ronda

Haast ongemerkt blijft de fanbase van Frank Turner in Nederland groeien. Vanavond staat hij met zijn band The Sleeping Souls in een uitverkochte Ronda van TivoliVredenburg voor zijn grootste headlineshow in ons land. Directe aanleiding voor de show is het vorig jaar verschenen Positive Songs, For Negative People, maar Frank Turner schotelt het publiek vanavond toch vooral een show voor met een prettige dwarsdoorsnee uit zijn inmiddels aardig uitgebreide oeuvre. Turner windt het publiek met gemak bijna twee uur om z’n vinger.

Intieme bombast bij Dotan

Voor veel muzikanten is het een logische stap. De Heineken Music Hall uitverkopen, bij voorkeur meerdere keren, en dan door naar de Ziggo Dome. Dotan slaat de HMH echter over en duikt na de clubs meteen de Ziggo Dome in, die vanavond helemaal uitverkocht is. Niet onlogisch, hij is met hits als Home, Fall en Let the River In al meer dan een jaar niet meer van de radio af te slaan, maar het is wel opmerkelijk, zeker voor een Nederlandse artiest. Dotan zelf is er duidelijk ook van onder de indruk. Aan het begin van het concert vertelt hij dat hij twee jaar geleden nog in huiskamers speelde. Hij wil de Ziggo Dome vanavond ook omtoveren tot huiskamer.

Faithless 2.0 heeft weinig toegevoegde waarde

Bij maar weinig bands heeft ‘het einde’ zo weinig betekend als bij Faithless. De groep stopte er in 2011 mee, maar stond datzelfde jaar nog op de planken in een uitgeklede versie als Faithless Sound System. Een jaar na de laatste Sound System-show is er een reünietour, die de band al eerder naar Eindhoven bracht en nu naar de Ziggo Dome. Faithless is dus nog altijd populair in Nederland, getuige de goed volgelopen zaal, maar weten ze vanavond ook te overtuigen en het bestaansrecht van de reünie te rechtvaardigen?

Typhoon: koning, keizer en admiraal

Als puber was ik dol op hiphop, maar Nederrap heeft me nooit gegrepen. Ik kende Extince, Opgezwolle en Brainpower natuurlijk wel, maar in de oren van een vijftienjarige klonk het engels van Tupac en Biggie veel aantrekkelijker. Toen ik ouder was, doodde mijn broertje de Nederlandse rapmuziek definitief. Met zijn vriendjes luisterde deze zeldzame kaaskop in de Haagse Schilderswijk naar de Hirsi Ali-disses van verveelde kelderboxrappers. Niets voor mij, die vaderlandse hiphop van tegenwoordig, besloot ik toen. Maar anderhalf jaar geleden veranderde dat. Op een zomeravond schoof ene Glenn de Randamie bij Winfried Baijens aan om vooruit te blikken op North Sea Jazz. Een slimme jongen die met vuur in zijn ogen en een stotter vertelde over Sun-Ra. De hartverwarmende clip van Hemel Valt passeerde de revue. Ik was verkocht.


Florence + The Machine scoort met nuchter bombasme

Voor het eerst in jaren heb ik 'em nog niet voorbij zien komen: de opmerking dat er weinig vrouwen in OOR’s Eindlijst staan. Met hoge noteringen voor o.a. Courtney Barnett en Julia Holter, plus hip-hop, dance en jazz (!) in de Top 10, begint de grenzeloze diversiteit die in Europa inmiddels ter discussie staat, in Nederland juist steeds meer door te dringen. En toch hebben we met z’n allen iemand tekort gedaan: het prachtige How Big How Blue How Beautiful van Florence + The Machine is een van de betere bombastische popplaten van 2015, maar is zelfs niet te vinden in de individuele jaarlijstjes. Gelukkig verdient ook haar liveshow, vanavond in de Ziggo Dome, alle lof.

The Dø schittert op groter podium Tolhuistuin

Baguettes, brie en… The Dø. Exportproducten uit Frankrijk die het over de grens en zelfs overzees goed doen. De derde naam in het rijtje doet het sinds enkele jaren namelijk steeds beter. De Frans/Finse indiekliek die zich in Parijs huisvest kreeg in 2014 een internationaal duwtje in de rug toen het mooie Dust It Off in de film I Origins werd gebruikt. Sindsdien zijn de zalen waarin The Dø speelt almaar groter geworden en reikt het succes steeds verder. Zo ook in Nederland, waar de band al enkele keren optrad in de kleine zaal van Paradiso, maar sinds dit jaar de grote zaal van diezelfde poptempel mocht vullen tijdens London Calling. Succesvol, zo blijkt, want The Dø schittert vandaag in een vol Paradiso Noord tijdens een eigen soloshow.

Een variatie op hetzelfde idee bij Madonna

Vol verwachting klopt ons Rebel Heart: Madonna is weer in het land. Wie Madonna schandalig, te oud en irrelevant vindt, mag even iets beters met zijn tijd gaan doen (of verwijs ik even door naar dit artikel) . Madonna verkoopt namelijk nog steeds de Ziggo Dome – ook al is dit een kleinere arena dan de grote voetbalstadions van afgelopen tours - ruim anderhalf keer uit: er is nog steeds animo om de invloedrijke Amerikaanse popster te zien, dus over relevantie gaan we het niet meer hebben. Wat belangrijker is vanavond: is het nog wel leuk en de moeite waard, een dermate grote popshow van de vrouw die altijd maar doet wat ze zelf wil? OOR was bij de eerste Madonna show in Amsterdam, die dezelfde kern als altijd in een ander jasje bevat.

Selah Sue is niet alleen in de HMH

Met twee studioalbums op zak in de HMH staan en die dan ook nog uitverkopen. Dat is knap, zeker voor een artiest uit de Benelux. Selah Sue lukt het. Een onlogische ontwikkeling is het niet. Haar tweede studioalbum Reason klonk al commerciëler dan haar debuut, en ze wist ook al te overtuigen op Pinkpop. Als Selah Sue om stipt negen uur al zingend het podium opkomt liegt de ontvangst er niet om, het publiek heeft er zin in. De zangeres is duidelijk onder de indruk. Ze zegt met een glimlach dat ze eigenlijk maar 200 of 300 man verwacht had en na prijsnummer Alone bedankt ze het publiek voor het feit dat ze vanavond niet alleen is.

EL VY doet lekker gek in de Melkweg

Met een kort relaas - over het gat dat hij in de dag sliep - breekt Matt Berninger ietwat klungelig, maar ontwapenend het ijs. Teleurgesteld over het mislopen van een dagje Amsterdam, verder tevreden en uitgerust. Ok, prima. ‘Niet meer praten’, denkt hij hardop. Laten we het over muziek hebben. Kompaan en mede-frontman Brent Knopf schreef de muziek voor het project EL VY, dat al vanaf 2003 in de kast lag, vanwege de agenda’s van de beide drukke baasjes. De elf tracks op Return To The Moon beslaan de volledige set, bij gebrek aan meer nummers (met slechts een toevoeging, daarover later meer). In grote lijnen houdt de plaat het midden tussen The National (Berninger) enerzijds en Ramona Falls en Menomena (beide Knopf) anderzijds, met bovengemiddelde ruimte voor het experiment.

Whitesnake kleurt paars

Eind april bracht Whitesnake The Purple Album uit. Die plaat bevat opnieuw opgenomen versies van nummers die zanger David Coverdale met Deep Purple opnam toen hij van 1973 tot 1976 bij die band speelde. De Europese tour van zijn huidige groep staat al vijftien optredens in het teken van die plaat en komt vanavond ten einde in de Ronda van TivoliVredenburg. Inclusief een Nederlands randje.


Albert Hammond Jr. blijft groeien als soloartiest

De plannen voor een nieuw Strokes-album liggen klaar, maar na twee teleurstellende langspelers (Angles en Comedown Machine) zijn de verwachtingen een stuk minder hooggespannen dan in de hoogtijdagen van de indieband. Het moederschip is zoekende. Maar er is gelukkig ook leven buiten The Strokes. En van alle soloprojecten uit de Strokes-stal is dat van gitarist Albert Hammond Jr. het meest consistent. Met zijn solodebuut Yours To Keep (2006), opvolger ¿Como Te Llama? (2008) en EP AHJ (2013) toonde hij zich niet alleen een begenadigd schrijver van puntige, lichtvoetige indierock-pareltjes, maar liet bovendien zien tweeënhalf album lang bijzonder stijlvast te zijn. Met het in juli van dit jaar verschenen Momentary Masters als jongste uitbreiding op zijn oeuvre, zit hij inmiddels ruim in zijn repertoire. Ruim genoeg voor een dwarsdoorsnede van een solocarrière van alweer negen jaar.

dEUS hinkt gracieus op twee gedachten

Stilzitten is niet echt een optie voor de mannen van dEUS. Gitarist Mauro Pawlowski stond onlangs nog als frontman van de Evil Superstars op het Utrechtse Le Guess Who?-festival, zanger Tom Barman trok met het eigenzinnige jazz-project TaxiWars door het land en nu wacht met de Soft Electric Tour alweer de volgende muzikale uitdaging. Concerten buiten het reguliere clubcircuit die de band de gelegenheid geeft een andere kant van zichzelf te laten zien en songs te spelen die normaal gesproken niet snel de setlijst zouden halen.

Guy Garvey laat Paradiso uit z’n hand eten

Geen mogelijkheid liet Guy Garvey de laatste tijd onbenut om zijn dankbaarheid te uiten richting zijn band Elbow. Dat hij de tijd kreeg om een soloplaat op te nemen én vervolgens ook de ruimte om het werkje, Courting The Squall, met andere muzikanten te promoten, het was niets minder dan een ruimhartige geste van de groep waar hij al een jaartje of vijfentwintig muziek mee maakt. Vanavond staat de zanger met de fluwelen stembanden in Paradiso, solo maar niet alleen, en benadrukt hij tussendoor nog maar even dat Elbow echt wel blijft bestaan. ‘Het zou me niet verbazen als de rest van de band op dit moment geniet van de vrije tijd en ergens op jetski’s over het water scheert.’

Het totaalplaatje klopt bij Lianne La Havas

Lianne La Havas vindt het vervelend dat men haar een soulzangeres noemt, zo verklaarde ze eerder dit jaar in een interview. Volgens de Britse schoonheid met Griekse en Jamaicaanse roots wordt ze alleen maar zo gecategoriseerd vanwege haar (gekleurde) uiterlijk. Bescheidenheid heeft La Havas altijd al gesierd, maar met zo’n uitspraak doet ze zichzelf toch echt tekort. Soulmuziek, zo zei Sharon Jones ooit eens, is namelijk te herkennen aan het gezicht van de zanger of zangeres. Trekt hij of zij er een moeilijke kop bij, is de emotie van het smoelwerk af te lezen? Dan is het soul! Niet haar huidskleur, maar haar bezielde uitingen maken van Lianne La Havas dus een soulzangeres. Dat je met die titel heus niet vastzit aan een bepaald stijlenpalet bewees ze al op Blood, haar tweede album.

Verslag: M For Montreal met o.a. Grimes, Attica Riots

Het is natuurlijk een homecoming show voor Grimes (foto), maar wat een spectaculaire, opwindende en feestelijke triomf wordt dit optreden waarmee de 27-jarige ex-studente (echte naam Claire Boucher) van de plaatselijke McGill University de stamp uitverkochte Metropolis (een majestueuze zaal met een capaciteit van 2350) afgelopen zaterdag in Montreal op z’n grondvesten doet trillen.

Wolf Alice kan beter dan 'degelijk'

Hoe hoog leg jij de lat? Het is de slogan van een niet nader te noemen opleidingsgroep en een beetje het scharnierpunt van deze recensie. Want hoe hoog leg je de lat voor een liveband? Waar moet een optreden aan voldoen om echt goed te zijn? Daar staan we een beetje over te filosoferen tijdens het uitverkochte optreden van Wolf Alice vanavond in de Bitterzoet. Een band die eerder op London Calling bewees de grote zaal van Paradiso aan te kunnen, terwijl het debuutalbum nog niet eens uit was. Hoge verwachtingen dus voor deze show in het veel kleinere Bitterzoet. Die zullen ze toch wel helemaal aan gort spelen? Of mogen we dat niet verwachten?

Simple Minds in HMH: warm bad in ‘fucked up times’

Afgelopen vrijdag, precies een week na de aanslagen, trad Simple Minds op in de Zénith in Parijs en stond daar letterlijk en figuurlijk stil bij de tragische gebeurtenissen. Zij aan zij, zonder te bewegen en met het licht gedimd posteerde de band zich bij aanvang van het concert voor op het podium en bleef daar een dikke minuut staan. Op de achtergrond klonken zachte, rustgevende klanken. Dit was dan ook geen minuut stilte, zo liet Jim Kerr later weten, maar ‘a moment of reflection’. Mooi en indrukwekkend inderdaad, maar we moeten ook verder, of in dit geval: the show must go on. En dus strijkt de Big Music-toer vanavond neer in Amsterdam voor het eerste deel van een hoofdstedelijke tweeluik. In een extra beveiligde Heineken Music Hall, dat wel.

Meezingers troef op Night of the Proms

Voor de 26e keer trekt het Night of the Proms-circus deze week vanuit België (daar begonnen ze vijf jaar eerder) naar Nederland. Onder andere Joe Jackson, Gavin DeGraw, Basement Jaxx en Natalie Imbruglia zijn de samenwerking aangegaan met symfonieorkest Il Novecento.

Verslag: Le Guess Who? met o.a. Evil Superstars, Kamasi Washington, Deerhunter

Afgelopen weekend was Utrecht weer even het hart van indieminnend Europa. Le Guess Who? was in de stad en dat festival heeft zich internationaal op de kaart gezet als een van de belangrijkste alternatieve festivals van Europa. De bezoekers komen deze negende editie uit 42 verschillende landen en die kunnen kiezen uit meer dan 150 optredens – dan rekenen we het gratis zaterdagmiddaggedeelte Le Mini Who? niet eens mee. Dronemeesters Sunn 0))) cureerden en deel van het programma waarin het duizelt van de aansprekende namen die soms maar zelden live zijn te zien. OOR maakte een selectie.

Janne Schra krijgt nieuw Neushoorn muisstil

Het culturele klimaat in Leeuwarden heeft er een nieuw pronkstuk bij: Neushoorn. Het gloednieuwe poppodium annex productiehuis heeft na een tweetal bewogen jaren vol lokale discussie eindelijk zijn deuren geopend. Door diezelfde deuren wandelt vanavond één van die andere nationale pronkstukken: Janne Schra. Dit jaar bracht de 33-jarige zangeres haar tweede soloplaat Ponzo uit. Het uitstekende album blijkt live net zo indrukwekkend te zijn.

Ziggo Dome fikse maat te groot voor Alt-J

Alt-J in de Ziggo Dome: het zou een logische stap moeten zijn, na de vele eerdere succesvolle optredens die de band in Nederland gaf. Maar het werd het niet. Angstaanjagend leeg bleef de poptempel, waar de security zwaar was opgeschroefd.

The Prodigy strak maar plichtmatig in Amsterdam

Na de Heineken Music Hall en We Are Electric staat The Prodigy vanavond voor de derde keer dit jaar in ons land en wel in de hoofdstad. Nog altijd met zesde studioalbum The Day Is My Enemy als grote wapenfeit op zak en een setlist die wel erg veel overlap met die van voorgenoemde shows heeft. Is er dan niks nieuws tijdens het optreden in Ziggo Dome? Het korte antwoord is nee. De fans kan het gelukkig niks schelen, want op wat inzakmomentjes na staat het publiek tot achterin de zaal te dansen. En zo hoort het ook bij een optreden van de Britten.

Eindelijk die sterke clubshow van Death Cab For Cutie

Kintsugi is de Japanse traditie om gebroken aardewerk te herstellen terwijl je de originele breuk erin laat. De filosofie erachter is dat zowel de schade als de reparatie op die manier onderdeel uitmaken van het nieuwe voorwerp. Dat het laatste album van Death Cab For Cutie Kintsugi heet is dan ook geen toeval. Zanger Ben Gibbard scheidde van actrice Zooey Deschanel, maar ook zijn muzikale partner Chris Walla, gitarist en vaste producer van de band, verliet hem. In TivoliVredenburg staat er een nieuwe formatie op het podium waar geen breuklijn in te bekennen is.

Marilyn Manson laat 013 vooral wachten

Met het eerder dit jaar verschenen The Pale Emperor presenteerde Marilyn Manson een collectie behoorlijk getemperde, rustig opbouwende songs. Zou de Antichrist Superstar – met 46 jaar wordt ‘ie inmiddels ook een dagje ouder – het wat rustiger aan gaan doen? In Tilburg draait Mansons setlist toch voornamelijk om oude hits, maar ook die verraden dat de muzikant niet meer de shockrocker van weleer is.

Veelzijdigheid blijkt struikelblok voor Gary Clark Jr.

Het is algemeen bekend dat grote stijlveranderingen van artiesten en bands bij velen in het verkeerde keelgat schieten. Wanneer je dan ook nog eens stopt met het voorzien in een zeer schaars goed, heb je al helemaal de poppen aan het dansen. Gary Clark Jr. leerde van de grote blueslegendes op aarde – Buddy Guy, B.B. King – en groeide in rap tempo uit tot de redder van dit genre. Zijn Blak And Blue was een knallend gitaardebuut, het livealbum dat een jaar later verscheen stond vol heerlijke, no-nonsense bluesrock. Het deze zomer verschenen The Story Of Sonny Boy Slim neigt meer naar soul, r&b en andere lichtvoetige genres. Een geweldige plaat, maar de bluesliefhebber kan er niets mee. Dat zo’n houding niet helemaal kan worden weggezet als vorm van muzikaal autisme bij de luisteraar, blijkt vanavond in Paradiso.

De eindeloze solonaise van St. Germain

Nog altijd kleeft de term fout aan St. Germain sinds hij vijftien jaar geleden het album Tourist uitbracht. De combinatie van jazz en house werd goed uitgevoerd maar viel precies samen met de destijds heersende loungemuziek waardoor je sindsdien geen Starbucks meer binnen kan lopen zonder een van zijn nummers te horen. Zelf leek hij er ook geen zin meer in te hebben en pas afgelopen jaar verscheen zijn titelloze opvolger, waarop hij zijn liefde voor Malineese muziek samenvoegde met zijn eigen succesformule.

Father John Misty: theatraal hoogtepunt in Paradiso

De Tolhuistuin ging eerder dit jaar moeiteloos om voor Father John Misty. Ruim een half jaar later, na ook een indrukwekkend Lowlands-optreden, is de zanger gepromoveerd naar de hoofdlocatie van Paradiso. En ook hier is de Amerikaan scherp, meeslepend en intens. De stampvolle grote zaal zal The Night Josh Tillman Came To Our Town niet snel vergeten.

Half Moon Run laat groei zien in Tolhuistuin

Na Dark Eyes, het succesvolle debuut van Half Moon Run, belandde het Canadese viertal in een kleine crisis. Door onderlinge strubbelingen ging de veelbelovende formatie bijna ten onder. Met frisse tegenzin gingen Devon Portielje, Connor Molander, Dylan Phillips en Isaac Symonds er eens goed voor zitten. Alles of niets, zo leek het devies. Vier paar schouders eronder en Sun Leads Me On was een feit - een spannend album met een breed palet. Met een show in het grote Paradiso (in februari) in het verschiet, krijgt de uitverkochte Tolhuistuin vanavond alvast het nieuwe materiaal te horen.

Alabama Shakes geeft soul weer een gezicht

Leon Bridges, Curtis Harding en Michael Kiwanuka. De media riepen hen de afgelopen jaren stuk voor stuk uit tot ‘redder van de soul’ en ‘grootste belofte in het genre’. De laatstgenoemde artiest (Kiwanuka) fungeert als support act vanavond en laat nog even vlak voor opkomst van de hoofdact zien waarom hijzelf, laat staan de andere twee in het rijtje, niet die titel kan waarmaken. Het klinkt namelijk allemaal heel aardig, maar mist smoel. Alabama Shakes daarentegen betreden exact een half uur later hetzelfde podium en maken het contrast tussen henzelf en de rest van de nu-soul-stal pijnlijk duidelijk. Waarom? Omdat deze band wél een duidelijk gezicht heeft en dichtbij zijn afkomst en de realiteit blijft. Niemand minder dan Brittany Howard en consorten verdienen de ereplaatsen op de troon van het genre, met als bewijs een cruciaal optreden in Paradiso vanavond.

Other Lives is de focus nog lang niet kwijt

Rituals. Rituals? Nee, niet dat gek ruikende badkamergerief, maar de plaat die we nodig hadden de afgelopen weken. De plaat die warmte en troost biedt als de dagen korter worden en het grotezalengeweld van Editors en Foo Fighters een beetje op onze zenuwen werkt. Precies dan neemt Other Lives ons met bovengenoemde langspeler mee, ver weg van drukte en duisternis. Een misschien nog wel beter alternatief voor het beluisteren van de sfeervolle hoofdtelefoonplaat: een liveshow van Other Lives meemaken. Voor het nodige escapisme en een grote dosis muzikale focus. Die focus ontbreekt aanvankelijk, maar is later in overvloede aanwezig vanavond in Doornroosje.

Bob Dylan danst en dreigt in Carré

Amsterdam, langs de Amstel, een donderdagavond in november. Terwijl we door de regen gestaag de stroom mensen richting Carré volgen, botsen we voor de Kleine Komedie tegen een bekend gezicht op: Herman Finkers, die hier drie avonden lang z’n oudejaarsconference uitprobeert op het hoofdstedelijk publiek. ‘En Bob Dylan speelt op dezelfde drie avonden in Carré?’, zegt de cabaretier in het voorbijgaan. ‘Ach, wat sneu voor die man. Staat ie daar straks voor een halflege zaal.’ Een dikke knipoog volgt – en nee, hij weet nog niet wanneer z’n oudejaarsconference wordt uitgezonden. We groeten Finkers vaarwel en steken met een glimlach de Amstel over richting Bob Dylan, benieuwd hoe híj in het jaar 2015 staat.

Headbangen met een glimlach bij Foo Fighters

Het is u vast niet ontgaan: begin juni van dit jaar lazerde Foo Fighters-frontman Dave Grohl van een podium af in Zweden. Hij brak zijn been, kon de show desalniettemin voortzetten, maar Pinkpop werd last-minute afgezegd. Gelukkig heb je als kopstuk van één van ‘s werelds grootste rockbands een stoer imago hoog te houden en kon Grohl er een kleine maand later alweer tegenaan. Met de nodige humor, uiteraard. Zo werd de Amerikaanse leg van de tour omgedoopt tot The Broken Leg Tour. Terwijl een klokje op de website van de band inmiddels alweer naar een nieuw project wegtikt, boekt Foo Fighters eerst nog even de openstaande posten af. Daaronder valt ook dit langverwachte optreden in een uitverkochte Ziggo Dome. Volgens onze gegevens het eerste zaalconcert op Nederlandse bodem in ruim negen jaar (!) tijd.

Best Coast is de creatieve piek voorbij

De kop boven dit artikel is een statement dat je zonder een show van Best Coast gezien te hebben ook wel kan maken. De Californische band rond Bethany Cosentino bracht in vijf jaar tijd drie albums en een EP uit en zal vooral bekendstaan om het debuut Crazy For You. Een gruizige surfpopplaat waar de naïviteit en zonneschijn vanaf spatte. In de jaren die volgden werd het gruis opgeveegd en scheen de zon ook niet elke dag meer. Vanavond bevestigt Best Coast de stelling in de kop tijdens een show in Bitterzoet.

Editors op toppen van kunnen in de HMH

American football is zo'n langzame sport, omdat de spelers vóór iedere zet hun strategie bespreken. Dit doen ze in de huddle, ofwel een kringetje dat ze met elkaar vormen. Tijdens dit dode spelmoment (van maximaal veertig seconden) wordt er ook gewisseld; de juiste mankrachten voor de zet die volgen gaat. Aanvallende partijen slaan deze stap weleens over, uit tijdgebrek of om de tegenpartij op het verkeerde been te zetten. No huddle offense, heet dit. Teams die dit goed onder de knie hebben, linken zet na zet na zet aan elkaar. Bij succes is American football dan ineens een supersnelle, spectaculaire sport om naar te kijken. Wat dit verhaal met Editors te maken heeft? Nou, de band laat vanavond zien dat no huddle ook een belangrijk begrip is bij het voorbereiden van een goed concert.

Balthazar en de vlekkeloze ontmaagding van Annabel

De eeuwige discussie over een middelgroot Rotterdams poppodium laaide dit jaar maar weer eens op toen bekend werd dat de gemeente alle ingediende plannen voor een dergelijke zaal had afgekeurd. ‘Niet nodig’, zeiden de tegenstanders wijzend op de vele kleinschalige initiatieven die de havenstad inmiddels bruisend hadden gemaakt. ‘Rotterdam snakt ernaar’, vond de tegenpartij die opperde dat de tweede stad van Nederland niet zonder kan. De lokaal bekende horecaondernemer Aziz Yagoub behoorde bij de laatste groep. Hij bouwde zijn discotheek Hollywood Music Hall om tot club Annabel, een zaal op loopafstand van Centraal Station waar 1500 man in kunnen en breed geprogrammeerd gaat worden. Ted Langebach gaf er eerder deze week al een MTC party, DuvelDuvel ging maandag los en vanavond volgt dan eindelijk de eerste echte vuurproef qua bandoptredens met het Belgische Balthazar.

Mysterieus Beach House laat Paradiso dromen

‘Het is de achtste keer dat we in Amsterdam optreden, dus we voelden niet de behoefte om hallo te zeggen’, zegt gitarist Alex Scally na drie nummers droogjes. Viktoria Legrand, de stem van de band, lacht, maar heeft niets te zeggen: Beach House is nooit een band van veel woorden geweest. ‘We spreken de taal van de muziek’, zegt Legrand dan ook even later op de avond, en dat is meer dan waar. Anderhalf uur lang verandert de band Paradiso zonder moeite in een veld van draaiende hoofden, psychedelisch roterend om de orgelachtige synths, dromerige gitaren en de hypnotiserende stem van Legrand. Het hoort allemaal bij het masterplan van Beach House.

De muzikaliteit druipt er vanaf bij Dave Matthews Band

Soms is het niet het gebrek aan talent of creativiteit dat tot matige albums leidt; voor sommige muzikanten is de studio gewoon veel te klein. Dave Matthews Band is één van de zeldzame gevallen met dit probleem. De vele platen van de langlopende Amerikaanse groep zijn de moeite eigenlijk niet echt waard. Het blijkt te lastig om al die geluiden en ideeën op de beperkte ruimte van een schijfje of twee vast te leggen. De livereputatie van Dave Matthews en zijn vrienden behoort echter tot één van de sterksten ter wereld. Op het podium krijgen de Amerikanen namelijk wél alle ruimte om hun mengelmoes van rock, jazz, soul, funk, reggae en zo nog wel tien genres tot één uitgebreide show te bundelen.

Catch 2015: Tiga, Floating Points e.a.

De laatste sluiptrekking van het festivalseizoen komt in de vorm van de tweede editie van Catch. Vorig jaar was men minstens zo benieuwd naar het pas geopende TivoliVredenburg als het festival zelf, maar dit jaar is het toch echt de spannende line-up die de bezoeker naar Utrecht trekt met onder anderen Tiga, Floating Points en LA Priest.

London Calling: Kurt Vile, Spiritualized, Bully e.a.

We zijn er weer hoor, een weekend London Calling in Paradiso. Dat is geen vanzelfsprekendheid na de vorige editie. Het was mager in april en het pendelen tussen bovenzaal en grote zaal werd maar weinig beloond. Op papier moet dit een veel betere editie worden: de passe-partouts zijn uitverkocht en er staan mooie namen als Kurt Vile & The Violaters, Spiritualized, Lower Dens en Bully op de poster. Veel van dit moois staat op zaterdag, maar wij togen op vrijdag natuurlijk al naar de poptempel.

New Fall: een sober herfstfeest

Waar de decibellen je op het gemiddelde festival om de oren vliegen, pakt het Duitse New Fall festival het opvallend bedachtzaam aan. Acts als Marianne Faithfull, Curtis Harding, Balthazar en Two Gallants geven optredens op intieme indoor locaties in Düsseldorf. OOR is erbij.

Speedy Ortiz slaagt met hakken over de sloot

De muzikale invloeden van Speedy Ortiz laten zich niet moeilijk raden. Met een geluid dat het best te omschrijven is als ‘Pavement met Bettie Serveerts Carol van Dijk op zang’, recyclet de band uit Massachusetts schaamteloos allerhande indiedarlings uit de jaren negentig. Maar dat doet het viertal, met zangeres/gitariste Sadie Dupuis als boegbeeld, dan wel met verve: Speedy Ortiz bezit een talent voor het schrijven van een sterke hook en hun beste nummers zitten er zelfs vol mee. Op het moment dat de songs minder catchy zijn, schieten deze echter al snel tekort. Dit wraakt zich ook enigszins donderdagavond in Bitterzoet.

The Tallest Man On Earth is niet langer meer alleen

In hoeverre mag je als muziekliefhebber verwachten dat een artiest nooit meer iets anders doet en altijd zo prachtig zal blijven spelen? Het is de hoofdvraag van een avond in TivoliVredenburg, waar The Tallest Man On Earth vanavond in een uitverkochte grote zaal speelt. Die vraag hebben we meegenomen uit Hilvarenbeek. Daar speelde The Tallest Man On Earth dit jaar zijn eerste Nederlandse show met band, op het grote podium van Best Kept Secret. Niet langer dartelt Kristian Mattson alleen over het podium; nee, nu heeft hij een weelderig en stevig bandgeluid achter zich. Dat was even wennen: eenzaamheid is juist zijn core business. Moet The Tallest Man on Earth niet gewoon de rest van zijn leven in zijn eentje spelen?

Slayer als lakmoesproef voor verbouwd 013

De officiële heropening van de Tilburgse concertzaal 013 vindt plaats op vrijdag 13 november. Voor die tijd treden er al verschillende acts op in het verbouwde en vergrote complex, waaronder Rowwen Hèze, Stereophonics en Garbage. Behalve ter vermaak dienen de shows ook als testcases, om te bepalen of alles klopt qua inrichting, logistiek en akoestiek. Om ook de stevigheid van de constructie te controleren, trok de zaal thrash metalgrootheid Slayer, diens Big Four-collega Anthrax en de Noorse black ‘n’ rollers van Kvelertak aan. De Repentless World Tour beleeft vandaag zijn eerste dag. Het pand doorstaat de ruim vier uur durende lakmoesproef zonder grote problemen. Alleen het publiek moet nog wat wennen.

Patti Smith viert 40 jaar Horses in Paradiso

‘Soli Deo Gloria’ staat er in grote reliëfletters op de achterwand van Paradiso, vlak boven het middelste glas-in-loodraam van de poptempel. De Latijnse tekst (die zoveel als ‘enkel aan God de eer’ betekent) zal er vast al behoorlijk wat jaren prijken, maar vanavond valt deze mij en vele andere aanwezigen pas voor de eerste keer op. Precies op de avond waarop punkpoëet Patti Smith, niet bepaald de grootste liefhebber van religie, die beruchte openingszin van haar debuut Horses snauwt. ‘Jesus died for somebody’s sins, but not mine’. Smith is anno 2015 nog steeds de rebel en energieke artiest die ze in 1975 was, toen Horses uitkwam. De boodschap is tijdens het jubileum van de debuutplaat nog steeds relevant en nog lang niet versleten, bewijst een sterke integrale vertolking in Paradiso.

Yo La Tengo: pracht in al zijn eenvoud

Het mooie aan Yo La Tengo is dat de langlopende band twee compleet verschillende gezichten heeft. Aan de ene kant vormen de Amerikanen een populaire indierockgroep die allerlei stijlen aan elkaar bindt. Shoegaze, post-rock, you name it. Zolang er maar gruizig gitaarwerk in voorkomt. Aan de andere kant is de band een romantisch zangduo plus bassist dat hartverwarmende liedjes schrijft, geïnspireerd door een huwelijk (van Georgia Hubley en Ira Kaplan) dat al meer dan dertig jaar sterk staat. Bij Yo La Tengo's vorige optreden in Paradiso speelde de groep twee sets; één van beide zijdes van de zelf geslagen munt. Tijdens het semi-seated concert van vanavond draait het voor de verandering eens allemaal om de zachtaardige kant van de band.

Sleaford Mods: eenvoud op zijn best

Vier bierkratten, een laptop en een microfoon. Meer hebben dj Andrew Fearn en zanger James Williamson niet nodig. Sleaford Mods mag dan wel een simpel concept zijn, met Key Markets heeft het Britse duo één van de betere platen van 2015 in handen. De uitgebreide tournee loopt in de Melkweg bijna tot zijn eind. Vermoeid zijn de heren echter alles behalve en in een razend tempo krijgt Amsterdam precies wat het wil.

Jamie xx is de grootmeester van de Good Times

Sommige kenners fluisteren het al maanden: In Colour, het solodebuut van Jamie xx, mag de jaarlijstjes in. Geef de vroege lijstsamensteller eens ongelijk: de veelzijdige plaat met de kleurrijke hoes is een meesterwerk dat de muzikale carrière van Jamie Smith, sleutellid van The xx, perfect laat weerklinken. Een album dat niet alleen melancholisch is, maar ook uitstekend als dansplaat werkt. Vanavond wordt de grote zaal van Paradiso ingekleurd en aan het dansen gebracht door een dj-set van de jonge grootmeester, die perfect aansluit op de visie die hij met In Colour neerzette.

Weinig memorabel Metric verdient sympathie

De synths en keyboards zijn bekleed met glitters, afgetopt met een laagje nepbont. De bassist ziet er met zijn giletje uit als Alain Clark anno 2007. Metric is geen hippe band, misschien wel de meest onhippe band van het moment. De Canadese band rond Emily Haines toert met de nieuwste plaat Pagans In Vegas en vanavond is Paradiso aan de buurt. Het is prettig gevuld in de zaal, met achterin gaten waar je met een compacte backpack gemakkelijk doorkomt. Niet bepaald het recept voor een memorabele avond. Dat zal het ook niet worden, maar Metric toont vanavond een roestvaste visie en dat siert ze.

The Strypes zijn de rocksterren van de toekomst

Uit het niks leken ze er opeens te staan, daar op het hoofdpodium van Pukkelpop 2014. Zomaar vier Ierse jochies met twee EP’sen een langspeler (Snapshot) op zak die een set van een krap uur voor tienduizend man spelen. Alle vier gehuld in pak en verborgen achter een zonnebril om hun babyface en jeugdpuistjes te verbergen. Een ogenschijnlijk riskante boeking, maar vanaf de eerste gitaarklanken blijkt dat schijn bedriegt: het optreden is steengoed en een bewijs van het cliché ‘jong geleerd is oud gedaan’. Al enkele jaren worden concertgangers over de hele wereld verrast en omvergeblazen door het talent van deze jongens. Hun naam: The Strypes. De graag geziene baby-rock & rollers spelen vanavond met hun nieuwe plaat Little Victories op zak in de Amsterdamse Tolhuistuin een show waarbij het talent duidelijk hoorbaar is.

Fink galmt door Doornroosje

Het kan bijna niet toepasselijker: Fink in Doornroosje. Met zijn gouden keeltje vertelt zanger Fin Greenall vanavond sprookjes in het Nijmeegse poppodium. De Brit heeft geen moeite om de uitverkochte zaal in trans achter te laten. Toch zorgen de matige songteksten en de galm, die in elk nummer nodig lijkt te zijn, ervoor dat die trans af en toe verbroken wordt.

Opeth overweldigt in twee akten

Bij een dubbele verjaardag hoort een dubbel feestje. Niet alleen viert Opeth dit jaar zijn vijfentwintigjarige bestaan, ook bracht de band precies tien jaar geleden succesplaat Ghost Reveries uit. Reden genoeg voor een serie optredens die bestaan uit een integrale vertolking van dat specifieke album, aangevuld met een tweede bedrijf met hoogtepunten uit een kwart eeuw Stockholmse progmetalgeschiedenis. Een avondvullend programma dus, vol overtuiging gebracht.

Extince blijft ondanks alles zichzelf

Hij is de ongekroonde koning van de Nederhop. Zijn eerste drie Engelstalige platen meegerekend, is het op 13 maart 2015 verschenen X alweer album nummer tien van de Brabantse kletsmajoor. Maar de koning kan niet op zijn lauweren rusten. Allerminst. Hij moet er hard aan trekken om zalen als de Utrechtse Helling te vullen. Extince houdt de Nederlandse rapscene niet meer in zijn greep zoals hij deed toen hij nog een van de grondleggers was. Nu zijn catalogus in de dubbele cijfers zit, is er stilletjes aan weer een kleine buzz om zijn persoontje ontstaan. Maar is zijn jubileum de reden voor de hernieuwde aandacht, of heeft de Exter-o-naldus daadwerkelijk nog iets relevants te melden? De Helling gaat het meemaken.

Pure liefde en stomende jazz bij Gregory Porter

Hij mag dan wel in Amerika geboren zijn, Gregory Porter is inmiddels een geliefd onderdeel van het meubilair van het Nederlandse muzieklandschap. Sinds zijn doorbraak is er nog geen jaar voorbij gegaan zonder show op Hollandse bodem. De ene keer stond hij met het Metropole Orkest in Tivoli in het kader van een composers competitie, de andere keer kwam hij voor festivalsets naar Lowlands en North Sea Jazz. Lang wachten was het op een ouderwetse, no-nonsense clubshow van de reus, maar deze week is het dan eindelijk zover. Met een nog onaangekondigd nieuw album op komst, reist de beste soul- en jazzzanger ter wereld deze week langs de Nederlandse poppodia. Vanavond is de grote zaal van Paradiso aan de beurt.

The Vaccines verrassen met bijgeschaafde liveset

‘Ik wil net zo groot worden als U2, de Stones en fucking Imagine Dragons’, onthulde Vaccines-frontman Justin Young onlangs in NME. Om ambities en een gedurfde attitude zit de band niet verlegen. Aan energieke indiehits en kwaliteitspop ontbreekt het de Londenaren evenmin. De grote zwakte van het viertal is, onfortuinlijk genoeg, haar livereputatie. Hun livealbums leveren daar empirisch bewijs voor: op zowel Live From London (2011) als Live From Brighton (2012) klinken Youngs vocalen niet best (understatement-alarm), de sterke hits als If You Wanna worden in te hoog tempo kapot geramd en het bandgeluid klinkt kaal en galmend, alsof Young en consorten in een lege kathedraal op hoog volume staan te spelen. Wellicht zijn de Nederlandse fans wat afgeschrikt, want de Melkweg is vanavond niet uitverkocht – de balkons van The Max zijn niet eens geopend. Verrassend genoeg komen The Vaccines ondanks het bovengenoemde grotendeels sterk en energiek uit de en verrassen daarmee zowel vriend als vij… eh, afhaker.

PiL zoekt de toenadering in Paradiso

Die John Lydon toch: hij figureerde in een boterreclame, en zijn ex-band Sex Pistols siert zelfs een serie creditcards. Tsja, Lydon kan nog zo hard schreeuwen dat hij tegen het systeem is, hij maakt er inmiddels ook goed gebruik van. Toch, aan zijn experimentele muziek doet het weinig af. Met zijn post-punkband Public Image Ltd. (PiL) geeft hij in Paradiso een aardig geslaagd optreden.

Blackstreet en Keith Sweat nog altijd vol vuur

In de hoogtijdagen van de new jack swing, dat bij ons dan swingbeat wordt genoemd, vullen Blackstreet en Keith Sweat met gemak de Rotterdamse Ahoy’. Elk in hun eentje. Nu staan deze twee architecten van het genre gezamenlijk in de - relatief veel kleinere - Ronda-zaal van TivoliVredenburg. De avond krijgt hierdoor de grandioze sfeer van een heuse downhome Amerikaanse clubshow en de pakweg 2000 bezoekers zijn echte hardcore fans en liefhebbers die alle hits van deze twee top-acts woord voor woord meezingen. En het aantal hits – nee, geen grote pophits, maar heuse club-klassiekers – verbaast ook uw redelijk ingevoerde verslaggever...

Wederzijds liefde bedrijven met Miguel in Paradiso

Als r&b-luisterende vrouw zit je toch vaak in een tweestrijd: vind ik dit nou sexy of beledigend? Gelukkig is daar Miguel (uitgesproken: Mi-kel en niet Mi-kwijl). Zijn muziek propageert seks die niet alléén om het genot van de man draait. Een instelling die vaak heerst bij collega-artiesten zoals The Weeknd of Ty Dolla $ign.

Veelzijdig Editors pakt Paard moeiteloos in

Van spelen voor vijftienduizend fans in de Ziggo Dome… naar een show voor zo'n elfhonderd man in het Paard van Troje? Editors draait er zijn hand niet voor om. De Britse band staat over een ruime maand maar liefst driemaal in een uitverkochte HMH, maar treedt vanavond al aan in de Haagse poptempel voor een verrassingsshow ter ere van In Dream. Zoals de titel al doet vermoeden een nieuwe, vijfde plaat vol duister-dromerige songs; weer heel andere koek dan de stadionrock van The Weight Of Your Love. Ondanks de bezettingswijziging die ten tijde van dat album plaatsvond (Chris Urbanowicz vertrok, vervangende gitaristen Justin Lockey en Elliott Williams kwamen erbij), zet Editors de lijn van constante vernieuwing dus stevig door.

Beans & Fatback zeer solide in Bitterzoet

Zonder zich te onderscheiden door baanbrekende of vernieuwende muziek, is Beans & Fatback in drie albums tijd toch uitgegroeid tot een band van internationale allure. Amsterdam, Berlijn en Nashville werden verkend om gestalte te geven aan de derde plaat, Heroine Lovestruck, naar eigen zeggen de rauwste plaat uit het oeuvre. En zeker, de formatie heeft met het nieuwe schijfje de garage-soul van de eerste albums ingeruild voor een Tarantino-esque retro rock & roll-sound, die niet zou misstaan op de fictieve radiozender K-Billy’s Super Sounds Of The Seventies. Vanavond presenteren de heren (en dame) in Bitterzoet deze nieuwe lp.

“Weird Al” Yankovic zingt een moppie in de Melkweg

De bekendste muzikale komiek van onze planeet is zonder twijfel “Weird Al” Yankovic (echte naam: Al Yankovic). Al bijna vier decennia lang maakt de Amerikaanse antiheld de popmuziek onveilig met zijn parodieën in woord en beeld. Op de scheidslijn van camp en cult, soms vlijmscherp, vaak melig, maar altijd snel inhakend op de actualiteit en goed voor op z’n minst een grijns. Artiesten beschouwen het als een eer om door Weird Al te grazen genomen te worden – van Michael Jackson tot Madonna, van Pharrell tot Lady Gaga, niemand is veilig voor z’n persiflages.

Youth Lagoon daalt neer op aarde

‘Hee, jij daar! Ja jij, die vrolijke man! Je ziet er blij uit. Wat drink je? Heineken? Ik ook! Cheers!’ Een man met een enorme krullenbos schreeuwt vanaf het podium naar het balkon in de Bitterzoet. Sorry, maar Youth Lagoon zou hier toch spelen? Met de enigmatische frontman Trevor Powers, meer mystiek wezen dan mens? Maar het is toch echt Powers die hier een amicaal kroeggesprek voert. Vanavond trekt de mist rond Youth Lagoon op.

Van Morrison haastig in HMH

Zou hij er zelf eigenlijk wel zin in hebben? Vast wel een beetje, maar te zien is het niet. Zoals vanouds maakt zeventiger Van Morrison weer een chagrijnige indruk en zit het concert er alweer op voor de sfeer er goed in zit. Zie dan maar eens te genieten.

Verslag Reeperbahn Festival 2015

Noem het Reeperbahn Festival gerust de Duitse variant van Eurosonic/Noorderslag, met showcases verspreid over de hele stad en talloze acts die hoge ogen gooien in Amerika en Europa. Maar zoals Duitsland een paar flinke tandjes groter is dan ons eigen land, is Reeperbahn Festival ook de grote broer van Eurosonic. Ieder jaar weer trekt het festival in de Hamburgse rosse buurt meer internationale bezoekers en groeit de ruimte voor specifieke Europese muziekmarkten gestaag. Zo is er een speciale middag ingeroosterd voor talent van Nederlandse bodem en staat deze tiende editie van Reeperbahn in het teken van Fins talent. Dat allemaal naast de reguliere optredens, talloze interessante conferenties, uiteenlopende kunstvoorstellingen en de vrij bizarre locatie: aan indrukken geen tekort op Reeperbahn. OOR was erbij en brengt uitgebreid verslag uit.

Crosby, Stills & Nash haperend en harmonieus in HMH

We have all been here before… Ja, zes jaar geleden om precies te zijn. Het is inderdaad een déjà vu om Crosby, Stills en Nash hier op het podium van de Heineken Music Hall te zien staan. Eigenlijk zouden we vanavond in het Concertgebouw moeten zitten, maar die stunt werd niet lang na de aankondiging al weer ingetrokken. Het bordje ‘uitverkocht’ dat op de deur van de HMH hangt rechtvaardigt die beslissing wel, waar het de belangstelling voor het legendarische drietal betreft. Maar we weten ook nog dat de laatste meters van Crosby, Stills en Nash in deze zaal niet al te memorabel waren, in die zomer van 2009. De band deed z’n best, het publiek genoot kalm en instemmend van de voorstelling, maar in de vierkante zwartheid van de hyperfunctionele concerthal was juist datgene waar iedereen van droomde ver te zoeken: het sfeertje.