Vorige week vrijdag nam Golden Earring afscheid van het publiek in de Rotterdamse Ahoy. OOR was er uiteraard bij tot de laatste snik, maar er bleken meerdere soldaten aan het front. Bart Chabot, scribent van het legendarische Earring-drieluik in de jaren ’80, die afgelopen najaar al zijn avonturen met de band bundelde in het boek Golden Earring, zette zijn ervaringen op papier. Hier zijn exclusieve verslag, als een toegift ná de toegift.

Een waardig afscheid

Als we vanuit de parkeergarage naar Ahoy lopen zijn we verre van alleen. Uit alle windrichtingen stroomt het publiek toe, net als wij op weg naar het uitzwaaiconcert van Golden Earring.

Wij, dat zijn Yolanda en ik, en onze zoons Sebastiaan, Maurits en Storm. Splinter is niet van de partij. Hij is bij Raye in de Ziggo Dome: een excuus dat ik aanvaardbaar vind en daarom zijn afwezigheid, vooruit-dan-maar, door de vingers zie.

Het zaallicht dooft. De Earring begint aan de laatste ronde. Op het scherm boven het hoofdpodium licht een tekst op:

Voor George

Terwijl het publiek nog juicht voor George wordt, hoe toepasselijk, Twilight Zone ingezet. We zijn onderweg.

De avond wordt een emotionele rollercoaster. Het blijft niet bij een brok in de keel. Er zullen hulpmiddelen aan te pas moeten komen. Niet bij een enkeling in de zaal, maar bij duizenden aanwezigen in Ahoy. Zoals tijdens Going To The Run. De zakdoeken kunnen uit de broekzakken.

Niets ten nadele van de meewerkende artiesten, ze doen allen reuze hun best en zijn in vorm, maar als Barry het podium oploopt en zijn mond opentrekt ervaar je eens te meer hoe goed Hay is. Als zanger, als frontman. Niet te overtreffen. Ja, we gaan hem ernstig missen, evenals Rinus en Cesar.

Wat zullen we ze missen.

Barry slaat zijn arm om de schouders van Spike, zijn schoonzoon en telg van een nieuwe generatie rockgitaristen. Spike raast energiek over het podium met The Who’s Pete Townshend-achtige armgebaren. Some shoes to fill, Spike. Maar Barry’s zegen heb je.

Als When The Lady Smiles voorbijkomt, spetterend uitgevoerd, breekt opnieuw een moment aan om je hand naar je broekzak te laten dalen.

‘… de laatste stuiptrekkingen’, richt Barry zich tot het publiek in Ahoy. ‘… This is the final goodbye… Bedankt dat jullie de Earring al die jaren trouw…’

Dan wordt Radar Love ingezet.

Het zou de Grande Finale hebben kunnen zijn vanavond. Maar dat is het niet. Want de Finale wordt door Barry, Rinus en Cesar aan George gegund. Het zaallicht dempt, en dan verschijnt George boven onze hoofden in zwart-wit op het scherm. Solo, met zijn gitaar, Hold Me Now zingend vanuit de twilight zone. Ingetogen begeleid door de andere drie, buiten beeld. We gaan het opnieuw niet droog houden.

Dan gaan de zaallichten aan en is het voorbij.

We lopen van de zaal terug naar de gastenontvangstruimte. En treffen daar OOR-medewerkers Matthijs van Nieuwkerk en Nico Dijkshoorn. Plezieriger gezelschap kun je je nauwelijks wensen. We zitten nog niet zo lang aan tafel, stof te over om over na te praten, als Daan, al eenentwintig jaar de personal assistant van Rinus, naar onze tafel komt. Of we willen meelopen naar de kleedkamer, op uitnodiging van de band. Mijn zoons zijn ook welkom.

‘Volgen jullie me?’ zegt Daan. ‘Ik loods jullie langs de beveiliging, anders kom je er niet in.’

De eerste die ik in de kleedkamer tegenkom is Sandra Hay. Altijd een genoegen. Maar na een vlugge zoen  – daar is Hesther, Cesars vrouw; en daar Els, de partner van Rinus; en daar heb je good old saxofonist Bertus Borgers – ben ik Sandra in de drukte alweer kwijt.

Dan duikt tussen alle aanwezigen het karakteristieke hoofd van Cesar op. Ik complimenteer hem met zijn drumsolo.

‘Jongen’, zegt Cesar, ‘iemand vertelde me net dat hij het niet droog hield tijdens mijn drumsolo, zó greep het hem aan. Mooi, hè? Ik doe het onderhand al een halve eeuw, een drumsolo, maar het is voor het eerst dat ik er iemand tot tranen toe mee beroer.’

Dat gezegd hebbend omhelzen we elkaar – van elkaar begroeten was het nog niet gekomen – en geeft Cesar me een zoen op mijn wang.

‘Weet je’, zegt Cesar, ‘dat we dat vroeger nooit deden bij de Earring, een zoen? Zoenen, als mannen, dat deed je niet. Ik heb je toch weleens verteld hoeveel George voor me betekend heeft toen mijn moeder overleed? Héel veel betekend. Op een dag zie ik George zitten, hij was me zozeer tot steun geweest, dat… Ik liep naar hem toe en gaf hem uit dankbaarheid spontaan een zoen op zijn wang.

 “Cees!” riep hij uit. “Wat krijgen we nou?!”

Daarmee was dat taboe bij de Earring doorbroken.’

‘Hebben jullie Rinus al gesproken?’ vraag ik aan mijn zoons. Zij kennen Rinus van eerdere ontmoetingen.

‘Nee, nog niet’, zeggen ze, wijzend naar Rinus die op een bank in de hoek van broek wisselt. We bevinden ons tenslotte in een kleedkamer. Maar Rinus heeft zestig jaar je-omkleden-in-een-goedgevulde-kleedkamer achter de kiezen en komt glimlachend overeind.

‘Ik word vaak gevraagd om mee te werken aan mijn biografie’, zegt Rinus tegen de jongens. ‘Daar voel ik weinig voor. Maar áls ik het ooit doe, dan is het met jullie vader.’

Barry zet zijn zonnebril af. Hij is misschien ietsje ouder geworden sinds de laatste keer dat we elkaar spraken. Maar niet veel. Zijn kaaklijn is onverminderd strak, zijn ogen staan messcherp.

‘En?’ zegt Barry.

‘Ik vond het zo sterk’, antwoord ik, ‘dat het me een uitstekende basis lijkt om op verder te borduren.’

Barry lacht.

‘No fucking way’, zegt hij dan, uitgelachen. ‘Never again. I’m quitting this shit.’

Een keus die alleszins valt te billijken. Je kunt een einde blijven uitstellen tot je erbij neervalt, maar er volgt onherroepelijk een slotakkoord, een finale, een Einde, en daarna valt het doek. En of je dáar dan van kunt terugkeren, valt te bezien.

In alle drukte raak ik Barry kwijt, maar niet zo heel veel later hervinden we elkaar.

‘Ken je die story’, zegt Barry, ‘van die beer en de huisarts?’

Ik beken dat ik van een dergelijke ontmoeting niet op de hoogte ben. En graag word bijgepraat; want ik ken Barry’s ongeëvenaarde talent om een verhaal extreem lang op te rekken om vervolgens, met de luisteraar op het puntje van zijn stoel, het verhaal met een fraaie anticlimax grootmeesterlijk te beëindigen.

‘Er komt een beer bij de huisarts’, begint Barry, ‘die arts zwaait de deur van zijn spreekkamer open… “Volgende patiënt”, wat denk je? Komt er een beer de wachtkamer uitgelopen.   

“Goeiemiddag”, zegt die arts aarzelend. “Wat scheelt eraan, wat kan ik voor je doen?”

Die beer laat zijn klauwen zien. Die zitten ónder de papiertjes, vogelveertjes, stofpluizen, van alles en nog wat. En, zegt die beer, hoe ik ook pulk en pluk, die rotzooi is er niet vanaf te krijgen. Ik kan niets beetpakken of het blijft aan mijn klauwen zitten.

“Allemaal goed en wel”, zegt die dokter, “maar daarvoor moet je niet bij mij zijn. Ik ben huisarts. Mensenwerk. Jij moet naar een díerenarts. Díe kan jou helpen.”

Maar daar gaat de beer niet in mee. Hij is toch dókter? Dan ben je toch verplicht om een ander te helpen?

Die discussie wil de dokter niet aan; hij heeft meer te doen, hij moet zo zijn middagvisites rijden.

“Wat jij nodig hebt”, zegt die arts, “is nail remover. Kun je dat onthouden? Nagellak remover. Dat is spul om nagellak mee te verwijderen. Werkt als een allesverwijderaar. Smeer daar je klauwen mee in en je zult zien… Nail remover. Onthoud je dat? En voortaan met je klauwen van de honing afblijven, want daar komt het door dat alles aan je poten kleeft, honing.”

Ja, knikt die beer, dat onthoudt-ie, zeker weten: nail remover, dat zal waarachtig wel lukken.

“Weet je waar je het kunt krijgen, nagellak remover?”

Nee, dat is de beer niet bekend.

“Bij de DA-drogist. Weet je waar die zit? Als je hier de deur uitloopt en rechtsaf slaat, is de tweede straat aan je linkerhand de winkelpromenade. Daar zit-ie, DA.”

De beer knikt ten teken dat-ie het begrepen heeft.

“Maar als je daar bent, bij die drogisterij…”

“Ja?” zegt die beer.

“Dan moet je RUSTIG DOEN, ja?! Hoor je wat ik zeg? Heel RUSTIG DOEN!”

“Waarom?” wil die beer weten.

“Ze zijn daar als de dóód voor beren.”’

Met genoegen stelt Barry vast dat zijn inspanningen zeer aan me zijn besteed.

‘Absurdism ten top,’ besluit Barry.

Als we ver na middernacht Ahoy verlaten zijn we, in tegenstelling tot eerder op de avond, alleen. We lopen over de vlakte voor Ahoy richting parkeergarage Zuidplein 2, waar de auto wacht. Tot ik me net op tijd, vlak voordat we door de ruimtes tussen de hoge Rotterdamse gebouwen worden opgeslokt, bedenk en me onopgemerkt laat terugzakken tot vijf, zes meter achter mijn gezin.

We waren getuige van het laatste uitzwaaiconcert van de Earring; dan is de band uitzwaaien wel het minste wat ik kan doen. De Ahoy-letters branden nog op het Ahoy-gebouw. Ik breng mijn rechterhand omhoog, tot boven mijn hoofd, en zwaai ten afscheid. En maak uit respect een kleine buiging. Golden Earring, I salute you.

‘Pap, wat sta je te treuzelen, loop je mee?’

De auto heeft in z’n eentje op ons gewacht: iedereen is naar huis, de parkeergarage is een aaneenschakeling van lege vakken. Vlak voordat ik instap voel ik aan mijn zakdoek. Die is door mijn dankzij het concert nagloeiende lichaam, bijna opgedroogd.

Ik trek het portier dicht, start de motor en rijd Rotterdam uit om terug te keren naar Den Haag waar het ooit, dik zestig jaar geleden met Rinus en George, allemaal begon.

Earring-special!

Bestel ‘m hier.