De beste bluestracks van The Rolling Stones

Genre
Rock
Gepubliceerd op

Ter ere van de nieuwe plaat zetten wij de tien beste bluestracks van de Britse legendes op een rijtje, bestaande uit zowel covers als eigen werk (dat natuurlijk al flink is gebaseerd op de nummers van hun eigen inspiratiebronnen).


10. Confessin’ The Blues
Confessin’ The Blues, naar het origineel uit de jaren veertig van Jay McShann en Walter Brown, verscheen eerst op de Five By Five EP, waarop het tussen tracks van Wilson Pickett en Chuck Berry stond. En dat is bovendien geen onterechte plaats, want op dit nummer laten de bandleden met hun bluesy gitaarspel, jazzy drums en emotionele mondharmonicawerk horen echte bluesmannen te zijn.

9. I Can’t Be Satisfied
I Can’t Be Satisfied werd eerder opgenomen door Muddy Waters in 1948. Het mag dan nooit door The Stones uitgebracht zijn als single, het is wel een van de meest bluesy tracks die de band heeft gemaakt. Dat is ook niet zo gek, want Muddy Waters was een van de meest prominente bluesmuzikanten van zijn tijd. Zoals te verwachten is van een normale albumtrack (hij stond op The Rolling Stones no. 2) was ie nooit heel populair – bovendien verscheen de opname pas veel later in de Verenigde Staten – maar het is er wel eentje die perfect laat zien dat de Britten heer en meester zijn in het spelen van Chicago blues.

8. Time Is On My Side
Ook Time Is On My Side is geen originele compositie van de Stones. Songwriter Jerry Ragovoy schreef het nummer onder het pseudoniem Norman Meade. Jazzmuzikant Kai Winding was de eerste die het nummer opnam, gevolgd door soulzangeres Irma Thomas, maar het waren The Rolling Stones die het nummer zijn bekendheid gaven. Het laat ook zien hoe de Stones een eigen draai weten te geven aan oude bluesnummers, want het is veel rockender dan het origineel. Het is ongetwijfeld een van de bekendere bewerkingen uit de vroege catalogus van de band en staat daarom ook als klassieker op menig best-of-compilatie.

7. I Just Want To Make Love To You
Deze Willie Dixon-track was oorspronkelijk opgenomen door Muddy Waters in 1954, maar een hele reeks artiesten coverde het nummer in de daaropvolgende jaren. Zo ook The Rolling Stones, die het op hun debuutplaat zetten. Het is daarmee een van de eerste bluesnummers die de band opnam. Daarom ontbreken nog een beetje de toeters en bellen, ofwel het hardere rockgeluid waar de band later mee aan de haal ging. Niettemin nóg een perfect voorbeeld van de Britten die hun helden vereren.

6. Stray Cat Blues
Stray Cat Blues is een origineel nummer van The Rolling Stones. Het verscheen op Beggars Banquet uit 1968, nadat de band al was begonnen te experimenteren met nieuwe genres als psychedelische rock en country. Deze track is dan ook wat harder dan de pure bluescovers die de band voorheen maakte. De combinatie van nieuwe invloeden en de eigen stijl van de band maakt het een opvallende track. En natuurlijk heeft Stray Cat Blues ook een echte bluestekst: het nummer is geschreven vanuit het oogpunt van een man die seks wil met een 15-jarige groupie.

5. No Expectations
Een jaar voordat Brian Jones de band verliet (en niet veel later kwam te overlijden), verscheen die plaat Beggars Banquet. En daarop staat een van zijn shining moments: zijn akoestische slide-gitaar op het nummer No Expectations. Het was ook een van zijn laatste opnames met de band. Het geeft een nieuwe lading aan de al droevige sfeer van het nummer. Twee dagen na zijn dood (in juli ’69)werd dit nummer ook gespeeld door de Stones als eerbetoon aan hun vriend en collega. Naast de sterke bluesinvloed, is er op deze track ook een teug country te bespeuren. Niet zo gek dus dat Johnny Cash het later zou coveren.

4. Love In Vain
Naast dat dit een ijzersterke cover is van bluesmuzikant Robert Johnson, is het ook een van de meest in your face liefdesliedjes die de Stones hebben opgenomen. Ook al kwam het origineel uit in 1939, dertig jaar later wisten de Britten het nog steeds relevant te houden. Sterker nog: de indrukwekkende vocalen van Jagger (luister vooral ook eens naar de uitvoering op liveplaat Get Yer Ya-Ya’s Out) geven zelfs de indruk dat hij de teksten zelf heeft geschreven.

3. Stop Breaking Down
The Rolling Stones zijn niet de enige die besloten een eigen draai te geven aan dit nummer van Robert Johnson. Andere blueshelden als Buddy Guy en Sonny Boy Williamson waren de Stones allang voor, maar de Britten wisten Stop Breaking Down met hun sterke gitaarwerk toch tot een krachtige toevoeging aan hun eigen repertoire te maken. En dat terwijl het nummer verscheen in een periode waarin het er op leek dat de Stones de bluesinvloeden in hun muziek achter begonnen te laten. De track verscheen namelijk op Exile On Main St uit 1972.

2. Little Red Rooster
Howlin’ Wolf was de eerste die Little Red Rooster uitbracht, maar Willie Dixon schreef het nummer. De versie van The Rolling Stones werd een nummer 1-hit in het Verenigd Koninkrijk, daarmee ook meteen het enige bluesnummer dat bovenaan de Britse hitlijsten heeft gestaan. Brian Jones speelt ook hier een hoofdrol: het slide-gitaarwerk is de unieke uitschieter van het nummer. Als we de geruchten moeten geloven is de versie van The Stones opgenomen op dezelfde plek als het origineel, namelijk in de Chess Studios in Chicago.

1. Midnight Rambler
Volgens Keith Richards is dit het ultieme nummer geschreven door Mick Jagger en hijzelf. Hij omschreef Midnight Rambler zelfs als een ‘blues opera’. Zo’n goedkeuring van de bandleden zelf zegt natuurlijk al genoeg: bluesier dan dit gaan we het van The Stones zelf niet krijgen. Qua instrumentatie en tempogebruik komt dit nummer het dichtst bij wat hun helden voor hen deden: de alledaagse problemen en hopeloosheid van het leven door laten schemeren in de muziek. Het nummer is geschreven door Jagger en Richards tijdens een zomer in Italië. Die setting lijkt niet heel erg toepasselijk voor een nummer dat gaat over de seriemoordenaar Albert DeSalvo, ook wel bekend als de Boston Strangler, maar het nummer gaat wel degelijk over hem.

Door Philip Schotte / Foto: Dave Hogan