achtergrond

Een historie in honderdtallen: OOR #600 (1995)

In het kader van de duizendste OOR doken we eens grondig de archieven in, op zoek naar eerdere (ongemerkt gepasseerde) jubilea. OOR #100, 200, 300 et cetera – wat waren dat voor edities en wat zeiden ze over de (muzikale) tijd waarin we leefden? Zie hier: OOR #600 van 23 september 1995.

DE WERELD

In Seattle introduceert Microsoft Windows 95, na Japan mogen nu ook de VS en Europa kennismaken met Sony’s PlayStation en vanuit een achterkamertje in San José, Californië wordt AuctionWeb gelanceerd, even later omgedoopt tot eBay | In medialand verlaat Veronica het publieke bestel en begint aan zijn commerciële avontuur | In Tilburg raakt de student Guus Meeuwis, die met Het Is Een Nacht al een paar weken bovenaan de hitlijsten staat, zijn studiebeurs kwijt.

DE COVER

Het zegt alles over de populariteit van de vier Amsterdamse straatschoffies die in 1995 het Nederlandse clubcircuit én de hitlijsten op z’n kop zetten met rijms over moederneukers, snollen en ‘de goeie in ’t vloeien’: niet David Bowie, met wie nota bene een ‘exclusief interview’ is binnengehengeld, maar Def P. van Osdorp Posse siert de OOR-cover. Met Afslag Osdorp hebben ze net zo’n beetje hun beste plaat afgeleverd, die wel duidelijk maakt dat de tijden van Moordenaar (‘Ik zat in tram vijf en m’n lul stond stijf / Want naast me zat een lekker wijf’) ver achter hen liggen. ‘Maar er staan nog steeds mannetjes van twaalf in de zaal te roepen dat ze dat nummer willen horen’, aldus Def P. ‘Alleen maar omdat er een beetje bloed en seks in zit. Maar we doen ‘t expres niet meer live, omdat de meeste van die mannetjes niet snappen wat eigenlijk de ironie ervan was. Het was een persiflage. Ik weiger dat nummer te spelen voor mensen die dat niet snappen.’ Bovendien: Def P. en zijn mannen zijn intussen ouder en wijzer. ‘In feite heb ik nog dezelfde standpunten als vroeger. Maar ik breng het nu iets subtieler. Je gaat ook steeds meer inzien dat je tegen sommige dingen wel kan blijven schoppen en schreeuwen, maar dat je het toch niet verandert.’ Al had dat commerciële succes nou óók weer niet gehoeven, vindt hij. Osdorp Posse op de nationale radiozenders? ‘Daar ging ik echt van over m’n nek. De manier waarop de hele radiowereld ineens op ons springt! Ze hebben ons nooit gedraaid en hebben dat ook nooit gewild. Maar nu we in de Mega Top 100 staan, móeten ze wel. Volgens mij hadden ze zoiets van: als we het toch moeten draaien, laten we dan maar net doen alsof we het nog leuk vinden ook. Want als ze laten blijken dat ze het tegen hun zin doen, hebben wij natuurlijk de grootste lol.’

DE PLAAT

Straatschoffies zijn het sinds die sky high reikende debuutplaat niet meer, maar een grote bek hebben ze nog steeds en zullen ze altijd blijven houden, ondanks dat ’t na (What’s The Story) Morning Glory alleen maar minder zou worden. Maar da’s nog toekomstmuziek – anno 1995 gaat de wedstrijd nadrukkelijk tussen Blur en Oasis. ‘Blur mag zichzelf dan de beste band van Engeland vinden, Oasis zal niet rusten voor ze de beste band van de wereld is’, opent Oene Kummer z’n recensie van Morning Glory. ‘Wat dat betreft is hun ijzersterke tweede album een aardige stap in de goede richting.’ Opnieuw een kwestie van ouder en wijzer natuurlijk. ‘Noel Gallagher is volwassen geworden als componist van sixtiesgetinte popsongs en kent als vakman momenteel eigenlijk alleen in Neil Finn (Crowded House) en Dave Grohl (Foo Fighters) zijn gelijke (…) Liam Gallagher heeft de zeurderigheid van zich af geworpen en klinkt nu als een Echte Man.’ Daarnaast detecteert Kummer, uiteraard, muzikale verwijzingen naar The Beatles, The Kinks, T.Rex en Small Faces. ‘Retropop? Zeker, maar dan wel van een heel hoog niveau. Klasseplaat van een wereldband.’

DE PODIA

Doorstart Queens Of The Stone Age is al bijna een feit als het Lowlands-publiek op de valreep nog even kennismaakt met de vórige band van Josh Homme. ‘Kyuss deed op Lowlands wat de speciaal daarvoor ingehuurde Melvins nalieten: een imposante, loodzware en diep in het darmkanaal rondzoemende set neerzetten en terloops wat nietsvermoedende wormenfamilies uit de grond trillen. Een kunstje dat het Californische viertal leerde op de woestijngronden bij Palm Springs, waar met vaste regelmaat generator parties werden gegeven: iemand zorgde voor stroom (lees: een aggregaat), een ander voor de drank, weer een ander trommelde wat feestgangers op en als extraatje was er een liveband. Die zorgeloos de versterkers op elf kon draaien. Niks geen intiem kampvuurgeneuzel dus, maar snoeiharde en logge psychedelische bluesmetal waar het stof vanaf slaat en waar je met wat fantasie de silhouetten van Led Zeppelin en Black Sabbath in kunt ontwaren.’ De stonerrock is volwassen geworden.

DE VRAAG

OOR’s Bert van de Kamp interviewt David Bowie, die met zijn nieuwe album 1. Outside samen met Brian Eno de draad weer oppakt die hij vijftien jaar geleden in Berlijn had laten liggen. Bert vraagt of hij zijn talent als een gave beschouwt waaraan hij verplicht is gehoor te geven. Bowie: ‘Als ik een gave heb, dan is het de gave om interessante keuzes te maken. Ik weet ook niet of God er wat mee te maken heeft. Spiritualiteit is voor mij een anoniem gevoel. Hoe ouder je wordt, hoe minder je te zeggen hebt, maar hoe interessanter het perspectief op het leven wordt dat je te bieden hebt. Als je jong bent, denk je voor alles een oplossing te hebben, maar naarmate je ouder wordt, merk je hoe gecompliceerd de dingen zijn. Kunstenaars kunnen eigenlijk alleen maar laten zien dat de dingen nog complexer zijn dan men dacht. Kunst geeft geen oplossingen, enkel nog meer verwarring. Dat is prima. Hoe meer we ons realiseren hoe fragiel en gefragmenteerd en chaotisch ons universum is, hoe dichter we bij de realiteit komen. Brian Eno zegt altijd: kunst is de plek waar je je vliegtuig kunt laten neerstorten zonder een schrammetje op te lopen. Dat vind ik een mooie uitspraak, omdat ie je het gevoel geeft dat je kunt doen wat je wilt, zonder dat je gevaar loopt.’

DE KANTLIJN

Het staat allemaal nog in de kinderschoenen en voor bedrijven en particulieren is het pas een jaartje (beperkt) beschikbaar, maar OOR’s huisfuturoloog Jan Libbenga serveert in ene 16 pagina’s dikke Netsurfers Rock & Roll Guide alvast de toekomst. ‘Hoe bereik je als beginnend bandje een miljoenenpubliek? Heel eenvoudig: zet je muziek op Internet!’ Gesteund door de voorspelling van Jef Patterson (van het Internet Underground Music Archive) dat ‘in het jaar 2000 de muziekindustrie zijn huidige monopoliepositie verliest’ geeft Libbenga alvast wat beginnerstips in een artikel dat met de ogen van nu leest als een wiskundige formule. SOX, Wplany, Silicon Graphics, AIF, AU, NeXT, SND, Hot Java, iemand? Gelukkig worden we gered door acroniemen als MPEG, DAT, FTP en RAM. Maar het rinkelende belletje klinkt ver weg. 

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam brengt nieuwe single 'Dance of the Clairvoyants' uit
nieuws

Pearl Jam brengt nieuwe single ‘Dance of the Clairvoyants’ uit

Pearl Jam kondigde op 27 maart zijn nieuwe album Gigaton aan. Nu geeft de band ook een eerste voorproefje van ...
Eefje de Visser: 'Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme'
interview

Eefje de Visser: ‘Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme’

Ze zeggen dat empatische mensen sterker geneigd zijn dialecten en accenten over te nemen. Als dat waar is, dan zit ...
The Strokes derde headliner op Best Kept Secret
nieuws

The Strokes derde headliner op Best Kept Secret

The Strokes zullen de zaterdag van Best Kept Secret headlinen. Dat kondigde de nieuwe festivaldirecteur Maurits Westerik woensdagavond live aan op ...

Een historie in honderdtallen: OOR #600 (1995) (achtergrond) | OOR