OOR Concerts overzicht

Verslag Where The Wild Things Are dag 1

Center Parcs De Eemhof is een bungalowpark waar men normaal gesproken komt voor de rust en de sporadische thrill op de wildwaterbaan. Dit weekend is het park echter omgedoopt tot festivalterrein voor de tweede editie van Where the Wild Things Are (WTWTA). Voor iedereen die de koepeltentjes eens wil laten voor wat ze zijn en ’s nachts in een warm bed wil slapen, niet in de rij wil staan voor de douches en lekker wil genieten van een ontbijtje aan tafel. Nadat de tickets (die je inclusief bungalow reserveert) vorig jaar snel uitverkocht raakten bleven er dit jaar tot het laatste moment kaarten te koop. Was de kennismaking in 2013 te licht bevonden, of is het gewoon de tendens van het moment? Hoe het ook zij, het is rustig dit jaar. Vrijdag start gemoedelijk en bouwt de spanning langzaam op.

Daryll-Ann viert enthousiast zeldzaam sterk oeuvre

Precies tien jaar geleden – in het voorjaar van 2004 – kwam er vrij lullig een einde aan Daryll-Ann, één van de meest gewaardeerde alternatieve gitaarbands die Nederland heeft opgeleverd. In een kleedkamer in Leeuwarden, terwijl het achteraf ironisch getitelde zesde album Don't Stop net uit was. Middenin de tour. Hoe anders is alles in 2014: Daryll-Ann leeft weer, lijkt er meer zin in te hebben dan ooit en vlamt regelmatig in een uitverkocht Tivoli. Je kunt je bijna niet voorstellen dat ze er straks weer mee stoppen.

Drake mierzoet maar oppermachtig

Er is geen andere rapper die zijn rol als idool zo serieus neemt als Drake doet in een uitverkochte Ziggo Dome. Net als twee jaar geleden in de HMH, neemt hij ook vanavond een half uur de tijd om het publiek in het zonnetje te zetten. In die kleinere zaal deed hij dat nog gewoon vanaf het normale podium. Tegenwoordig laat hij er een heuse tweede stage - een enorme ronde loopbrug - voor zakken, die gedurende de rest van de show veilig aan het plafond hangt. 'Shout out to the guy in the leather jacket! To the beautiful girl in the red skirt: I see you and you're not going home alone, I promise you that!' Terwijl vele andere rappers niet eens weten in welke stad ze nu weer (stoned) zijn, erkent en prijst Drake de aanwezigheid van individuen in het publiek.

Gavin DeGraw mist soul in de HMH

'I don't want to be anything other than what I've been trying to be lately', zong Gavin DeGraw op de eerste single van zijn debuutplaat Chariot. Elf jaar later maakt het nummer nog steeds onderdeel uit van de setlist van de singer-songwriter, maar de tekstuele inhoud is niet veel meer waard. DeGraw brak namelijk door en maakte door de jaren heen naam als de soulman van de poprock, maar in een uitverkochte Heineken Music Hall mist hij vanavond nu net die soul. Wat resteert is een zeer matige show waarin de zanger vooral zijn best lijkt te doen om een nieuwer, jonger en oppervlakkiger publiek aan te spreken.

Prachtig London Grammar houdt het kort

Daar staan we dan met zijn allen, in een propvolle The Max. Starend naar onze muze. London Grammar-frontvrouw Hannah Reid is een schoonheid zonder opsmuk. Daar zijn we het allemaal wel over eens. Met haar stemgeluid verdeelt ze de muziekminnende wereld in twee kampen: zij die kippenvel krijgen en zij die kippenvel krijgen. Degenen die gruwelen van haar zangerige, op Florence Welch lijkende manier van zingen en zij die wegsmelten als Reid weer een octaafje hoger gaat. Die laatste groep staat vanavond in een uitverkochte Melkweg en krijgt wat dat betreft waar voor hun geld: Reids zangkeeltje is van goud. Hoe kan het dan dat we vanavond toch met een wrang gevoel naar huis gaan?

Haim hard en veelzijdig in Paradiso

In 2013 dansten de zusjes Haim de mooiste dans van het Debutantenbal. Ze werden getipt door de welbekende BBC-lijst, verkochten Bitterzoet en de Melkweg uit, trokken nieuw publiek op Lowlands en zowel de recensies als de verkoopcijfers van debuutplaat Days Are Gone waren meer dan prima. Toch is het altijd weer afwachten of we dé nieuwkomer van het ene jaar, het andere jaar niet gewoon weer razendsnel vergeten. In Paradiso, alweer de derde Amsterdamse venue die ze uitverkopen, laat het drietal uit Californië weten dat dat bij hun niet het geval zal zijn. Haim mag dan niet de meest originele muziek maken; de band heeft lef, een stoere attitude en – in ieder geval qua performance – een geheel eigen smoel.

Me First & The Gimme Gimmes maakt er een potje van

Het zijn de beste avonden voor een poppodium: een uitverkochte grote zaal, vol met (vooral) mannen die heel erg veel dorst hebben. En dus de zijn de halve liters niet aan te slepen voor en tijdens het optreden van allstarpunkcoverband (dubbele woordwaarde!) Me First And The Gimme Gimmes. En laten we eerlijk zijn: zonder de nodige alcohol is dit optreden ook werkelijk niet te harden. Me First maakt er een nogal plichtmatige set van, de meeste covers zijn werkelijk te slap voor woorden en zanger Spike Slawson gaat al na twee nummers op de zenuwen werken.

Liam houdt de gemoederen in Paradiso bezig

Liam is een beetje in een gekke bui vanavond. Hoewel, ‘een beetje’? Hij lijkt af en toe wel een klap van de molen te hebben gekregen. En dan hebben we het niet alleen over de handdoek die de zanger in het begin van het Beady Eye-concert als een worst boven de voorste rijen van Paradiso laat bungelen en waarmee hij continu ‘contact’ zoekt met zijn fanatiekste fans. Liam kauwt niet veel later op een stuk papier, probeert het op te eten, spuwt het weer uit en geeft het vervolgens aan een dolgelukkige fan. Het is weer eens wat anders dan een handtekening van je held ja, maar een opmerkelijk schouwspel is het ook wel.

John Newman’s formule werkt

Het gaat hard met John Newman. In november vorig jaar stond de Britse popsensatie nog in een uitverkochte People’s Place en vanavond is de grote zaal van de Melkweg tot op de laatste vierkante centimeter bezet. Zijn ambities lijken duidelijk: volgende keer moet er op zijn minst een afgeladen HMH voor hem klaarstaan. De Engelse zanger, die sinds zijn debuutalbum Tribute plotsklaps een wereldster is, pakt het groots aan. Een bombastische introductie wordt gevolgd door een hartstochtelijke en puik opgebouwde performance, waarin rustmomentjes schaars zijn.

Het grote gebaar van Editors

Editors was ooit onderdeel van de Britse golf wave-georiënteerde gitaarbands midden jaren nul. Waar nummers als Munich en Bullets toen symbool stonden voor een jonge generatie serieuze muziekliefhebbers die zich af wilde zetten tegen conventionele stadionrock, is Editors anno 2014 zelf uitgegroeid tot stadionrockact. Een band waar je met familie of collega’s heengaat, met een extra large plastic beker bier in de hand. De in 2013 verschenen - overigens zeer succesvolle - plaat The Weight of Your Love heeft hetzelfde effect als Four van mede-Britten Bloc Party: bij ieder nummer hoop je dat het beter wordt, maar dat wordt het niet.

Een intieme avond met Matt Pryor

Erg druk is het niet in de sfeervolle Spiegelbar van Tivoli Oudegracht. En dat terwijl zo dadelijk Matt Pryor het podium gaat betreden. De frontman van de legendarische poppunkband The Get Up Kids heeft eind vorig jaar z’n nieuwe soloplaat Wrist Slitter uitgebracht en staat vanavond helemaal in z’n eentje op het podium. Als voorprogramma Allison Weiss begint, komt het handjevol publiek gelukkig naar voren en is het al snel toch gezellig in de Utrechtse zaal. Het wordt een intieme avond, eentje die de 45 bezoekers niet snel zullen vergeten.

Warpaint sterk en opwindend in Paradiso

Het merendeel van de pers moest niets hebben van het onlangs verschenen tweede album van Warpaint, maar uw verslaggever vindt het juist één van de beste releases van 2014. Niet alleen is het een gewaagde koerswijziging van het viertal achter gitaarplaat The Fool, één van de meest geprezen debuten van de laatste jaren; Warpaint is bovenal een zeldzaam verslavende trip. Zelfs na tientallen luisterbeurten vallen er nog nieuwe nuances te ontdekken in zwoele topnummers als Teese en Go In. Dat wel meer luisteraars opnieuw verliefd zijn geworden op (de muziek van) deze jonge vrouwen, is te zien aan de opkomst in Paradiso. Warpaint's show van vanavond is namelijk stokstijf uitverkocht.

Goede liedjes raken niet op bij Real Estate

Die gitaarlijntjes. Die won-der-scho-ne gitaarlijntjes. Loom, relaxed, speels en soms zelfs melancholisch. Ze lijken weleens kopje onder te duiken, maar Matt Mondanile – het kloppende hart van Real Estate – tovert ze altijd weer ergens vandaan. Ieder nummer geeft hij kleur met zijn haast achteloze spel. Real Estate heeft al twee albums lang patent op van die puntgave gitaarliedjes. Nu zit er een derde aan te komen (3 maart verschijnt Atlas) en daarom togen we vanavond in alle vroegte naar de uitverkochte bovenzaal van Paradiso om te horen of dit nieuwe werk zich kan meten met toppers als Days, It’s Real en Out Of Tune. Een tipje van de sluier: ja (en misschien is het nog wel mooier).

Bootsy Collins: heer en meester van de funk

Zeventien jaar was William ‘Bootsy’ Collins pas toen hij debuteerde in The JB’s, de originele band van James Brown, waarmee the Godfather of Soul hits als Get On Up (I’m Feeling Like A) Sex Machine scoorde. Door zijn hyperactieve basspel - gekenmerkt door funky melodieën met focus op ‘the one’, een upbeat noot die als kader voor zijn spelkunsten dient - is Bootsy sindsdien uitgegroeid tot één van de meest invloedrijke artiesten uit de geschiedenis van de funk. De laatste tijd speelde hij vooral de rol van ambassadeur voor het genre, maar vanavond blijkt Collins nog steeds goed op zijn plaats in de spotlights. Paradiso is uitverkocht en mag weer een fenomenaal optreden aan haar tijdlijn toevoegen.

Taking Back Sunday springlevend in de Melkweg

Taking Back Sunday heeft een roerig bestaan achter de rug. In de veertien jaar dat de band bestaat zijn er meer bandleden versleten dan er albums gemaakt zijn. Eindelijk lijkt het er op dat het vijftal zijn definitieve line-up gevonden heeft. Surprise surprise, het is dezelfde line-up die in 2002 debuut Tell All Your Friends opnam. De hernieuwde vriendschap tussen frontman Adam Lazzara en zijn oude roommate John Nolan (gitaar/zang) kwam op het titelloze vijfde album uit 2011 nog niet helemaal tot volle bloei. Nu is er een nieuw album (Happiness Is…) en eindelijk weer een Nederlandse show. En wat blijkt: Taking Back Sunday is het nog niet verleerd. Sterker nog: zo gretig als vandaag hebben we de heren uit Long Island nog niet vaak gezien.

Trucje van Frank Turner is nog niet uitgewerkt

Frank Turner is altijd op tournee. Nadat ie vorig jaar nog de Oude Zaal van de Melkweg uitverkocht, op Dauwpop stond en in het najaar nog drie clubshows in Utrecht, Nijmegen en Eindhoven gaf, staat hij vanavond alweer in Nederland. Een overkill dreigt. En laten we eerlijk zijn, Tape Deck Heart, zijn laatste album, is niet zijn beste werk. En dus heeft deze zure journalist er vanavond een hard hoofd in. Weer een show van Frank Turner bekijken, het voelt bijna als werken. Dat gevoel verdwijnt al na twee nummers.

Damien Jurado betovert in idyllische setting

Een show valt of staat bij de locatie. Bij het concert van Damien Jurado in de Duif is de podiumkeuze spot on. De geweldige akoestiek van de Amsterdamse kerk annex concertzaal is het eerste dat opvalt. De kerkgalm wordt tot in de diepste krochten van het gebouw aan de Prinsengracht gedragen, zonder afbreuk te doen aan de helderheid. Ook niet vervelend: het concert is stijf uitverkocht. Uitstekende omstandigheden dus. Bovenal omdat de man waar het allemaal om draait in januari Brothers And Sister Of The Eternal Sun uitbracht. Het dertiende studioalbum van de uit Seattle afkomstige singer-songwriter werd door OOR’s René Megens terecht betiteld als een plaat van ‘elementaire schoonheid’. Alle ingrediënten voor een memorabel concert zijn aanwezig. Kan het nog wel fout gaan?

Crystal Stilts gaat voor het eindresultaat

Handen in de zakken, rug naar het publiek, geen stap te veel. Het hoort er allemaal bij. De hipsters van Crystal Stilts lijken te stoer om zichtbaar hun best te doen. In de meeste gevallen een meer dan gegronde reden om af te haken, maar niet in dit geval. Naast hun typisch New Yorkse onverschilligheid beschikken de mannen uit Brooklyn namelijk over een spannende sound. Retro? Zeker, maar we hebben hier niet te maken met een veredelde tributeband, noch met geforceerde nostalgie, ondanks het feit dat The Velvet Underground als een rode draad door het werk van Crystal Stilts loopt.

Dream Theater houdt HMH 3 uur lang bij de les

Iets meer dan twee jaar geleden stond Dream Theater voor het laatst in Nederland. In die twee jaar bracht de Amerikaanse progressieve rock/metalband een nieuw (titelloos) album uit en daar hoort natuurlijk een tour bij. De Along For The Ride-tournee strijkt vanavond neer in Amsterdam, waar de Heineken Music Hall het decor vormt voor een bijna drie uur durende show.

De succesronde van Monster Magnet

Wie bij het optreden van Monster Magnet vanavond rekent op een set met enkel klassiekers komt bedrogen uit. Ruim van te voren kondigde de stoner-icoon uit New Jersey aan dat tijdens de Europese tour het vorig jaar verschenen, negende studioalbum Last Patrol integraal gespeeld zou worden. Weinig verbaasde blikken gelukkig in de Utrechtse concertzaal Tivoli, die tot de nok toe gevuld is met hoofdzakelijk dertigers en veertigers.

Suzanne Vega vertrouwd goed in Paradiso

Wanneer Suzanne Vega het podium van de uitverkochte Paradiso betreedt maakt ze meteen duidelijk wat er op het menu staat: wat nieuw werk, een aantal minder bekende nummers en de hits. Een geruststellende mededeling. Tamelijk voorspelbaar, maar neem het haar maar eens kwalijk. Ze beschikt namelijk over ruim een kwart eeuw aan repertoire, een ongekende luxe. En een buitengewoon comfortabel uitgangspunt voor het samenstellen van een setlist. Samen met de Ierse gitarist en producer Gerry Leonard (die haar begeleidt op gitaar) gaf ze onlangs gestalte aan haar achtste langspeler Tales From The Realm Of The Queen Of Pentacles.

St. Vincent: emotieloos en ingestudeerd

Heeft u ooit iemand zien druipen? Nee, hoor ik u denken: vloeistoffen druipen, maar personen niet. Het is misschien ook een vreemde vraag. Maar toch: als u gisteravond in Paradiso stond heeft u het toch echt gezien. Annie Clark, alias St. Vincent, heeft net het prachtige nieuwe nummer Prince Johnny afgerond. Clark staat op de bovenste trede een podium; hetzelfde podium dat op de cover van haar vierde plaat St. Vincent prijkt. De verheven koorzang van Prince Johnny klinkt na als outro en Clark laat zich langzaam zakken. En nee, ze struikelt niet, noch kruipt of kronkelt ze: ze druipt van het podiumpje naar beneden. Het is één van de vele bevreemdende momenten in een ingestudeerde artrockperformance die St. Vincent ons vanavond voorschotelt.

Donkere Valentijn met Gary Numan

Terwijl romantisch Amsterdam zich in het hoofdstedelijke uitgaanscircuit laaft aan een genoeglijke Valentijnsavond, tovert een Britse eightieslegende de oude melkfabriek aan de Lijnbaansgracht voor anderhalf uur om tot dependance van de hoogovens. Het is niemand minder dan Gary Numan, aartsvader van de industrial, pionier van de elektronische new wave, stijlikoon van de goths en inspiratiebron van Nine Inch Nails tot The Mighty Boosh. Genoeg credentials om de grote zaal van de Melkweg te vullen, maar het blijft bij een man of zeshonderd op de vloer (het balkon gaat na een klein uurtje pas open, als de zaal opeens toch voller lijkt te lopen) die het schemerduister verkiezen boven de roze hartjes en rode rozen van deze veertiende februari.

Ellie Goulding blijft groeien als artiest

Toen Ellie Goulding in 2010 debuteerde met Lights leek een vlotte reis naar wereldwijd popsterrendom slechts een formaliteit voor de zangeres. Dat liep echter anders. De knap geschreven folktronica bleek net een stapje te hoog voor het grote publiek en er moest zelfs een re-release van de plaat aan te pas komen voordat Goulding volledig uit de obscuriteit trad. Inmiddels is ze met opvolger Halcyon en megahits als Burn en I Need Your Love uitgegroeid tot één van de bekendere stemmen van de hedendaagse (commerciële) popmuziek. Dat ze dat (vertraagde) succes verdient, blijkt vanavond – amper tien maanden na een overtuigend Nederlands livedebuut in Paradiso – opnieuw in een uitverkochte Heineken Music Hall.

City And Colour kleurt Tilburg rood

Als je de geluiden zou moeten geloven die klonken na de twee laatste bezoeken die City And Colour bracht aan Nederland, zou het de optredens ontbreken aan interactie, kleur en muzikale spanning. De vrees bestaat vanavond dan ook even dat voorprogramma Hannah Georgas en haar gevolg de hoofdact rond voormalig Alexisonfire-zanger/gitarist Dallas Green overklassen, met dromerige popliedjes met engelenzang, door een wild spelende drummer voorzien van een energieke en stuwende basis en verpakt in een zelfverzekerde en geoliede show. Maar zo goed als de indruk die de openingsband achterlaat, zo sterk is ook de performance van het eveneens uit Canada afkomstige hoofdprogramma. Dat ervaren enkele honderden bezoekers, net iets meer vrouwen dan mannen, veelal gebundeld tot stelletjes die Valentijnsdag vieren met een romantisch avondje melancholische singer-songwritermuziek.

Mintzkov werkt het best op microniveau

Het uitstekende laatste album Sky Hits Ground bezorgde Mintzkov in de media vooral medelijden. Jaren geleden, ups geleden, downs geleden gold Mintzkov namelijk als 'een grote belofte'. Een groep Antwerpenaren die Humo's Rock Rally wonnen in 2000 en snel dEUS zouden vergezellen in de Europese subtop. Dat laatste is er nooit van gekomen, constateerde men bij het bespreken van het vierde album. Philip Bossaerts en band zitten nog altijd klem tussen studio en het nabije clubcircuit. Een nieuw album, een nieuw rondje laag land.

Childish Gambino laat Melkweg ontploffen

‘Donda esta la bliblioteca, Me llamo T-Bone La araña discoteca.’ Iedereen die Donald Glover kent als Troy Barnes uit de comedyserie Community kent ook de ‘Spanish rap’ waarin hij onder andere verkondigt een disco-spin te zijn. In het echt, en onder zijn artiestennaam Childish Gambino, zijn zijn raps tekstueel wat intelligenter, maar even vermakelijk. In een kolkende en uitverkochte Melkweg laat hij zien dat hij een van de meest spannende artiesten is van dit moment.

Maxïmo Park blijft in de marge

OOR’s John Denekamp noemde Maxïmo Park, met betrekking tot de onlangs verschenen langspeler Too Much Information, ‘oud en uitgeblust’. Er valt weinig aan af te dingen, want de band rond de immer onstuimige frontman Paul Smith kan ook tijdens het concert in een matig gevulde Melkweg geen potten breken. De reden is simpel: het nieuwe werk mist zowel vernieuwing als hitgevoeligheid. Het optreden is exemplarisch voor de marginale rol die de postpunkband al jaren speelt in het Britse muzieklandschap.

James Vincent McMorrow roert Concertgebouw tot tranen

James Vincent McMorrow’s debuutplaat Early In The Morning was een succes, zijn vele optredens op Nederlandse bodem drukbezocht en veelgeprezen, maar toch liep de singer-songwriter het risico in vergetelheid te raken. Hij nam zijn eerste album namelijk op in eenzaamheid, teruggetrokken in de natuur en schrijft songs waarin bossen en rivieren symbool staan voor alles. En dan is er nog die falsettozang: voor de één kippenvel, voor de ander jeuk, maar hoe dan ook leek het allemaal wel erg veel op Bon Iver. Met Post Tropical, zijn tweede, steeds mooier wordende plaat, breekt de kleine Ier echter met deze en andere vergelijkingen. Een uitverkocht Concertgebouw te Amsterdam houdt het vanavond amper droog wanneer de zanger zijn hart uitstort.

Ontspannen Bill Callahan kruipt onder de huid

Dat gniffelende lachje. Hij doet 'm een paar keer als de band weer een lang stuk muziek vol improvisatie tot een goed einde heeft gebracht. Bill Callahan is in goeden doen en schijnbaar in een opperbeste stemming. De man is een meester in een beklemmende en ongemakkelijk sfeer neerzetten met zijn indringende werk en verschijning, maar vanavond lijkt hij vooral plezier te hebben in het musiceren met zijn uitstekende driekoppige band. Het is zijn eerste keer in de grote zaal van Paradiso. 'A nice room', vindt 'ie het.

Bombay Bicycle Club maakt ietwat matte indruk

Bombay Bicycle Club heeft zichzelf met het nieuwe album So Long, See You Tomorrow voor de vierde keer op rij opnieuw uitgevonden. En de band rond frontman Jack Steadman is er tevens in geslaagd om dit te koppelen aan groots commercieel succes. De Londense indierockgroep bedient zichzelf tegenwoordig van elektronische invloeden, wat bijzonder goed in de smaak valt: het album staat momenteel op nummer 1 in Groot-Brittannië aan deze kant van het kanaal weten ze de Melkweg uit te verkopen.

Poliça veel te eenzijdig in de Melkweg

‘He'd better get some salt and pepper on his plimsolls, cause they’re already getting bigger’, twitterde Memphis Industries, het platenlabel van Poliça, afgelopen november naar aanleiding van OOR’s recensie van Shulamith. Daarin schreef Erik van den Berg namelijk dat hij zijn schoen zou opeten, mocht de Amerikaanse band nog groter groeien. Er zijn inmiddels drie maanden verstreken en de hoofdredacteur heeft nog geen halve zool hoeven te verorberen. De band rond zangeres Channy Leaneagh staat vanavond ondanks een flinke hype in de oude zaal van de Melkweg en het concert is niet uitverkocht. De reden waarom het voor Poliça bij dit soort zaaltjes zal blijven, wordt live al helemaal snel duidelijk. Dit is een band die het moet hebben van gimmicks.

Grauzone: Peter Hook, Lydia Lunch, Subhumans e.a.

Context is alles op Grauzone. Of nostalgie. 't is maar net wie vrijdagavond de Melkweg inloopt. De popzaal wordt gevuld door mensen die eind jaren tachtig hun new wave-kuif inruilden voor het uitzicht op een vaste baan of relatie, én door jonge bezoekers die zijn blijven plakken na de laatste postpunkrevival. De eerste categorie is in de meerderheid, wat de vergankelijkheid van die revivals benadrukt.

Edward Sharpe zag dat het goed was

Het laatste album van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros mag dan commercieel gezien een flop zijn geweest, in Paradiso is daar op 31 januari opvallend weinig van te merken. Een rij vol langharige, bebaarde jongens en hippiemeisjes reikt zo ver als het aan het Max Euweplein gelegen Hard Rock Café. Ze wachten op hun eigen hippiemessias Alex Ebert, alias Edward Sharpe.

Adam Green heeft geen band nodig

Wie heeft er nou geen zwak voor Adam Green? Natuurlijk, er is geen nieuwe plaat, geen band en de New Yorkse dondersteen wil nog wel eens een akkoord of twee vergeten. Met alleen gitarist Toby Goodshank (voorheen van Moldy Peaches) keert hij terug naar Paradiso. Al snel wordt duidelijk: Green heeft ook een zwak voor Amsterdam.

Alles klopt bij Moderat in Paradiso

We hebben even op ze moeten wachten. Het uitverkochte optreden van Moderat, het samenwerkingsproject van de Berlijnse producers Modeselektor en Apparat, van 17 oktober tijdens ADE, werd verplaatst in verband met een motorongeluk van Sacha Ring (Apparat). Vanavond is hij er weer helemaal bovenop en staat het drietal voor een afgeladen zaal in Paradiso. Ook de extra show van dinsdagavond verkocht in no-time uit. Niet zo gek, het gezelschap leverde met hun album II een plaat af die hoog in de eindejaarslijstjes eindige en hun optreden op Lowlands was onvergetelijk. Vanavond fungeert een volgepakt Paradiso als decor voor hun tot in de puntjes uitgedachte show, en een beter passende plek had Moderat zich niet kunnen wensen.

A Day To Remember zakt door het ijs

Het gaat goed met A Day To Remember. Eind vorig jaar verscheen eindelijk vijfde album Common Courtesy, nadat een rechter in het voordeel van de band oordeelde in een slepende rechtszaak met hun vorige label Victory Records. Ondertussen neemt de populariteit van de band alleen maar toe, ook in Europa. Zo kan het zijn dat de 013 stijf uitverkocht is voor de aftrap van de Europese tournee van de band. Met een klein beetje hulp van voorprogramma’s Every Time I Die en The Story So Far, al moest die eerste band het doen met slechts een handjevol publiek. Met dank aan de nieuwe alcoholwetgeving in Nederland.

Son Lux: mens en machine

De man met wie Son Lux alias de veelzijdige New Yorker Ryan Lott het vaakst vergeleken wordt, Sufjan Stevens, wist bij zijn platen en concerten op den duur amper nog maat te houden. Complete koren, orkesten en showballetten werden het podium opgesleept, de fluorescerende uitdossingen van de musici waren lichtelijk buitenaards en de lichtshow maakte de boel royaal af. Nee, dan Son Lux zelf. Die houdt 't tijdens zijn eerste Nederlandse tourtje vooralsnog klein: op het bescheiden podium van het Amsterdamse MC Theater staan en zitten drie mensen geconcentreerd hun ding te doen en zijn de uitspattingen schaars. Maar de impact is er bij vlagen niet minder om.

Fun Lovin' Criminals kunnen nog jaren mee

‘There are bands that play to people, and there are bands that play for people’. Frontman Huey Morgan verwoordt halverwege de show treffend wat de Fun Lovin’ Criminals live zijn; het laatstgenoemde. Ze komen hier om ons te vermaken. De uitverkochte Melkweg krijgt dus een set vol golden oldies voorgeschoteld. En daar wordt onverbloemd van gesmuld.

Noorder-slag: Jett Rebel, Bo Saris, Daryll-Ann e.a.

De 28e editie van Eurosonic Noorderslag zit er weer op. Na een duizelingwekkende hoeveelheid internationale optredens, conferenties, sessies en instores zijn op zaterdag de Nederlandse acts aan zet in de Oosterpoort.

Eurosonic vrijdag: Thomas Azier, Lonely The Brave e.a.

Het houdt nooit echt op in Groningen, de stad zonder sluitingstijden waar niets te gek is. Toch is vanavond alles weer anders; de honderden muzikanten die gisteren door de stad zwierven van of naar de club, kroeg, zaal, kerk, sociëteit of muziekschool waar ze zich in de kijker hoopten te spelen voor festivalprogrammeurs, organisators, publishers, journalisten of bookers uit heel Europa zijn ingewisseld voor andere nieuwe beloftes. Na een paar uurtjes nachtrust staan de oren weer op scherp en nestelt de gedachte aan een eierbal zich opnieuw in het achterhoofd. Het enige dat is gebleven: de hoop op the next big thing. Al blijkt de spoeling vanavond dunner dan gisteravond.

Eurosonic donderdag: Circa Waves, Jungle, Kate Boy e.a.

Eurosonic Noorderslag is begonnen dus gaat er weer vier dagen niks boven Groningen als het om popmuziek gaat. Met Oostenrijk als focusland, dertig podia, drie festivaldagen (de woensdag telt inmiddels helemaal mee) en alleen al 120 acts op de donderdag pakt Eurosonic groter uit dan ooit. OOR stuurde een flinke delegatie naar het hoge noorden om het kaf van het koren te scheiden.

Pete Doherty is geen klap veranderd

De tijd dat Pete Doherty op de voet gevolgd werd door paparazzi, hij het met fotomodellen deed en elke week weer een nieuwe Jaguar naar z’n grootje hielp ligt ver achter ons. De laatste jaren brachten Doherty en zijn band Babyshambles dan ook nog eens bijzonder weinig muziek uit - tot afgelopen zomer het niet heel indrukwekkende Sequel To The Prequel verscheen. Maar die heeft u vast niet in de kast staan, wel? Des te opvallender is het dan ook dat er vanavond voor de hoofdstedelijke Paradiso toch wel een flinke rij staat en de show zo goed als uitverkocht lijkt. Pete is dus nog niet vergeten, maar hoe zou het eigenlijk met hem gaan anno 2014?

Chilly Gonzales brengt een ode aan de mineur

Er zijn talloze vruchteloze pogingen ondernomen om pop met klassiek te mengen. Dat mondt geregeld uit in gedrochten als Night Of The Proms of deuken in pakjes boter als Symfonica in Rosso. Het is pop met wat strijkers, of orkesten die popnummers spelen. Om de kloof te dichten moet een popartiest of klassiek muzikant kundig genoeg zijn om beide stijlen te beheersen.

Stromae toont veelzijdigheid met verve in Melkweg

Het gaat hard met Stromae. In 2009 bracht hij Alors On Danse uit en sindsdien is de stijgende lijn qua populariteit voortgezet. Dit jaar kwam zijn tweede studioalbum Racine Carrée uit waarvan de meeste mensen wel een paar nummers mee kunnen neuriën. Hoewel hij begonnen is als rapper combineert hij nu moeiteloos stijlen als hiphop, dance en singer-songwriter. Zijn eerste clubshow in Nederland vindt plaats in de Melkweg in Amsterdam en is stijf uitverkocht.

Mozes And The Firstborn sluit jaar glorieus af

Een heuse ‘homecoming’ show mogen spelen in een zaal als de Effenaar, dat is niet heel veel jonge bands gegeven. Mozes And The Firstborn draait er zijn hand niet voor om. De jonge honden uit Eindhoven kenden een fantastisch jaar, met optredens op Best Kept Secret en Lowlands en een tour door de Verenigde Staten. Dat jaar wordt vanavond afgesloten in hun thuisstad.

Optreden Tricky valt mee, voor zijn doen

Tricky was met de rest van The Wild Bunch (later Massive Attack) in de jaren tachtig één van de grondleggers van de triphop. Begin jaren negentig koos hij voor een solocarrière en met debuutalbum Maxinquaye begon die erg succesvol. Inmiddels is de zanger alweer 45 jaar oud, schudde hij lang geleden het triphop-stempel van zich af en bracht hij in mei van dit jaar zijn tiende studioalbum False Idols uit. Naar eigen zeggen is hij op deze plaat teruggegaan naar de basis en doet hij weer waar hij zelf zin in heeft. Die woorden zet hij kracht bij op het podium van de grote zaal in de Melkweg.

Spreken is zilver voor Damien Jurado

Het bijzondere aan Damien Jurado is niet die veelbesproken ‘cinderella story’, dat hij na elf albums zwoegen eindelijk kan genieten van een doorbraak naar een breder publiek. Zijn recente succes inspireert Jurado namelijk om steeds nauwer interactie te zoeken met zijn publiek. Een achtergrondband op sleeptouw nemen (een vuurdoop tijdens de Maraqopa-tournee) gunde hem weinig speling om die correlatie tussen artiest en publiek te bewerkstelligen.

Alleen de grappen flauw bij Tenacious D

Wanneer je je geld al verdient in Hollywood, kun je je als hobbyend kopstuk van ‘de beste rockband ooit’ wel wat vrijheden permitteren. Ondanks dat Tenacious D vorig jaar in een mum van tijd de HMH uitverkocht, kiest Jack Black er vanavond dus voor om samen met zijn beste vriend (zolang ze als duo een platencontract hebben tenminste!) Kyle Gass een intieme show in Paradiso te geven. Een zegen voor alle fans, die ook na vanavond nog geen enkele aanleiding zien om hun D-tattoo weg te laseren. Tenacious D mag dan wel bekend staan om z'n flauwe grappen; de muzikaliteit van het dikke duo is allesbehalve flauw.

Van Morrison bij vlagen magisch in Ziggo Dome

Het is te makkelijk om Van Morrison weg te zetten als een oude, nukkige vent, die doorgaans chagrijnig doet tijdens optredens en uitstraalt dat hij er eigenlijk niet zoveel zin meer in heeft. Aan introverte mannen te midden van mensenmassa's zie je nu eenmaal niet goed hoe ze zich voelen, die zijn moeilijk te peilen. Afgaand op wat 'The Man' in de Ziggo Dome laat horen, zou je echter kunnen stellen dat hij zelden zo lekker in z'n vel zat als vanavond. Het lang niet uitverkochte optreden van de legendarische zanger is van begin tot eind sterk en voelt bij vlagen zelfs aan als pure magie.

Will.i.am: de Robbie Williams van de rap

Will.i.am is een clown die zichzelf heel erg serieus neemt. Die zichzelf, op een niveau dat het gemiddelde rappersego ver overschaduwt, heel erg cool vindt. Tijdens zijn eerste soloshow op Nederlandse bodem rapt, danst, zingt, dj’ed en geekt de voorman van The Black Eyed Peas vanaf een podium waarop soms wel drie enorme kopieën van zijn eigen hoofd op het publiek neerkijken. In geen van alle bovenstaande handelingen is hij echt goed, maar voor de adhd-achtige wijze waarop de rapper zijn kunstjes combineert, verdient hij alle lof. Op zijn best is Will.i.am de Robbie Williams van de rapmuziek: met zijn enorme ego en toolbelt vol indrukwekkende visuele hulpmiddelen, verhult hij het feit dat het muzikaal allemaal niet zo best, wat zeg ik, bij vlagen zelfs enorm gênant is.

Placebo komt laat op stoom

Placebo is al jaren niet meer het gevaarlijke en eigenzinnige trio dat we midden jaren negentig leerden kennen. In de afgelopen twintig jaar is de band uitgegroeid tot een zeskoppige liveformatie die vanavond optimaal gebruik weet te maken van de akoestiek van de Ziggo Dome.

Dave Gahan danst Depeche Mode over dode punten

Aan Dave Gahan zal het vanavond niet liggen. Nog voor eerste liedje Welcome To My World goed en wel is ingezet geeft de prima donna van Depeche Mode al een staaltje van zijn niet geringe danskunsten en draait hij zijn eerste sierlijke pirouettes in de afgeladen Ziggo Dome. Gahan heeft er zin in en dat is maar goed ook, want ondanks het imposante decor - mede gecreëerd door de vanavond toekijkende Anton Corbijn - en een oeuvre waar we heel diep voor buigen is een Depeche Mode-concert tegenwoordig toch vooral ook een voorspelbare aangelegenheid geworden.

Albert Hammond Jr. ook klasse zonder Strokes

Zijn wilde haren is hij al enige tijd kwijt. Evenals het momentum dat hij had als gitarist van The Strokes. Na jarenlang voor tienduizenden losgeslagen fans de pannen van het dak te hebben gespeeld schotelt Albert Hammond jr nu tracks van Yours To Keep (2006) en ¿Cómo Te Llama? (2008) voor aan een honderdtal bezoekers van de Bitterzoet, met tussendoor nieuw materiaal van zijn onlangs verschenen EP AHJ. Het kan verkeren. De van adjudant tot kapitein gepromoveerde zanger/ gitarist deert het ogenschijnlijk niet.

Le Guess Who? dag 4: Yo La Tengo, Damien Jurado

Op de laatste festivaldag van Le Guess Who? is de wedstrijd eigenlijk al gewonnen, maar valt er nog genoeg te zien en te ontdekken. Wat te denken van Damien Jurado, Yo La Tengo, Traams en Föllakzoid? OOR had weer een even boeiende als afwisselde dag.

Le Guess Who? dag 3: Crystal Stilts, The Thing e.a

Typisch Le Guess Who?: op de drukste festivaldag - met ook nog 's middags het gratis toegankelijke Le Mini Who? in de binnenstad - bespeuren we geen echte headliner op het programma. Maar daar heeft het festival het nooit van moeten hebben natuurlijk. De programmering is scherp en eigenwijs en wie geen leuke ontdekkingen doet, ligt te slapen.

Le Guess Who? dag 2: The Dodos, Ty Segall e.a.

Op dag 2 van Le Guess Who? kun je garagerocken tot je erbij neervalt op de avond die Ty Segall cureert in Tivoli De Helling, je laten verrassen door bejaarde (!) singer-songwriters (Ed Askew, Linda Perhacs) in de Janskerk, trippen op zware psychedelica in Tivoli Oudegracht en natuurlijk veel hippe indie ontdekken op negen locaties in Utrecht.

Drie keer is scheepsrecht bij Royal Republic

We gaan een jaartje terug in de tijd. Royal Republic kwam met hun tweede album Save The Nation, en daarmee met een nieuwe tour. Op 9 november 2012 zouden de Zweden in de Melkweg optreden, maar dat werd afgezegd wegens stemproblemen van zanger Adam Grahn. De herkansing vond plaats op 1 maart van dit jaar, maar ook toen liet de band verstek gaan wegens gezondheidsproblemen binnen de band. Nu, ruim een jaar na de originele datum en met alle bandleden weer uit de ziekenboeg, staat Royal Republic dan toch eindelijk op de planken van de Melkweg.

Le Guess Who? Dag1: Mark Lanegan, The Fall e.a.

Het Utrechtse Le Guess Who? begon in 2007 met Canadese indie als focus. Zes jaar later is het een festival met internationale allure dat praktisch de hele stad bestrijkt en prikkelende alternatieve muziek uit de hele wereld programmeert. De mix tussen oude helden (Mark Lanegan, The Fall) en nieuwe smaakmakers (Dirty Beaches, King Khan & The Shrines) is op de eerste festivaldag al subliem.

Larry Graham nog altijd één met zijn bas

Larry Graham is een levende legende. Hij word door velen gezien als een van de beste bassisten die de wereld ooit gekend heeft en heeft een palmares om die mening te staven. Zo begon hij op jonge leeftijd in Sly And The Family Stone, richtte hij Graham Central Station op en speelde hij eind jaren negentig in de band van zijn maatje Prince. Het is dan ook een traktatie dat een muzikant van zijn statuur in het intieme People’s Place staat met een setlist die zo’n beetje alle facetten van zijn carrière belicht.

Black Sabbath geeft licht in de Ziggo Dome

Een vreemde gewaarwording bij het betreden van de Ziggo Dome: de zaal zit lang niet vol. Black Sabbath, geestelijk vader van de heavy metal, sluit vanavond de November Rockmaand af, maar trekt minder mensen naar Amsterdam Zuidoost dan uiteenlopende discipelen als Nickelback en Queens Of The Stone Age eerder deze maand. En de sterren stonden nog wel zo gunstig: een reünie van Sabbath mét Ozzy, met de uitstekende nieuwe plaat 13 in de achterzak en de door zorgwekkende gezondheidsperikelen geplaagde bandleider Tony Iommi die weer tourfit is. Een jaar of tien geleden had Ozzy een zaal van dit formaat in z’n eentje nog kunnen vullen, anno 2013 kijkt het voor driekwart complete Sabbath tegen een voor tweederde gevulde Ziggo Dome aan. Curieus.

Zusjes Haim winden Melkweg om hun vingers

Fleetwood Mac in een indie/hipster-blender, dat soort dingen hoor je te moeten zeggen als je het over Haim hebt. Maar eigenlijk zijn ze gewoon heel goed, leuk, schattig, stoer, en, zo blijkt keer op keer, hebben ze iets heel eigens gaande. Na een geslaagd rondje langs de festivals en een glorieuze avond in Bitterzoet in augustus, winden Este, Alana en Danielle ook de fans in de Melkweg vanavond met gemak om hun vingers.

M For Montreal: Majical Cloudz, Groenland e.a.

M For Montreal is een meerdaags showcasefestival dat elk jaar in november in de Canadese stad Montreal gehouden wordt. Het festival blijkt een uitstekende etalage, voor wie wil shoppen in het ruime aanbod indie-acts in de stad van Leonard Cohen, Arcade Fire, Patrick Watson, Wolf Parade en Godspeed You! Black Emperor. De meeste showcases vinden plaats tijdens de eerste twee festivaldagen in La Sala Rossa (de plaatselijke mini-Paradiso, met Spaans restaurant) en het aan de andere kant van de zelfde straat gelegen Casa Del Popolo (kleiner zaaltje met café). Beide etablissementen worden gerund door leden van datzelfde Godspeed You! Black Emperor.

QOTSA boekt even krappe als knappe zege

Wie had dat ooit gedacht: na het snel ingelaste optreden van Queens Of The Stone Age in Tivoli twee weken geleden voelt de ‘grote show’ in Ziggo Dome bijna als mosterd na de maaltijd. Maar hij is wel praktisch uitverkocht, wellicht zit daar de winst. Over winst gesproken: dat Ajax slechts een paar honderd meter verderop tegen Barcelona staat te spelen geeft het optreden een vreemde extra dimensie. Vooral in de eerste helft van QOTSA en Ajax wordt er mobiel minstens zoveel voetbal gevolgd als rock& roll ondergaan. Dat is de verdienste van Ajax, maar ook de makke van QOTSA.

Jake Bugg wil serieus genomen worden

Jake Bugg lost verwachtingen in zonder echt te excelleren, luidde de conclusie dit voorjaar na het concert in een uitverkochte Melkweg Max. Dat het snel gaat met het grote talent uit Engeland moge duidelijk zijn. Een half jaartje later heeft Buggieboy niet alleen een tweede album (Shangria La) uitgebracht, maar staat hij ook twee keer in Paradiso. De eerste avond is stijf uitverkocht en wordt bijgewoond door een wat vreemde mix van grijzende ouwe lullen en ontluikende, frisse bakvisjes. Zij zien een Jake Bugg die, eh, de verwachtingen inlost zonder echt te excelleren.

The Tallest Man On Earth groeit met ieder liedje

Op een enkele versterker, een gitaar en een zeer ongemakkelijk ogend stoeltje na is het podium van 013 vooral erg leeg. In het midden staat de Zweedse singer-songwriter Kristian Matson alias The Tallest Man On Earth, die vanavond een van zijn laatste shows geeft voor hij zich terugtrekt om nieuwe liedjes te schrijven. Matson mag dan wel klein van postuur zijn; hij maakt zichzelf groter met ieder nummer dat hij speelt.

Arcade Fire: feest om naar te kijken

Tegen de tijd dat de Reflektor-tournee écht richting grote massa koerst (denk: zomerfestivals 2014) zal het ongetwijfeld anders zijn, maar voorlopig speelt Arcade Fire nog even verstoppertje. Op het kaartje voor hun concert in de Brusselse Hallen van Schaerbeek staat 'The Reflektors' en dat is ook de naam die voorafgaand aan de show met sierlijke witte letters op het podiumdoek wordt geprojecteerd. Zelfs als dat doek eenmaal is opgetrokken en er enkele musici met - we kennen het beeld inmiddels - grote koppen van papier-maché over het hoofd tevoorschijn komen, is niet met zekerheid vast te stellen waar we naar staan te kijken. De band zelf? Stand-ins? Hoe dan ook, het is begonnen en er klinkt muziek.

Suede triomfeert in Paradiso

De ene roemruchte Britse band uit jaren negentig heeft de hielen nog niet gelicht of de volgende rammelt alweer aan de Paradiso-poort. Precies 24 uur nadat Primal Scream met een opkomstmuziekje van PIL het podium op schuifelde, maakt Suede haar entree op het venijnige Bodies van de Sex Pistols. En zoals de Schotten een dag eerder al indruk maakte, is ook de terugkeer van Suede in Amsterdam er eentje om niet snel te vergeten. Sterker, in de uitpuilende poptempel wordt deze zaterdag een van de beste concerten van het jaar gegeven.

Songbird 2013: Tom Odell, Michael Prins e.a.

De derde editie van het Songbird Festival in Rotterdam vond verspreid over twee dagen plaats. Voor het eerst was De Doelen ook zaterdag het decor van een mix van singer-songwriters en popmuziek, soms zelfs schurend tegen de rock. Met een programma dat behalve talenten ook grote gevestigde namen als James Vincent McMorrow, Alain Clark, Tom Odell en Michael Prins op de verschillende podia had.

Euforie en nostalgie bij Primal Scream

Van bands en artiesten die al een tijdje meelopen hoop je meestal dat ze tijdens concerten niet alleen hun laatste album komen promoten. Dat je niet een uur naar nieuw materiaal staat te luisteren en ondertussen, al dan niet onbewust, wacht op die krakers uit het glorieuze verleden. Bij Primal Scream ligt dat voor uw recensent van dienst net even anders. Natuurlijk, klassiekers van het nog altijd onvolprezen Screamadelica (1991) zijn altijd welkom, maar vanavond in Paradiso mag wat ondergetekende betreft ook gewoon het dit jaar uitgebrachte More Light integraal worden uitgevoerd.

De perfecte balans van Bonobo

Een beetje festivalganger heeft hem afgelopen zomer wel ergens gezien, of op z’n minst op een line-up zien staan. Deze zomer konden we niet om de Engelse dj/producer Bonobo, die zijn producties live met een compleet orkest bijna omtovert tot symfonieën, heen. Toch bewees hij in mei in Vredenburg al dat zijn muziek in een zaal het best tot zijn recht komt. Om dat nog eens te bevestigen staat hij vanavond, voor de tweede avond op rij, in de mooiste locatie voor dit optreden denkbaar: een uitverkocht Paradiso.

Simple Minds zijn zuinig met hits in HMH

Zesendertig jaar na de oprichting en vijfentwintig jaar na hun laatste grote hit staat het Schotse Simple Minds in de HMH voor met hun ‘Celebrate: The Greatest Hits’-tournee. Op de vleugels van melancholie nemen zanger Jim Kerr en kornuiten de zaal mee terug naar lang vervlogen tijden.

Krappe voldoende voor Vampire Weekend

Dat diepgaande muziek niet zweverig of moeilijk hoeft te zijn, bewees Vampire Weekend eerder dit jaar weer eens met Modern Vampires Of The City. De band maakt op zijn derde plaat onder andere stevige, persoonlijke statements over onderwerpen als religie, maar doet dat op een manier die perfect aansluit op de vrolijke vibe en geslaagde experimenteerdrift van eerder werk. Na in juli al VARA-leden te hebben vermaakt tijdens eendagsfestival De Wereld Draait Buiten, staat de band rond hilarische Twitteraar en zanger Ezra Koenig vanavond voor de tweede maal in zijn leefloop in de HMH. Uitverkocht is de show niet en dat is misschien wel terecht. Vampire Weekend voorziet één van de beste platen van dit jaar namelijk niet van een concert van gelijk niveau.

The Lumineers is een prachtige liveband

In de nog relatief onbekende dramaserie Nashville (met o.a. Hayden Panettierre en Connie Britton) is te zien hoe de personages, veelal jonge muzikanten, middels optredens in kleine folkclubs en countrycafés hun brood proberen te verdienen. Makkelijkere wegen naar succes dienen zich aan, maar authenticiteit is te belangrijk om te negeren. De serie lijkt deels te zijn gebaseerd op de carrière van The Lumineers, die er ook een gastrolletje in hebben. Het americanatrio timmert al sinds 2005 hard aan de weg, maar brak begin dit jaar pas door met wereldhit Ho Hey. The Lumineers wijzigen hun koers echter niet door het plotse succes. Een uitverkochte HMH wordt vanavond bespeeld alsof het een cafeetje in Nashville is.

Nickelback serveert hits in de Ziggo Dome

Nickelback speelde hun hits in de Ziggo Dome. Houdt U niet van Nickelback? Ga dan door naar punt 2. Voor wie overblijft beginnen we hier met:

Punt 1. Wie had ooit gedacht dat Nickelback van alle neo-grungebands de langste adem zou hebben? Een jaar of tien geleden was het Canadese viertal nog vooral bekend om How You Remind Me en het album Silver Side Up dat in de slipstream van die wereldhit ook een Grote Plaat werd. Grootste concurrent in eigen hoek was Creed, en samen namen ze het op tegen het steeds verder uitdijende nu-metal genre en de opkomst van emo. Zelfs binnen het eigen moderne rocksegment had de band het niet makkelijk: de tegenstanders waren veel talrijker en vocaler dan de fans, in een rockcafé een plaatje van Nickelback aanvragen stond gelijk aan een bloedworst bestellen in een veganistische speciaalzaak. Of Ajax roepen in De Kuip. Of als Zwarte Piet verkleed gaan in de Bijlmer. Of tegen Zwarte Piet demonstreren in Volendam.

Crossing Border: minder omvang, meer spanning

Oh oh Den Haag. Voor liefhebbers van livemuziek is de stad achter de duinen beduidend minder mooi dan bijvoorbeeld Amsterdam. En dan is een van de weinige waardevolle festivals in de Hofstad ook nog eens kleinschaliger dan voorheen. Crossing Border doet het dit jaar namelijk zonder Duitse Kerk en zonder tentstage naast de ingang. Dat betekent minder acts en, al is het muziek- en literatuurfestival opnieuw uitverkocht, minder bezoekers. Aan de ene kant vervelend, aan de andere kant niet. Zo zijn de logistieke problemen (enorme rijen en overvolle zalen) van de vorige edities dit jaar nergens te bekennen. En wat het muziekprogramma aan omvang heeft moeten inleveren, heeft het aan variatie en spanning ingewonnen.

Panic! At The Disco verveelt nooit

De carrière van Panic! At The Disco is er eentje met pieken en dalen. Na debuut A Fever You Can’t Sweat Out lijkt niets een gouden toekomst in de weg te liggen. Maar de band uit Las Vegas gooit het roer om voor tweede plaat Pretty. Odd, het grote succes blijft uit en de helft van de bandleden vertrekt. Overgebleven leden Brendon Urie en Spencer Smith maken vervolgens een sterke comeback met Vices & Virtues, om dit jaar weer met een minder album te komen: Too Weird To Live, Too Rare To Die!. Een ding is echter altijd constant geweest: de kwaliteit van de optredens. Want die is eigenlijk altijd goed geweest. Ook in een goed gevuld Paradiso staan de Amerikanen vanavond hun mannetje.

Fuck Buttons slaat in als een precisiebombardement

Oordoppen? Check. Middenrif? Check. Enorm hooggespannen verwachtingen? Check. Fuck Buttons is weer in het land en dat is een heuglijke gebeurtenis. Het experimentele Britse electronicaduo, bestaande uit Andrew Hung en Benjamin John Power, tekende met derde album Slow Focus (de derde langspeler sinds 2008) voor een van de meest opwindende beukplaten van het jaar, waarop zespeelser en directer uit de hoek komen dan ooit. Voor velen zit de herinnering aan het verwoestende optreden op Best Kept Secret afgelopen Juni nog vers in het geheugen. De voortekenen zijn dus gunstig voor de show in Melkweg The Max, dat met 900 bezoekers behoorlijk gevuld is.

Hiatus Kaiyote is goed op weg

Hiatus Kaiyote is een vierkoppige band uit Australië die zogeheten ‘future soul’ maakt. Prince en Erykah Badu behoren tot hun fanschare en sinds hun Europese tour eerder dit jaar gaat het hard met de band. Ze laten zich inspireren door artiesten als Otis Redding en Flying Lotus en voegen daar een vleugje jazz aan toe. Debuut Tawk Tomahawk kwam vorig jaar al uit in eigen land en in 2013 was het de beurt aan de rest van de wereld. Vanavond staan ze op de planken van een goed gevuld MC Theater te Amsterdam.

Gemakzuchtige vertoning Thirty Seconds To Mars

Tijdens The Race, één van de laatste nummers van Thirty Seconds To Mars' debuut in de Ziggo Dome, loopt Jared Leto met een honkbalknuppel over het podium. De frontman wijst ermee de zaal in. 'Jump jump jump!', gebiedt hij zo'n achtduizend man. 'Anders sla ik jullie schedels in', hoort uw verslaggever hem denken. Zonder een hondstrouw publiek (ze noemen zichzelf The Echelon) als ultieme steunpilaar, valt Leto's rocktrio namelijk keihard door de mand. Thirty Seconds To Mars klinkt vanavond bij vlagen als een lachertje. Als een zeer beperkt, gemakzuchtig bandje, dat op de schouders van een veel te welwillend publiek naar veel te grote zalen is gedragen.

Unknown Mortal Orchestra houdt het bij laf drafje

Het gaat het Amerikaans-Nieuw Zeelandse trio Unknown Mortal Orchestra voor de wind: Het tweede studioalbum II is zo’n plaat die past bij elk weertype en stemming, en zowel op de voor- als achtergrond goed te pruimen is. Live komt het echter minder uit de verf, met name door slecht geluid, zo bleek al afgelopen mei al tijdens Le Guess Who? May Day. Dat was echter in een festivalsetting, ditmaal zijn de heren onbetwist de hoofdact in Tivoli. Meer voorbereidingstijd dus voor een betere show met een aandachtiger publiek, mag je aannemen…

Ian Anderson: het toen en nu van Thick As A Brick

Het tweede deel van Thick As A Brick verscheen in 2012, precies veertig jaar na deel een. Met de langspeler uit 1972 reageerde Jethro Tull op de onvrijwillige benoeming tot progrockband. Dat deed de Britse groep door de overtreffende trap van alle conceptplaten te maken. Het vervolg – uitgebracht onder de naam van frontman Ian Anderson, maar uitgevoerd met onmiskenbare Tull-bravoure – richtte zich vier decennia later op vijf mogelijke levenswendingen van Gerald Bostock, de fictieve tekstschrijver van het eerste volume. Samen met een vijfkoppige begeleidingsband vertolkt Anderson beide releases vanavond integraal, in een zinderend optreden van theaterachtige proporties.

Disclosure mist chemie met publiek in Amsterdam

Het is hard gegaan met de Engelse broertjes Guy en Howard Lawrence, die als duo dance-act Disclosure vormen. Zo stonden ze afgelopen jaar al een aantal keer in ons land en wisten ze deze zomer wederom de weg naar Nederland te vinden voor de festivals Pitch en Lowlands. Debuutalbum Settle heeft ze een extra duwtje in de rug gegeven en vanavond geven ze de eerste van twee uitverkochte liveshows in de Melkweg. Na alle succesverhalen zijn de verwachtingen hooggespannen. Het is dan ook jammer als deze maar voor een klein deel worden ingelost.

Mark Lanegan te vlak in De Duif

De Duif is duidelijk geen kerk meer waarin zondagsmissen worden gehouden. In plaats van een pastoor verwelkomt een beveiligingsman de bezoekers. In plaats van een pastoor is oud-drugsgebruiker en voormalig outlaw Mark Lanegan de spreker op deze avond. In plaats van een pastoor is het het barpersoneel dat de mensen, in de vorm van bier, iets goeds in donkere dagen meegeven. Niet de preek van de pastoor, maar twee gitaren, een saxofoon, een basgitaar, strijkers en Lanegans stem vullen het hoge kerkgebouw. Het publiek zit en luistert, Jezus draagt zijn kruis op de muren.

Enthousiasme genoeg op de Vans Warped Tour

Veertien jaar hebben we er op moeten wachten, maar de Vans Warped Tour is vandaag terug op Nederlandse bodem. Een dag lang punk, hardcore, emo en vooral veel metalcore in het Klokgebouw in Eindhoven. En nog iets met skaters en jongens op crossfietsjes. Twee weken voor aanvang kon het bordje ‘uitverkocht’ al op zaal. Dat het druk is, is bij aankomst al te merken. Een rij waar geen einde aan lijkt de komen bij de ingang van het Klokgebouw – crowdhandeling is duidelijk niet het sterkste punt – met voornamelijk heel veel jonge mensen die zich verheugen op optredens van onder meer Parkway Drive, Yellowcard, Enter Shikari en Billy Talent. OOR sneakt via de achterkant naar binnen.

IJzersterke show van Foals in Vredenburg

Foals en Utrecht: dat is een goed huwelijk. Sterker nog, de vorige keer dat ze in de Domstad speelden werd er een tatoeage gezet bij frontman Yannis Philippakis, een dandy uit Oxford met Grieks bloed. Toen, in 2010, speelden ze dat prachtige zaaltje aan de Oudegracht compleet plat. Met zweetdruppels aan het plafond en klimpartijen over de balkons. Qua setting een groot verschil met de locatie van vanavond: Vredenburg Leidsche Rijn. Een grote rode doos waar de grotere producties plaatsvinden tot het gemeenschappelijke nieuwe honk klaar is. Buiten is het wat sfeerloos en kil, binnen een theater, met stoelen en vloerbedekking. Terrein wat veroverd moet worden dus.

Queens Of The Stone Age solide in Tivoli

‘We komen voor de bruiloft van Gijsbert en Maartje!’, lacht een feestelijk uitziend koppel bij het betreden van de gang naar Tivoli. De portier knikt, het stelletje loopt door en de handvol mensen die met tickets wanted-bordjes de aanhoudende regen trotseren kijken nog eens verbaasd op. Zou het een geheim password zijn, voor ingewijden, een ouderwetse truc die helemaal aansluit bij het bijzondere karakter van vanavond? Want een uniek evenement is het zeker: in de aanloop naar hun show in de Ziggo Dome op 26 november geeft Queens Of The Stone Age een sneak preview voor de happy few. Terwijl Amsterdam dit weekend overloopt van alle reuring rond de MTV EMA’s, wijkt Josh Homme met zijn mannen naar Utrecht, waar de klok vanavond louter QOTSA slaat.

The Killers groots in Paradiso

Vind wat je wilt vinden van MTV; dat het extraverte EMA-feest van de 'muziekzender' dit jaar in Nederland wordt gehouden, heeft zo zijn voordelen. Zo geven The Killers, eerder dit jaar nog te zien in de Ziggo Dome en als headliner op Pinkpop, vanavond een clubshow in het veel kleinere Paradiso. Het concert maakt onderdeel uit van de MTV Music Week - een reeks optredens in aanloop naar de awardshow aankomende zondag – en wordt tevens vastgelegd als toekomstige episode van MTV World Stage. Tickets waren schaars en werden vooral beschikbaar gesteld voor de grootste fans. Paradiso zit vanavond dan ook bomvol volgelingen van de band rond Brandon Flowers. The Killers spelen een thuiswedstrijd en winnen met verve.

The National intens en ontroerend in de HMH

Trouble Will Find Me, het laatste album van The National, had gezien het succes van voorganger High Violet één van de grote releases van 2013 moeten zijn. In plaats daarvan is het misschien wel de plaat die het meest over het hoofd is gezien dit jaar. Heel verrassend is dat niet. Waar vergelijkbare bands als Arcade Fire en Vampire Weekend opvallend in de breedte vernieuwden, daar vonden de vernieuwingen bij The National vooral in de diepte plaats. Trouble Will Find Me is een subtiel meesterwerk. Een donkere parel van een plaat, met dertien songs die aanvankelijk weer 'gewoon prachtig' lijken, totdat die ene oneliner, die ene wending of dat ene zanglijntje je pakt en je wereld op zijn kop zet.

Nick Cave & The Bad Seeds: intens en intimiderend

Interessante vraag: wat zegt het over het liveaanbod van 2013 dat uitgerekend het optreden van een al dertig jaar meedraaiende band als Nick Cave & The Bad Seeds min of meer unaniem wordt uitgeroepen tot hoogtepunt van Lowlands en door velen zelfs tot concert van het jaar? Of zegt het vooral iets over The Bad Seeds zelf? Laten we 't erop houden dat in het geval van Lowlands vooral de context meespeelde: ter afsluiting van drie dagen feesten, dansen, jong aanstormend talent checken en geroutineerde festivalknallers ondergaan stond daar ineens, als apotheose, een doorgewinterd maar nog altijd getergd Performer die met zijn bende professionele sfeermakers nog eens kwam laten zien en horen hoe dat ook alweer werkte: een intens, overtuigend en bij vlagen intimiderend optreden geven dat nog lang, lang nazindert.

Imagine Dragons mist spanning en spontaniteit

Imagine Dragons is het afgelopen jaar in een stroomversnelling terecht geraakt. Na het optreden in de bovenzaal van Paradiso een jaar geleden kwam de rockband uit Las Vegas nog tweemaal langs in ons land. Eén keer in de Melkweg en één keer op Lowlands. De Amerikanen hebben liveshows hoog in het vaandel staan en doen er naar eigen zeggen alles aan om er wat moois van te maken. Vanavond lijkt de sleet er echter in te komen: er is weinig aan de show wat spannend of spectaculair genoemd kan worden.

London Calling dag 2: London Grammar, MS MR e.a.

Zo. Na een ietwat schrale vrijdag begeven wij ons weer naar Paradiso voor de tweede dag van London Calling. De eerste dag van het festival was wat mager met eervolle vermeldingen voor Mac Demarco en Circa Waves, vandaag hopen we op meer met acts als Torres, London Grammar, MS MR en Jagwar Ma.

London Calling dag 1: Mac Demarco, Circa Waves e.a

London Calling: hier ontdekte u in het verleden grootheden in de dop als Editors, Blur, The Kooks, The xx en wat al niet meer. Vrijdag trapte het showcasefestival bij uitstek zijn tweede editie van dit jaar af. Een net niet uitverkochte eerste dag, ondanks de aanwezigheid van Circa Waves, The Dodos, Mac Demarco en Koreless.

Local Natives zoeken naar perfecte show

Een heuse drie dubbele 'bill' in Paradiso: Breton, Cloud Control én Local Natives staan vanavond op de planken van de hoofdstedelijke poptempel. Dat is nog eens waar voor je geld in deze tijden van recessie. En voor de fans die er afgelopen zomer niet bij waren op het Best Kept Secret festival is vanavond de vuurdoop van tweede album Hummingbird. Geproduceerd met Aaron Dessner (The National) en een stukje donkerder en meeslepender dan het speelse debuut Gorilla Manor, maar daarom niet minder mooi. Vanavond horen we dan ook louter prachtig gespeelde liedjes, al mist Local Natives net dat extra beetje om er een magische avond van te maken.

Bob Dylan onpeilbaar in HMH

Hij oogt wat stram, maar best vitaal. Zijn gezicht – als je het al te zien krijgt – is onpeilbaar en verraadt nauwelijks emotie. Of hij op de automatische piloot vaart, blijft ook vanavond een raadsel. Bob Dylan speelt in de uitverkochte Heineken Music Hall in ieder geval absoluut geen onvoorspelbare setlist. Sterker nog: deze setlist brengt hij avond na avond. Maar verrassen doet hij je af en toe wel. Zo heb je bij het afsluitende Blowin’ In The Wind zeker driekwart minuut nodig voor je de oude protestklassieker ontdekt in het stemmige walsje dat Dylan vanachter de piano met zijn vijfkoppige begeleidingsband ten gehore brengt.

Jay-Z legt de lat op onbereikbare hoogte

Een restaurant krijgt niet drie sterren omdat de kok zo nu en dan een leuke uitschieter heeft. Die sterren krijg je alleen als er keer op keer, in welke omstandigheden dan ook, op hetzelfde hoge niveau wordt gekookt. Als Jay-Z een restaurant was (for the sake of argument is alles geoorloofd) dan zou hij een driesterrenrestaurant zijn. En niet zomaar De Librije, maar El Bulli, keer op keer de beste van de wereld.

Alles een act bij Caro Emerald

Nog niet zo lang geleden was Caroline van der Leeuw nog overal in het land te zien, maar tegenwoordig zijn haar optredens op eigen bodem zeldzame aangelegenheden. Als Caro Emerald groeide de 32-jarige Amsterdamse de laatste jaren uit tot een van de grootste muzikale exportproducten van de Nederlandse popmuziek. Volgend jaar speelt de zangeres zelfs in uitverkochte Britse arena's. Desalniettemin is het moeilijk om oprecht trots te zijn op Caro. Hoe indrukwekkend haar prestaties in het buitenland ook zijn, haar optreden in Vredenburg Leidsche Rijn is dat eigenlijk allerminst. Caro Emerald blijkt vanavond bovenal een oppervlakkige act met een korte houdbaarheidsdatum.

De wederopstanding van Camel

De Oosterpoort is aan z’n tweede jeugd bezig. De pop-programmering van het Groningse theater voor de komende maanden oogt eigentijds en verrassend. Voor veel concertgangers zal er binnenkort niet veel anders opzitten dan naar het verre noorden af te reizen om hun favoriete act op te zien treden.

Zelfverzekerde Miles Kane speelt Paradiso plat

Miles Kane heeft zich inmiddels wel bewezen als vaandeldrager van de Britpop. In 2011 stal hij de show als voorprogramma van Oasis-reïncarnatie Beady Eye in Paradiso, om vervolgens op eigen kracht zalen vol te trekken. Dit jaar stond hij nog onder andere op festivals als Pinkpop, Lowlands en Into The Great Wide Open, maar zijn laatste clubshow in Nederland liet toch wat lang op zich wachten. De hoogste tijd om daar vanavond in diezelfde Paradiso verandering in te brengen: Kane’s stem lijkt voor het genre te zijn gemaakt. Voeg daar opzwepende ritmes, een hoog meezinggehalte en veel zweet en bier aan toe en je hebt het optreden van vanavond in een notendop.

Charles Bradley houdt soul springlevend

Tot 2011 had niemand gehoord van Charles Bradley. De soulzanger trad tot dan toe op als James Brown-imitator tot hij een platencontract bij Daptone Records kreeg. Inmiddels heeft hij twee studioalbums uitgebracht en is er een documentaire over zijn leven verschenen onder de titel Soul Of America. Zijn optredens op onder meer Lowlands en North Sea Jazz hebben ervoor gezorgd dat hij ook in ons land veel fans heeft verworven. Bradley en zijn zevenkoppige band Extraordinairies staan vanavond dan ook voor een uitverkochte Paradiso.