OOR Concerts overzicht

Herhalingsoefening Tyler, The Creator toch succesvol

Tyler, The Creator is de afgelopen jaren vaak in Nederland geweest. Veel mensen die vanavond in Paradiso staan hebben één van die shows bijgewoond. Of dat nou met Odd Future (OFWGKTA) of vorig jaar solo op Best Kept Secret was, een deel van hen zal zich afvragen of hij niet iets te lang uit hetzelfde vaatje tapt. Misschien een beetje. De baldadige puber die in Tyler schuilt lijkt hij steeds meer onder controle te hebben maar dat is wel de kant die de fans van hem het liefste zien.

John Grant groots en intiem in Bloemendaal

Een uiteenlopend publiek dromt op de zwoele dinsdagavond de bossen van Bloemendaal in om na enkele minuten wandelen bij een idyllische oase uit te komen. Een tribune tussen het welige groen, een beetje water en een kleine overkoepeling, het is de perfecte plek voor de show van de gedistingeerde, welbespraakte en vuilgebekte John Grant. Groots doch intiem, net als de zanger zelf.

Monumentale mokerslag van The Afghan Whigs

Dat de gedachten vanavond tijdens het concert van Afghan Whigs een paar keer terug schieten naar het Smashing Pumpkins-optreden van vorig jaar is niet zo heel gek. Zelfde zaal (Paradiso), zelfde soort nostalgie (grungerock van begin jaren negentig) en zoals destijds Billy Corgan de enige overgebleven oer-Pumpkin was, noteren we bij de Whigs alleen zanger/gitarist Greg Dulli en bassist John Curley als leden van het eerste uur. Maar verschillen zijn er ook.

Exit Festival dag 4: Hurts, Suede en Birth Of Joy

Op de laatste dag van Exit kan er eindelijk een einde worden gemaakt aan één van de grootste mysteries van de popmuziek in de afgelopen jaren: Het Grote Hurts Vraagstuk. En je zou denken dat het rustiger wordt op zo’n zondag, aangezien maandag de nieuwe werkweek immers begint. Maar nee hoor; op Exit begint maandag pas echt de laatste dag met - hoe kan het ook anders - losgaan op drum & bass tot vroeg in de ochtend.

North Sea Jazz dag 3: Outkast, Chic e.a.

OOR is drie dagen lang present op het North Sea Jazz festival 2014 en brengt vanuit de Rotterdamse Ahoy verslag uit van de laatste dag, die in alle opzichten in het teken staat van een zinderende finale.

Exit Festival dag 3: Damon Albarn, Skrillex e.a.

Er is moeilijk vat te krijgen op de interesses van de Serviërs. Gisteren was het stervensdruk, waarschijnlijk door Rudimental, vandaag is het ‘gezellig’ vol. Dit terwijl er toch twee megagrote namen op het affiche staan in de vorm van Afrojack en Skrillex. Twee dj’s die in hun genre redelijk gelijk opgaan en allebei nieuwsgierig maken.

North Sea Jazz dag 2: Stevie Wonder, Quincy Jones e,a,

De tweede dag van North Sea Jazz start met een zeer speciaal optreden van Snarky Puppy & Friends, de inmiddels befaamde soul-, funk- en fusionormatie uit New York. Ze waren hier al vaker, onder meer voor een optreden annex opname met het Metropole Orkest en ze hebben hun laatste album ook hier te lande opgenomen in Kytopia, het studiocomplex van Kyteman. Vanavond brengt de groep een impressie hun albumproject Family Dinner Vol. 1. De vrienden die hier aan te pas komen zijn vier vocalisten die elk twee liedjes doen. Het zijn Malika Tilorien, N’Dambi, Magda Giannikou en Shayna Steele.

Exit Festival dag 2: Rudimental, Gloria Gaynor e.a.

De geschiedenis van Exit is een interessante. Het festival begon in 2000 als een verzet tegen het toenmalige regime van Slobodan Miloševi?. De Serviërs begonnen een honderd dagen durend verzetsfestival, dat eindigde op de dag dat Miloševi? de verkiezingen verloor. Vanwege de arrestatie van Miloševi? in 2001, en waarschijnlijk een heleboel productionele overwegingen is de duur van het festival teruggedrongen tot de hoeveelheid van vier dagen. En dus voelt meeblèren bij Gloria Gaynors’ I Will Survive veertien jaar na dato als een Yes We Can-moment.

North Sea Jazz dag 1 met Pharrell, Bootsy Collins e.a.

Deze editie van North Sea Jazz is al weken vantevoren stijf uitverkocht. Logisch, want de ijzersterke programmering is om van te watertanden. Alles en iedereen die er toe doet in de jazz gerelateerde muziek lijkt dit jaar aanwezig, Van oude stijl jazz tot de hipste r&b, jong tot oud, bekend tot net ontdekt. Ondanks het vele publiek en de verzengende hitte loopt al het heen en weer manoeuvreren – op een paar kleine opstoppingen na – als een trein. Toch altijd weer een klein wonder in zo’n muzikaal pandemonium...

Exit Festival dag 1: Stromae, Disclosure e.a.

Wat maakt een festival nou tot die unieke ervaring waar je heen moet? Het besef op Exit komt om 4.00 uur ’s nachts. Andy C draait op de mainstage drum & bass. Dat is één. Want welk grootschalig popfestival programmeert elke nacht vanaf twee tot acht alleen maar drum & bass op haar grootste podium waar het ook nog eens de hele nacht stampvol is? En dan komt nummer twee. Opeens staat er een gigantische productietruck recht voor het hoofdpodium die zich door het publiek moet zien te manoeuvreren naar de andere kant van het veld. Geen probleem; de tienduizend jongeren gaan wel even aan de kant.

Graspop Metal Meeting 2014 in foto's

Een beetje metalliefhebber was eind juni natuurlijk aanwezig op Graspop Metal Meeting. Black Sabbath, Alter Bridge, Rob Zombie, Opeth en velen anderen deden het Belgische Dessel trillen op hun grondvesten. OOR's fotograaf Bianca Berger heeft ook wel een zwak voor zwaardere gitaarwerk en dus liep zij daar rond met haar camera. Haar foto's kun je hieronder bekijken.

Rock Werchter dag 4 met Kings Of Leon, Stromae e.a.

Kleine oogjes op de campings van Rock Werchter op deze zondagmorgen. Je ziet sommige festivalbezoekers zich echt in zichzelf afvragen: ‘Is het echt al de laatste dag van Rock Werchter 2014?’ Dag vier op het allermooiste festival van België betekent dat de lading schone kleren er zo goed als door is, de weide is herschapen in een modderpoel door toedoen van alle neerslag van de afgelopen dagen, stemmetjes van jong en oud erg schor gaan klinken en de portefeuille ook al heel wat is afgeslankt, in vergelijking met het moment van vertrek thuis, drie of vier dagen terug. Goddank vallen onze hongerige magen vandaag te vullen met een bord muzikale hoogstandjes. Aanvallen en smullen maar!

Pitch 2014: Massive Attack, SBTRKT e.a.

Na een enorm succesvolle editie vorig jaar is Pitch terug met een vierde jaargang. Twee dagen lang staan in het Cultuurpark Westergasfabriek alle elektronische acts die hot and happening óf up-and-coming zijn. Van cello tot trommels, van twerken tot intuïtieve dans en van Malinese woestijnblues tot onvervalste Duitse techno: meer dan zeventig acts die de verste uithoeken van de elektronische muziek bestrijken zijn verdeeld over zes podia. Met dit jaar als nieuwe toevoeging het enorme buitenpodium Park Stage. OOR is er bij en doet verslag.

De Wereld Draait Buiten: Paolo Nutini, Kelis e.a.

De Wereld Draait Door, maar dan als buitenfestival. Dat is het idee achter De Wereld Draait Buiten. Op het terrein rond de Westergasfabriek in het Amsterdamse Westerpark kun je Nico Dijkshoorn horen voordragen, je kuif laten bijpunten door Schorem en op de foto achter de desk van Mathijs van Nieuwskerk. Het is een prima georganiseerd, toegankelijk gebeuren, met eigenlijk maar één groot verschil ten opzichte van het populaire tv-programma: aan muziek wordt méér dan anderhalve minuut besteed. OOR was erbij en zag louter goede optredens, met hier en daar een flinke uitschieter naar boven.

Roskilde 2014: Jack White, Kasabian, Manu Chao e.a.

Aan het eind van Dag Twee horen we dat Jack White zondag de zieke (?) Drake komt vervangen als afsluiter. Welkom nieuws, want Roskilde kan nog wel een echt Grote Naam gebruiken.

Publiek door het dolle heen bij reünie Libertines

De Libertines zijn weer terug, en hoe! De legendarische Britse band, die eigenlijk pas echt legendarisch werd toen ze in 2004 uit elkaar vielen, kwam enkele jaren geleden nog bij elkaar voor een paar festivaldata, maar vanavond gaan ze voor het echie in het gigantische Hyde Park in Londen dat met 65.000 man compleet uitverkocht is. Frontmannen Pete Doherty en Carl Barât, bassist John Hassall en drummer Gary Powell kunnen het publiek maar met moeite in toom houden tijdens een greatest hits show die een paar keer stilgelegd moet worden omdat het er te wild aan toe gaat.

Rock Werchter dag 3: The Black Keys, Moderat e.a.

Uw OOR-redacteur tekent op de derde festivaldag van Rock Werchter alweer present en kan concluderen dat alles – op het miezerige weer na dan – weer behoorlijk verlopen is. Op deze zaterdag puilt de wei uit van het volk, die weekenddag is immers traditiegetrouw de meest drukke van de hele vierdaagse. Fans van Triggerfinger, The Black Keys, Pixies en Eddie Vedder verdringen elkaar aan de impressionante ingang van #RW14.

Rock Werchter dag 2: Eels, Arctic Monkeys e.a

Helaas moeten we onze woorden van gisteren terugnemen. Die beloofde verschroeiende hitte, waarvan sprake, heeft ons vandaag een beetje in de kou laten staan. Ons gloeiende, gele vriendinnetje verstopt zich de hele dag achter haar grijze onderdanen die dan nog eens tranen met tuiten huilen. Gelukkig kan dat de pret niet bederven bij de gemiddelde Rock Werchter-ganger. Op dag twee van dit heerlijke festival is er immers weer heel wat moois te zien én te horen, en daar bedoelen we niet alleen die ontzettend goed uitziende ‘Vlaamse miekes’ mee.

Rock Werchter dag 1: Damon Albarn, Miles Kane e.a.

De jaarlijkse muzikale hoogmis aan het begin van de ongetwijfeld weer bloedhete zomer van onze zuiderburen – Rock Werchter – is anno 2014 alweer aan zijn veertigste editie toe. Vier dagen gevuld met een verschroeiende hitte, verschaald bier, meisjes in korte rokjes, ruige rockers gehuld in veel te strakke (en warme) lederen broeken én steengoede muziek, uiteraard.

Roskilde dag 1: The Rolling Stones, Outkast e.a.

Hoewel het op de camping van Roskilde al sinds 29 juni bal is, is deze donderdag de echte openingsdag van het festival. Het programma begint pas om vijf uur, een korte etappe om in Tourtermen te spreken. Maar wel meteen waarin eigenlijk alle aandacht wordt opgeslorpt door twee acts van respectievelijk de hoogste en buitencategorie: Outkast en The Rolling Stones.

Bootsy Collins: kapitein van de p-funk mothership

Do you give a funk? Ja, we give a funk. Laat er geen misverstanden over bestaan, wij Nederlanders zijn een stelletje funky people. In februari van dit jaar gaf Bootsy Collins namelijk nog een wervelende show in een uitverkochte Paradiso en op woensdag 2 juli staat de voormalige bassist van funkpioniers James Brown en George Clinton alweer voor een goed gevulde zaal. Zijn Nederlandse fans kunnen er geen genoeg van krijgen. En dus doet hij samen met zijn Funk Unity Band het kunstje in het spiksplinternieuwe TivoliVredenburg nog eens dunnetjes over.

Jack White: bloed, zweet en gitaarsolo's

Precies twee jaar geleden, toen Jack White ter promotie van z'n solodebuut Blunderbuss ook de Heineken Music Hall aandeed, was de vraag vooral of ie met z'n jongensband (The Buzzards) of z'n meisjesband (The Peacocks) zou komen. Ditmaal, één soloalbum verder, luidt de kwestie eerder: 'In de HMH met Jack White of toch thuis op de bank met België-Verenigde Staten?'

Down The Rabbit Hole dag 3 met Foals, MGMT, Temples e.a.

OOR was dit weekend op Down The Rabbit Hole in Beuningen en zag hoe op de derde – en laatste – festivaldag Nederland Mexico versloeg en de muziek het over het geheel toch won van voetbal. Een verslag van gitáááarmuziek in de Gelderse nacht.

Down The Rabbit Hole dag 2: The Black Keys, Tune-Yards e.a.

Dag twee van Down The Rabbit Hole begint met een voorzichtig zonnetje op de camping. Reden voor veel mensen om een duik te nemen in het meertje aan wiens oever het festival zijn tenten heeft opgezet. Het is tevens de dag van de waarheid. Na een toch wat voorzichtige opening gisteren is dit hét moment voor de organisatie om zijn troeven uit te spelen. Vandaag in ieder geval drie potentiële ijsbrekers: het eigenzinnige tUnE-yArDs, rockveteranen Hallo Venray en de onbetwiste headliner, The Black Keys.

Down The Rabbit Hole Dag 1: Damon Albarn, De Staat e.a.

Down The Rabbit Hole is absoluut het festival dat dit jaar de meeste nieuwsgierigheid opwekte. Veel bleef van te voren expres onduidelijk – het moest een ontdekkingstocht door het konijnengat worden. Het terrein is in ieder geval fijn: om elke hoek is weer een ander gezellig veldje of tentje te vinden. Ook de aankleding is perfect: je komt binnen door een prachtige waterpoort. En let daarbij ook op de details, de bomen die er bovenop rondjes draaien, de hekken die her en der zijn afgekleed met grasvelden – er blijkt duidelijk veel liefde in te zitten. Maar het blijft natuurlijk een muziekfestival. Conclusie van dag één: het was een fijne dag met een energiek optreden van De Staat en een ontroerende Damon Albarn.

Bad Religion: oude rotten, nieuwe zaal

Of we niets op de grond willen gooien, voorzichtig doen en vooral geen bier zullen knoeien. Bad Religion-voorman Greg Graffin is zich terdege bewust van het feit dat hij en zijn band een van de eerste optredens geven in de splinternieuwe Ronda-zaal van TivoliVredenburg. De show maakt deel uit van de officiële opening, die plaatsvindt van 21 juni tot en met 3 juli. De optreedruimte doet de zanger denken aan de opnamelocatie van The Ed Sullivan Show. Maar deze setting oogt stukken moderner. De ronde vormen zorgen voor de akoestiek, terwijl de vloer met verschillende niveaus, de trappen en het balkon vanaf elke plek zorgen voor optimaal zicht op de vijf heren.

Eels doet het Concertgebouw eer aan

Iets meer dan een jaar geleden stonden ze nog in een uitverkochte Paradiso. Deze keer is het echter compleet anders bij Eels. Waar ze toen aantraden in comfortabele trainingspakken, omringd door schaars geklede danseressen, is de band vanavond gehuld in strakke maatpakken. Mag ook wel, gezien ze de zeldzame eer hebben om als rockband te mogen spelen in het internationaal vermaarde Concertgebouw. Support act Melanie de Biasio legt de lat erg hoog met haar minimalistische, fluisterzachte songs, slechts begeleid door gitaar en dwarsfluit. Iedere zucht en kreun daalt loepzuiver neer over de gehele zaal. Het geluid is van ongekende kwaliteit, de zaal zit vol en de ambiance is vrijwel onmogelijk te overtreffen. De verwachtingen zijn hooggespannen. Kan Eels het waarmaken?

ZZ Top: basgitaar en klapsigaar in de HMH

Een avond van uitersten in Amsterdam Zuidoost: vanuit de grote ArenA aan de overkant gaat een onophoudelijk, angstaanjagend gekrijs op, veroorzaakt door vijf Britse jonkies die net de baard in de keel hebben. En bij ons, in de goedgevulde HMH, doen de twee beroemdste baarden uit de rock & rollgeschiedenis het publiek grommen van plezier. Zouden er slimme vaders zijn die hun dochters bij One Direction hebben geparkeerd en zelf stiekem toch even bij ZZ Top zijn gaan kijken? ‘Na afloop verzamelen bij de FEBO, jongens, en als papa er nog niet is nemen jullie nog maar een frietje!’ Het kan tegenwoordig allemaal, in het tot volle wasdom gekomen entertainmentgebied in de Bijlmer. Maar wij laten 1D nu even voor wat het is en richten ons helemaal op ZZ.

Best Kept Secret dag 3: Elbow, Belle & Sebastian e.a.

Caribou's Sun galmde vrijdagavond al over het festivalterrein en daar is ie dan: de zon. Op de zondag van Best Kept Secret zoeken wij, de gelukkige festivalgangers, massaal het Victoriameer op. Met de enkels in het water hebben we prachtig zicht op het hoofdpodium. Wie echt voor de muziek komt – dat zijn er nog al wat hier – duikt ook de tentjes in. In dit verslag leest u onze ervaringen.

Best Kept Secret dag 2: Franz Ferdinand, War On Drugs e.a.

Best Kept Secret, de zaterdag. Het bezoekersaantal lijkt verdubbeld vandaag. Een biertje bestellen was op vrijdag nog een eitje, nu staan er rijen bij de dranktenten. Al zorgt het nieuwe betaalsysteem – met chips op de polsbandjes – voor een vlotte bediening. De drukte heeft natuurlijk alles te maken met de sterke line-up vandaag. Franz Ferdinand is aan een tweede leven begonnen en dat trekt veel volk naar Hilvarenbeek. Bovendien valt er weer genoeg te ontdekken. Uw OOR-reporters peuteren het zand uit de oren en doen verslag.

Best Kept Secret dag 1: Pixies, Interpol, James Blake e.a.

Na de zeer mooie debuuteditie is OOR opnieuw op Best Kept Secret. Opnieuw banjeren we over het festivalterrein in Hilvarenbeek – omarmd door bossen en het prachtige Victoriameer. Veel is hetzelfde gebleven. Het speelveld is wel uitgebreid met een klein podium, Stage Five. De meeste lol beleefden we de eerste dag aan de zogenoemde 'pee-trees', ofwel: bomen met een pisbakkie. Verder gezien: een culinaire tomatenkas, een drijvende bierbar en mannen in een berenpak (want: Beekse Bergen). En er was muziek, veel muziek. De komende dagen lees je hier concertbesprekingen van onze recensenten.

Blondie is het plezier nooit ontgroeid

Ze fladdert nog altijd over het podium. Het eeuwige meisje (dat inmiddels tegen de zeventig loopt) bedient met One Way Or Another het naar gouwe ouwen smachtende publiek al snel op zijn wenken. De stijf uitverkochte Paradiso toont aan dat Blondie na al die jaren nog altijd beschikt over een hondstrouw publiek. Debbie Harry, het rock- en sekssymbool van weleer, dat de weg heeft geplaveid voor meerdere generaties vrouwelijke rocksterren, komt op in überkort stoeipakje en tovert hiermee pretoogjes op ieders gelaat. Hoeft ze de zaal vol doorgewinterde fans wel voor zich te winnen, of is die strijd al jaren geleden gewonnen?

Thé Lau trakteert op emotioneel slotfeest

‘Je weet het maar nooit’, verkondigt Thé Lau nadat hij heeft gezegd: ‘Welkom hier bij mijn debuut in de HMH… jammer dat het ook direct de laatste keer is’. Er klinkt een tikje weemoed in terug, maar toch vooral humor. Het zorgt voor wat aangename lucht in het indrukwekkende afscheidsconcert van de zanger/liedjesschrijver.

Pearl Jam opnieuw onvergetelijk in de Ziggo Dome

Een snelle blik op de concertagenda van de Ziggo Dome geeft weer dat de muziekwereld van vandaag niet meer wordt gedomineerd door rockbands. De hedendaagse grootheden zijn individuele supersterren: seksuele popprinsessen, gitaar spelende mooiboys, zingende rappers en dj’s met een twist. Vanavond stampt Pearl Jam, een mammoet uit andere tijden, echter de Bijlmer binnen. De groep rond Eddie Vedder staat boven alle verschuivingen in het muzikale landschap en blijft, bijna vijfentwintig jaar na oprichting, onverminderd populair; een band waar menig fan oceanen voor oversteekt. Vanavond, tijdens show één van twee in een uitverkochte Ziggo Dome, blijkt maar weer eens waarom.

Jera On Air: Dropkick Murphys, Letlive e.a.

Het is bijna niet te geloven, maar Jera On Air is dit jaar al toe aan z’n 22ste editie. Stiekem is het festival in het Noord-Limburgse Ysselsteyn uitgegroeid tot het grootste hardcore- en punkfestival van Nederland. Met Hatebreed, Dropkick Murphys, Of Mice & Men en Against Me! heeft Jera dit jaar een afwisselende line-up, al ligt de nadruk op het hardere werk. Net als vorig jaar is er een punkrock-karaoke en dj-stage. Ook het vermelden waard: een biertje kost maar twee euro. Nadat het festival op vrijdag geopend wordt door onder meer Zebrahead en Architects, reist OOR op zaterdag naar het zonnige zuiden toe.

Franz Ferdinand onveranderd sterk in Paradiso

Terwijl generatiegenoten Editors, Arctic Monkeys en The Killers inmiddels arena’s uitverkopen of festivals als Pinkpop afsluiten, is het grote succes van Franz Ferdinand tot dusver uitgebleven. Dat komt deels door issues die de band bijna van binnenuit verscheurden en die de stijgende populariteit omstreeks 2009 tot een halt brachten. Maar het komt ook simpelweg door de muziek van de mannen. Die is in tien jaar en vier platen tijd namelijk nauwelijks veranderd. Het maakt dat Franz Ferdinand op de startavond van het WK, in een uitverkocht en flink opgewarmd Paradiso, ondanks een topshow een band blijkt die nooit echt grote sprongen meer zal maken. Zowel qua stijl als succes niet. Maar wat is daar eigenlijk mis mee?

Het is wachten op ‘Butterfly’ bij Crazy Town

Weet je nog? Het was 2001 en weken achter elkaar zat je met hetzelfde (van de Red Hot Chili Peppers gestolen) gitaarriffje en de zin ‘Come my lady, you’re my butterfly, sugar, baby’ in je hoofd. Crazy Town had met Butterfly één enorme hit die zelfs je opa nog wel kent en verdween zo’n beetje direct erna uit ieders herinnering. Tot vanavond, wanneer de band uit Los Angeles op het kleine podium van de Melkweg staat.

Pinkpop dag 3: Metallica, Arcade Fire, Stromae e.a.

Gisteren vroegen we ons nog af hoe het zou staan met het evenwicht van de derde Pinkpopdag. Het blijkt echter niet zozeer een kwestie van evenwicht, maar van twee gezichten. Headliner is Metallica, dat metalpubliek trekt, waarvoor dus ook een stevig programma nodig is. Maar Pinkpop is ook nog altijd gewoon Pinkpop, dat het aan zijn stand verplicht is ter zake doende sensaties als Stromae, Jake Bugg en Arcade Fire vast te leggen indien mogelijk. En zo is ook geschied op deze slotdag van de 45e Pinkpop: de mainstage is ingeruimd voor de zware jongens, de overige drie podia kennen een typischer Pinkpop-programmering en als we naar de namen op de 3FM Stage kijken, zien we daar eigenlijk een volwaardige opstelling voor een ‘normaal’ hoofdpodium.

Vestrock viert vijfde verjaardag (verslag)

Na een koude editie vorig jaar vroegen we op deze plek of de weergoden Vestrock tijdens de jubileumeditie – het festival viert z’n vijfde verjaardag – alsjeblieft gunstig gezind willen zijn. Blijkbaar zijn we braaf geweest dit jaar, want de temperatuur reikt dit weekend tot tropische hoogtes in Zeeland.

Pinkpop dag 2: een nieuwe invasie

Bakken en braden doe je op Pinkpop, zo luidt de officieuze leus van deze editie als we in de vroege middag het terrein opwandelen. Terwijl we nog net zien hoe Chef’Special wel raad weet met de zonnige weide en er – met hulp van de Amsterdam Klezmer Band en hun eigen energieke, door geen hittegolf kapot te krijgen funkpop – een zomers feestje van maakt op de mainstage, kunnen we meteen onze gisteren opgeworpen hypothese rond de Stones-fans met driedagenkaarten ontzenuwen: het maakt geen onweersklap uit, het festival oogt net zo druk als gisteren.

Eindhoven Psych Lab test alles waar een drone inzit

Geen hippie te bekennen in de Effenaar. Alles dendert en dronet in de industrieel vormgegeven popzaal te Eindhoven. Pink Floyds Set The Controls For The Heart Of The Sun lijkt de blauwdruk voor alles wat hier ademt en beweegt. De meeste bezoekers wekken de indruk dat zij elke ochtend twee bloemenkinderen tussen hun boterham leggen. Dat is Eindhoven Psych Lab: een gestrekte middelvinger richting peace, love and happiness.

PINKPOP DAG 1: STONESSHIRTS VS. ROZE HOEDJES

Kent u de term ‘hell freezes over’? Het was ongeveer wat je eerder kon zeggen na de zin ‘Stones op Pinkpop’: het zou er never, ever van komen. Maar vandaag, in het bloedhete Landgraaf, is alles anders: het is niet de hel die bevriest, maar de coolste plek van Nederland die juist overkookt. De reden: eerdergenoemde zin. Est. 1970, prijkt er fier op de nok van de grote mainstage, refererend naar het geboortejaar van Pinkpop, 45 edities geleden alweer. De hoofdgast van vandaag draait al acht jaar langer mee en OOR, est. 1971, komt als relatief jong broekie kijken hoe Pinkpop 2014 in z’n werk gaat.

Alles is karig bij Glasser in Bitterzoet

Oei. Het is kwart voor negen en in de Bitterzoet kan je een kanon afschieten. Aan de bar zitten de meeste mensen – een stuk of tien -, de rest van de toeschouwers – ook een stuk of tien – heeft een bankje opgezocht. De belangstelling voor het optreden van Glasser vanavond (is die tweede plaat zo geflopt?) is niet bepaald overweldigend. De klok tikt door en de zaal stroomt gelukkig nog wat voller, maar Cameron Mesirow moet het vanavond doen met zo’n vijftig, zestig man. Hoe maak je er als artiest dan toch nog een gedenkwaardige avond van? En slaagt Mesirow daarin met haar koele elektronica?

Kings Of Leon nog steeds op de groei in Ziggo Dome

‘Oeh, Bryan Adams...’, verzucht een opgewekt thirtysomething stelletje in de corridors van de Ziggo Dome, waar de annonces voor de komende maanden elkaar op de schermen afwisselen. We lopen een rondje in afwachting van Kings Of Leon en denken even terug aan Pinkpop, vorig jaar, toen de drie broers plus neef Followill de tweede dag als headliner afsloten. De breakdown van twee jaar eerder (het beruchte Dallas-incident) was op succesvolle wijze verwerkt, zesde album Mechanical Bull stond in de startblokken en na een vruchtbare festivaldag met Passenger, Opposites, Gaslight Anthem en Thirty Seconds To Mars gaven de Kings het publiek in anderhalf uur tijd een vuige, bij vlagen vlammende afspiegeling van hun imposante oeuvre tot dan toe.

The Elwins: brood zonder korstjes

Het podium van de Utrechtse Ekko verandert voor een uur in de locatie van een schoolreisje. Met het enthousiasme van een groep kinderen, stuiterend van de energiedrank, spelen de leden van The Elwins hun puntige popliedjes.

Gregory Porter en Metropole Orkest blijven verbazen

Gregory Porter was op koers richting een carrière waar menig Amerikaanse jongen van droomt. Hij had een studiebeurs ontvangen van San Diego State, omdat hij een groot american footballtalent bleek. In zijn eerste jaar aan de universiteit liep hij echter een ernstige schouderblessure op. Toen doktoren hem vertelden dat hij de sport nooit meer zou kunnen spelen, belde Porter huilend zijn moeder op. Die reageerde opgelucht. ‘You won't get hit in the head anymore!’ De reus vond een nieuwe hobby in zang en muziek. Op haar sterfbed, na een strijd tegen borstkanker, gaf zijn moeder hem het laatste zetje dat hij nodig had. ‘Sing baby’, waren volgens Porter haar laatste woorden tegen hem. En zingen deed hij.

Fortarock: Iron Maiden, Slayer, Alter Bridge e.a.

In de periode voorafgaand aan Fortarock viel de regen met bakken uit de hemel. Op de dag waarop de zesde editie van het Nijmeegse metalfestival plaatsvindt, schijnt de zon volop en tikt de temperatuur ‘s middags twintig graden aan. Dat is maar goed ook, want tweederde van de achttien optredens vindt plaats in de open lucht van het Goffertpark. En met 26.000 bezoekers is het terrein goed gevuld, ook al zijn dat er 20.000 minder dan in 2013. Het enorme bezoekersaantal van vorig jaar dankte het evenement grotendeels aan de komst van Rammstein, een headliner van formaat die de metalscene ontstegen is en vooral ook veel publiek trok vanuit het nabij Nijmegen gelegen Duitsland. Tijdens deze editie dient Iron Maiden als voornaamste publiekstrekker. En omdat Pinkpop een week later met onder meer Metallica, Mastodon, Epica, Avenged Sevenfold en Ghost ook behoorlijk wat metal op het programma heeft staan, is het kiezen geblazen voor veel fans. Direct gevolg van de kleinere mensenmassa is wel dat de intieme sfeer die Fortarock kenmerkte toen het festival nog plaatsvond in het veel kleinere Park Brakkenstein, gedeeltelijk terug is.

Primavera Sound dag 3: Kendrick Lamar, Television e.a.

OOR was dit weekend in Barcelona om verslag te doen van de veertiende editie van Primavera Sound. In dit laatste deel onder meer Television, Jonathan Wilson, Volcano Choir en Kendrick Lamar.

Primavera Sound dag 2: Pixies, The National, Haim e.a.

OOR is dit weekend in Barcelona om verslag te doen van de vijftiende editie van Primavera Sound. Op dag twee staan onder andere Pixies, The National, Haim, The War On Drugs en John Grant.

Saaie EMA moet nieuwe band zoeken

Het geëngageerde verhaal dat EMA op tweede plaat The Future’s Void neerzet kan rekenen op goede kritieken. Rolling Stone, The Observer, NME: allemaal spreken ze lovende woorden over de wereld die Erika M Anderson ons vraagt onder ogen te komen, een wereld waar internet, selfies en de NSA niet meer weggaan. Vanavond in de kleine zaal van Paradiso vraag je je toch af wat the fuss is all about.

Primavera dag 1 bereikt climax bij Arcade Fire

OOR is dit weekend in Barcelona om verslag te doen van de vijftiende editie van Primavera Sound. In dit eerste deel onder meer Arcade Fire, Queens Of The Stone Age, Peter Hook en The Ex.

Opwarmdag Primavera Sound koude douche

Bij de woorden Primavera en Barcelona denk je in de verste verte niet aan de haag van neerdalend ijskoud water die de festivalbezoeker vanavond de rillingen over het lijf doet lopen. Deze eerste - gratis toegankelijke - ‘nulde’ avond van het Primavera Sound Festival is bedoeld als opwarmertje voor een driedaagse vloedgolf van alternatieve muziek met een programma waarbij elke liefhebber de vingers aflikt. Het opwarmertje wordt een koude douche.

Gary Clark Jr. blaast de blues nieuw leven in

Uw verslaggever las ooit een stoer, memorabel verhaaltje over Jimi Hendrix. Helaas is dit verhaal lastig terug te vinden, dus de exacte verwoording kan ik niet geven, maar het ging over Hendrix en een andere gitarist waarvan de naam me is ontschoten. Deze andere gitarist speelde op een avond een moeilijke solo, technisch indrukwekkend, met veel noten. Daarna kwam Hendrix op. Met één machtige, brullende 'WANG!' blies hij de gitarist die voor hem op het podium stond weg. Gary Clark Jr., die vanavond in een uitverkocht Paradiso optreedt, doet wat dat betreft aan Hendrix denken. Er zit een tweede gitarist in zijn band, een Stevie Ray Vaughan-lookalike, die regelmatig indrukwekkend soleert, maar de jonge bluesheld hoeft zijn gitaar amper aan te slaan of er barst een housequake los.

Nine Inch Nails zweet en zweert in de HMH

Trent Reznor heeft het warm. Zo warm dat het zweet van z’n lijf gutst en in z’n toetsenbord belandt, waardoor z’n work station ernstige kuren vertoont. We zijn een dik uur onderweg in het overdonderende totaalspektakel dat Nine Inch Nails heet, als de grootmeester van de industrial een knieval maakt naar een banale omstandigheid als een klam voorjaarsavondje in de Bijlmer. Tegen de maniakaal transformerende backdrop zien we de contouren van een technicus, met wat lijkt op een laptop onder z’n arm. Snel wisselt hij het haperende apparaat naast Reznors keyboard om voor een vers exemplaar, waarop de schim zich weer vliegensvlug uit de voeten maakt. Not part of the show. Wel een aardige constatering: zelfs in dit tot op de millimeter berekende schouwspel gaat wel eens wat mis. Door een druppel zweet.

Lorde debuteert kort maar zeer krachtig

Aan een uitverkocht TivoliVredenburg vertelt Ella Yelich-O’Connor, beter bekend als Lorde, over de gekste, wildste nacht die ze ooit heeft meegemaakt. Het betreft een feestje bij haar thuis; vrienden die haar koelkast plunderden, vreemdelingen die op haar bank sliepen en een beste maat waarmee ze vriendschappelijk het bed deelde. Anders dan in Disney-stallen gefokte types als Miley Cyrus, weet deze jonge popsensatie hoe het is om te leven als een normaal, doorsnee meisje, in ‘cities you’ll never see on screens’. Dat maakt haar liedjes inhoudelijk eerlijk, wat verfrissend is in een popwereld vol leugens en overdrijvingen. Haar razendsnelle doorbraak eind vorig jaar bewijst wat velen bestrijden: dat goede, intelligente popmuziek helemaal niet moeilijk of interessantdoenerig hoeft te zijn.

Manic Street Preachers op koers voor de toekomst

Met het in juli te verschijnen Futurology maakt Manic Street Preachers het dozijn albums dat op hun naam staat vol. Zelf beschrijven ze hun jongeling als bedgenoot van het meestwerkje The Holy Bible uit 1994. Vol hernieuwde energie kijkt de groep, na een nostalgische blik achterom met het vorig jaar verschenen Rewind The Film, fris vooruit. Natuurlijk hebben ze ook nog steeds het een en ander aan te merken op de wereld waarin we leven, waarvan akte vanavond in Paradiso.

Kings Of Leon deelt podium met Chris Martin

Je ziet niet dagelijks twee headliners het podium delen, maar dit was wel het geval bij het festival One Big Weekend in Glasgow afgelopen weekend. Nadat Coldplay de zaterdag afsloot besloot Chris Martin nog een dagje te blijven om het nummer Fans mee te spelen met Kings Of Leon.

Bitterzoet feest zich kapot bij Black Lips

Kots, pis, kippen, bloed, kettingzagen, het is allemaal wel eens voorbij gekomen tijdens optredens van Black Lips. Maar de jongens zijn inmiddels, met zeven albums achter hun naam, wat volwassener geworden. Dat komen ze vanavond demonstreren in Bitterzoet, waar ze er met twee voorprogramma’s een ouderwets geslaagde bandjesavond van maken.

Is Son Lux nou wel of niet goed?

De twee doorgewinterde, virtuoze muzikanten aan Ryan Lott’s zijde zeulen een dusdanige hoeveelheid jazzy bagage en improviserend vermogen mee dat ze Son Lux’ tóch al hoogdrempelige muziek met groot gemak nog wat extra optillen en uitdiepen. Waardoor je je bij vlagen – zeker als de heren flink los gaan – waant op een wekelijkse jamsessieavond van het Bimhuis. Gelukkig geven gitarist Rafiq Bhatia en drummer Ian Chang er over het algemeen blijk van net zoveel af te weten van de less is more-doctrine als hun broodheer. Want wát ze doen is steevast smaakvol en subtiel. Én voegt iets wezenlijks toe aan de muziek: organisch, menselijk en vooral speels tegenwicht voor de voorgeprogrammeerde sounds en… wacht. Hebben we dit niet eerder meegemaakt?

Prince rockt, danst en emotioneert in de Ziggo Dome

'We're gonna play fourteen hits in a row, and if you like 'em, then some mo'!' Met deze woorden opent Prince zijn debuut in de Ziggo Dome, tevens zijn twaalfde concert op Nederlandse bodem in pakweg drie jaar tijd. En dan tellen we zijn verrassende vertoning bij Larry Graham op North Sea Jazz vorig jaar niet mee. Het moge duidelijk zijn: Prince houdt van Holland. En ondanks dat zijn shows hier lang niet zeldzaam meer zijn, krijgt de Nederlandse concertbezoeker ook geen genoeg van de paarse opdonder. En terecht, zo blijkt vanavond maar weer. Een tevens in het paars gehulde Ziggo Dome beleeft een show waar men nog lang op zal terugblikken.

Le Guess Who? May Day: Neutral Milk Hotel e.a.

De May Day-editie van Le Guess Who? in Utrecht kent een ijzersterke line up en is dan ook niet geheel verrassend compleet uitverkocht. Het levert wel keuzestress op, want uitgerekend de twee grootste smaakmakers van het festival – The War On Drugs en Future Islands – staan tegenover elkaar geprogrammeerd. Met negen locaties – ook TivoliVredenburg doet voor het eerst mee – kom je sowieso ogen en oren tekort. OOR zag een indrukwekkende editie met het rariteitenkabinet Neutral Milk Hotel als absoluut hoogtepunt.

Weinig reden voor feest bij verjaardag Yes in 013

Alan White heeft in vette blokletters 'Alan White' op zijn drumstel geschreven, opdat iedereen weet: hier zit verdorie niemand minder dan Alan White. Telkens als hij een, twee, drie, vier tikken vooraf doet om een nummer in te leiden, verschijnt op het scherm boven hem de naam van het liedje. Gevolgd door een batterij subtitels als Eclipse of Apocalypse. Ondertussen slaat Chris Squire op zijn drie halzen tellende basgitaar met drie halzen. Drie halzen! Zie hier een aantal redenen dat OOR nóóit meer over Yes schrijft: het is zelfingenomen, pompeus, pretentieus en vaak onnodig ingewikkeld. De prog-rock dinosauriërs bevestigen in 013 alle vooroordelen van hun genre. Dat past niet bij een blad dat al sinds de jaren negentig een sobere indiefilosofie aanhangt. Toch waren we erbij donderdagavond. Waarom, eigenlijk?

Wonderkind Jett Rebel consequent in Bitterzoet

Binnen twee dagen tijd wist Jelte Tuinstra alias Jett Rebel de zaal van Bitterzoet uit te verkopen. De Prince van Nederland, de beste live-act van de lage landen en een enorm talent; het zijn maar enkele benamingen die de excentrieke alleskunner uit Den Haag typeren. Kan hij de hype vanavond waarmaken in het Amsterdamse poppodium?

Nostalgische Eagles in de Ziggo Dome

Gelach in de volle Ziggo Dome – en niet eens om een grap. ‘De eerste keer dat we in jullie land kwamen is 41 jaar geleden…’ zegt Don Henley, die op dat moment met veel gevoel voor timing z’n praatje even stilhoudt. Een seconde of anderhalf hangt de opmerking in de lucht, voordat bij het gros van de aanwezigen het kwartje valt. 41 jaar geleden! Dat is een mensenleven. Aan het voorkomen van de uitverkochte zaal te zien waren de meesten in 1973 ook al fan, of in ieder geval getuige van de opkomst van het fenomeen Eagles. Met de vorig jaar verschenen documentairefilm History Of The Eagles als directe aanleiding, besloten de opperhoofden Don Henley en Glenn Frey hun verhaal om te zetten in een muzikale voorstelling, die vanavond in Amsterdam z’n Europese première beleeft.

Cloud Nothings: wat je ziet is wat je krijgt

‘Opwindend zoals ook Nirvana en de Pixies dat waren,’ schreef OOR-hoofdredacteur Erik van den Berg twee maanden geleden over Here And Nowhere Else, het nieuwe album van Cloud Nothings. Grootse vergelijkingen voor een kleine band uit Ohio. Vanavond staan ze in een matig gevulde kleine zaal van de Melkweg (het balkon is zelfs gesloten) om te bewijzen dat ze deze lofbetuigingen eer aan kunnen doen.

Carré in contrast bij Emmylou Harris en Daniel Lanois

Het blijkt een universele formule: zij in het wit, hij in het zwart, a little bit country, a little bit rock & roll… De timing van de Nederlandse concerten van Emmylou Harris en Daniel Lanois is in ieder geval perfect. Een dikke week nadat The Common Linnets ons land terug op de Europese kaart zetten – en country op de Nederlandse – laat een ander succesduo uit de rootsmuziek zien hoe ver de grenzen van het genre kunnen worden opgerekt en dat zulks van alle tijden is.

White Denim golft foutloos over de Melkweg

White Denim was de afgelopen jaren niet echt scheutig met optredens in ons land. Tuurlijk, ze stonden dan wel op Valkhof en Crossing Border, maar een echte clubshow zat er tot afgelopen woensdag, toen de heren in Vera stonden, niet in. Geen wonder dat de Melkweg vanavond dan ook afgeladen is voor de formatie uit Texas die ons een foutloze jamsessie voorschotelt.

dEUS krijgt praatgrage Hollanders stil

Het concert van dEUS in het nieuwe TivoliVredenburg te Utrecht is een avondje uit; niet alleen voor het publiek, maar ook zeker voor de band die ontspannen in de stad is neergestreken. En maak er maar twee dagen van, als je de set van gisteren er ook bij betrekt. De band rondom Tom Barman is niet op tour en beide sets brengen dan ook veel Vlaamse bezoekers naar de Domstad. Gisteren gaven ze een ‘harde’ set die tevens hun afscheid was van de zaal aan de Oudegracht, vanavond een rustige set in de vernieuwde Grote Zaal van Vredenburg waar de band in 1999 ook al eens te gast was. De zaal heeft nog altijd dezelfde warme sfeer als voor de verbouwing en nog steeds een formidabel geluid. Het is zo’n zaal waar je - als het stil is - een speld kunt horen vallen.

dEUS geeft Tivoli passend eresaluut

Met de in februari gestarte concertreeks Tivoli Tijdloos neemt de Utrechtse poptempel afscheid van het onderkomen aan de Oudegracht. Achtendertig optredens van graag geziene gasten die nog eenmaal eer komen betonen aan een van de meest legendarische zalen van Nederland. Vanavond is het de beurt aan dEUS, de Belgische supergroep die een passend eresaluut geeft en op de valreep nog even een memorabele bladzij aan het toch al imposante Grote Tivoli Boek toevoegt.

Mac DeMarco onweerstaanbaar goed in de Melkweg

Louter gebogen ruggetjes in de Oude Zaal van de Melkweg. Hier en daar klinkt gekreun. De één heeft een nog ongemakkelijker positie aangenomen dan de ander. Een uitverkochte zaal knielt, twee refreinen lang. Want als Mac DeMarco dat vraagt, dan doe je dat. Onder het mom kneel for Neil zakken we met alle liefde door de hoeven tijdens een cover van Neil Young’s Unknown Legend. Het is het einde van wéér een knotsgekke show van de Canadese crooner. We zullen vrienden vertellen over Mac’s crowdsurf, de balkonscène en deze massale sit-down, maar ook zeker over de grote dosis aan steengoede liedjes die we vanavond voorbij hebben horen komen.

Thomas Azier is érg goed in uitzinnige Melkweg

Tijdens Eurosonic Noorderslag moest het debuut van Thomas Azier nog verschijnen en stond hij ietwat gespannen op te treden. Zijn zang was live ook nog niet helemaal toereikend, maar het maakte wel nieuwsgierig of hij met wat meer podiumuren beter zou worden. In de Melkweg zijn al die kritiekpuntjes verdwenen en is hij gewoon goed. Nederland heeft er duidelijk een bijzondere act bij.

Dum Dum Girls weinig charmant in Bitterzoet

Het in januari verschenen Too True werd wereldwijd met een dikke voldoende ontvangen. Een gegronde afspiegeling van de derde langspeler van Dum Dum Girls, of beter gezegd: van singer-songwriter Dee Dee Penny. De degelijke indiepop van de wisselende formatie – met leader of the pack Penny als enige constante factor – heeft sinds debuutplaat I Will Be direct een niche gevonden in het poprocklandschap. Bovendien heeft de groep op zowel de laatste plaat als op voorganger Only In Dreams aangetoond stijlvast te zijn. De meidengroep staat bekend om haar solide, hitgevoelige retrosound, ergens tussen Blondie en The Shirelles. Penny en haar dames staan echter niet bekend als openhartig en extravert. Weten de chicks de volle Bitterzoet om hun vinger te winden?

Moss doet precies wat je hoopt in Paradiso

Geen noemenswaardige uitspraken bij Moss in Paradiso. Een simpel ‘Hallo Paradiso’ en even de nieuwe bassist voorstellen, daar blijft het eigenlijk bij. Als je één ding kan zeggen dan is het wel dat Marien Dorleijn en zijn crew de instrumenten beheersen. Echt de mist ingaan gebeurt dus niet, integendeel, Moss laat zien dat ze niet alleen op plaat tot de crème de la crème van de Nederlandse popmuziek horen.

Lit brengt nostalgie (en een te lange toegift)

Weet u het nog, die clip waarin een typisch Amerikaans punkrockbandje op de billen van Pamela Anderson stond te spelen? Ja? Dan bent u waarschijnlijk de dertig gepasseerd. De clip hoort namelijk bij Miserable van Lit. Het album waar dat nummer vanaf komt viert dit jaar z’n vijftiende verjaardag. Om dat feit luister bij te zetten staan de heren van Lit vanavond in een niet heel volle, maar wel gezellig drukke Tivoli de Helling om die succesplaat integraal te spelen.

London Calling dag 2: Royal Blood, The Bohicas e.a.

De bands die op de zaterdagavond van London Calling zijn geboekt hebben het geluk dat de Paradiso aanzienlijk meer kaarten heeft weten te verkopen dan de tegenvallende vrijdag. Bij vrijwel ieder optreden is het dringen geblazen. Zelfs de balkons zijn bij aanvang geopend. Dat was op vrijdag wel anders. Qua bands stelde de voorgaande avond ook ietwat teleur, uitschieters als Kins, Wolf Alice en Jungle daargelaten. Weet de organisatie ons nu iets meer spannende optredens voor te schotelen? En weten publiekstrekkers als Royal Blood en The Neighbourhood het live waar te maken? We gaan het zien.

London Calling dag 1: Wolf Alice, Jungle e.a.

Huh? Een ferme ruk heeft nul effect. De deur geeft geen centimeter mee. Nog maar eens proberen dan. Maar ook na een tweede en derde poging geeft de deur niet mee. Het balkon van Paradiso is dicht tijdens London Calling: dat gebeurt niet vaak. Later op de avond kunnen we er wel terecht, maar druk is het niet op de eerste dag van het festival. Het programma (met op de vrijdag Jungle, Wolf Alice, Menace Beach) heeft dit jaar dan ook geen grote publiekstrekkers en moet het hebben van de breedte. Komt dat wel goed?

Echo & The Bunnymen uniek en ongeëvenaard in Tivoli

Het is aftellen geblazen wat Tivoli betreft. Het roemruchte podium dat afgelopen decennia legendarische concerten van onder anderen R.E.M., Prince, Red Hot Chili Peppers en Pearl Jam in de annalen kon bijschrijven, sluit over een paar weken definitief de deuren om vervolgens vanaf volgende maand in verzamelgebouw TivoliVredenburg een doorstart te maken. Des te mooier is het dan dat op de valreep een al even roemruchte naam als Echo & The Bunnymen nog even de Utrechtse Oudegracht aan doet.

Amos Lee ontneemt Paradiso de adem

Als een real life lid van de Night’s Watch maakt Amos Lee vanavond zijn entree. In zwarte kleding, met zwarte glazen in zijn zwarte zonnebril. Zwijgzaam en afstandelijk wanneer hij, vergezeld door zijn vijfkoppige band, klokslag half negen opent met Windows Are Rolled Down. Het plaatje op het podium nodigt nog niet bepaald uit tot enthousiasme, maar een babbelend Paradiso houdt spontaan haar bakkes wanneer Amos zingt. Het is zijn stem, soulvol op soul healing niveau, die de zaal vanavond het zwijgen oplegt. Die stem is de rode lijn in een bijzonder mooi en veelzijdig optreden dat wordt afgesloten met een doodserieuze, victorieuze cover van de Game Of Thrones themesong.

Affiche Dour compleet met Within Temptation e.a.

Aan de ellenlange lijst van artiesten voor Dour lijkt een eind te zijn gekomen. Met onder andere Within Temptation, Bonobo, Cypress Hill en Chromeo is het programma voor de 26ste editie compleet.

Groezrock dag 2: The Offspring, The Hives e.a.

Het zonnetje schijnt vandaag in Meerhout. Erg warm is het nog altijd niet, maar het zorgt er in ieder geval voor dat de gevoelstemperatuur wat hoger is dan gisteren. Exacte cijfers hebben we niet – al houdt de organisatie het op 35.000 bezoekers over twee dagen - maar net als op de vrijdag lijkt het iets rustiger op het terrein dan voorgaande jaren. En dat terwijl er ook vandaag weer een excellente mix van punk en hardcorebands op de vier podia staat. Als toetje speelt The Offspring ook nog eens doorbraakplaat Smash integraal.

Groezrock dag 1: NoFX, Ignite, Descendents e.a.

Na het experiment van vorig jaar om Groezrock te laten plaatsvinden op zaterdag en zondag, kiest het Belgische hardcore- en punkfestival dit jaar als vanouds weer voor vrijdag en zaterdag. Prettig om nog een dag te hebben om naar huis terug te keren, spullen op te ruimen en bij te komen van twee dagen feest. Het weer houdt zich het hele festival goed. Prettige dagtemperaturen, geen regen en op zaterdag een prachtige avondzon. Maar omdat het zaterdagavond ook heel helder is, zakt het kwik tot rond het vriespunt. Er staat zelfs ijs op de autoruiten. Rillen geblazen dus voor de vele kampeerders.

Robbie Williams is de vierde Topper

Robbie Williams neemt zichzelf helemaal niet serieus meer. 'Duh!', hoor ik u denken. Maar laat die zin eens even goed op u in werken. Robbie Williams, de man met zoveel hits, de man met tijdloze liedjes die ze over twintig jaar nog op bruiloften en begrafenissen draaien, neemt zichzelf totaal niet serieus meer! In een bijna uitverkochte Ziggo Dome omarmt hij zijn hoogtijdagen vanavond niet. Hij drijft er continu de spot mee, wat aanvankelijk geestig is ('I was riding high on the charts like an obese Justin Bieber!'), maar gaandeweg triest begint te worden. Zeker wanneer een prachtige uitvoering van Angels juist benadrukt dat Robbie geen grappen moet maken over hoe goed hij ooit was.

Paolo Nutini is zijn wilde haren nog niet verloren

Hij ruikt zelfs nog nieuw, de Ronda in TivoliVredenburg. De popzaal van het kersverse Utrechtse muziekcomplex heeft een capaciteit van zo'n tweeduizend man en doet qua sfeer wat denken aan de HMH. Het geluid is er vijfmaal beter dan in de gemiddelde concertzaal, zelfs vlak links- en rechtsvoor het podium. Dat podium is echter wel erg hoog, waardoor publiek al snel op de trappen aan beide kanten van de stage gaat staan. Die moeten voor de veiligheid echter vrij blijven. Een minuut voor aanvang kunnen laatkomers dus doodleuk de trap af dalen, eindhalte frontstage. Er ontstaan wat opstootjes tussen hen en lange wachters. Het zal nog wel even duren voordat iedere show in TivoliVredenburg soepel verloopt.

Triggerfinger legt de lat weer wat hoger in Paradiso

Het duurt even voordat de afgeladen Amsterdamse poptempel wordt toegesproken. Tot dan toe wordt er zonder dralen afgetrapt met een viertal nummers van de nieuwe plaat (en instant classic) By Absence Of The Sun. Maar wanneer frontman Ruben Block na Game, Short Term Memory Love,de titeltrack en And There She Was Lying In Wait zich dan eindelijk tot het publiek richt, dan is dat met een onweerstaanbare, pretentieloze en onvervalste Vlaamse etiquette. Getutoyeerd worden door je rockheld, geen Hollander is er tegen bestand. Triggerfinger verkeert op zaterdag 3 mei in bloedvorm. Iedere vezel straalt het uit. Ze zijn op dit moment hét powertrio van de Benelux, wellicht zelfs van Europa.

Lykke Li: tranen van verdriet en geluk in Utrecht

Met haar hartverscheurende, autobiografische derde plaat die sinds vrijdag in de winkels lig, staat Lykke Li bij een volle Tivoli Oudegracht voor een loodzware opdracht: blijven boeien met een set waarvan de helft uit nieuw materiaal bestaat. Gelukkig gaan loodzwaar en Lykke Li hand in hand. Want het schrikwekkend open I Never Learn gaat over een pijnlijke liefdesbreuk. Dat resulteert in negen emotionele nummers die ze, op enkele na, allemaal speelt in de Utrechtse popzaal.

The Kik breidt Canon der Nederlandse Popmuziek uit

Toen bekend werd dat The Kik hun tweede album officieel in Amsterdam zou presenteren (afgelopen donderdag) riep dat in het Rijnmond-gebied nogal wat vraagtekens op. Een nederbeatbandje uit Rotterdam dat naar de hoofdstad uitwijkt, wat is dat voor onzin, luidde de teneur in en rond Rotjeknor. The Kik onderkende dat de keuze om 2 in ‘020’ te lanceren misschien wat ongelukkig was en laste vorige week in allerijl een officieus en schappelijk geprijsd (kaartje 2 euro) release-feestje in het vertrouwde Rotown in. Iedereen blij, maar voor de zekerheid komt zanger/gitarist Dave von Raven er vanavond in de Bibelot in Dordrecht toch nog even op terug.

Chet Faker en Bitterzoet vinden elkaar niet

Chet Faker mompelt iets over ‘an inappropriate song to play’ als hij achter zijn keyboard kruipt voor toegift Talk Is Cheap. De ironie van de songtitel gaat voorbij aan een kletsende Bitterzoet. Gaat deze set dan als een nachtkaars uit? Nee, gelukkig krijgen we nog een flintertje magie mee naar huis als de uitverkochte zaal zachtjes meezingt met het refrein. Het is het einde van een optreden dat voelt als een ietwat mislukte date: heus, het was gezellig, maar niet helemaal wat we er beiden van verwacht hadden.

Boysetsfire overklast Funeral For A Friend

Fans van Boysetsfire hebben de laatste jaren niets te klagen. De emoveteranen doen in hun rondje Europa ieder jaar Nederland ook trouw aan en comebackalbum While A Nation Sleeps stelde niet teleur. Vanavond staan de vijf in een volle Oude Zaal van de Melkweg. Samen met Funeral For A Friend overigens, met wie ze op co-headlinetournee zijn. Vanavond mag Boysetsfire afsluiten en dat blijkt de terechte keuze te zijn. De Melkweg is voor hen gekomen, dat is duidelijk.

Minor Alps teder en plezant in Rotown

‘Minor Alps’, dat klinkt best hip, niet? Typisch een naam waar de nieuwste ‘indiesensatie’ uit Brooklyn trots mee aandraaft. Achter Minor Alps schuilen echter twee boegbeelden uit de jaren negentig. Matthew Caws (Nada Surf) en Juliana Hatfield (Blake Babies, Lemonheads part-time) waren rocksterren toen MTV nog daadwerkelijk muziekprogramma's als 120 Minutes en Headbangers Ball uitzond. Caws en Hatfield zijn echter nooit vleesgeworden karikaturen van het rockster-archetype geweest, noch tegen-wil-en-dank paria's van een ondergrondse muziekstroming. Nee. Vanavond in Rotown zien we twee volwassen liedjesschrijvers die hun ambacht (net als de wijn waar Caws vanavond sporadisch van lurkt) door de jaren steeds geraffineerder bejegenen. Nichemuziek dus: echt hip is het niet, maar potverdorie, wát een klasse.

Justin Timberlake van ongekende klasse in Ziggo Dome

Iedere ervaren concert- en festivalganger is weleens overspoeld door emoties tijdens een show. Getroffen door de pijnlijke realisering dat het feest er bijna op zit, terwijl je eigenlijk eeuwig in het moment wilt blijven. Dat soort momenten is extreem zeldzaam, maar Justin Timberlake krijgt het vanavond voor elkaar zo’n situatie te creëren. Na dik twee waanzinnig spectaculaire uren sluit hij de laatste show van zijn eerste wereldtour in jaren af met één van dé hits van 2013, Mirrors. Het perfect gezongen stadionrockrefrein wordt door bijna vijftienduizend man uit volle borst meegeschreeuwd. De sfeer was zelden zo festivalachtig gemoedelijk in een concertzaal. Het is een perfect slot waar Timberlake de hele avond keihard naartoe werkt.

Novastar bestrijdt praters met hits in Tivoli

Zijn nieuwe werk werd wat lauw ontvangen en even leek het in Utrecht een niet al te indrukwekkend avondje Novastar te worden. Tot Joost Zweegers achter de piano kroop en het druk pratende publiek vakkundig de mond snoerde.

Brand New maakt verwachtingen waar

De verwachtingen voor het concert van Brand New vanavond in de vernieuwde Hedon zijn hooggespannen. Het is zeven jaar geleden dat de band uit New York in Nederland stond – vorig jaar werd de Europese tour nog geannuleerd – en albums als Deja Entendu en The Devil And God Are Raging Inside Me hebben zich in de loop der jaren bewezen als klassiekers. En dan is de – overigens prachtige – zaal ook nog eens goed gevuld. Niets staat een mooie avond in de weg.

Circa Waves vlak en eentonig in leeg Paradiso

Zo sta je op Eurosonic, Paaspop én de laatste editie van London Calling als de nieuwe Britpopsensatie. Best Kept Secret staat ook al op het programma. Ze zijn de lievelingetjes van NME en Het Parool omschreef hun muziek als ‘The Strokes met een Beatlesque sausje’. Met zo’n vakkundig gecreëerde hype kan het snel gaan. Of niet. Pijnlijk genoeg is de kleine zaal van Paradiso bij lange na niet klein genoeg voor Circa Waves. Koppen tellen bij aanvang van het concert leert ons dat exact 34 bezoekers het hebben kunnen opbrengen om naar de band te komen kijken. Toevalligerwijs ook exact het aantal minuten dat de band op het podium staat. Sneu, zeker. Maar geen reden om het optreden te diskwalificeren. Het gaat immers om de inhoud.

Kaiser Chiefs geeft energieke show in De Oosterpoort

Een comeback van de Kaiser Chiefs is wel het laatste wat we verwachtten na het vertrek van drummer en songwriter Nick Hodgson in 2012. Toch heeft de band uit Leeds de laatste jaren niet zo in de picture gestaan als nu: de flink afgevallen frontman Ricky Wilson zit namelijk in de jury van de Britse versie van The Voice - naar eigen zeggen enkel en alleen om het nieuwe, zonder Hodgson geschreven album Education, Education, Education & War te promoten. De hits van weleer – en Wilson zelf - zorgen in De Oosterpoort echter voor de meeste respons.

Gezelligheid troef op zomers Paaspop

Weet u het nog, Pasen vorig jaar? De temperatuur lag onder het vriespunt en de bezoekers van Paaspop zochten massaal de warmte van de tenten op. Hoe anders is het vandaag: de zon schijnt, de lucht is blauw, afijn maakt u het rijmpje zelf maar af. Het zorgt voor een vol terrein, blije gezichten en een ongetwijfeld hogere drankomzet. Het zorgt er ook voor dat sommige artiesten het met halfvolle tenten moeten doen. Dat geldt overigens niet voor De Jeugd van Tegenwoordig en The Prodigy. Vooral bij die laatste is de tent afgeladen. De uitverkochte zaterdag van Paaspop is muzikaal een dag met niet heel veel verrassingen, maar de sfeer maakt eigenlijk alles goed.

Angie Stone kort maar glorieus in Paradiso

Het plaatwerk van neo-soulgodin Angie Stone laat de laatste jaren wel wat te wensen over maar haar livereputatie staat als vrijwel altijd fier overeind. Dat bewijst ze vanavond weer eens in een bomvol Paradiso dat haar, tot haar eigen oprechte verbazing, nog altijd op handen draagt. Dat is al zo sinds de zeer succesvolle start van haar solocarrière in 1995, aan de zijde van toenmalig partner D’Angelo en producer Gerry DeVaux met wie ze later ernstig gebrouilleerd zou raken. De inmiddels 52-jarige grande dame, die al zo’n 35 jaar de internationale podia bestijgt, staat er met een vierkoppig bandje en twee achtergrondzangeressen. Ook die zijn dolenthousiast en tot in de puntjes voorbereid.

Benjamin Clementine: bloedmooi en irritant tegelijk

Het blijft een goed verhaal: Benjamin Clementine kreeg een aantal jaar geleden ruzie met zijn huisgenoot in Londen en vertrok naar Parijs, waar hij een poos een thuisloos bestaan leidde. Zijn geld verdiende hij als straatartiest, met het zingen van onder meer covers van Nina Simone en Bob Marley. Als in een jongensboek werd hij daar ontdekt door een platenbaas en na een optreden bij Jools Holland stonden de grote namen in de rij om zijn talent te bejubelen. Vanavond staat hij een uitverkocht MC Theater in Amsterdam.

Innovatie en vuurwerk bij Robert Glasper Experiment

Wie beweert dat er geen echte vernieuwers meer zijn in de muziekwereld, kent Robert Glasper niet. De pianist besloot drie jaar geleden, na het uitbrengen van meerdere traditionele jazzplaten, dat er iets moest veranderen in niet alleen dat genre, maar in de algehele zwarte muziek. Met bassist Dereck Hodge (vanavond vervangen door reserve Burniss Travis), drummers Chris Dave en Mark Colenburg (laatstgenoemde speelt deze toer) en manusje-van-alles Casey Benjamin vormde hij de Robert Glasper Experiment; een collectief dat – met hulp van bekende en minder bekende gasten als Erykah Badu, Bilal en Jill Scott – jazz, funk, soul, hip-hop, rock en r&b fuseert tot één muziekvorm. Met de black music van debuutplaat Black Radio werden Glasper en zijn vrienden de eerste jazzmuzikanten die een Grammy wonnen voor Best R&B.

Tattoo’s en tranen op Roadburn

Het voortraject van Roadburn was een hobbelige. The Heads moest begin dit jaar hun artist in residence-plek afzeggen vanwege persoonlijke en zakelijke problemen binnen de band. Sludgeband Buzzoven trok zich ook terug vanwege de slechte geestelijke gezondheid van zanger Kirk Lloyd Fisher en rond diezelfde tijd pleegde Selim Lemouchi (een van de beoogde headliners met zijn Enemies) ook nog eens zelfmoord. De moed zou je voor minder in de schoenen zakken.

George Ezra kent de kneepjes, maar raakt nog niet

Waarom zou je George Ezra niet leuk vinden? Hij is charmant, gevat, zelfverzekerd en heeft een handvol leuke liedjes. Met twee EP’s op zak en een nog te verschijnen debuutalbum blijkt hij in de kleine zaal van Paradiso (uitverkocht!) gemakkelijk zijn eigen headlinershow aan te kunnen.