OOR Concerts overzicht

M For Montreal: Operators, July Talk e.a.

In hetzelfde weekend dat Nederland in de ban is van Le Guess Who?, in oorsprong gewijd en geïnspireerd door de rijke popcultuur van Montreal maar inmiddels veel breder qua formule, is de Canadese stad Montreal zelf in de ban van M For Montreal, een showcase-achtig festival met de nieuwste lichting lokale acts, aangevuld met aanstormend talent uit New York en Toronto. OOR is er bij en ziet Operators, de band van Dan Boeckner (ex-Wolf Parade, Handsome Furs, Divine Fits) met kop en schouders boven de rest uitsteken.

Glass Animals toont potentie in volle Melkweg

Het gaat hard met Glass Animals. Wat wil je ook, de Britten staan sinds kort op Wolf Tone, het nieuwe label van de vermaarde producer Paul Epworth, die in het verleden verantwoordelijk was voor platen van onder meer Babyshambles, Bloc Party, Florence + The Machine en Paul McCartney. Bovendien viel hen in augustus van dit jaar nog de eer ten deel om Lowlands te openen.

Paradiso bewondert moedige Selah Sue

Het is alweer drie jaar geleden dat Selah Sue haar funky debuutplaat op ons losliet. Enerzijds werden we verrast door het feit dat er toch echt een Vlaamse zangeres achter deze soulvolle liedjes schuilging, anderzijds door het feit dat die liedjes ook nog eens van een bewonderenswaardig hoog niveau bleken te zijn. Anno 2014 is de verrassing misschien wat weggeëbd, maar die bewondering is nog in al zijn glorie aanwezig: het is dringen geblazen in de bomvolle grote zaal van Paradiso.

Slash: eeuwige jeugd in de HMH

It’s a good night for rock & roll, zoveel is duidelijk als we de Heineken Music Hall binnenstappen. De bars worden belegerd, de haren hangen los, de ooit zwarte t-shirts hebben er al de nodige wasbeurten op zitten en op het podium staat een melodieus beukend voorprogramma dat de handen zowaar op elkaar krijgt (met de al even steengoede naam Monster Truck). Het feestje begint al vroeg en waarom ook niet? Slash is in aantocht, de gitaarsint van de huidige generatie, met z’n hoge hoed als mijter en z’n gitaar als staf. Myles Kennedy is de hoofdpiet, vaste knechten The Conspirators zorgen voor het wild geraas. En we gaan er met z’n alleen een ouderwets gezellige avond van maken.

Le Guess Who? 2014: St. Vincent, Parquet Courts e.a.

Dat Le Guess Who? een bijzonder festival is, merk je dit jaar alleen al aan het publiek. Het lijkt wel alsof bijna de helft van de bezoekers niet Nederlands is, de voertaal is Engels. Er wordt inmiddels wereldwijd aandacht aan LGW besteed, van Pitchfork tot The Financial Times. Het Utrechtse festival van de avontuurlijke en vernieuwende popmuziek beleefde weer een topeditie met een onwaarschijnlijk sterke line up en veel verrassingen. Van een 24 uur durend Dronefest tot de legendarische Turkse protestzangeres Selda – op LGW val je van je van de ene verbazing in de andere.

Songbird 2014: Jacqueline Govaert, Dotan e.a.

Op zaterdag 22 november en zondag 23 november staat de concertzaal De Doelen in het teken van het Songbird Festival. Dit intieme indoorfestival trekt een publiek van de gemiddelde leeftijd van 30-40 jaar en er is geen hipster te zien. Toch eet de bezoeker er tapas, biohamburgers en drinken zij biowijn. Maar daar komen de mensen niet voor, die komen voor de muziek.

Paolo Nutini eindigt Europese tour in stijl

In drie albums tijd hebben we Paulo Nutini volwassen zien én horen worden. Weliswaar is hij nog altijd de veroveraar van meisjesharten, maar de vrouwelijke fans van het eerste uur zijn inmiddels ook volwassen geworden. Daarnaast heeft zijn fanbase (door de puike soulplaat Caustic Love van afgelopen april en de daarbij horende tournee) een steeds bredere demografie gekregen. De Schotse jongeman met de Italiaanse naam sluit vanavond in de HMH zijn Europese tour af op Nederlandse bodem.

Stromae zegeviert ook in Ziggo Dome

Een videoscherm toont vanavond een wit canvas, zo fel dat de mannen op het podium er als zwarte poppetjes tegen afsteken. ‘Cancer, cancer’, zingt Stromae naar een nog onzichtbaar wezen. En achter hem, op het videoscherm, zet een reusachtig zwart spinachtig monster een stap. Door de visuals lijkt het net alsof de kankergruwel daadwerkelijk tussen de maestro en zijn band op het podium kruipt. Stromae prikt erin. Het monster deinst terug, verdwijnt eventjes uit het zicht. Maar niets stopt kanker. In het slot van het nummer wordt het monster agressiever en bedekt hij geleidelijk het hele videoscherm. De ziekte werpt een schaduw over het podium, slokt Stromae op, en het licht gaat uit.

Lenny Kravitz bij vlagen fenomenaal in Ziggo Dome

Mooi gezicht, het publiek in de Ziggo Dome vanavond. Met een dikke twintig jaar aan ervaring, tien platen, talloze hits en een handvol niet onaardige filmrollen op zak, trekt Lenny Kravitz anno 2014 echt mensen van alle soorten en maten naar zijn concerten. Dikke rockers die het rookverbod negeren, opgewonden vrouwen die frontstage flauwvallen, huisvaders die Lenny de mannelijkste man ooit vinden en tieners die hem tot nu toe vooral kennen als Cinna, Katniss’ designervriend in The Hunger Games. Een mooi gezicht indeed, maar zo’n divers publiek brengt ook uitdagingen met zich mee. Het is bijvoorbeeld onmogelijk om aan alle wensen te voldoen, maar met een setlist van slechts veertien veelal lang uitgerekte nummers, stelt Kravitz zijn publiek wel erg op de proef.

Stemproblemen geen barrière voor Bryan Ferry

Twee generaties aan aanbidding lopen er vanavond rond treinstation Bijlmer ArenA. Een horde tienermeisjes begeeft zich druk giechelend richting Ziggo Dome, waar Enrique Iglesias zijn kunstje mag vertonen. De stroom mensen die richting Bryan Ferry’s optreden in de HMH wandelt, liep er misschien zo bij in de hoogtijdagen van Roxy Music, maar nu wordt er hier en daar opgelucht ademgehaald bij het zien van de rijen stoeltjes in de uitverkochte Amsterdamse muziekhal.

Billy Idol drijft op nostalgie in HMH

Drukte in het ArenA-gebied op deze regenachtige zondagavond. Terwijl een grote menigte in Oranje gehulde voetbalsupporters richting het station beent, bokst een andere groep minder bont uitgedoste mensen zich een weg tegen de stroom in. Het is een groep met twee gezichten. Het ene slag, de keurig opgetutte thirty-something-dames met handtasjes en zichtbaar-op-personeelsuitje-dus-we-hebben-het-leuk-groepjes, schuifelen door naar de Ziggo Dome, waar zo dadelijk Musicals In Concerts aanvangt – het moet raar lopen wil dat geen knalfuif worden. En dan zijn er nog de oude rockers, zoals altijd de verstandigsten van het stel. Herkenbaar aan spijkerjasjes, de zelfverzekerde tred en het vizier op rock & roll & bier slaan zij linksaf de HMH in voor een ouderwets gezellig avondje met hun held: Billy Idol.

The Ting Tings in de verkeerde club

Eerlijk is eerlijk: The Ting Tings hebben het nooit echt goed gedaan bij de critici. Debuutalbum We Started Nothing draaide toch vooral om de monsterhits That’s Not My Name en Shut Up And Let Me Go, maar veel meer hadden Katie White en Jules De Martino niet te bieden. Bij opvolger Sounds Of Nowhereville ging het niveau al bergafwaarts en nu is er ook een derde album met de naam Super Critical, opgenomen in het zonovergoten Ibiza, vol met traditionele funk en disco. De ontvangst in de media doet de titel in ieder geval eer aan: de plaat werd collectief afgekraakt. Toch is er voldoende animo om de band op het podium te zien: het optreden in Amsterdam zou in eerste instantie plaatsvinden in Bitterzoet, maar dat bleek een maatje te klein en nu wordt de grote zaal van Paradiso aangedaan.

The Gaslight Anthem als herboren in de HMH

Brian Fallon kijkt verwonderd en met een lach van oor tot oor de zaal van de Heineken Music Hall in. ‘You moved us up a venue,’ zegt de zanger van The Gaslight Anthem. ‘There are much more of you now.’ Hij trekt de vergelijking met hun laatste show in Nederland, twee jaar geleden in een uitverkocht Paradiso. Dat de zaal vanavond bij lange na niet uitverkocht is deert hem duidelijk niet: hij straalt aan alle kanten uit dat hij er zin in heeft.

Crossing Border dag 2: Thurston Moore e.a.

Het is knap wat de organisatie van Crossing Border iedere keer weer weet te presteren. Ondanks dat het muziek- en literatuurfestival al een aantal jaar op rij door bezuinigingen krimpt, staan er altijd artiesten op het programma die bovengemiddeld goede optredens geven. Zo ook op de tweede festivaldag in het nog steeds regenachtige centrum van Den Haag.

Crossing Border dag 1: Tweedy, Iron & Wine e.a.

Muziek- en literatuurminnend Nederland reist dit weekend weer af naar Den Haag voor Crossing Border. Na wat zorgwekkende voortekenen (de dependances in Antwerpen en Enschede stopten ermee) haalden we opgelucht adem: de Haagse variant ging gewoon door, en met een sterk programma ook.

De dwarsdoorsnede van Rise Against

‘Zij kunnen ook makkelijk de Heineken Music Hall uitverkopen’, hoorde ik een jongen in 2011 in de rookruimte van de 013 in Tilburg zeggen. Deze opmerking maakte hij na afloop van een uitverkocht optreden van Rise Against. Nu, meer dan drie jaar later, staat de band uit Chicago dan op de planken van de HMH, maar uitverkocht is het allerminst – hoewel de vloer gewoon lekker vol staat. Geeft verder niks, Rise Against heeft net een nieuwe plaat uit en is eindelijk weer eens in Nederland.

Chet Faker blijft koel in Paradiso

Voor wie de beste man nog niet zou kennen: Chet Faker is het alias voor Nicholas James Murphy, een zesentwintigjarige Australiër uit de buurt van Melbourne die wondermooie elektronische muziek maakt aangevuld met zijn krachtige en rauwe soulstem. Vandaar ook zijn artiestennaam, naar zijn grote voorbeeld Chet Baker.

The Drums overtuigt na valse start

En toen waren er nog twee. The Drums, oorspronkelijk een kwartet, bracht dit jaar als duo het album Encyclopedia uit. Oprichters Jonny Pierce (zang) en Jacob Graham (synths) staan vanavond dus ook met enkele invallers op het podium van de Tolhuistuin. Dan rijst de vraag: kijken we nog wel naar The Drums? Simpel antwoord: ja. Frontman Pierce ís de band vanavond. Alle ogen zijn gericht op een zeldzaam bezielde showman, die zijn emotionele liedjes vol overtuiging ten gehore brengt.

Breton iets te vlak in matig gevuld Patronaat

In 2012 wisten de vijf mannen van Breton nog te overtuigen in de Effenaar. Enige minpuntje toentertijd: de matig gevulde kleine zaal van het Eindhovense poppodium. We zijn inmiddels ruim twee jaar verder en de kleine zaal van de Haarlemse Patronaat heeft ook slechts een man of zestig mogen ontvangen. Een overschatting van Bretons populariteit in Nederland? Wie weet. Maar laten we het vooral over de muziek hebben. Hoe is deze gegroeid sinds debuutalbum Other People’s Problems en heeft de groep rond frontman Roman Rappak hun sterke live show verder weten uit te bouwen?

Blood Red Shoes: leve het rockduo!

2014 is een uitstekend jaar voor de rockende duo’s: The Black Keys brachten Turn Blue uit en Death From Above 1979 maakte een langverwachte comebackplaat. Maar de aandacht ging toch vooral uit naar de doorbraak van Royal Blood uit Brighton, Engeland. Je zou haast vergeten dat twee Britten uit datzelfde stadje óók een plaat vol energieke rockstampers gemaakt hebben. Gelukkig geven Blood Red Shoes de bezoekers van TivoliVredenburg met een vlammend optreden een sterke reminder van het talent, de drive en de sterke songs die ze in huis hebben.

Bob Mould beukt op standje Hüsker Dü in Tolhuistuin

Dave Grohl zei onlangs in een interview dat het integraal uitvoeren van een oud album ‘arrogant’ en ‘lui’ zou zijn. Het valt oprecht af te vragen wat goede vriend Bob Mould nu precies van die uitspraak vindt. Hij speelde afgelopen jaren twee albums integraal, naar eigen zeggen zijn beste werk: eerste soloplaat Workbook en Copper Blue van Sugar. Van laatstgenoemde heeft Foo Fighters toch stiekem een paar pagina's geleend, niet? Enfin, vanavond in Paradiso Noord mag Bob Mould wederom putten uit de catalogi van Hüsker Dü, Sugar en zijn vele soloplaten. Wie op zijn 53ste zo'n ontzagwekkend oeuvre mag tentoonspreiden, is bij verstek niet lui te noemen.

Asteroids Galaxy Tour komt moeilijk van de grond

Een optreden van een band met de naam The Asteroids Galaxy Tour in een zaal die de Melkweg heet, dat is natuurlijk – letterlijk – een match made in heaven. De formatie, bekend geworden door liedjes in commercials van Heineken en Apple, verkocht de oude zaal van het Amsterdamse podium moeiteloos uit. Maar die volle zaal in vervoering brengen, dat lukt uiteindelijk maar deels.

Opeth als crowdpleaser in de HMH

Voor de conservatieve metalliefhebber geldt Opeth als een regelrechte pain in the ass. De act uit Stockholm richtte zich in 1990 aanvankelijk op death metal, om zich via elf studioplaten te ontwikkelen tot een van de meest eigengereide aller progrockbands. Het meest recente bewijs van die evolutie, het in augustus verschenen album Pale Communion, ondersteunen de heren nu met een tournee. Anders dan gevreesd door het behoudende kamp ligt de focus tijdens de shows niet uitsluitend op het latere werk. In twaalf akten klinken vanavond songs van maar liefst tien releases, gebracht met verve, humor én grunts.

Linkin Park stelt niemand teleur in de Ziggo Dome

Een optreden van Linkin Park anno 2014, dat kan maar twee kanten opgaan: óf lachwekkend slecht óf belachelijk goed, geen middenweg. Gelukkig wordt vanaf opener Guilty All The Same meteen duidelijk wat we vanavond voorgeschoteld krijgen door de Amerikanen: een perfect uitgevoerde, loepzuivere trip down memory lane.

Kasabian levert een euforische uitputtingsslag

Kasabian kreeg in juni van dit jaar de eer om het legendarische Glastonbury te headlinen en dat zegt wel genoeg over de reputatie van de heren in Engeland. De band, onder leiding van meesterbrein/gitarist Sergio Pizzorno en zanger/smaakmaker Tom Meighan, is vanavond weer eens in Nederland, maar ze moeten het hier wel doen met de  'kleine' Heineken Music Hall. De Britrockbulldozer blijkt hier echter ook een thuiswedstrijd te spelen: er zijn en masse Britten overgevlogen voor het concert van de band uit Leicester.

Eefje de Visser eindigt tour in stijl

Ze zouden niet misstaan op een begrafenis of een herdenkingsdienst, Eefje de Visser en haar vier bandleden. In stemmig zwart treden ze aan in de kleine zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. En ja, er wordt afscheid genomen: de zangeres speelt vanavond het laatste optreden van haar tour Waterwereldsteden. Maar ondanks die setting, de statige zaal en De Visser’s weemoedige liedjes, wordt het een vrolijke, bij vlagen charmant rommelige avond.

Foxygen is nu meer dan een circusact

Het eerste cluboptreden van Foxygen in Nederland, weet u het nog? Donderdag 7 februari 2013, toen die fantastische sixties retroplaat We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace & Magic net uit was en we verwachtingsvol in een propvolle Bitterzoet stonden en vervolgens teleurgesteld, maar met een glimlach, de deur weer uitliepen. Foxygen was toen een zootje ongeregeld met een rare hippiefrontman die meer schreeuwde dan zong. 

The Magic Numbers doen hun naam alle eer aan

Eigenlijk hadden we niet zo gek veel verwacht van The Magic Numbers in de Tolhuistuin maandagavond. De Londense band (twee keer broer & zus, Romeo en Michele Stodart enerzijds en Angela en Sean Gannon anderzijds) heeft na hun vorige, ronduit zwakke plaat The Runaway uit 2010 onlangs een vierde langspeler uitgebracht. Alias is een aangenamere plaat om naar te luisteren dan zijn voorganger, maar een paar leuke uptempo nummertjes buiten beschouwing gelaten (o.a. nieuwste single Shot In The Dark en E.N.D.) is het geenszins een hoogvlieger. We kunnen dan ook niet verwachten dat ze ons daar in Amsterdam Noord maandagavond – excuse my French – even stevig bij ons kloten gaan hebben.

Ed Sheeran blaast speakers op in Ziggo Dome

Vanavond zien we in en rondom de Ziggo Dome taferelen die we altijd zien wanneer een mannelijk popidool Nederland aandoet. Gillende meisjes. Meisjes die hun avondeten niet binnen kunnen houden. Meisjes die aanzoeken doen. Na het concert passeren we pakweg honderd vaders. Ze staan onder de Amsterdam ArenA te schuilen voor de regen en te wachten op hun dochters. Op het podium van de Ziggo Dome gebeuren vanavond echter dingen die je bij een gemiddeld popconcert niet tegenkomt. Ed Sheeran staat daar, zelfverzekerder dan iedere andere jonge, roodharige knul op aarde, in zijn uppie en met de grootste muzikaliteit gitaarliedjes in elkaar te knutselen. Zelfs de nummers die op plaat alleen de jongste meisjes aanspreken, blijken live voltreffers voor alle leeftijden.

Catch 2014: Hudson Mohawke, Simian Mobile Disco e.a.

Begin juli kregen we een geboortekaartje door de bus: Pitch kreeg een zusje. Afgelopen vrijdag kon het publiek in TivoliVredenburg kennismaken met Catch. Eén van de eerste grote clubnachten in het Utrechtse muziekpaleis, met acts in zalen als Ronda, Pandora en Cloud Nine. OOR dook de nacht in en zag acts als Kindness, Hudson Mohawke en Simian Mobile Disco.

Popronde Dordrecht: Eveline Vroonland e.a.

Terwijl kersverse eredivisionist FC Dordrecht in Amsterdam een minder dan gelukkige avond beleeft, valt er voor de inwoners van de Drechtstad alsnog iets moois te beleven: de rondreizende karavaan van de Popronde strijkt vanavond neer in het centrum.

Johnny Marr laat The Smiths herleven

Vorig jaar werd hij gekroond tot ‘Godlike Genius’ tijdens de NME Awards. Overdrijven is ook een vak. Johnny Marr is immers ook maar een mens van vlees en bloed. Een veganist zelfs. Maar eerlijk is eerlijk, de voormalige Smiths-gitarist mag met recht een genie genoemd worden. Het tandem Morrissey-Marr stond generaties lang model voor een haast perfect muzikaal partnerschap. Morrissey zou uitgroeien tot een wereldster. Marr’s solocarrière staat eigenlijk pas in de kinderschoenen. Na The The, Modest Mouse, The Cribs en vele andere bands staat hij nu eindelijk in het midden van het podium. Eerder deze week bewees Morrissey in TivoliVredenburg nog altijd in goede vorm te steken. Geldt dat ook voor Marr?

London Calling dag 2: Spoon, Sebadoh e.a.

London Calling een talentenfestival? Wie vandaag een blik op de line-up werpt, zal beweren van niet. Met Sebadoh en Spoon scoorde London Calling twee veteranen die al een poosje meedraaien. Maar naast die twee brokken ervaring zijn er vandaag gelukkig nog genoeg prille, frisse acts te zien. OOR was natuurlijk ook op dag twee van London Calling present en zag – naast Sebadoh en Spoon – acts als Fever The Ghost, Josef Salvat en Nimmo And The Gauntletts.

London Calling dag 1: Amazing Snakeheads e.a.

Zoals we gewend zijn bedient Paradiso de indieliefhebber op zijn wenken op het tweedaagse London Calling festival met veel bands en acts die het nog wel eens ver zouden kunnen gaan schoppen. En dat men hier een neus voor talent heeft blijkt wel uit de affiches van voorgaande jaren: toen nog compleet onbekende bands als Blur, Placebo, Snow Patrol en Franz Ferdinand maakten hier hun eerste meters. Vandaag mogen o.a. The Amazing Snakeheads, The Bohicas en Kate Boy zich aan het publiek bewijzen.

John Legend zielloos in de Ziggo Dome

Iedere keer dat John Legend vanavond zijn hoofd richting de camera's draait en ons met getuite lippen zwoel aankijkt, heeft uw verslaggever de neiging om gefrustreerd de uitverkochte Ziggo Dome uit te lopen. John Stephens, de man achter misschien wel het beste (neo-)souldebuut van de laatste tien jaar (Get Lifted), staat er vanavond namelijk niet bij als een sterke zanger, muzikant of performer, maar als de man van kersverse echtgenote en supermodel Chrissy Teigen. Hij is knap gekleed, goed gemake-upt en perfect belicht, maar werkt zielloos een gemakzuchtige show af die tevens geen grammetje oprecht plezier of spontaniteit bevat.

Morrissey in blakende vorm in Utrecht

Pittig geprijsde toegangskaartjes (65 euro) houdt de gemiddelde Morrissey-fan niet tegen, zo blijkt vanavond maar weer. Ook de professionele fotograaf neemt het advies om geen leer of bont te dragen in de stijf uitverkochte grote zaal van TivoliVredenburg op de koop toe. En als Mozza een vleesvrij zalencomplex eist, dan moeten de internationale meesterpianisten van het Franz Liszt-concours elders in het gebouw het dus zonder broodje ham doen. Tja, some artists are bigger than others, zullen we maar zeggen, en Morrissey is ook anno 2014 nog altijd een grootheid van bijna mythische proporties.

De helse pijn en hemelse pracht van Damien Rice

'Hij neemt het allemaal zó serieus!' roept een dame vanavond na het concert van Damien Rice. En daarmee slaat deze anonieme bijdraagster aan deze recensie de spijker op zijn kop. Rice staat vanavond, zoals zoveel andere singer-songwriters voor hem, in zijn lonesome, met steeds dezelfde gitaar in zijn handen, op de denkbeeldige middenstip van een minimaal verlicht podium. Hij onderscheidt zich eigenlijk met slechts twee dingen van de meute: zijn stem, afwisselend breekbaar en verpletterend, en zijn houding. Rice maakt van de liefde een hellebeest en is daar doodserieus in. Een uitverkocht, muisstil Carré hoort de Ierse zanger aan, voelt zijn pijn en wordt een kleine twee uur later pas beloond met een zalvend, helend slotstuk.

Strand Of Oaks balanceert tussen twee uitersten

Het was van tevoren lastig in te schatten hoe Timothy Showalter, de grote man achter Strand Of Oaks, zijn optreden in het Amsterdamse Bitterzoet aan zou pakken. De Amerikaan liet zich drie albums lang van zijn gevoelige kant zien met kleine luisterliedjes, om zichzelf dit jaar met vierde plaat HEAL opnieuw uit te vinden en alle frustratie woest van zich af te schreeuwen. Zien we vanavond de nieuwe, knallende Showalter of de oude, introverte singer-songwriter?

Elvis Costello helemaal in zijn element in Carré

Hij is helemaal in zijn element vanavond, op het podium van het altijd imposante Carré. Elvis Costello, roze lakschoenen, blauw pak, zwarte bril en wit hoedje, racet om acht uur, showtime, als een kat die kip ruikt de zaal in, grijpt een gitaar en begint enthousiast 45 (van When I Was Cruel) te spelen. Achter de legendarische songwriter pronken nog zes gitaren. Twee hollow body, één Fender Stratocaster, het merendeel akoestisch en kleurrijk versierd. Zij aan zij in een half kringetje om hun meester heen. Als schoolkinderen die allemaal het antwoord op een vraag weten, lijken de instrumenten te wachten tot de zanger ze toestemming geeft te spreken.

ADE 2014: mainstream, upperground en underground

Sommige dingen zijn zo met elkaar verweven dat niemand er ooit bij stil staat dat er een moment was dat die combinatie voor het eerst werd bedacht. Hiphop en de Roland TR808 bijvoorbeeld of technofeesten en lasers. Tijdens het Amsterdam Dance Event 2014 wordt echter duidelijk dat beide combinaties de wereld in geholpen zijn door creatieve geesten die iets nieuws wilden scheppen. Deze drang tot vernieuwen is nog steeds een belangrijk onderdeel van dancecultuur, al is dat in steeds mindere mate te merken op de plek waar het toch eigenlijk allemaal om draait; de dansvloer.

Weinig vernieuwing bij showcase Warp in Paradiso

Op de derde avond van het Amsterdam Dance Event viert een van de grote dancelabels van de spannende dansmuziek zijn 25-jarige jubileum in de Paradiso. Het Britse Warp, dat zijn roem vergaarde met onder andere releases van Aphex Twin, Autechre en Flying Lotus, vaardigt Rustie en Mount Kimbie af naar de hoofdstad met als speciale gast Lunice. Helaas levert dat een showcase op waar nooit het woord vernieuwend door je hoofd spookt.

Modeselektor eert en feest in Melkweg

In het kader van ADE presenteerde Modeselektor gisteravond Modeselektion vol. 3 in de Amsterdamse Melkweg, met een flinke handvol speciale gasten verdeeld over meerdere zalen. OOR was erbij en deed verslag.

FKA twigs gebruikt stilte als wapen

Ze oogt breekbaar. Een klein, rank meisje met onschuldige reeënogen. Het type dat verschrikt in de koplampen staart. Maar als ze begint met zingen, ben jij het die staart. Naar haar. Dan is ze niet langer breekbaar, maar een machtige jonge vrouw die starende ogen hypnotiseert. FKA twigs is een wonderlijk verschijnsel. Na eerdere shows in Trouw en de Gashouder – in het kader van PITCH festival – is ze terug in Amsterdam voor een show onder de vlag van het Amsterdam Dance Event. Verschil met die eerdere shows: haar debuut LP1 is uit. Met die plaat en haar performance houdt ze de Tolhuistuin een klein uur in een ijzeren greep.

Paradiso voor een avond de huiskamer van Erlend Øye

Sporadisch gegiechel, wanneer de slungelige gestalte van de frontman de bühne van de Paradiso opdwarrelt. The Rainbows zijn zojuist begonnen met de intro. Erlend Øye’s begeleidingsband van dit moment bestaat uit een kleurrijke groep IJslanders, die na het voetbaldebacle van maandagavond niet de beroerdste zijn om de pijn van de verslagen voetbalnatie te verzachten. De bedarende liedjes, waar Øye in zijn loopbaan van bijna twintig jaar om bekend is komen te staan, lijken hiervoor uitermate geschikt. Hier en daar een klein trapje na kan dan ook geen kwaad.

Een gepast ‘Adiós’ van Buena Vista Social Club

Begin jaren negentig reisde de Amerikaanse gitarist Ry Cooder af naar Cuba. Hij ontmoette er gepassioneerde muzikanten op leeftijd, stuk voor stuk enorme, nooit ontdekte talenten. Zangers, zangeressen, gitaristen, trompettisten, pianisten. Virtuozen in alle soorten en maten die naast hun afkomst en liefde voor de muziek nog één dingetje gemeen hadden. Allen speelden ze ooit eens in Buena Vista Social Club, ten tijde van de tweede wereldoorlog hét muzikale trefpunt in hoofdstad Havana. Ry Cooder besloot tot het opnemen van een plaat met het collectief onder de naam van de club. Buena Vista Social Club werd een immens succes. Het album is voor Zuid-Amerikaanse muziek wat Miles Davis’ Kind Of Blue voor jazz is: zelfs de niet-kenner kent het. Een al even succesvolle documentaire en een reeks uitverkochte live-shows, waaronder een legendarisch optreden in Carré, volgden. Buena Vista Social Club zette niet alleen Cuba, maar een heel werelddeel in één klap op de muzikale kaart.

Verslag FestyLand: Kensington, Jett Rebel e.a.

Het Brabantse FestyLand is de seizoensafsluiter van de grote festivals en zet nog één keer de sensaties en grote beloften van vaderlandse én internationale bodem bij elkaar op de affiche. Plaats van handeling is het Brabantse Volkel, dat toevallig op een steenworp afstand ligt van Schijndel, waar Paaspop elk jaar het seizoen aftrapt. De cirkel is dus nagenoeg rond, wat de festivalzomer van 2014 betreft. Wij stuurden in het kader van de OOR-reporter wedstrijd een eigen delegatie jong talent naar de tenten van FestyLand. Hieronder lees je waar de drie winnaars over naar huis schreven.

New Fall: Oktoberfest, maar dan anders

Wie voorheen in oktober een trip naar Duitsland plande, deed dat meestal voor één ding: om een mooi stel lederhosen aan te trekken, en onder luid gezang in stampvolle hallen de ene na de andere pul bier weg te tikken. De laatste jaren geeft de organisatie van New Fall echter een ander excuus om een bezoek aan onze oosterburen te plannen. Vier avonden lang biedt het festival optredens op intieme, bijzondere locaties in Düsseldorf.

Alles klopt bij Agnes Obel in Carré

Agnes Obel’s concerten in Nederland zijn niet altijd een onverdeeld succes. Zo deed haar schuchtere optreden in Paradiso in 2011 geen recht aan haar repertoire en wist de Deense nachtegaal de aandacht maar spaarzaam vast te houden toen ze een jaar geleden terugkeerde naar het Amsterdamse podium. De timide vocaliste lijkt te hebben geleerd van eerdere obstakels en heeft - na eerder dit jaar in het Concertgebouw te hebben gespeeld - wederom gekozen voor een klassieke setting ter begeleiding van debuutplaat Philharmonics (2010) en het vorig jaar verschenen Aventine. Plaats van handelen: Koninklijk Theater Carré.

London Grammar is het wachten waard

Fans van London Grammar werden al vaak teleurgesteld: tijdens de show in de Melkweg vorig jaar werd het concert van de band ingekort vanwege stemproblemen van zangeres Hannah Reid en de Lowlands-boekingen (2013 én 2014) werden op het laatste moment geannuleerd vanwege gelijksoortige euvels. Gelukkig wordt er vanavond in de Heineken Music Hall niks overgeslagen, al kan er met slechts één studioalbum (If You Wait) op zak niet meer dan een dikke vijftig minuten volgespeeld worden. En dat is dan ook het enige smetje op de avond, want van stemproblemen heeft Reid bijna geen last meer, integendeel.

The Hold Steady komt weg met greatest hits show

Vrijwel onopgemerkt door de Nederlandse muziekpers brachten powerpop-veteranen The Hold Steady dit jaar Teeth Dreams uit: hun eerste in bijna vier jaar tijd. Het is meteen het beste materiaal sinds doorbraakplaat Boys And Girls In America. De iets-te-schmaltzy voorganger Heaven Is Whenever uit 2010 zullen we maar gewoon vergeten, niet? Frontman Craig Finn is op de nieuwste langspeler weer zijn grillige, overpeinzende zelf en de band heeft er een extra oomph bijgekregen, dankzij de tweede gitarist. Vanavond zien we een frisse fruitige Hold Steady opereren in de Oude Zaal van de Melkweg, de eerste show van hun Europese tour.

Stemgeluid wint het van Passenger's grappen

De Heineken Music Hall staat vanavond vol voor niemand minder dan Mike Rosenberg, de Britse singer-songwriter die we allemaal beter kennen als Passenger. Zijn succes dankt hij aan het nummer Let Her Go, dat als eerste in Nederland een hit werd. Hierdoor heeft Mike een ‘bijzondere band’ met Nederland, wat hij blijft benadrukken.

Suuns: krautrock zoals het hoort

Met Zeroes QC (2010) gooide Suuns hoge ogen. En dan volgt dus die altijd lastige tweede plaat. Hoewel het nieuwe werk wat van de urgentie van de eerste langspeler lijkt te missen, hebben de Canadezen opnieuw een sterk staaltje psychedelische krautrock over tien tracks weten uit te smeren. ‘Een werkstuk van formaat, vol dubbele bodems, waarin veel te ontdekken valt’, aldus OOR’s John Denekamp over Images Du Futur. Hoe vertaalt zich dat naar het podium?

Chemie bij The Libertines smaakt naar meer

Een gekkenhuis was het een paar maanden geleden in Hyde Park. In het bekendste stadspark van Londen stonden 65.000 man op een kluitje, klaar voor dé reünie van 2014, oftewel de terugkeer van Engelands favoriete verloren zonen: The Libertines. Even leek het concert in complete chaos te ontaarden toen mensen vooraan meteen al in de eerste minuten werden plat gedrukt en de boel noodgedwongen stil moest worden gelegd. Het bijzonder explosieve sfeertje was tekenend voor de nog altijd immense populariteit van Pete Doherty, Carl Barât en ‘the other two’ (drummer Gary Powell en bassist John Hassall) die overigens vier jaar ervoor al op een paar festivals samen speelden. Het werd uiteindelijk toch een glorieuze comeback waarbij slechts een enkele kniesoor zich afvroeg of die nou uit geldnood of uit liefde voor de muziek was geboren. Vanavond in de Heineken Music Hall blijkt overduidelijk dat de pegels wellicht welkom zijn maar het Pete en Carl toch vooral om de muziek te doen is.

De zang is magisch bij First Aid Kit

De Zweedse zusjes van First Aid Kit braken in 2012 door met het prachtige The Lion’s Roar. Het was pas de tweede plaat van de dames – de eerste, The Big Black & The Blue, was beduidend minder sterk – en door gebrek aan materiaa, moest het duo het tijdens eerdere shows op Nederlandse bodem vooral hebben van humor en charme. Ook vanavond, in een uitverkochte Melkweg, maken Johanna en Klara Söderberg wat flauwe grapjes die vooral aanslaan door de zusterlijke chemie tussen de twee. ‘What does Sushi A say to Sushi B? Wazza B?!’, om maar een voorbeeld te noemen. Met een nieuwe plaat op zak is de hoeveelheid humor echter afgenomen en staat de muziek eindelijk echt centraal.

Swans voert bezwerend machtsvertoon in Paradiso

Sinds het oprichten van zijn onafhankelijke platenlabel Young God, tilt Michael Gira zijn Swans tot nieuwe hoogtes. In de beginjaren is Swans een oorverdovende, getormenteerde band, die met grote brokken barbaars ritmisch geweld een huiveringwekkend schouwspel neerzette. Tegenwoordig maakt de kwelling en het nihilisme plaats voor een haast religieuze, bezwerende ervaring, waarbij Gira als een soort opperdirigent fungeert. Vanavond in Paradiso zien we Swans in optima forma.

Sylvan Esso maakt er een dansfeest van

Dat zie je toch niet vaak, een act die in het artistieke hokje ‘folktronica’ wordt gepropt maar toch een hele zaal aan het dansen krijgt. Sylvan Esso lukt het vanavond in een uitverkochte bovenzaal van Paradiso. Handjes in de lucht alsof we in de club staan, een wild dansend duo op de bühne en een temperatuur die maar blijft stijgen. Hier wordt de folk uit tronica gespeeld en dat daarbij geen middelen worden geschuwd maakt dit een heel fijne avond.

Ben Howard negeert hits op iTunes Festival

Mede mogelijk gemaakt door Apple stapt Ben Howard vanavond in Londen het podium van de Roundhouse op. Want naast een nieuwe iPhone, de Apple Watch en een U2-plaat viert het techbedrijf deze maand ook het iTunes Festival. September is gevuld met optredens van grote namen, die live te streamen zijn. Maar wanneer Howard vanavond na een uur van het podium stapt, kijken de aanwezigen elkaar vragend aan. De singer-songwriter was in goeden doen, maar z'n fans hebben amper iets mee kunnen zingen.

SOHN: meesterlijke melancholica

Woensdagavond 24 september, de eerste echte druilerige dag van de weerkundige herfst: het is al vrij vroeg donker en de motregen houdt de mensen binnen in hun huizen of in een van de vele cafés en restaurants die Utrecht rijk is. Óf een geknipte avond om de sombere elektronica van een van de muzikale beloftes van 2014 te gaan aanschouwen in een uitverkochte De Helling, natuurlijk. SOHN stond afgelopen zomer op zowat elk festivalpodium dat Europa rijk is en doet dat deze herfst doodleuk nog eens over in het clubcircuit.

Jessie Ware maakt vrienden in Bitterzoet

Jessie Ware is het type dat in de kroeg met luid gejuich wordt ontvangen. Al na twee nummers begint ze in ratatat-Brits te kletsen met iemand in het publiek. Wat verder nog de revue passeert op dit uitverkochte avondje Bitterzoet: applaudisseren voor een achtjarig huwelijksjubileum, ons collectief verbazen over het duo dat de teksten van de nieuwe plaat nu al allemaal mee kan zingen of meedansen met die twee gozers vooraan. Qua publieksinteractie zit het wel snor dus. Maar Ware is zoveel meer dan een kletskous. Ze is bovenal een fantastische zangeres die met haar debuut Devotion hoog scoorde in de jaarlijstjes van 2012. U weet wat er daarna gebeurt: hoge verwachtingen voor die tweede plaat. Vrijdag 3 oktober verschijnt Tough Love en vandaag wordt de Bitterzoet getrakteerd op nieuw materiaal.

Lady Gaga: sterke show van gekooid megatalent

'I'm not just any popstar, I'm a real musician!' schreeuwt Stefani Germanotta aka Lady Gaga halverwege haar show in een nagenoeg uitverkochte Ziggo Dome. Eerder op de avond had ze al een boodschap voor de mensen die louter zijn gekomen voor de hits: 'get a beer, smoke a doobie or get the fuck out!' Het moge duidelijk zijn: ondanks dat Gaga born this way is en er dus eigenlijk geen fuck om zou moeten geven, trekt ze zich de negatieve respons op laatste plaat Artpop nogal aan. Die boosheid komt haar liveshow alleen maar ten goede. In tegenstelling tot haar vorige toer, kennen deze zogenaamde Artrave-concerten geen kinderlijke thema's of vage verhaallijnen. Voor het merendeel van de avond beukt Gaga erop los met maar drie uitgesproken regels: het moet allemaal zo luid, kleurrijk en elektronisch mogelijk.

Ryan Adams solide ondanks stemproblemen

Slechts drie weken geleden werd de komst van Ryan Adams bekendgemaakt. Met een ware stormloop als gevolg, want de Paradiso is stijf uitverkocht. En dat terwijl hij twee jaar geleden nog in Carré stond. Anderhalf uur voor aanvang is de Amsterdamse poptempel al afgeladen. Het lijkt goed nieuws voor support act Kieran Leonard, die voor een volle zaal zijn kunsten mag vertonen. Op veel positieve feedback mag hij echter niet rekenen. Met beleefde, maar sporadische applausjes laat het publiek weten maar voor één iemand te zijn gekomen.

Iedereen is happy bij briljante Pharrell Williams

Pharrell Williams schrijft en produceert al járen geweldige muziek, maar staat pas sinds kort bekend als de man die de wereld aan het dansen krijgt. Die reputatie had hij ineens na een prachtige hattrick aan hits: Get Lucky (met Daft Punk), Blurred Lines (met Robin Thicke) en Happy. Laatstgenoemde song is niet alleen groots vanwege verkoopcijfers of hitlijstpositie. Nee, Happy ging de wereld over en had èchte impact. Zelfs in landen waar dat niet gewenst is, voelde men zich door het lied ineens vrij genoeg om al dansend en zingend de straat op te gaan. Dankzij Pharrell weten we nu wat de prijs van dat geluk is in bijvoorbeeld Iran: 91 zweepslagen en een half jaar cel per jongere die zichzelf happy op YouTube zette.

Incubate: Goat, 65daysofstatic, Wovenhand e.a.

Even terugschakelen. Na een zomer van geroutineerde bierschuivers begint Incubate 2014 met wachten op onze bestelling. Twee oudere mannetjes achter de bar en dertig dorstige festivalgangers in de rug die vriendelijk meewachten op onze bestelling. De bierglazen zijn op in Paradox. Een mannetje loopt naar achter, de ander stroopt zijn mouwen op en steekt zijn handen in het sop. Achter ook alles op, gebaart het ene mannetje naar de ander. Twee diepe zuchten. Na kort overleg krijgen we een Duvel-glas met Jupiler gereserveerd. Alstublieft, een reusachtige kelk vol dooie pils, trek uw plan ermee. Zo worden we voorbereid op Incubate 2014. Met de nadruk op postrock en drone is deze tiende editie de meest trage, logge en troebele tot nu toe. Zeven dagen weltschmerz tussen de grijze gebouwen van Tilburg. Jippie!

Lonely The Brave: onvergeeflijke verlegenheid?

Wat Lonely The Brave’s David Jakes aan zangtalent heeft, moet hij helaas compenseren met een gebrek aan charisma. Ondanks een geweldig rockend optreden van zijn band lijkt de zanger het liefst achter de zwarte gordijnen van de kleine zaal van Paradiso te kruipen.

The Acid boeit van begin tot eind

De drie artiesten die samen The Acid vormen hielden lang hun namen geheim. Naar eigen zeggen wilden ze hun muziek voor zichzelf laten spreken. Deze nobele filosofie, dan wel uitgekookte marketingmanoeuvre, heeft ze geen windeieren gelegd. De buzz rondom dit elektronische ensemble werd namelijk al lang voor het eerste optreden door speculatie gevoed. Op Lowlands maakte het Nederlandse publiek reeds kennis met de introverte, minimalistische en melancholische electronica-songs van singer-songwriter Ry X en producers Adam Freeland en Steve Nalepa. En nu is de Amsterdamse Bitterzoet uitverkocht. Vakkundig gecreëerde hype of integere vernieuwing? We wachten vol spanning af.

Appelpop dag 2: Kensington, Typhoon, De Staat e.a.

Ook op zaterdag wisten duizenden mensen de weg naar Tiel te vinden voor de tweede dag van Appelpop. Niet verrassend, wanneer ongeveer elke Nederlandse festivalact gratis te zien is. ‘Niet verrassend’ is dan ook een beschrijving die op een groot deel van de dag bleek te passen.

Appelpop dag 1: Kaiser Chiefs, BLØF e.a.

Het tweede weekend van september staat ook in 2014 geheel in het teken van Appelpop, dit alweer voor de drieëntwintigste keer! Traditiegetrouw staan er naast een hele reeks Nederlandse bands ook een paar internationale klappers op de affiche van het - overigens gratis toegankelijke - festival. Kaiser Chiefs sluiten op vrijdagavond de boel af terwijl Crystal Fighters op zaterdagavond dienst doet als de spreekwoordelijke kers op de taart. Toen de hele OOR-ploeg zich op vrijdagnamiddag samen richting Tiel begeeft (jazeker, er is een heuse OOR-handtekeningenstand te vinden op Appelpop die bemant moet worden) is onze verontwaardiging echter groot wanneer we een bommetje zien ontploffen op Twitter over de drummer van Crystal Fighters. Andrea Marongiu zou net overleden zijn. Een bijzonder triest bericht net voor dit Appelpop-weekend.

Ongemak en bezieling hand in hand bij Chad VanGaalen

De uit Calgary afkomstige muzikant Chad VanGaalen wilde altijd liever naam maken met zijn kunst en animaties. De surrealistische waanbeelden, die terloops uit zijn psyche lijken te ontstaan, zijn het handelsmerk. Die unieke art-stijl nestelt zich vanzelfsprekend in zijn muziek: vreemdsoortige knip-en-plakliedjes waarin VanGaalen nauwgezet abstracte geluiden integreert, met effecten, drones en zelfgemaakte instrumenten. Tegen wil en dank is VanGaalen bekender geworden om zijn muziek dan zijn kunst, iets wat hij zelf niet in de hand heeft. Zoals vanavond blijkt in de Dokzaal, werkt dit grappig genoeg in zijn voordeel.

Pulled Apart By Horses ideaal voor #STANDFORSOMETHING

Bitterzoet moet op zoek naar een nieuwe discobal. Waarom? Nou, Pulled Apart By Horses is langs geweest. Dan weet de kenner genoeg. De herrieband uit Leeds heeft een grootse livereputatie hoog te houden en frontman Tom Hudson heeft op het podium al de nodige fratsen uitgehaald. Op Eurosonic in 2011 – wat vliegt de tijd! – kotste hij nog de zaal in. Dat werk. Vandaag staan de Britten dus in de Amsterdamse Bitterzoet, samen met vrienden Dinosaur Pile-Up en de Groningers van Traumahelikopter. Allemaal in het kader van de #STANDFORSOMETHING tour van Dr. Martens.

The Script blijft een middenmoter

Op het exacte moment dat U2 een nieuwe plaat uitbrengt tijdens een Apple perspresentatie, betreedt The Script het podium van Paradiso. De band rond Danny O’Donoghue is in korte tijd uitgegroeid tot de populairste en meest succesvolle Ierse groep sinds Bono & co. en verkocht vorig jaar de Ziggo Dome nog uit. Om materiaal van de nieuwe, vierde plaat No Sound Without Silence live te testen, besloot het trio tot een zeldzame reeks clubshows. Een unieke kans voor de vele (jonge) fans van de band, die er vanavond uiteraard maling aan hebben dat de liedjes van The Script – in tegenstelling tot voorbeelden U2 en Coldplay – ruim zes jaar na hun debuut amper veranderd zijn.

ITGWO verslag: van Buffalo Tom tot Buffalo Stance

OOR was dit weekend op Into The Great Wide Open en kwam weer ogen en oren tekort op het meest sfeervolle festival van Nederland. Eenmaal thuis aan de vaste wal zetten we onze beste herinneringen aan vier dagen Vlieland nog even op een rijtje.

Beck vlamt bij vlagen in geramde show

De 44-jarige Beck Hansen maakt dit jaar een ware comeback met het fraaie singer-songwriter album Morning Phase en zijn Song Reader project. Als alleskunner is hij een icoon van de alternatieve nineties, de Prince van zijn tijd. Maar de lang niet uitverkochte HMH maakt duidelijk dat hij nog geen jonge legende is die meerdere generaties aan zich heeft gebonden. Dat doet niks af aan zijn talent: Beck belicht vanavond alle kanten ervan in een geramde show die niet vaak spannend uit de bocht vliegt.

Charles Bradley geeft ziel en zaligheid in het Paard

Na anderhalf uur dansen, schreeuwen en zweten, begint een zichtbaar emotioneel en fysiek uitgeputte Charles Bradley vanavond aan zijn slotnummer. ‘Why is it so hard to make it in America?’ vraagt hij zich hardop af. Dankzij de documentaire Soul Of America kent iedereen het verhaal van The Screaming Eagle Of Soul inmiddels wel. Toch bezorgt het ons, ruim twee jaar na dato en zo kort samengevat in dit liedje, nog steeds kippenvel. De 65-jarige Bradley bezingt zijn reis namelijk zoals hij het publiek in een bomvol Paard van Troje even later zal knuffelen en zoals hij eigenlijk alles doet: ongeremd, oprecht, bezield, vol overgave, liefdevol, recht uit het hart. Niets aan Charles Bradley is gespeeld.

Papa Roach blaast nieuwe Ronda omver

De officiële opening van TivoliVredenburg vond plaats op 3 juli, maar het volledig vernieuwde pand is al sinds eind juni in gebruik. Toch is Papa Roach-zanger Jacoby Shaddix in de veronderstelling dat hij en zijn band vanavond de eer hebben om de Ronda-zaal te openen. En dat niemand hen dat kan ontnemen. Onjuist geïnformeerd wellicht. Of gewoon niet goed geluisterd. Hoe dan ook zorgt de misvatting er voor dat de Amerikaanse rockband extra zijn best doet. En dat voor een groep die toch al bekend staat om zijn energieke performances.

Kate Bush VS het heden: 3-0

Kate Bush heeft gisteravond in Londen haar concertreeks Before The Dawn afgetrapt. In een uitverkochte Hammersmith Apollo gaf ze haar eerste volwaardige liveoptreden sinds 1979.

Kurt Vile is toe aan een nieuwe band

Het is een paradox in optima forma: de introverte opperpessimist Kurt Vile staat langzaam maar zeker voor steeds grotere zalen vol enthousiaste en breed glimlachende fans. Zo staat hij vanavond in een goed gevulde Paradiso. Toch is de geleidelijke stijging van het aantal Vile-fans niet zo vreemd. Sinds zijn overstap naar label Matador in 2009 heeft de mede-oprichter van The War On Drugs zijn in zichzelf gekeerde lo-fi voor een deel laten varen ten faveure van ambachtelijk singer-songwriterwerk met een aanzienlijk toegankelijkere, melodische inslag. Het vorig jaar verschenen Walkin’ On A Pretty Daze en voorganger Smoke Ring For My Halo (2011) vormen de basis voor Vile’s optreden in de Amsterdamse poptempel.

Sziget 2014: Skrillex, Korn, Stromae e.a.

Terwijl Lowlands volgens de kranten een wat kille, mindere editie beleeft, zou je haast vergeten dat meer dan 15.000 Nederlanders er voor hebben gekozen om af te reizen naar Boedapest, voor een bruisend weekje Sziget. Het festival op het amandelvormige ‘Island Of Freedom’ in de Donau (Sziget is het Hongaarse woord voor eiland), waar de kampeerders hun tenten in de bosschages rond de zestig verschillende podia mogen neerzetten, genereert een aparte beleving die anders is dan festivals op Nederlandse bodem.

Steel Panther naar de Heineken Music Hall

Haal je spandex legging maar van zolder want Steel Panther komt naar Amsterdam.  De Amerikaanse hardrockers geven 17 maart 2015 een optreden in de Heineken Music Hall. De voorverkoop start komende vrijdag.

Lowlands zondag: QOTSA, Skrillex, Portishead e.a.

Portishead, Skrillex, Fink, St. Vincent, Blaudzun, Gogol Bordello en niet te vergeten Queens Of The Stone Age op één enkele festivaldag. Het toetje werd zo te zien bewaard tot het laatst. En dat deze zondag niet de boeken in gaat als de meest zonnige ooit doet er dan ook niet echt helemaal niet toe. Team OOR heeft de wasmachine inmiddels draaien en houdt het voorlopig weer bij koffie (veel koffie) en thee.

PUKKELPOP 2014: THE WAR ON DRUGS, DARKSIDE E.A.

De festivals Pukkelpop en Lowlands zitten in een spagaat. Het publiek verjongt en wil graag een feestje. Maar hoe om te gaan met de trouwere bezoeker en het gezicht van wat ooit startte als een eigenwijs festival voor de avontuurlijk ingestelde popliefhebber op zoek naar dat nieuwe indiebandje? De vernieuwingsdrang op Pukkelpop is nog altijd groot. Alleen knipoogt de programmering de laatste jaren ook meer richting dance of naar hitparade gerelateerde muziek. Ook hiphop is in Hasselt al lang geen vies woord meer.

Lowlands zaterdag: Stromae, Kensington e.a.

Team OOR wrijft de slaap uit z’n ogen en maakt zich op voor de zaterdag van Lowlands. En afgaande op de line-up wordt het op The National na vooral de dag van publiekstrekkers uit de lage landen: Neerlands grootste rockband Kensington bevestigt z’n status in de Alpha, waarna Vlaamse schone Selah Sue (nieuwe plaat in het najaar) en hitmachine Stromae (al enige tijd op een onophoudelijke zegetocht) in dezelfde giga tent mogen aantreden. En had Jett Rebel daar eigenlijk ook niet moeten staan? Verder is er ook vandaag weer genoeg te ontdekken (en gingen OOR's hoofdredacteuren zelfs nog een handtekeningen scoren van hun nieuwe favoriete bandje...).

Lowlands vrijdag: Triggerfinger, Disclosure e.a.

Toen Lowlands dit jaar voor het eerst in tijden niet in een splitseconde uitverkocht, wisten sommige 'kenners' te melden dat het festival uit de mode was, het programma niet interessant genoeg en nieuwe festivals véél populairder. Maar medio mei was het alsnog zo ver: de tickets waren op, terwijl er voor de concurrerende festivals nog genoeg kaartjes verkrijgbaar waren. En het programma: nou, met o.a. Kaiser Chiefs, Triggerfinger, Janelle Monáe en Disclosure als grote publiekstrekkers en een hele keur aan interessante, nieuwe en/of bijzondere acts hebben we op deze vrijdag niets te klagen.

Lokerse Feesten dag 10: Jessie J, Sean Paul e.a.

Tien dagen feesten achter elkaar, het gaat Belgen goed af. Op de afsluitende avond van de Lokerse Feesten is er nog één keer een programma voor jong en oud: tienerster Jessie J laat de jongste bezoekers gillen, reggaeband The Wailers – rond nog één oud-bandlid van Bob Marley & The Wailers – laat de ouderen met de heupen bewegen.

Eigenwijs Neutral Milk Hotel in Paradiso

Het verlegen hoofd van Jeff Mangum – zijn ‘oude hoofd’ is nu onherkenbaar ingepakt met baard – begon in 1998 ineens te smeulen. De aandacht die zijn band Neutral Milk Hotel kreeg na het uitbrengen van In The Aeroplane Over The Sea in datzelfde jaar werd hem te veel. De plotselinge belangstelling van de muziekpers, de vele concerten: de hamsters in de tredmolens van Mangum waren dor geworden, uitgepierd. Maar inmiddels draaien ze weer en bezochten ze samen met Jeff en zijn band gisteravond Paradiso. Om de honger naar een nieuw album van Neutral Milk Hotel eens stevig aan te wakkeren.

Flamboyante Pet Shop Boys in Utrecht

De laatste keer dat de Pet Shop Boys in Nederland waren, was in het voorprogramma van Take That en een eigen show dateert alweer uit 2009 ter promotie van het album Yes. Geen wonder dat de kaartverkoop zo hard ging en er een tweede avond in TivoliVredenburg werd aangekondigd. Want sinds dat optreden in de HMH brachten Neil Tennant en Chris Lowe nog twee uitstekende, enigszins over het hoofd geziene albums uit. Maar ondanks al die goeie liedjes – die zijn er genoeg vanavond, het gaat van hits tot b-sides – is het de show die ervoor zorgt dat ze in TivoliVredenburg een van de leukste optredens van het jaar geven.

Lokerse Feesten dag 9: Pet Shop Boys, Arsenal e.a.

In 2007 stonden zanger Neil Tennant en toetsenist Chris Lowe ook al eens op de Lokerse Feesten. Ook toen was er die jukebox vol hits in een flitsende show. De megaproductie die de heren Pet Shop Boys tijdens de tour genaamd Electric anno 2014 op het podium in Lokeren voorschotelen, mag echter de overtreffende trap daarvan genoemd worden. Die slaat alles. Een waar Suburbia.

Lokerse Feesten dag 8: 50 Cent, KRS-One e.a.

De Lokerse Feesten heeft voor dag 8 een aantal grote namen uit de hiphopwereld weten te strikken. Headliner 50 Cent komt – zoals het een echte ster betaamt – wel doodleuk een kwartier te laat het podium opstappen. Na een uur doet hij net alsof hij het vreemd vindt dat hij alweer plaats moet maken, terwijl er ook nog andere acts in het strakke tijdschema gepland zijn. Hij laat het publiek joelen dat het niet wil dat hij weg gaat, maar tevergeefs. Na 59 minuten druipt de ster af. Had hij maar gewoon op tijd moeten beginnen. Benieuwd of ze dat kwartier minder speeltijd van zijn gage aftrekken.

Lokerse Feesten dag 6: Patti Smith, Novastar e.a.

Exact 24 uur na Neil Young stapt er een ander icoon het podium van de Lokerse Feesten op: Patti Smith. Ze is met haar 67 een jaartje jonger dan haar Canadese collega, maar net zo grijs. Ze spreekt de felicitaties uit voor de veertigste verjaardag van het festival. Er mogen wat haar betreft nog vele honderden jaren volgen. Het publiek vooraan dankt haar door stil te genieten van een aantal wat traag in mineur voortslepende songs.

Lokerse Feesten Dag 5: Neil Young en Admiral Freebee

De Lokerse Feesten bestaan veertig jaar en op dag 5 stond daar de gedroomde headliner: Neil Young & Crazy Horse. De duurste artiest uit de geschiedenis van de feesten, met ook het duurste toegangsticket ooit. Maar dan heb je ook wat. Maanden op voorhand verkocht het plein (capaciteit 15.000 bezoekers) uit. Die mensen stelde hij niet teleur. Bovendien heeft de 68-jarige Young het licht gezien; hij gaat proberen een stukje van de wereld te redden door als een vriendelijke milieuactivist ons erop te attenderen beter T-Shirts van biologisch katoen te dragen. Bij voorkeur met de opschriften Protect en Earth. De eerste 10.000 bezoekers ontvingen er een gratis.

Lokerse Feesten Dag 4: Johnny Marr, Triggerfinger e.a.

Dag 4 van de Lokerse Feesten wordt door de openingsact een interland België – Engeland genoemd. Het thuispubliek werkt in het voordeel van de Belgen, maar het is aan de onverwachte scores van de Britse zanger/gitarist Johnny Marr van wijlen The Smiths te danken dat de Britten nipt met de winst naar huis gaan. Zijn set vol oud werk is groots; Who needs Morrissey?

Lokerse Feesten dag 3: Motörhead, Within Temptation e.a.

Zondag, metaldag. Mooie traditie inmiddels op de Lokerse Feesten. Maar liefst zes, heel divers klinkende bands uit de hardere sector bevolken vanaf half vijf ’s middags het podium. De dresscode is standaard zwart. Aan de opvallende prints op de T-Shirts te zien is er duidelijk één formatie favoriet: Motörhead.

Lokerse Feesten dag 1: Fatboy Slim, Magnus e.a.

De Lokerse Feesten is dit jaar toe aan z’n veertigste editie. Die wordt de eerste dag van deze tiendaagse door ongeveer tienduizend bezoekers dansend geopend. Afsluiter Fatboy Slim laat zien en horen waarom hij nog steeds een van de meest originele remixers/producers is.

Bunny Wailer scherp en toch relaxed in Paradiso

De inmiddels 67-jarige Bunny Wailer is het laatste nog levende lid van de originele Wailers, de groep die ons ook Bob Marley en Peter Tosh bracht. Zij werden beide wereldsterren en maakten de reggae tot een internationaal gewaardeerd genre, maar Bunny bleef altijd in hun schaduw opereren. Wailers reputatie is de laatste jaren nogal omstreden vanwege vermeend homofobe uitspraken en zijn bizar uitgesponnen conflict met Island Records, het label van zijn eerste twee solo-lp’s, van wie hij nog miljoenen aan royalties tegoed claimt te hebben. Van al die boosheid en strijdlust zien we vanavond weinig. Bunny is er om de muziek te vieren en dat doet hij vol verve.

The Jacksons brengen Las Vegas naar Paradiso

Ze zweven om en nabij de zestig, maar hebben entertainment in de genen en nog altijd beweging in de benen. Tito, Jackie, Marlon en Jermaine staan in de Paradiso en hebben één ding gemeen: they move like Jackson. In de zaal komen we ondertussen ogen en oren tekort: een tot in de puntjes gechoreografeerd popspektakel met glitterjasjes, synchrone danspassen, grote gebaren en een immens videoscherm als backdrop zien we niet elke dag in de hoofdstedelijke poptempel. En hoe lang is het geleden dat we hier een originele artiest zo’n waterval aan eigen monsterhits over de aanwezigen zagen uitstorten?

Herhalingsoefening Tyler, The Creator toch succesvol

Tyler, The Creator is de afgelopen jaren vaak in Nederland geweest. Veel mensen die vanavond in Paradiso staan hebben één van die shows bijgewoond. Of dat nou met Odd Future (OFWGKTA) of vorig jaar solo op Best Kept Secret was, een deel van hen zal zich afvragen of hij niet iets te lang uit hetzelfde vaatje tapt. Misschien een beetje. De baldadige puber die in Tyler schuilt lijkt hij steeds meer onder controle te hebben maar dat is wel de kant die de fans van hem het liefste zien.

John Grant groots en intiem in Bloemendaal

Een uiteenlopend publiek dromt op de zwoele dinsdagavond de bossen van Bloemendaal in om na enkele minuten wandelen bij een idyllische oase uit te komen. Een tribune tussen het welige groen, een beetje water en een kleine overkoepeling, het is de perfecte plek voor de show van de gedistingeerde, welbespraakte en vuilgebekte John Grant. Groots doch intiem, net als de zanger zelf.

Monumentale mokerslag van The Afghan Whigs

Dat de gedachten vanavond tijdens het concert van Afghan Whigs een paar keer terug schieten naar het Smashing Pumpkins-optreden van vorig jaar is niet zo heel gek. Zelfde zaal (Paradiso), zelfde soort nostalgie (grungerock van begin jaren negentig) en zoals destijds Billy Corgan de enige overgebleven oer-Pumpkin was, noteren we bij de Whigs alleen zanger/gitarist Greg Dulli en bassist John Curley als leden van het eerste uur. Maar verschillen zijn er ook.

Exit Festival dag 4: Hurts, Suede en Birth Of Joy

Op de laatste dag van Exit kan er eindelijk een einde worden gemaakt aan één van de grootste mysteries van de popmuziek in de afgelopen jaren: Het Grote Hurts Vraagstuk. En je zou denken dat het rustiger wordt op zo’n zondag, aangezien maandag de nieuwe werkweek immers begint. Maar nee hoor; op Exit begint maandag pas echt de laatste dag met - hoe kan het ook anders - losgaan op drum & bass tot vroeg in de ochtend.

North Sea Jazz dag 3: Outkast, Chic e.a.

OOR is drie dagen lang present op het North Sea Jazz festival 2014 en brengt vanuit de Rotterdamse Ahoy verslag uit van de laatste dag, die in alle opzichten in het teken staat van een zinderende finale.

Exit Festival dag 3: Damon Albarn, Skrillex e.a.

Er is moeilijk vat te krijgen op de interesses van de Serviërs. Gisteren was het stervensdruk, waarschijnlijk door Rudimental, vandaag is het ‘gezellig’ vol. Dit terwijl er toch twee megagrote namen op het affiche staan in de vorm van Afrojack en Skrillex. Twee dj’s die in hun genre redelijk gelijk opgaan en allebei nieuwsgierig maken.