OOR Concerts overzicht

AC/DC: welkom in het Thunderdome

De afgelopen dagen werd hij meermalen rondom het Gelredome gesignaleerd: Angus Young, zoals de inwoners van Aalten hem moeten kennen. Klein van stuk, goedlachs, tikje brutale oogopslag maar verder één brok rust en onopvallendheid. Rond de repetities voor de opener van de Rock Or Bust-tour nam het AC/DC-boegbeeld alle tijd voor de aanwezige fans, deelde krabbels uit, poseerde voor selfies en reed vervolgens doodleuk naar huis, een half uurtje verderop, in de Achterhoek. Bij de stoplichten rechtdoor, dan de snelweg op en na Zevenaar, Doetinchem en Varsseveld ben je er. Niets is lekkerder na een dress rehearsal dan de highway to home.

Other Lives nadert perfectie in de Melkweg

Platenmaatschappij PIAS wil muziekliefhebbers nog wel eens trakteren op een clubavond gevuld met enkele aanraders uit haar eigen artiestenbestand en ruim twee jaar na de laatste editie (toen met o.a. Qeaux Qeaux Jones en Lord Huron in Pllek) is het dan ook wel weer de hoogste tijd voor een nieuwe PIAS Nites. Vanavond treden Causes, Gengahr en Other Lives op in de Melkweg.

Lef is niet genoeg voor Ryley Walker

'Ik zou me kapot schamen als we elke avond hetzelfde riedeltje afdraaien' en 'mijn muziek zal nooit marketable zijn'. In een interview in de maart-editie van OOR laat de 24-jarige Ryley Walker er geen misverstanden over ontstaan. Hij is hier niet om de indiekids of zelfs de liefhebbers van Nick Drake, Tim Buckley en de oude Van Morrison, waar hij het meest mee gemeen heeft, te pleasen. Nee, Walker wil daar spelen waar hij de vrijheid heeft om, en ik citeer opnieuw, 'muziek on the spot te creëren'. In de bovenzaal van Paradiso, op het nippertje uitverkocht, pakt hij die verkregen vrijheid met beide handen aan. Walker toont zich een lefgozer, maar dat is niet genoeg.

Godspeed You! Black Emperor: stilstaan en staren

Goed. Een Canadese instrumentale postrockband van acht man en een vrouw. Een uitverkocht Paradiso – een lange wachtrij buiten - voor een band zo non-commercieel als maar kan. Ze geven bijna geen interviews en waar hun muziek over gaat? Op hun soms anarchistische, politieke standpunten na weten we niets en zijn er zo veel vragen. Toch is stilstaan en staren het enige wat nut heeft als je Godspeed You! Black Emperor muziek ziet maken. Ook vanavond.

Years & Years: een nieuw popfenomeen?

Als er voor Paradiso een rij staat die zich richting Hard Rock Café krult, weet je: er staat een dik uitverkochte show op het programma. En dan te bedenken dat Years & Years, de kersverse ‘winnaar’ van de invloedrijke BBC Sound of 2015-tiplijst, nota bene eerst in de veel kleinere Bitterzoet geprogrammeerd stond. Hadden we al gezegd dat het drietal nog geen eens een album uit heeft? Hits als Desire, Take Shelter maar vooral King – grote radiohit – zorgden ervoor dat ook de grote zaal van Paradiso binnen een mum van tijd uitverkocht. Sterker nog: de band is een echte hype, inclusief meisjes die al zes uur voor aanvangstijd voor de deur van Paradiso bivakkeren. Is Years & Years een nieuw popfenomeen?

Echosmith mist persoonlijkheid in Melkweg

‘I wish that I could be like the cool kids’. Echosmith kan inmiddels stoppen met wensen, want Cool Kids was het afgelopen jaar óveral te horen. De bandleden zijn naast piepjong ook nog eens familie. De een nog puberend, de ander net uit de puberjaren en alles daartussen. Met het debuutalbum Talking Dream staat de band voor het eerst op de planken in ons kleine landje. Een show vol vrolijke, hitgevoelige nummers, die vooral door de prachtige samenzang fijn klinken. Hoewel Echosmith goed zijn best doet, komt het geheel nogal ingestudeerd over en dat maakt het vanavond in de Melkweg jammer genoeg iets te stijf.

Verslag London Calling met Slaves, Drenge e.a.

Met Royal Blood als grote ontdekking tijdens de editie van een jaar geleden, heeft London Calling opnieuw bewezen een springplank te zijn voor opkomende bands. Het Britse duo wist zich daarmee in een illuster rijtje te plaatsen, naast bands als The Libertines, Editors, Placebo en Franz Ferdinand. Wie spelen zich dit jaar in de kijker? Met acts als The Districts, Jack Garratt, Fool’s Gold, Moon Duo, Happyness en Vaults is de organisatie er in ieder geval in geslaagd om een uiteenlopend programma te realiseren.

Nét geen extase bij Oscar And The Wolf

Zijn Oscar And The Wolf Paradiso al ontgroeid? Het vorige maand aangekondigde optreden in de Heineken Music Hall, razend knap voor een band met slechts één album, lijkt een goede reden om die vraag met een volmondig ‘ja’ te beantwoorden. En hoewel het optreden in Paradiso van vanavond sterk is, toont het ook aan dat er nog werk aan de winkel is voordat het Belgische viertal in november het podium van de bierhal opstapt.

Matthew E. White laat Paradiso gissen

Hij moet zich thuis hebben gevoeld in Amsterdam. Matthew E. White is vanavond óf heel stoned óf gewoon een verdwaalde sixtiesfiguur. In Paradiso verandert de grote bebaarde knuffelhippie de kleine zaal in een rokerige kroeg waar de Amerikaanse vlag in gedachte boven het podium wappert. Toch zet White je op het verkeerde been met zijn gemoedelijk klinkende songs die een veel diepere laag hebben dan je in eerste instantie hoort. Want zo zonnig is het volgens de zanger allemaal niet. Zijn arrangementen zijn fenomenaal goed, maar de energie is vanavond iets te vaak afwezig.

Typhoon: kleine baasjes worden groot

De rollen zijn inmiddels omgedraaid. Ooit zette Rico met Sticks en Delic Zwolle op de nationale hiphopkaart, met in hun kielzog een jonge, ambitieuze en getalenteerde Typhoon. Ooit was hij veelbelovend, maar die tijden zijn veranderd. Beloftes zijn ingelost. Sinds Lobi Da Basi is hij een haast groter Overijssels succesverhaal dan PEC. En vanavond verzorgt zijn vriend, held en collega sinds jaar en dag de goedschikse support. Geen afgunst, maar ongeveinsde trots, ondanks de verschoven balans. Sterker nog, Typhoon kan zich moeilijk een beter voorprogramma wensen, zeker als Rico en A.R.T. de dan al volle Melkweg in de gewenste stemming brengen met een reggaeversie van Opgezwolle-klassieker Hoedenplank. Eensgezindheid is de continue hoofdmoot tijdens een lange, maar dankbare avond.

System Of A Down: feest en genocide in de Ziggo Dome

Na vier jaar lang uitstapjes gemaakt te hebben naar soloplaten, samenwerkingen met bands als Linkin Park en zijproject Scars On Broadway hebben de leden van System Of A Down elkaar weer helemaal gevonden. Drie jaar geleden liet de band weten dat een nieuwe plaat er voorlopig niet in zit en dat is dan ook niet wat zij vanavond in een stijf uitverkochte Ziggo Dome presenteren. Wat wel? Een flinke dosis jeugdsentiment, tientallen meezingers en een lesje over volkerenmoord.

Fyfe verdient een groot publiek

Iedereen moet klein beginnen om groot te worden. Vanavond is de kleine zaal van Paradiso het beginpunt van Fyfe. Hij zal er echter niet blijven steken. De zaal is niet uitverkocht, maar Fyfe brengt degenen die wel aanwezig zijn 45 minuten lang in beweging. We zien een getalenteerde man spelen die met zijn elektrische gitaar iets anders durft te brengen dan het gebruikelijke singer-songwriter geweld en en passant aanstekelijke en dansbare nummers maakt.

Fiddler's Green viert jubileum in Utrecht

Bestel een halve liter bier en sleur je beste vriend de dansvloer op: Fiddler’s Green is de pubcrawl in Utrecht gestart. Het vijfentwintigjarig jubileum van de Duitse folkpunkband is in zicht en dat komen de Oosterburen met een nieuwe plaat op hun naam – nummer 14 alweer! - en onverminderd enthousiasme vieren op de planken én de dansvloer van De Helling.

Verslag Motel Mozaïque 2015

De tweede stad van Nederland heeft geen middelgroot poppodium en is constant op zoek naar optreedmogelijkheden. Het is veel Rotterdamse muziekliefhebbers een doorn in het oog en zaterdagmiddag besteedt Motel Mozaique er zelfs een debat aan. Zelf gebruikt het festival die tekortkoming juist als middel om elk jaar te vernieuwen en nieuwe wegen te zoeken, zoals ook dit tweede weekend van april.

Verslag Roadburn 2015

Storytelling; een term waar hippe marketeers met designerbrillen te pas en te onpas mee schermen. Een wereld die ver afstaat van het Roadburn universum. Toch laat Roadburn al jaren de verhalen achter de bands het werk doen. Natuurlijk hangen alle bands van monsterriffs of psychedelica aan elkaar, maar dat alleen garandeert nog geen plek op het festival dat nog immer uitblinkt in doom, sludge, stoner, psychedelica en black metal. Alhoewel de traditionele Roadburner dit jaar wordt uitgedaagd met een line-up die steeds minder de basiselementen in zich heeft en steeds meer richting prog- en gothicrock neigt. Dit levert in aanloop naar het festival soms wat vraagtekens op bij bepaalde keuzes. Het zorgt ervoor dat Roadburn wat meer moeite heeft om op voorhand uit te verkopen, wellicht ook omdat de verstokte riffliefhebber kan kiezen tussen andere festivals van dezelfde signatuur die in het kielzog van Roadburn zijn opgekomen. Toch blijkt Roadburn een langere adem te hebben.

Tove Lo explosief in de Melkweg

Een goed voorbeeld is ze zeker niet, maar de hipstermeisjes en -jongens in de Melkweg zien dat vanavond toch anders. Zingend over seks, drugs en alcohol als gevolg van een gebroken liefde laat Tove Lo niets heel van het Amsterdamse poppodium. Dat haar stem af en toe niet om aan te horen is, kan eigenlijk niemand wat schelen. Muzikaal hoogstaand is het ook zeker niet, maar de Zweedse zangeres dendert daar slim overheen met een flinke dosis energie en sexy danspasjes.

'Perfect storm' Rats On Rafts raast laat door V11

Laten we wat anders doen en onze nieuwe plaat voor de verandering eens niet in een voor de hand liggende locatie als Rotown releasen. Dat zal de gedachte zijn geweest toen Rats On Rafts het voormalige Lichtschip V11 uitkoos als podium waarop Tape Hiss ten doop moest wordt gehouden. De rode boot die permanent in de Rotterdamse Wijnhaven (achter de Blaak) voor anker ligt, geldt als een intieme, sfeervolle plek waar bands voor maximaal honderd man spelen. Leuk inderdaad, maar het blijft geluidstechnisch gezien ook wat improviseren in het piepkleine vooronder, zeker als er een vrij luidruchtige band van het kaliber Rats On Rafts langskomt.

Kovacs veelbelovend in de Effenaar

Kovacs gaat een superster worden. Vanavond in de Effenaar kunnen we daar vrij lastig omheen. Ten eerste komt de zeskoppige band van Sharon Kovacs een uur te laat het podium op, zoals een echte superster betaamt. Ten tweede is het podium veranderd in een scène uit een Harry Potter-film inclusief lantaarns, kaarsen, een brandend haardje en een grote rieten stoel als troon. En ten derde heeft de kale, goed ge(bont)mutste zangeres een stem die zonder al die poespas zo intens bijzonder is. In een stampvolle Effenaar presenteert ze haar debuutalbum Shades Of Black. Een show die jammer genoeg niet boeiend begint, maar in het midden van de set des te beter wordt.

Roosbeef: de beste band van Nederland

Roosbeef is de beste band van Nederland. Dat is géén 1 aprilgrap; een boude stellingname misschien wel. Maar wij zijn er helemaal van overtuigd na een sterke show in een uitverkochte Cloud Nine van TivoliVredenburg. Een avond waarop we het kleine en breekbare van haar laatste plaat Kalf verwachtten, maar uiteindelijk worden weggeblazen door een krachtige en energieke show van bijna twee uur, zonder dat de spanningsboog afkalft (no pun intended). Dat maakt Roosbeef de beste band van Nederland. Nu gaan we uitleggen waarom.

Morrissey moet ervoor werken in 013

Het had wat voeten in de aarde maar op zondagavond 22.38 uur had Morrissey dan toch zijn drie Nederlandse optredens volbracht, die allen voor eind 2014 gepland stonden. In oktober stond hij in TivoliVredenburg, het optreden in De Oosterpoort werd één keer verplaatst, dat in 013 zelfs twee keer. Maar daar was hij dan toch, om stipt negen uur. Morrissey zag er getekend uit maar was goed geluimd en vocaal in vorm. Het optreden oogde soms wat routineus maar de euforie die de man nog altijd oproept maakte het tot een spektakel dat je een keer gezien moet hebben.

Wegdromen bij Nick Mulvey in de Effenaar

De nieuwe Ben Howard, vergelijkingen met Paul Simon en José Gonzalez en een veelgeprezen debuutalbum. Nick Mulvey heeft na het uitbrengen van zijn eerste plaat First Mind alle lof toegezwaaid gekregen en speelde in ons land al op Lowlands en Into The Great Wide Open. Nu is het tijd voor een clubtour die hem in Nederland onder meer in de Effenaar, Paard van Troje en Paradiso brengt.

Lagwagon: oud versus nieuw

‘Als Lagwagon de volgende keer weer vooruit kijkt, vind ik het prima’, schreef OOR’s Tim Veerwater op 22 juni 2012 naar aanleiding van het optreden dat de groep een dag eerder gaf in de Amsterdamse Melkweg. Dit als commentaar op de nogal behouden setlist, met de focus op de eerste vijf platen. Twee jaar en negen maanden later doen de heren uit Santa Barbara, Californië precies wat er van ze gevraagd werd. Gewapend met een van de beste punkrockplaten van 2014 (Hang) legt het vijftal vanavond in een uitverkochte Oude Zaal de nadruk op dat eerste nieuwe album in negen jaar tijd. Maar dan wel zonder fans van het oude werk tegen de borst te stoten.

Geslaagd feestje voor AlascA in Paradiso

De vloer van de kleine zaal in Paradiso lijkt af en toe bijna te bezwijken onder de stampende voeten van het publiek. Reden: de upbeat nummers van AlascA. Wanneer zanger Frank Bond ritmisch met zijn voet stampt, doet het publiek dat ook. Het concert ter ere van het nieuwe album Prospero kunnen we dan ook gerust een feest noemen.

Underworld brengt tijdloze techno in Paradiso

De dance-scene uit de jaren negentig van de vorige eeuw blijkt anno 2015 nog altijd springlevend. Een nieuw album van The Prodigy, de comeback van Faithless, festivaloptredens van Chemical Brothers, het kan niet op. En dan is er nog Underworld die momenteel rondtoert en Dubnobasswithmyheadman uit 1994 integraal vertolkt. Een iconisch dance-album zo wordt vanavond in een uitverkocht Paradiso nog maar es onderstreept.

Sting en Paul Simon vullen elkaar perfect aan

Er zijn behoorlijk wat muziekliefhebbers die vanavond liever in ADO-tenue op de ArenA-middenstip gaan liggen, dan dat ze naar de Ziggo Dome moeten. Daar spelen namelijk Paul Simon en Sting, twee artiesten die voor de één hits en muzikaliteit betekenen, maar voor de ander louter garant staan voor verveling en irritatie. Dat is begrijpelijk, want de show van het duo doet – net als hun soloconcerten van vandaag de dag – bij vlagen aan alsof hij werd georganiseerd door Omroep Max. De gezamenlijke leeftijd van alle bandleden op de bühne nadert de duizend, de leukste liedjes zijn ietwat foute golden oldies en zelfs Train, een eindje verderop in de HMH, biedt meer spanning en spektakel. Toch vliegt bijna drie uur (!) Paul Simon en Sting together on stage verbazingwekkend snel voorbij.

Spandau Ballet: guilty pleasures van ex-Blitz kids

Dat ze ooit weer samen op het podium zouden staan, hadden de heren van eightiespopkanon Spandau Ballet 16 jaar geleden niet verwacht. Anno 1999 zaten ze midden in een rechtszaak over – zoals het hoort - royalty’s. Toch, uiteindelijk besloten de jeugdvrienden de strijdbijl te begraven om in 2009 – zoals het hoort – op reünietour te gaan. Het terugkijk-hoofdstuk in de carrière van de Spandaus werd afgelopen jaar nog eens rijkelijk aangevuld met een documentaire over de groep: Soul Boys Of The Western World. Reden genoeg dus voor een nieuwe tour vol foute jaren tachtig-pop met een glimlach.

Noel Gallagher op hoog niveau in Utrecht

Noel Gallagher trekt alweer een jaartje of vier met z’n High Flying Birds de wereld over. Twee succesvolle soloalbums zijn er sinds de Oasis-split van ‘m verschenen, talloze zalen heeft ie plat gespeeld, maar Noel voelt zich nog altijd niet helemaal comfortabel in z’n rol als frontman. Je doet ‘m meer plezier met een plekkie aan de zijkant van het podium waar hij desnoods als tweede gitarist van U2 zou spelen, liet hij recentelijk weten. Maar ja, als je tegelijkertijd ook zegt dat Noel’s Gallagher’s High Flying Birds bestaat uit ‘mezelf en iedereen die toevallig in de buurt is’ kun je de schijnwerpers natuurlijk moeilijk vermijden. En dus staat de frontman tegen wil en dank vanavond in de afgeladen Ronda-zaal van TivoliVredenburg gewoon netjes in het midden z’n werk te doen. Stoïcijns, al ontdooit The Chief naarmate het concert vordert wel steeds meer.

Hanni El Khatib doorzeeft Melkweg met gitaren

Ondanks zijn Palestijnse en Filipijnse roots laat Amerikaan Hanni El Khatib zich gewoon beïnvloeden door muziek uit zijn thuisland: rhythm & blues uit de jaren vijftig en zestig, soul, blues en vooral rock & roll. Waar het op de albums van El Khatib bij vlagen nog wat mild lijkt te zijn, is het in de oude zaal van de Melkweg vanavond snoeihard. Niet dat het publiek klaagt, hoe harder de gitaren scheuren hoe meer handen er de lucht in gaan.

Meer blote billen dan livezang bij Nicki Minaj

Er zijn twee dingen die iedereen van Nicki Minaj weet, zelfs als je niet één nummer van haar kunt neuriën: ze heeft een pruikencollectie waar Lil’ Kim jaloers op is en een prachtige kont. Dit zijn dan ook de twee elementen waar je op kunt rekenen als je haar live ziet: metamorfoses en seks. De Ziggo Dome is bij lange na niet uitverkocht - grote delen van de balkons zijn afgesloten en op de vloer is het niet eens echt druk - maar wat zou dat? Terwijl Ajax een deur verderop tegen Dnipro Dnipropetrovsk begint, laat de vleesgeworden opblaaspop de temperaturen in de concerthal stijgen.

Sleater-Kinney krachtig als vanouds in Paradiso

Prachtig beeld vanavond op de vloer van Paradiso: een moshpit met daarin alleen maar vrouwen. Eromheen head bopt de rest van het publiek: vrijwel alleen maar mannen van achttien jaar of ouder, ongeschoren. Sleater-Kinney stond halverwege jaren negentig vooraan de riot grrrl beweging als vrouwenband met feministische insteek en een (tot dat moment) ‘mannelijke’ speelkracht. Het drietal bracht in tien jaar tijd maar liefst zeven platen uit, de één nog beter dan de ander, en groeide uit van venijnig punkgroepje tot veelzijdige rockband. In 2005 ging de stekker eruit, maar gitaristen/zangeressen Corin Tucker en Carrie Brownstein (u kent haar wellicht ook van Portlandia) en drummer Janet Weiss maakten onlangs hun comeback met het sterke No Cities To Love.

Paradiso luistert ademloos naar Gavin James

In Ierland hoeven we deze singer-songwriter niet eens meer te introduceren, de concertzalen waarin de 23-jarige Gavin James speelt puilen uit. Met Say Hello scoorde hij daar een enorme hit en won hij een belangrijke muziekprijs, maar hier in Nederland kennen we hem tot nu toe vooral van zijn The Magnetic Fields-cover The Book Of Love. Al lijkt dit het publiek in de kleine zaal van Paradiso niet te deren, ademloos luisteren zij naar alle nummers van de charmante James.

Royal Blood dendert door Paradiso

Het kan hard gaan, bewijst Royal Blood. Je debuutplaat uitbrengen en zo’n zes maanden later in een half uurtje Paradiso uitverkopen. En ook tijdens het concert gaat het hard: het Britse duo dendert – als een geoliede machine met jaren aan tourervaring – over de stampvolle zaal.

Nieuw album Tool krijgt eindelijk vorm

Na een jarenlange rechtszaak is er eindelijk goed nieuws over Tool. De band hoopt eind dit jaar een nieuwe plaat uit te brengen.

Ariel Pink viert absurdisme in Sugarfactory

‘Suicide? Oh no Mr. Pink really, that’s the last thing you should do!’ schreeuwt een cartooneske stem uit een bandje enkele momenten voordat Ariel Pink het podium van de Amsterdamse Sugarfactory betreedt. De toon voor een avondje stevig absurdisme is gezet. Ariel Pink – in het dagelijks leven Ariel Marcus Rosenberg – brengt al sinds 1996 vervreemdende eclectische pop uit. Op volstrekt onnavolgbare wijze combineert hij heavy metal met computerspelbliepjes, psychedelische sixtiespop en disco. Zijn laatste – eind 2014 verschenen – album heet Pom Pom en bevat nummers met sprekende titels als Nude Beach A Go-Go en Not Enough Violence.

José González ziet Melkweg wachten op dé hit

Dat José González vorige maand ook een goede plaat heeft uitgebracht, Vestiges And Claws, lijkt de meeste mensen in de grote zaal van de Melkweg jammerlijk te zijn ontgaan. Misschien speelt de pauze van acht jaar die tussen deze plaat en zijn voorganger In Our Nature heeft gezeten mee, maar de boodschap van González’ nummers lijkt vanavond ergens halverwege The Max te stranden.

Magistrale Fink in ideale setting

Festivals – voor Fink lijkt het verplichte kost. Vorige week bleek men tijdens Where The Wild Things Are niet over de vereiste aandachtsspanne te beschikken om de luisterliedjes van de Engelsman op waarde te schatten. Jammer, maar niet onverklaarbaar. De festivalganger is geconditioneerd om directe voldoening te eisen en de gemiddelde headliner om aan deze eis te voldoen. Een of twee armen in de lucht? Laten zwaaien of meeklappen? Mee laten zingen of de hele tekst aan het publiek overlaten? Dilemma’s die artiesten op Landgraafse, Biddinghuizense en Zeewoldense podia in hun greep kunnen houden. Fink is echter geen gemiddelde headliner. Schijnbaar ongeschikt om een festivaldag af te sluiten. Maar vanavond is het anders. De grote zaal van TivoliVredenburg is uitverkocht. En maar om één reden.

Katy Perry poeslief in de Ziggo Dome

Katy Perry kan niet dansen als Beyoncé of zingen als Ariana Grandé. Ze beschikt niet over het schrijftalent van Taylor Swift, de stoere attitude van P!nk of de exotische uitstraling van Rihanna. Toch is de dertigjarige Amerikaanse op dit moment één van de grootste, al dan niet dé grootste popster ter wereld. Hoe krijgt ze dat toch voor elkaar? Voor het antwoord op die vraag hoef je vanavond alleen maar heel even om je heen te kijken in een nagenoeg uitverkochte Ziggo Dome. Die is tot de nok toe gevuld met jonge meiden en hun vaders, met hier en daar wat puberende gasten als uitzondering op de regel. Perry is de favoriete Powerpuff Girl van de ene groep, en de Teenage Dream van de andere.

Verslag Where The Wild Things Are dag 3

Op zondag is de lente dan echt aangebroken in Zeewolde. Bezoekers laten de dikke winterjassen – op dag één waren ze nog hard nodig – achter in de bungalow en begeven zich nog een laatste keer naar het festivalterrein. Jungle, Mister And Mississippi en Jacco Gardner verzorgen het slotakkoord van Where The Wild Things Are.

Verslag Where The Wild Things Are dag 2

De tweede dag van Where The Wild Things Are is qua programma in ieder geval het meest veelbelovend. Met Fink en Curtis Harding heeft de organisatie twee populaire acts voor een breed publiek en de liefhebber komt mooi aan zijn trekken bij het hardere werk van Death From Above 1979 en Meatbodies. Beide partijen zullen uiteindelijk met een zeer tevreden gevoel naar bed zijn gegaan.

Verslag Where The Wild Things Are dag 1

Toen Where The Wild Things Are drie jaar geleden zijn intrede deed op bungalowpark De Eemhof was het festival al uitverkocht toen er pas één naam bekend was met als gevolg dat er zo’n gemengd publiek op afkwam dat het festival niet helemaal duidelijk kreeg wat nu precies de gedachte was. De partygangers die er rondzwierven konden weinig met de bandjes. Vorig jaar merkte het festival hier de gevolgen van door niet echt een duidelijke lijn in de programmering te krijgen en het niet uitverkocht raakte. Dat deel drie nu dan weer een uitverkochte editie oplevert, moet toch eens duidelijk gaan maken op welke plek dit festival in het landschap staat. Met een programmering waar in ieder geval de gemiddelde OOR-lezer veel mee kan belooft het een goed weekend te worden. En slapen in een bungalow: wat een genot.

Mister & Mississippi steengoed in het Paard

'Attentie, attentie.' Mister & Mississippi begint vanavond aan zijn vijfde liedje wanneer de geluidsinstallatie en lichtshow uitvalt, als gevolg van een brandalarm. Het gebeurt weleens vaker in het Paard van Troje te Den Haag, maar lang niet iedereen is op de hoogte van de situatie met de rookmelders. Prachtig dus, hoe zowel muzikanten als voltallig publiek niet in paniek schieten en weinig zin hebben om de zaal te verlaten. De band probeert zelfs nog iets akoestisch in te zetten, maar kom maar eens boven die sirene uit. Het concert wordt gestaakt en gaat pas na de verplichte check van Brandweer Haaglanden, pakweg een kwartier later, door.

Father John Misty fenomenaal in de Tolhuistuin

Net effe iets spectaculairder dan een man genaamd Theo die er achter komt dat zij eigenlijk een vrouw genaamd Thea is, ondervond Josh Tillman jaren geleden dat zijn ‘ware ik’ Father John Misty heet. In 2008 verliet de verstrooide songschrijver zijn post achter het drumstel van Fleet Foxes, reisde hij door California en ontmoette hij een sjamaan met een flinke voorraad Ayahuasca. Naakt en hallucinerend ontwaakte hij de volgende ochtend in een boom, herboren. Fast forward naar 2015 en Father John Misty, met de kop van een Amerikaanse soapacteur en het lijf van een mannelijke ballerina, staat in een uitverkochte Tolhuistuin. Zijn geniale doorbraakplaat bevat ijzersterke folksongs vol hilarische observaties over zaken als drugs en religie, zijn tweede is een onbeschrijfelijk mooie ode aan zijn kersverse vrouw, vol oneliners over de liefde raker dan iedere pijl die Cupido ooit afvuurde.

Een veilig avondje uit met Allah-Las

Een crowdsurfer bij Allah-Las. Dat is misschien wel net zo uniek als D’Angelo die op tijd komt. Maar het gebeurt toch echt, vanavond in de grote zaal van Paradiso. Zo tegen het einde van hun set wordt er een meisje de lucht in gehesen. Daar is al een kleine pit aan voorafgegaan. Gekkigheid natuurlijk. Deze ludieke acties staan niet symbool voor de set die ze spelen, maar wel voor de publieksreactie. Wat de Allah-Las doen is allesbehalve spannend: zoals altijd serveren de heren een gortdroog uurtje sixties surfpop. Toch is de grote zaal van Paradiso goed gevuld en worden zelfs instrumentaaltjes begroet met gejuich. Is saai de nieuwe norm?

Usher lomp en gemakzuchtig in Ziggo Dome

Stond D’Angelo een dag eerder nog in Paradiso; elders in Amsterdam dient zich vanavond de man aan die je kunt zien als zijn commerciële tegenpool. Nog geen jaar na Voodoo werd Usher Raymond IV hét boegbeeld van de populaire r&b. Hij liet vrouwenharten sneller kloppen met zijn wasbordje en domineerde de hitlijsten met nummers als U Remind Me en U Got It Bad, singles van 8701, zijn derde en nog steeds beste plaat. Inmiddels is Usher een brave vader van twee en noemt niemand hem The King of R&B meer. Het grote talent van de zanger om op precies het juiste moment op een bepaalde trend te hoppen, maakt echter dat hij een grote tent als de Ziggo Dome nog steeds nagenoeg uitverkoopt.

Geslaagde generale van Idlewild

Niets ten nadele van de Bitterzoet natuurlijk, maar een band als Idlewild gun je eigenlijk toch iets meer dan het intieme en uiterst sfeervolle (dat wel natuurlijk) Amsterdamse zaaltje met een capaciteit van nog geen 400 man. De Schotse indie-veteranen die inmiddels alweer twintig jaar mee hobbelen en binnenkort aan de andere kant van de Noordzee aan hun toer beginnen, zullen het er deze dinsdagavond mee moeten doen. En met het feit dat de tent weliswaar goed gevuld is maar ook bij lange na niet uitverkocht.

De onvergetelijke comeback van D’Angelo

D’Angelo, meester van de neo soul, kon het succes vijftien jaar geleden niet meer aan en verdween van het toneel. Door de jaren heen dook zijn naam op zoals de naam van Big Foot ook weleens opduikt. De zanger zou aan de drugs zitten, psychisch niet in orde zijn, gerechtelijke problemen hebben. Hij zou gefotografeerd zijn en niets meer lijken op de man uit Untitled (How Does It Feel): de sexy song en clip waarmee hij op de piek van zijn succes miljoenen eierstokken aan het rommelen bracht. Gelukkig veranderden die nare roddels gaandeweg in fijnere geruchten over zijn muziek. In het diepste geheim zou de zanger aan een nieuw album werken dat James River zou gaan heten en volgens ingewijden was hij altijd bijna klaar. Toen D’Angelo drie jaar geleden al optrad in Paradiso, leek het dan echt te gaan gebeuren. De comeback van een meester in een genre dat nog maar zo weinig meesters kent. Maar opnieuw werd het stil.

Carl Barât: herkenbaar maar voorspelbaar

Er heerst weer een ware Libertines-koorts sinds de reünie van vorig jaar. En deze blijkt besmettelijker dan ooit, gezien de ruim 65.000 fans die vorig jaar het vredesakkoord van Hyde Park mochten aanschouwen. Niet alleen zij die Up The Bracket nog op cd kochten hebben het inmiddels weer onder de leden, ook de jongere generatie is aangestoken. Nu er in een Thaise studio - niet ver van Pete Doherty’s afkickkliniek - aan een nieuwe plaat wordt gewerkt, groeit de aanhang van de Britse knuffelschooiers ook aan deze kant van de Noordzee wederom gestaag. In afwachting van de release is er vanavond Libertines-voorpret in de vorm van Carl Barât & The Jackals.

Anouk vlamt niet in Ziggo Dome

Anouk is veel dingen, maar saai was ze nooit. Muzikaal slalomt ze al sinds het begin van haar carrière een veelzijdige piste af. Rock of soul, Eurovisie of Lowlands, club of dome: de blondine draait er de hand niet voor om. Ook privé houdt ze de gemoederen nog steeds flink bezig. Zo gaf ze voorstanders van Zwarte Piet vorig jaar hard van roe en ontving ze onlangs – aldus de roddelpers – onbevlekt haar vijfde kind. In een uitverkochte Ziggo Dome tongzoent (Paradiso, 2009) Anouk vanavond niemand en is er van haar rode bh’s (Pinkpop, 1998 en Gelredome, 2013) niets te zien. De zangeres doet weinig extra’s en is mede daarom, voor het eerst, een beetje saai.

Attentie: The Preatures zijn hier (met hits)

Een platencontract van vijf albums, een prijs van 50.000 dollar voor één nummer: u kent ze wellicht nog niet, maar The Preatures komen eraan. Het debuutalbum van de Australische band verscheen vorig jaar maar kreeg deze week een Europese release. En vanavond spelen ze in de kleine zaal van Paradiso. Het bordje ‘uitverkocht’ hangt allerminst aan de deur, maar na een set van een klein uur verwachtten we dat dat spoedig anders zal zijn. Want het gaat The Preatures heus niet zomaar voor de wind; hier staat een band die grossiert in goeie popliedjes.

Curtis Harding kort maar krachtig in Paradiso

Slechts drie maanden na zijn optreden in de Paradiso is Curtis Harding terug in de Amsterdamse poptempel. Ditmaal staat hij echter niet in de kleine zaal, maar in een uitverkochte grote zaal. Ja, het kan hard gaan. Maar de groeiende belangstelling voor de Amerikaanse soulster in spe komt niet uit de lucht vallen. Er ligt sinds vorig jaar namelijk een uitstekende debuutplaat in de schappen. De vintage sound op Soul Power kietelt niet alleen onze collectieve nostalgieklier. Deze is door de verfrissende combinatie met garagerock bovendien verrassend modern. Het resultaat is een gemêleerde en rap groeiende achterban.

The Decemberists slokken Paradiso op

What A Beautiful World. Het is slechts de helft van de titel van het onlangs verschenen zevende album van The Decemberists (What A Terrible World gaat er aan vooraf), maar het is de enige helft die op deze maandagavond in Paradiso van toepassing is. De band, met frontman Colin Meloy als charismatisch middelpunt, blijkt strak, enthousiast, grappig, maar vooral verschrikkelijk goed.

Jett Rebel trekt alle registers open in HMH

Hij heeft er lang naar uitgekeken, het drie uur durende optreden in de uitverkochte Heineken Music Hall. En met hem duizenden fans. Maar voor Jelte Tuinstra gaat er vanavond een onvervalste jongensdroom in vervulling. Eén item minder op de bucket list. Na vijftien shows in Nederland en België komt de succesvolle clubtour met een laatste eindspurt tot een ontknoping. Jett Rebels uitzonderlijk rappe opmars is het resultaat van de ongeremde branie van deze compromisloze, haast on-Nederlandse popster.

Together Pangea live nog opwindender

De garagerockers van Together Pangea hadden al twee albums uitgebracht onder hun oude naam (gewoon Pangea), toen ze vorig jaar een bescheiden doorbraak beleefden met derde plaat Baddilac. Een album dat, op ongeveer vier zwakkere songs na, vol met übercatchy, rammelende en vooral energieke garagerockliedjes staat. Live blijken die anthems zowaar nog opwindender.

Kodaline is het braafste jongetje van de klas

Al een uur voor aanvang reikt de rij voor het Ierse Kodaline tot het Hard Rock Café – wat een tegenstelling – en wordt deze vertegenwoordigd door alle leeftijden. De band heeft zich voor een groot publiek bewezen dankzij hitsingles All I Want en High Hopes en is sinds kort terug met een rauwere tweede plaat: Coming Up For Air, maar ondanks dat presenteert het kwartet nog altijd formulemuziek die perfect binnen de lijntjes blijft.

Jamie T is back in the game

Opeens was hij er in 2007: Jamie Treays a.k.a. Jamie T, de Londense cockney-rapper die een brug sloeg tussen hiphop en indierock. Twee albums lang – Panic Prevention (2007) en Kings & Queens (2009) – raasde de one man Arctic Monkey door Groot-Brittannië en Europa, maar daarna was het over. Zo plots als hij verschenen was, verdween Jamie T weer van het publieke toneel. In de tussentijd schreef hij honderdtachtig songs, waarvan er slechts twaalf belandden op Carry On The Grudge, zijn comebackplaat uit 2014. En vanavond speelt hij voor het eerst sinds jaren in Nederland.

Jessie Ware maakt van Paradiso haar stamkroeg

Ze mag zich inmiddels een ‘ware’ popster noemen. In vijf korte jaren tijd heeft Jessie Ware zich niet alleen systematisch weten te nestelen in de hitlijsten, ze heeft tevens aangetoond er muzikaal toe te doen. Nervous, een samenwerking met SBTRKT, was in 2010 het begin van een geduldige en gefocuste opmars. Klusjes als achtergrondzangeres van Jack Peñate, Bobby Womack en Mayer Hawthorne waren vervolgens de noodzakelijke tussenstapjes. In 2012 stond ze nog tussen de rammelende indiebandjes op London Calling. Het jaar erop verkocht ze de Oude Zaal van Melkweg uit en in september van vorig jaar deed ze hetzelfde in de Bitterzoet. Op uitgekiende wijze heeft Ware haar gedijende loopbaan vormgegeven, met een uitverkochte Paradiso als voorlopig hoogtepunt.

Superfood zal de Britpop niet redden

Eens in de zoveel tijd doen ze het: dan bombardeert het Britse muziekblad NME een bandje tot redders van de Britpop. Beginnende bands als Palma Violets of Peace worden onthaald als saviours en verdienen gelijk een plekje op de cover. Deze band gaat het doen! Dit zijn de erfgenamen van Blur! Oasis! The Stone Roses! Is het een wat zielige hang naar de glorieuze jaren negentig of een manier van bladen verkopen? Superfood is die eer nog niet ten deel gevallen. De Britse band rond de nog maar 23-jarige Dom Ganderton bracht vorig jaar debuutplaat Don’t Say That uit en is na een optreden op London Calling terug in de bovenzaal van Paradiso voor een eigen show. Geven zij de Britten hoop op een nieuw Britpop-tijdperk? Of is deze vraag bedoeld om je verder dit concertverslag in te lokken?

OK Go opent trukendoos in Paradiso

Hoeveel gimmicks heb je nodig als artiest? OK Go, in de volksmond beter bekend als ‘de band met die geinige clips’, staat dinsdagavond op de planken van Paradiso. Met een nieuwe plaat op zak, het deze week verschenen Hungry Ghosts én een karrevracht aan trucjes om het optreden op te leuken. Zijn die liedjes op zichzelf soms niet de moeite waard?

Tenacious D: van Grammys naar 013

Een Grammy in de categorie ‘Best Metal Performance’ wonnen ze zondagnacht, de heren van Tenacious D. Het optreden in 013 van de volgende avond is echter ver van dat genre verwijderd: in het kader van hun Unplugged And Unprotected Tour beklimmen Jack Black en Kyle Gass met akoestische gitaren – en zonder begeleidingsband – het podium. Een aanpak die grotendeels slaagt, hoewel een aantal nummers van The D wat meer body vraagt dan de forse Amerikanen met z’n tweeën kunnen bieden.

Alt-J: warm bad op koude avond

Het enige echte, ongeplande ‘rock & roll-moment’ van de avond komt eigenlijk pas in de laatste minuut van de toegift, als uitsmijter Breezeblocks op z’n eind loopt en ineens, plop, het podiumgeluid weg is. Stilte. Voorzichtig gejoel. De mannen van Alt-J spelen nog even (onhoorbaar) door, maar besluiten dan toch maar – vermoedelijk fraaier dan bedoeld – invulling te geven aan het begrip ‘afdruipen’. De voorafgaande vijf kwartier zijn we getuige van een concert waarop eigenlijk niets is aan te merken, door een band die geen steekjes laat vallen, geen moeite doet om met een gehaaide (licht)show het podium te ontstijgen en al wekenlang keurig elke avond exact dezelfde setlist afwerkt. Maar is dat nu fantastisch en lovenswaardig of ronduit saai?

Philip Selway levert smaakvol optreden af

Nu Radiohead al enige tijd in staat van winterslaap verkeert, maakt Philip Selway van de gelegenheid gebruik om met de nummers van zijn tweede solo-lp door Europa te toeren. Met de uitgeklede, intieme folkliedjes van Familial (2010) trachtte Selway wellicht tegengas te geven aan de avant-gardistische elektronica van Radioheads laatste langspeler King Of Limbs (2011). De toenmalige samenwerking met onder anderen Wilco’s Glenn Kotche en Pat Sansone is ingeruild voor de minder bekende multi-instrumentalisten Adem Ilhan en Katherine ‘Quinta’ Mann. Het resultaat, Weatherhouse behelst hiermee een flinke koerswijziging. Electronische invloeden worden niet langer in de wind geslagen, maar omarmd. En zoals je mag verwachten van een van de meest tot de verbeelding sprekende slagwerkers van deze generatie, spelen drums en percussie een hoofdrol, zowel op plaat als podium.

Alvvays geeft zich over aan Paradiso

Het leven van een muziekliefhebber kent een extra seizoen. De zogeheten ‘jaarlijstjestijd’ is altijd een heerlijk excuus om je een dag lang te wentelen in de platen van het afgelopen jaar. Het is ook een lekker overzichtelijk jaargetijde, want na december kraait er geen haan meer naar wie er bij jou op nummer acht stond. Maar vanavond waait de wind van de jaarlijstjestijd toch nog even door Paradiso, want in de bovenzaal speelt het leukste gitaarbandje van 2014: Alvvays.

Slipknot: the Amsterdam chapter

Corey Taylor vindt dat zijn band wat goed te maken heeft. De zanger, frontman en nummer 8 van Slipknot meldt dat het veel te lang geleden is dat de heren in Nederland optraden. Vijfeneenhalf jaar geleden gaf de groep hier voor het laatst acte de présence, tijdens het Sonisphere festival in het Nijmeegse Goffertpark. Met het nieuwe album .5: The Gray Chapter op zak en twee nieuwe bandleden haalt de groep alles uit de kast om het publiek tevreden te stellen. Met succes. De negenmansformatie uit Iowa bewijst waarom de Heineken Music Hall na zo’n hiaat vanavond toch nagenoeg uitverkoopt. En waarom Slipknot over iets meer dan vier maanden opnieuw in het Goffertpark staat, als headliner van Fortarock.

Ennio Morricone: Capo di tutti capi van de filmmuziek

Drie mannen ontmoeten elkaar op een begraafplaats in het wilde westen. Te midden van het drietal: een prijs zo felbegeerd, dat ze er al dagen om moorden. De ene man is ongeduldig. De ander oogt rustig. De derde is vooral bloednerveus. Handen bewegen zich twijfelachtig naar –of rusten kalm op – revolvers. Terwijl de zon broeit, groeit de spanning tot een onhoudbaar punt. Eén man zwicht, en schiet. PANG! Eén man antwoordt sneller dan zijn schaduw. KAPOW! De derde man, een profiteur, haalt zijn trekker over. Stilte.

Adam Lambert maakt Queen weer de moeite waard

Dat Freddie Mercury onvervangbaar is, daar zijn we het allemaal wel over eens. Desalniettemin zijn Brian May en Roger Taylor, de twee overgebleven leden van het legendarische Queen, 24 jaar na zijn dood nog steeds niet van plan de band op te heffen. Over hun melkerij is al het nodige negatieve geschreven. Laten we het er maar op houden dat de schaamteloosheid van het duo nu eindelijk eens niet alleen financieel, maar ook artistiek zijn vruchten afwerpt. Queen toert namelijk weer, ditmaal met voormalig American Idol-finalist Adam Lambert als zanger. Een uitverkochte show in de Ziggo Dome is zowel het hoogtepunt van zijn carrière, als het hoogtepunt in het bestaan van Queen zonder Freddie.

Hozier: gospel voor atheïsten

Daar stond Andrew Hozier-Byrne dan, met gitaar in zijn vaardige handen, engelen toe te zingen tijdens het jaarlijkse Victoria’s Secrets extravaganza te Londen. In het gezelschap van Ariana Grande, Ed Sheeran en Taylor Swift was de 24-jarige Ier de vreemde eend in de bijt. Niet omdat hij geen hitzanger is, – met single Take Me To Church brak hij in één klap wereldwijd door – wel omdat Hozier niet bepaald de looks of maniertjes heeft van een superster. Tijdens een uitverkochte show in een véél te klein Paradiso wordt dat vooroordeel bevestigd. Hozier scoort vanavond met hits, met muzikaliteit en hoeft niet eens charmant te doen om een zaal vol behoorlijk wat jong grut voor zich te winnen.

Interpol trekt El Pintor-toer moeizaam op gang

Dat was even schrikken voor Interpol toen ze eind 2014 onderweg naar Toronto overvallen werden door winterse buien. Noodgedwongen bivakkeerde de band dagenlang in de middle of nowhere in hun bus en was er alleen contact met de buitenwereld via Twitter. Een paar maanden later arriveert de El Pintor-toer, vernoemd naar het laatste, sterke Interpol-album, in de Heineken Music Hall en blijken de New Yorkers nog niet helemaal ontdooid te zijn.

Kraftwerk prikkelt de zintuigen in Paradiso

Het is alweer tien jaar geleden dat Ralf Hütter, opperhoofd van Kraftwerk, het publiek in de HMH in het Nederlands vertelde over Paradiso. Op 11 september 1976 speelde de Duitse electropoplegende in hun klassieke bezetting in de hoofdstedelijke poptempel en ja, hij wist het nog. Vanavond staat de band opnieuw in Amsterdam – van de oude line-up is alleen Hütter nog over, maar de aantrekkingskracht van Kraftwerk lijkt groter dan ooit tevoren. De band die ooit de toekomst uitvond, zowel in muziek als concept, verzilvert hun profetische blik nu met verve in een kleurrijk, klinkklaar en kraakhelder spektakel. Ideeën uit het verleden naadloos toegepast in het heden, een Gesamtkunstwerk van de allerhoogste orde.

Verslag Noorderslag 2015

Na drie dagen Eurosonic is de rust weer terug in de binnenstad van Groningen. De Oosterpoort is nu aan de beurt. Noorderslag 2015 is traditiegetrouw weer sterk bezet met het beste wat muzikaal Nederland te bieden heeft. Artiesten en publiek maken zich op voor nog één avond ongenadig hard knallen. Jong talent ontdekken, liters met bier gooien (dit jaar naar The Common Linnets) of gewoon grote namen als Jett Rebel, Typhoon of Guus Meeuwis checken; het kan allemaal. Wij zijn er uiteraard bij voor een laatste OORdeel.

Verslag Eurosonic Noorderslag 2015 dag 3

De laatste dag van Eurosonic alweer, de tijd vliegt als een reiger. Groningen is inmiddels spekglad van het frituurvet dat uit onze aderen spuit, de werkende man heeft weekend en mengt zich tussen de festivalgangers, de Martinitoren staat nog altijd fier overeind en het wordt er niet warmer op. Snel naar binnen dus, waar de muziek ons zal verwarmen. Zie hier onze hoogte- en dieptepunten en alles ertussenin

Verslag Eurosonic Noorderslag 2015 dag 2

De donderdag van Eurosonic is voor veel mensen de start van het festival. De woensdag is wat kleinschaliger van opzet, vandaag kolkt de binnenstad met krioelende festivalgangers. Dat betekent meer keuze, meer potentiele winnaars, maar ook meer rijen en meer rondracen op je OV- dan wel vouwfiets. Met het OOR-team op volle sterkte en met uitzicht op een eierbal als beloning na een lange avond bandjes kijken, maakt OOR de balans op van dag twee.

Verslag Eurosonic Noorderslag 2015 dag 1

Eurosonic mag u dit jaar schrijven als Ëurósønìc; de focus van het festival ligt dit jaar op IJsland. Woensdagavond is Groningen dan ook helemaal Reykjavik. Op het affiche prijken Icelands finest-bands Mammút en Samaris en zelfs de Groningse straten zijn op punten voorzien van een fijn pak ijzel. OOR is uiteraard aanwezig voor een ijzersterk oordeel: wat waren de beste concerten van de openingsdag?

Enter Shikari bouwt feestje in Melkweg

Enter Shikari in een uitverkochte Melkweg op zomaar een zaterdag in januari, dat moet haast wel een feestje worden. Het nieuwe album The Mindsweep komt pas over een week uit in Nederland, dus de set is nog steeds niet écht veranderd in vergelijking met eerdere shows. Er staan wel een paar nieuwe nummers op de setlist, waaronder de single The Last Garrison. Voor het publiek lijkt het niet uit te maken wat er wel of niet gespeeld wordt: bij alle nummers gaan ze totaal uit hun dak. Wáár is het feestje? Nou, waar Enter Shikari speelt dus.

Admiral Freebee verdient meer publiek

Nadat eerder deze week dEUS het podium van de Paradiso al verblijdde met een concert is het zondagavond in de Tolhuistuin de beurt aan een andere Belgische band: Admiral Freebee, net als collega’s Tom Barman en co vanuit het Antwerpse afkomstig. Sinds begin dit jaar is de vijfde studioplaat van Admiral Freebee, The Great Scam, beschikbaar bij uw betere (digitale) platenboer en daar hoort vanzelfsprekend een tour in Nederland bij.

Taymir brengt Haagse sixtiesbluf naar Paradiso

Werelden botsen in Paradiso. In de grote zaal brengt dEUS de hoogtepunten uit een imposante twintigjarige carrière, terwijl Taymir in de kleine zaal een aanstekelijke show speelt voor een publiek dat (enkele uitzonderingen daargelaten) nog niet geboren was toen Tom Barmans formatie zijn eerste plaat uitbracht.

Ben Howard verdient een volwassener publiek

Ben Howard worstelt vanavond met een zeldzaam probleem. Door zijn surfdude-looks en de aanstekelijke meezingers van zijn debuutplaat, brak de jonge Brit twee jaar terug door bij een jong publiek. Maar op zijn onlangs verschenen tweede album laat hij het geluid en de teksten van een volgroeid singer-songwriter horen. I Forget Where We Were is er één voor de jaarlijstjes, maar door Howards imago als hitjeszanger zullen veel muziekliefhebbers die zich bezigen met dat soort dingen de plaat pas laat ontdekken. Tijdens zijn eerste van maar liefst drie (!) uitverkochte shows in de Heineken Music Hall speelt Howard zijn nieuwe songs dus voor een publiek dat voornamelijk bestaat uit meiden die niets kunnen met wat ze wordt voorgeschoteld.

20 jaar dEUS in 2 glorieuze uren samengebald

De Nederlandse dEUS-fans hebben dit jaar weinig te klagen. Een half jaartje geleden gaf de Belgische topband nog acte de presence op het afscheidsfeestje van de oude Tivoli om een dag later het nieuwe onderkomen (TivoliVredenburg) ook maar meteen te openen. En als klap op de vuurpijl stonden er deze week een drietal jubileumconcerten gepland waaronder twee uitverkochte shows in Paradiso. Vanavond is de eerste van het hoofdstedelijke tweeluik en komen alle facetten die de band groot en interessant maken nog es voorbij. Oftewel, twintig jaar dEUS samengebald in twee glorieuze uren, inclusief de nodige duizelingwekkende hoogtepunten en een enkel schoonheidsfoutje.

Triggerfinger zo strak als z’n eigen pak in HMH

Na een zinderende zegetocht bestaande uit 55 optredens door heel Europa is de Heineken Music Hall voorlopig even de laatste zaal die Ruben Block, Mario Goossens en Monsieur Paul opvangt om de bekende wall of sound van Triggerfinger ten gehore te brengen. Je zou dus denken dat men de band nu wel gezien heeft na zoveel optreden (in ons land speelden ze o.a. op Lowlands, Bospop en Paaspop), maar niets is minder waar: de bierhal in Amsterdam-Zuidoost is stijf uitverkocht.

Julian Casablancas mist focus in de Melkweg

‘Vreemd’. Het is het meest gebruikte adjectief in het beschrijven van Julian Casablancas’ meest recente langspeler. Tyranny laat zich namelijk absoluut niet eenvoudig luisteren. De ooit ongekroonde koning van de New Yorkse indiescene is met de twaalf tracks tellende plaat verder verwijderd van de directe voldoening van Strokes-klassiekers als Last Nite, Someday en12:51 dan ooit tevoren. Zijn drang naar het experiment en ongrijpbaarheid heeft menig wenkbrauw doen fronsen. Zeker na de gladgestreken wave en electropop van zijn soloplaat Phrazes For The Young uit 2009. Vanavond in de Melkweg is de receptie niet veel anders. Natuurlijk, zowel Strokes-fans van het eerste uur als latere aanhakers zullen geen herhaling van zetten hebben verwacht. Toch ziet menigeen nog net geen water branden.

Seasick Steve: dronkenmansboogie van de bovenste plank

Jep, hij is nog steeds very alive and kicking, die beste Seasick Steve, u wellicht bekend als de bebaarde belichaming van de hedendaagse Amerikaanse plattelandsblues. De ondertussen 73-jarige kwajongen met het eeuwige houthakkershemd en afgedragen spijkerbroek brengt eind maart zijn zevende langspeelplaat Sonic Soul Surfer uit en ter gelegenheid daarvan werkt hij momenteel een mini-tournee af langs enkele kleine clubs in een handvol Europese hoofdsteden. Naast een paar achterafzaaltjes in Londen, Berlijn en Parijs houdt Steve ook halt in de Bitterzoet in Amsterdam afgelopen woensdag. Ruimte daar aan de Spuistraat voor slechts zo’n tweehonderd enthousiaste fans.

La Roux rekent af met onrust

Elly Jackson van La Roux heeft een zware tijd gehad: het grote succes van debuutplaat La Roux (2009) leverde haar heftige paniekaanvallen op. Als klap op de vuurpijl stopte tweede bandlid Ben Langmaid ook nog eens met La Roux en de synthpopgroep leek uiteen te vallen. Maar Jackson herpakte zich en ging door als eenmansact. Naar eigen zeggen werkte ze twee jaar lang ‘14 tot 16 uur per dag, zes dagen per week’ aan het voltooien van Trouble in Paradise. In Paradiso overtuigt La Roux als nooit tevoren.

Bryan Adams viert mak feestje in Ziggo Dome

Precies dertig jaar geleden zag Bryan Adams’ vierde studioplaat Reckless het levenslicht en dat moet, vanzelfsprekend, gevierd worden met (alweer) een wereldtournee. Het destijds mateloos populaire Reckless (met daarop hits zoals Somebody, Run To You en Summer Of ’69) kwam uit in november 1984 en drie decennia later wordt deze klassieker weer tot leven gewekt in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Sun Kil Moon houdt Paradiso eventjes gegijzeld

Je leest het vaak terug bij albumrecensies: dit is dé perfecte plaat voor luie zondagochtenden, een specifiek jaargetijde, nachtelijke autoritten of feestelijke kerstborrels. De muziek moet vooral het leven dienen en niet vice versa. Een dwarse plaat als Sun Kil Moon's Benji (die op de twintigste positie in OOR's eindlijst van 2014 is beland) is in ieder geval minder breed inzetbaar binnen de sleur van ons bestaan. Geen album dat een idyllisch plaatje schetst: luisteren vergt een diepere investering. Zodra je je dat kunt veroorloven, kun je alleen niet meer ontsnappen. Mark Kozelek grijpt je dan doodleuk bij de kraag om je door zijn onverbloemde relaas te slepen. Muziek met minutieuze verbeeldingskracht over ‘satan, serial killers…that kind of shit’, aldus de man zelf. Oja, en The War On Drugs natuurlijk. Voor het concert Paradiso gaan de smartphones, camera's en videoapparatuur 'op verzoek van de artiest' uit óf in vliegtuigmodus. Zowel publiek als medemuzikant zit de komende twee en een half uur met Kozelek opscheept.

Ska-trein van The Specials dendert door Utrecht

Daar zijn ze weer. The Specials, de legendarische skaband uit Coventry, weet van geen ophouden en is inmiddels alweer een jaartje of zes bezig met een reünie-toer die tot in de eeuwigheid lijkt door te lopen. Tot groot plezier van de vele fans die wel zin hebben in een in nostalgie gedompeld feestje en ook vanavond in de nieuwe Ronda-zaal van TivoliVredenburg weer massaal zijn komen opdagen. Dat The Specials in de tussentijd geen nieuw werk hebben opgenomen, laat staan uitgebracht, en dus noodgedwongen nagenoeg dezelfde set afwerken als drie jaar geleden in Paradiso, daar maalt vanavond niemand om.

Angus & Julia Stone een geoliede machine in HMH

Ze zijn ondertussen een vaste waarde geworden in niet alleen het Australische muzieklandschap, maar ook in de rest van de wereld maakt de familie Stone furore dankzij het dit jaar verschenen derde studioalbum. Niet dat de succesvolle geschiedenis van het broeder-zusterduo Angus & Julia traag maar gestaag tot stand is gekomen, nee, ten tijde van hun eerste en vooral tweede langspeler Down The Way (2010) gaat het hard. Angus & Julia Stone is sindsdien een ‘leuke-liedjes-machine’ waarvan de uitknop het begeven lijkt te hebben.

M For Montreal: Operators, July Talk e.a.

In hetzelfde weekend dat Nederland in de ban is van Le Guess Who?, in oorsprong gewijd en geïnspireerd door de rijke popcultuur van Montreal maar inmiddels veel breder qua formule, is de Canadese stad Montreal zelf in de ban van M For Montreal, een showcase-achtig festival met de nieuwste lichting lokale acts, aangevuld met aanstormend talent uit New York en Toronto. OOR is er bij en ziet Operators, de band van Dan Boeckner (ex-Wolf Parade, Handsome Furs, Divine Fits) met kop en schouders boven de rest uitsteken.

Glass Animals toont potentie in volle Melkweg

Het gaat hard met Glass Animals. Wat wil je ook, de Britten staan sinds kort op Wolf Tone, het nieuwe label van de vermaarde producer Paul Epworth, die in het verleden verantwoordelijk was voor platen van onder meer Babyshambles, Bloc Party, Florence + The Machine en Paul McCartney. Bovendien viel hen in augustus van dit jaar nog de eer ten deel om Lowlands te openen.

Paradiso bewondert moedige Selah Sue

Het is alweer drie jaar geleden dat Selah Sue haar funky debuutplaat op ons losliet. Enerzijds werden we verrast door het feit dat er toch echt een Vlaamse zangeres achter deze soulvolle liedjes schuilging, anderzijds door het feit dat die liedjes ook nog eens van een bewonderenswaardig hoog niveau bleken te zijn. Anno 2014 is de verrassing misschien wat weggeëbd, maar die bewondering is nog in al zijn glorie aanwezig: het is dringen geblazen in de bomvolle grote zaal van Paradiso.

Slash: eeuwige jeugd in de HMH

It’s a good night for rock & roll, zoveel is duidelijk als we de Heineken Music Hall binnenstappen. De bars worden belegerd, de haren hangen los, de ooit zwarte t-shirts hebben er al de nodige wasbeurten op zitten en op het podium staat een melodieus beukend voorprogramma dat de handen zowaar op elkaar krijgt (met de al even steengoede naam Monster Truck). Het feestje begint al vroeg en waarom ook niet? Slash is in aantocht, de gitaarsint van de huidige generatie, met z’n hoge hoed als mijter en z’n gitaar als staf. Myles Kennedy is de hoofdpiet, vaste knechten The Conspirators zorgen voor het wild geraas. En we gaan er met z’n alleen een ouderwets gezellige avond van maken.

Le Guess Who? 2014: St. Vincent, Parquet Courts e.a.

Dat Le Guess Who? een bijzonder festival is, merk je dit jaar alleen al aan het publiek. Het lijkt wel alsof bijna de helft van de bezoekers niet Nederlands is, de voertaal is Engels. Er wordt inmiddels wereldwijd aandacht aan LGW besteed, van Pitchfork tot The Financial Times. Het Utrechtse festival van de avontuurlijke en vernieuwende popmuziek beleefde weer een topeditie met een onwaarschijnlijk sterke line up en veel verrassingen. Van een 24 uur durend Dronefest tot de legendarische Turkse protestzangeres Selda – op LGW val je van je van de ene verbazing in de andere.

Songbird 2014: Jacqueline Govaert, Dotan e.a.

Op zaterdag 22 november en zondag 23 november staat de concertzaal De Doelen in het teken van het Songbird Festival. Dit intieme indoorfestival trekt een publiek van de gemiddelde leeftijd van 30-40 jaar en er is geen hipster te zien. Toch eet de bezoeker er tapas, biohamburgers en drinken zij biowijn. Maar daar komen de mensen niet voor, die komen voor de muziek.

Paolo Nutini eindigt Europese tour in stijl

In drie albums tijd hebben we Paulo Nutini volwassen zien én horen worden. Weliswaar is hij nog altijd de veroveraar van meisjesharten, maar de vrouwelijke fans van het eerste uur zijn inmiddels ook volwassen geworden. Daarnaast heeft zijn fanbase (door de puike soulplaat Caustic Love van afgelopen april en de daarbij horende tournee) een steeds bredere demografie gekregen. De Schotse jongeman met de Italiaanse naam sluit vanavond in de HMH zijn Europese tour af op Nederlandse bodem.

Stromae zegeviert ook in Ziggo Dome

Een videoscherm toont vanavond een wit canvas, zo fel dat de mannen op het podium er als zwarte poppetjes tegen afsteken. ‘Cancer, cancer’, zingt Stromae naar een nog onzichtbaar wezen. En achter hem, op het videoscherm, zet een reusachtig zwart spinachtig monster een stap. Door de visuals lijkt het net alsof de kankergruwel daadwerkelijk tussen de maestro en zijn band op het podium kruipt. Stromae prikt erin. Het monster deinst terug, verdwijnt eventjes uit het zicht. Maar niets stopt kanker. In het slot van het nummer wordt het monster agressiever en bedekt hij geleidelijk het hele videoscherm. De ziekte werpt een schaduw over het podium, slokt Stromae op, en het licht gaat uit.

Lenny Kravitz bij vlagen fenomenaal in Ziggo Dome

Mooi gezicht, het publiek in de Ziggo Dome vanavond. Met een dikke twintig jaar aan ervaring, tien platen, talloze hits en een handvol niet onaardige filmrollen op zak, trekt Lenny Kravitz anno 2014 echt mensen van alle soorten en maten naar zijn concerten. Dikke rockers die het rookverbod negeren, opgewonden vrouwen die frontstage flauwvallen, huisvaders die Lenny de mannelijkste man ooit vinden en tieners die hem tot nu toe vooral kennen als Cinna, Katniss’ designervriend in The Hunger Games. Een mooi gezicht indeed, maar zo’n divers publiek brengt ook uitdagingen met zich mee. Het is bijvoorbeeld onmogelijk om aan alle wensen te voldoen, maar met een setlist van slechts veertien veelal lang uitgerekte nummers, stelt Kravitz zijn publiek wel erg op de proef.

Stemproblemen geen barrière voor Bryan Ferry

Twee generaties aan aanbidding lopen er vanavond rond treinstation Bijlmer ArenA. Een horde tienermeisjes begeeft zich druk giechelend richting Ziggo Dome, waar Enrique Iglesias zijn kunstje mag vertonen. De stroom mensen die richting Bryan Ferry’s optreden in de HMH wandelt, liep er misschien zo bij in de hoogtijdagen van Roxy Music, maar nu wordt er hier en daar opgelucht ademgehaald bij het zien van de rijen stoeltjes in de uitverkochte Amsterdamse muziekhal.

Billy Idol drijft op nostalgie in HMH

Drukte in het ArenA-gebied op deze regenachtige zondagavond. Terwijl een grote menigte in Oranje gehulde voetbalsupporters richting het station beent, bokst een andere groep minder bont uitgedoste mensen zich een weg tegen de stroom in. Het is een groep met twee gezichten. Het ene slag, de keurig opgetutte thirty-something-dames met handtasjes en zichtbaar-op-personeelsuitje-dus-we-hebben-het-leuk-groepjes, schuifelen door naar de Ziggo Dome, waar zo dadelijk Musicals In Concerts aanvangt – het moet raar lopen wil dat geen knalfuif worden. En dan zijn er nog de oude rockers, zoals altijd de verstandigsten van het stel. Herkenbaar aan spijkerjasjes, de zelfverzekerde tred en het vizier op rock & roll & bier slaan zij linksaf de HMH in voor een ouderwets gezellig avondje met hun held: Billy Idol.

The Ting Tings in de verkeerde club

Eerlijk is eerlijk: The Ting Tings hebben het nooit echt goed gedaan bij de critici. Debuutalbum We Started Nothing draaide toch vooral om de monsterhits That’s Not My Name en Shut Up And Let Me Go, maar veel meer hadden Katie White en Jules De Martino niet te bieden. Bij opvolger Sounds Of Nowhereville ging het niveau al bergafwaarts en nu is er ook een derde album met de naam Super Critical, opgenomen in het zonovergoten Ibiza, vol met traditionele funk en disco. De ontvangst in de media doet de titel in ieder geval eer aan: de plaat werd collectief afgekraakt. Toch is er voldoende animo om de band op het podium te zien: het optreden in Amsterdam zou in eerste instantie plaatsvinden in Bitterzoet, maar dat bleek een maatje te klein en nu wordt de grote zaal van Paradiso aangedaan.

The Gaslight Anthem als herboren in de HMH

Brian Fallon kijkt verwonderd en met een lach van oor tot oor de zaal van de Heineken Music Hall in. ‘You moved us up a venue,’ zegt de zanger van The Gaslight Anthem. ‘There are much more of you now.’ Hij trekt de vergelijking met hun laatste show in Nederland, twee jaar geleden in een uitverkocht Paradiso. Dat de zaal vanavond bij lange na niet uitverkocht is deert hem duidelijk niet: hij straalt aan alle kanten uit dat hij er zin in heeft.

Crossing Border dag 2: Thurston Moore e.a.

Het is knap wat de organisatie van Crossing Border iedere keer weer weet te presteren. Ondanks dat het muziek- en literatuurfestival al een aantal jaar op rij door bezuinigingen krimpt, staan er altijd artiesten op het programma die bovengemiddeld goede optredens geven. Zo ook op de tweede festivaldag in het nog steeds regenachtige centrum van Den Haag.

Crossing Border dag 1: Tweedy, Iron & Wine e.a.

Muziek- en literatuurminnend Nederland reist dit weekend weer af naar Den Haag voor Crossing Border. Na wat zorgwekkende voortekenen (de dependances in Antwerpen en Enschede stopten ermee) haalden we opgelucht adem: de Haagse variant ging gewoon door, en met een sterk programma ook.