interview

London Calling interview: The Howl & The Hum

Op 26 en 27 oktober strijkt het halfjaarlijkse London Calling Festival weer neer in Paradiso. Veelbelovende bands die nog in hun kinderschoenen staan kunnen hier hun veters laten strikken om vervolgens grote stappen te gaan maken. Het is dan ook niet zelden dat we London Calling-alumni in de daaropvolgende jaren op de grotere festivals zien spelen. OOR blikt de komende weken vooruit en introduceert de nieuwe garde. Ditmaal: The Howl & The Hum.

Donkere gitaarpopnummers met hier en daar een postpunk-verwijzinkje. Ietwat zwaarmoedige teksten die, zoals ze zelf beweren, ‘ervoor zorgen dat je volgende dag je moeder wil bellen’. Wie The Howl & The Hum alleen van hun muziek kent, zou niet verwachten dat de Britten niet vies zijn van een vleugje zelfspot. OOR sprak met frontman en grappenmaker Sam Griffith.

Kun je de band in één zin omschrijven?
‘Een ellendige disco die verhalen vertelt over 90’s cars en mysterieuze bruggen.’

Wat is het hoogtepunt van jullie carrière tot nu toe?
‘Een van onze nummers, Godmanchester Chinese Bridges, is door iemand gekozen voor zijn eerste dans, met een vioolspeler die de melodie speelde. We vonden het een hele eer toen we dat ontdekten. Verder heeft het hele jaar in het teken gestaan van ongelofelijke momenten. Bijvoorbeeld dat er tijdens gigs ook mensen in het publiek stonden die we niet kenden.’

En dieptepunt?
‘Die hebben we gelukkig nog niet te veel gehad. Afgezien van de nodige motorpech met de tourbus in de brandende hitte. We voelen ons dus wel ingewijd en we mogen nu rocksterren zijn.’

Hoe vruchtbaar is York voor jonge bands?
‘Ontzettend. We blijven verhalen horen over zalen die moeten sluiten vanwege vreselijke buren, maar de plekken die overleven zijn als instituties geworden in York. Venues als The Crescent en andere herenclubs die zijn omgevormd tot een meer kunstgerichte omgeving zijn erg belangrijk. Een pub als The Fulford Arms laat bands inspireren en zorgt voor nieuwe groepen die op het podium eindigen, daar rocken, verslaafd raken aan substanties, van het podium afdonderen en terug in de menigte belanden.’

Waar denk je aan bij Amsterdam?
‘We hebben er nog nooit gespeeld. Sterker nog, we hebben nog nooit op het Europese vasteland gespeeld. Dus als trotse Europeanen kijken we er erg naar uit om langs te komen. Ik zag Benjamin Francis Leftwich, onze vriend uit York, een paar jaar terug in Paradiso dus ik weet wel wat we qua concertzaal kunnen verwachten. De rest van de stad is overigens net zo prachtig dus ik kan niet wachten om terug te gaan.’

Waar denk je aan bij de term London Calling?
The ice age coming, the sun zooming in, the meltdown expected, and the wheat growing thin. Ik bedoel, laten we hopen dat die apocalypse niet voorafgaand, tijdens of na de show plaatsvindt, maar het zou wel voor een interessante lichtshow zorgen, aangezien wij die zelf niet kunnen betalen.’

Foto (boven): Alice Lindsay

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 
concert
Bloc Party

Bloc Party is weer even de beste band van 2005 

Wie zegt wel te hadden verwacht dat Bloc Party de AFAS Live zou uitverkopen, is een leugenaar. Meer dan tien ...
Love Is Magic
album
John Grant

Love Is Magic

Hoe geestig de rake teksten van John Grant soms ook zijn, altijd sijpelt de pijn er dwars doorheen. Leed van ...
MassEducation
album
St. Vincent

MassEducation

Die omhoog gestoken kont op de hoes van Masseduction (2017) was dus niet van Annie Clark zelf, leerden we via ...

London Calling interview: The Howl & The Hum (interview) | OOR