Een zaaltje in Washington D.C. waar normaliter oorlogsveteranen samenkomen, midden jaren tachtig. Geen podiumverlichting, geen backstage, geen bar met speciaalbier. Alleen TL-buizen, zwetende muren en een publiek dat dichter op elkaar gepakt staat dan comfortabel is. Op het kleine podium staat Rites Of Spring. Frontman Guy Picciotto sluit zijn ogen, grijpt de microfoon met beide handen en schreeuwt alsof hij zijn eigen gedachten probeert te overstemmen. Geen loze kreten. Geen politiek pamflet. Geen fuck you. Wel teksten over twijfel, gemis, verlangen en falen. Niemand weet het nog, maar emo is geboren.