Exclusief interview met Muse

Genre
Rock
Gepubliceerd op

Jullie komen naar Europa. Hoeveel krijg je mee van wat zich nu in West-Europa afspeelt?
Matthew: ‘Ik volg de Britse media, liever dan de Amerikaanse. De Engelse zenders. En ik heb de Engelse kranten elke dag op m’n tablet. Ik woon het grootste deel van het jaar in LA, omdat mijn zoon hier naar school gaat. Van september tot mei is LA dus de basis. Alleen in de zomer zit ik in Engeland.’

Wat komt er via die wegen allemaal aan?
Matthew: ‘Ik probeer zoveel mogelijk van de Europese situatie te volgen. Ik vind het moeilijk om alles helemaal te duiden, deels omdat het proces nog steeds in gang lijkt te zijn, deels omdat ik het toch automatisch door een Britse bril meekrijg. Het is moeilijk om een goed overzicht te krijgen van de omvang van de vluchtelingencrisis, laat staan de toekomst ervan. Ik ben ook al een tijdje niet meer voor langere periode in jullie streken geweest, dus is het ook moeilijk om vanuit eigen hand te kunnen constateren of er iets veranderd is. Wat er in Parijs is gebeurd komt natuurlijk wel oversneden binnen – en heel hard. De vriendin van een van onze videojongens was in de zaal en iemand uit haar groepje is doodgeschoten. Het verhaal dat we hoorden was angstaanjagend.’


Jullie tour begon een paar dagen na de Bataclan. Sta je sindsdien anders op het podium?
Matthew laat een lange stilte vallen. Dan: ‘Nee… Nee. Daar ben ik de persoon niet naar. Parijs was in alle opzichten devastating en zeer schokkend, niet in de laatste plaats omdat we gek zijn op Parijs, we konden nauwelijks geloven dat juist dáár zoiets gebeurde. En omdat we zo vlak daarna zelf weer gingen optreden was de sfeer bij die concerten ook wat somberder, minder uitbundig. Maar tot nu toe heb ik me niet anders gevoeld op het podium, geen angst of extra alertheid of wat dan ook. We openen de komende reeks in Parijs, dat stond al lang en breed vast, en ik ga er niet vanuit dat ik me daar anders zal gaan voelen dan in de laatste paar maanden hier aan de overkant. Vergeet ook niet: in Engeland hebben we tot zeer recent op dagelijkse basis onder terreurdreiging geleefd. De IRA kon vreselijk huishouden, in principe was je nergens veilig en als je daarin bent opgegroeid ga je er toch anders mee om dan als een dergelijke dreiging helemaal nieuw voor je is. Het kwam ook erg dichtbij, althans, wat familie betreft: mijn moeder kwam uit Belfast en heeft de moeilijke tijden daar meegemaakt. Bomaanslagen, mensen die werden neergeschoten, dat was aan de orde van de dag. Een oom van mijn vaders kant is zelfs omgekomen bij een IRA-aanslag, in 1981. Hij werkte bij het leger en is Noord-Ierland niet meer levend uitgekomen. Die verhalen krijg je mee, los van m’n grootouders die tijdens de Blitz in Londen helemaal gek gebombardeerd zijn – maar dat is een ander verhaal. Terreur en de dreiging ervan zijn me niet vreemd, wil ik even extra benadrukken, omdat het nu misschien net lijkt of het me niets doet. Het doet me veel, maar ik draag een schild bij me vanuit m’n jeugd en daarom stap ik elke avond gewoon het podium op. Je kan het huidige moslimextremisme natuurlijk niet vergelijken met de IRA, al is de uitwerking ervan op de gewone man op straat hetzelfde. De hele twintigste eeuw was één grote oorlog, als je er nu op terugkijkt. Er zijn sinds het begin van de twintigste eeuw nu eenmaal altijd mensen met extreme ideologieën geweest die anderen kapot willen maken. Dat is nu niet anders, helaas.’

Nog even terug naar de nabije toekomst en de muziek. Welke universum wil je als volgende gaan verkennen?
Matthew: ‘Experimenteren wordt het devies en ik voorzie iets radicaals, alleen zijn we er nog niet mee begonnen, dus dat is nog heel onduidelijk. Grenzen zijn er niet, muzikaal gezien, maar ook niet in de vorm waarin we het loslaten. Drones is een mooi startpunt: de drie-eenheid zoals we begonnen en ooit hebben uitgebouwd. Nu kunnen we opnieuw gaan uitbouwen vanaf dat nieuwe ijkpunt. Het was een mooi concept om als album neer te zetten; het zal in de toekomst nog lastig worden om het publiek weer met een reeks nummers zonder rode draad voor ons te winnen. Dus ik sluit niet uit dat we in etappes gaan opnemen, die sessies apart uitbrengen en dit wellicht, aan het eind van de rit, voor de vorm nog bundelen tot een album. Maar het kan wel eens plukje voor plukje worden. Plukjes die onderling ook heel erg kunnen verschillen. Pin me er niet op vast, maar zo’n toekomst zie ik in ieder geval wel voor me, vroeg of laat. We gaan experimenteren, dat staat vast. En als het aan mij ligt in a galaxy far, far away, haha!’

MUSE is vanavond nog te zien in de Ziggo Dome, Amsterdam (10 maart) en 12, 13, 15 en 16 mrt in Palais 12 te Brussel.


Lees het complete interview met Matthew Bellamy en Dom Howard hier in Blendle of haal OOR 2 nog snel in huis voor hij op is!

Interview: Willem Bemboom / Foto's: Daniël de Borger