De vijf meest opvallende samenwerkingen

Genre
ALL
Gepubliceerd op

Te beginnen met Scott Walker + Sunn O))). Voor wie het werk van Scott Walker de laatste jaren op de voet heeft gevolgd kwam deze samenwerking met drone-metal grootheden Sunn O))) misschien als niet zo’n grote verassing. Maar wie Walker alleen kent van de vrolijke pop van The Walker Brothers en niet bekend is met de avant-gardistische platen die hij de laatste tijd voorbracht zal het album Soused toch een schok geweest zijn. Vijf nummers, die allemaal in de buurt komen van de tien minuten met titels als Bull en Fetish. Het album werd goed ontvangen, maar werd door enkele echte Walker-kennis bestempeld als vrij toegankelijk voor zijn doen, dus dat zegt heel wat over de rest van zijn recente oeuvre.

Ieders minder extreem was The Good, The Bad and the Queen. Op papier lijken de meeste samenwerkingen in dit project niet zo bijzonder. Damon Albarn van Blur werkte op het Gorillaz-album Demon Days ook al samen met producer Danger Mouse en ook een samenwerking met The Clash-bassist Paul Simon lijkt niet onvoorstelbaar. Alleen afrobeat-drummer Tony Allen zou je niet zo snel bij Albarn zoeken. Maar al deze muzikanten bij elkaar in een band zetten klinkt toch als een bijzondere combinatie. Het werkte wel, The Good, The Bad, and the Queen leverde een fijn album af vol stemmige pop artrock. Volgens Albarn is er al genoeg materiaal geschreven voor een nieuwe plaat en wacht de band op het goede moment om het op te nemen. Wij kunnen niet wachten.

Sommige samenwerkingen houden het maar bij een nummer. Zoals Jack White en Insane Clown Posse. In 2011 sloeg White de handen in een met de, laten we het netjes uitdrukken, bijzondere rappers uit Detroit om een compositie van Mozart te coveren. En niet zo maar een compositie van Mozart, het ging om Leck Mich Im Arsch, een stuk dat Mozart in 1782 schreef om te gebruiken voor feestjes met vrienden. Waarom dit stuk niet tot de klassiekers van het oeuvre van Mozart behoort laat zich raden, maar dat hield de heren niet tegen. Toen de video nog op YouTube stond was het een van de weinige Jack White video’s met meer dislikes dan likes. Het lijkt er op dat de heren deze samenwerking het liefst zouden vergeten, ze zijn niet de enige.



Er zullen maar weinig mensen zijn die hadden verwacht Lady Gaga op North Sea Jazz te zien, maar in 2015 stond de popster er toch echt, naar aanleiding van de plaat die ze maakte met crooner Tony Bennett. Die plaat bestond alleen uit covers, dus het duo heeft elkaar niet echt creatief uitgedaagd, maar het werkte wel. Benett maakte al eerder meerdere platen met duetten met andere muzikanten, en daarop vinden we onder meer samenwerkingen met Bono, Sting en Sheryl Crow. Lady Gaga is tegenwoordig gerenommeerd actrice, ze won een Golden Globe voor haar rol in American Horror Story: Hotel, en laat daar mee zien dat ze nog steeds niet voor een gat te vangen is. Wie weet wat ze verder nog in petto heeft.

Om af te sluiten nog een van de meest bekende, en treurige, samenwerkingen uit de recente geschiedenis. Lou Reed en Metallica. Het dubbelalbum Lulu duurde bijna anderhalf uur en werd bijna unaniem neergesabeld door critici. Grootste speerpunt waren de vocalen door Reed, die eigenlijk maar wat halfslachtig door de nummers heen zit te mompelen, maar ook Metallica hebben we wel beter horen spelen. Het is sneu dat dit een van de laatste wapenfeiten van Reed is voor zijn overlijden in 2013. Hij had een betere zwanenzang verdiend.

Door: Reinier van der Zouw / Foto: Isabelle Renate la Poutré