achtergrond
Indie

OOR's Koen Poolman tipt: Eurosonic Noorderslag 2018

Eurosonic Noorderslag zonder routeplanner is als Parijs zonder Périphérique: hel op aarde. Je staat de hele tijd vast, ongeduldig in de verte turend, vloekend bij iedere genomen afslag richting troosteloos buitengebied. Weer de verkeerde keus gemaakt. Ergens verderop gebeurt het, fonkelt een ster, ademt de traditie, wenkt de toekomst, maar je zult er nooit geraken. You’re in the wrong place at the wrong time. Je kent ’t wel. Wie niet drie avonden achter elkaar bij de verkeerde band wil staan, bereid zich beter maar gedegen voor. OOR’s muzikale omnivoor Koen Poolman nam serieus de moeite en worstelde zich door de hele programmalijst. Zelfs de Bulgaren en Roemenen kregen een kans. Tevergeefs natuurlijk. Wat wel beklijfde zette hij in een Spotify-playlist. Wie alleen zijn ogen vertrouwt, klikt zich ESNS-klaar langs onderstaande YouTube-filmpjes compleet met tekst en uitleg. Scheelt een hoop ergernis en tijdverlies.

(foto: Bruno Belissimo)

Tip één: vergeet die hele BBC Sound Of 2018, de Britse staatsomroep tipt alleen nog maar onschuldige poppedijntjes en zachte r&b-eieren. Rock & roll volgens de BBC Sound Of 2018, dat is Pale Waves, plastic gothpop waar zelfs je buurmeisje van negen nog niet bang of opgewonden van wordt. Wie op vrijdagavond 19 januari om half tien bij Pale Waves voor het nieuwe ESNS Play-podium staat is af, laten we dat met z’n allen afspreken. Rock & roll, het gevoel dat je lééft, moet op ESNS18 vooral uit eigen land komen, plus van wat Belgen en een eenzame Spanjaard.

We beginnen maar even bij de A. Je moet ergens beginnen als je 200+ bands wil afwerken. De A is van scenester Niek Nellen en zijn Afterpartees. Hun tweede plaat, Life Is Easy,  komt eraan. 16 februari wordt hij gepresenteerd in Bitterzoet in Amsterdam. Het jaar van de terugkeer begint echter in Groningen. Natúúrlijk in Groningen. Opwarmen doen we met Lazy Come, Lazy Go, alweer de tweede single van Life Is Easy. Ik moet eerlijk zijn: ik vind Afterpartees, trots van Horst en omstreken, live beter dan op plaat. Het is een leuk liedje, maar live gaat het pas echt knallen.

Uit dezelfde Excelsior-hoek: Canshaker Pi, de jonge Amsterdammers die voor hun debuut (na de pikstart als Palio Superspeed Donkey) meteen maar Pavements Stephen Malkmus als producer strikten. Het succes heeft ze niet minder hongerig gemaakt. Pressure From Above is na Indie Academy alweer hun tweede hit in korte tijd.

Charlie & The Lesbians is niet half zo goed als Canshaker Pi of Afterpartees, maar ze hebben wel de beste bandnaam. Hopelijk levert het de Eindhovenaren wat publiek op. Onze aanbeveling: dit is domme punkrock zoals domme punkrock gespeeld dient te worden. Met een krat bier op het podium, vuist in de lucht. Garagepunk naar het evenbeeld van Jay Reatard & The Reatards.

Going Out van Tusky is het eerste punkrockanthem van 2018. Zo’n grungy rocker die op een festivalweide nog lekkerder meebrult dan in een bedompte, zweterige kelder (waar op zich niks mis mee is, je zult ons tijdens ESNS niet in Huize Maas vinden). Wie het nu nog niet weet: Tusky is de nieuwe band van oud-John Coffey-gitarist Alfred van Luttikhuizen. 2108 wordt hun jaar.

Hoogstraten, net onder de grens bij Galder, ten zuiden van Breda, daar huizen Thibault Christiaensen (zang/gitaar) en Pieter Bruurs (drums). Met z’n tweetjes drinken ze bier en verven ze de garage van Ty Segall zwart, geel en rood. Een en ander resulteerde afgelopen zomer in Equal Idiots‘ Eagle Castle BBQ, een plaat waar wij dan weer ontzettende dorst van krijgen.

Afgelopen zomer in de Ardêche werd ik overal waar ik ging hardlopen gewaarschuwd voor loslopende wilde zwijnen. Op een namiddag, het begon al te schemeren, wist ik waarom. Daarom een welgemeend advies: pas op voor wilde dieren. Vooral na zonsondergang. In Groningen loopt tijdens Eurosonic een dolle stier rond. De waarschuwing geldt met name woensdagavond 17 januari, zo rond middernacht op de Vismarkt. Het signalement luidt: ‘one-man boogie rock and roll machine from Ávila, Spain’. Aldus wordt de knotsgekke Vurro in aangekondigd. Zien is geloven. Er valt ook weinig te luisteren, Spotify kent dit fenomeen (nog) niet en je mist er thuis ook niks aan (je kent ’t wel, van die boogie woogie twist and shout rock & roll waarop opa en oma in de dancehall hun eerste kus stalen). Ik zeg: een 1 voor de compositie , een 10 voor de uitvoering. Vooral het bekkenspel met de hoorns verdient navolging.

Wil je nóg meer rock & roll, en eigenlijk kom je daar toch voor naar Groningen, dan kan je ook nog gaan buurten bij The Heck (voorheen De Keefmen uit Klazienaveen, denk: The Sonics, Reigning Sound), Excelsior-signing Mooon uit Aarle-Rixtel, Brabant (psychedelica/Nederblues) en het Rotterdamse Iguana Death Cult, maar hoe lekker dit alles ook wegdrinkt, wij zien graag ook nog wat anders.

Dinamarca bijvoorbeeld. Uit, inderdaad, Zweden. Beats en bassen zijn het handelsmerk van de dj/producer/labelbaas (Staycore), dik en lomp, enigszins in lijn met HudMo en Rustie. Met één verschil: de roots van Dinamarca liggen in Chili en dat manifesteert zich in zonnige Latijns-Amerikaanse ritmes en samples. Heupen los, biertje leeg? Gaan met die banaan!

Opgewarmd? Lorenzo Senni gooit er nog een schepje bovenop. Vorig jaar leverde Senni met The Shape Of Trance To Come (op Warp) een van de beste dancesingles van het jaar af. De goede verstaander weet dat trance van Senni net zo punk is het litteken op de borstkas van Iggy Pop. Alsof Autechre een demo van Tiësto uit elkaar getrokken heeft en achterstevoren weer in elkaar heeft gezet. Met een zakmes en een pneumatische hamer.

Nederland heeft Colin Benders (De Artiest Voorheen Bekend Als Kyteman), Kroatië heeft Leoš Hort aka HRTL. Zoek de verschillen, vrijdagavond 19 januari vanaf 23:30 (Hort) en 01:30 (Benders) in Simplon. Back to the future met twee moderne modular synth masters.

Nog één elektronaut dan, om lekker uit te spacen. Bruno Belissimo. De man, de legende. Bruno Belissimo. Zoals de glimmende kuif geboetseerd staat op het hoofd van Graziano Pèlle, zo sluit de Italodisco als een hawaiibloesje om het net iets te dikke lijf van Bruno Belissimo. Het middelste knoopje is eraf gesprongen, maar niemand die het ziet. Zijn vermoeide blik gaat schuil achter een modieuze zonnebril. Daaronder een genereuze pornosnor. Giorgio Moroder ten tijde van Midnight Express. Was het maar zomer in Groningen.

Hetgeen ons gelijk bij mijn favoriete categorie der Eurosonic-acts brengt: het rariteitenkabinet. Herinnert u zich deze nog?

Precies. Fuckhead uit Oostenrijk, in de Vindicat in 2014. We hebben gelijk je aandacht weer.

De vreemde eenden in de bijt? De oddballs? Het koekoeksjong dat veel mooiere en talentvollere vogeltjes uit het nest verdrijft en alle aandacht opeist? Veel exotischer dan HMLTD komen ze niet dit jaar, wat aan de ene kant jammer is, want het zijn gewoon Londenaren. Al is het maar wat je gewoon noemt, en dat is dan weer de andere kant. Ze ogen nogal excentriek. Ik zou ze graag overdag in full gear over de Grote Markt zien paraderen, tussen de boodschappen van Haijo en Froukje, de vijf jongemannen (?) van HMLTD (spreek uit: Humiliated, wat dan ook meteen duidelijk is). Muzikaal is het één grote klucht, hebben we deze zomer op Lowlands al kunnen constateren, waar geamuseerde blikken in de X-Ray al snel plaats maakten voor gegrinnik en ongeloof. Bombastische Adam And The Ants pastiche-rock, opgefrist met lelijke Hi-NRG beats uit een doosje, dat is niet waar nuchter Holland op zit te wachten. Niet in de zomer van 2017 en ook niet in de winter van 2018. En al helemaal niet in rock & roll-tempel Vera, zou je zo zeggen. Maar ik vind het prachtig: vijf jongens die er gewoon in geloven, in die onzin. Die hun droom leven: een nacht tussen de sterren in de legendarische Blitz club (check de geweldige BBC-docu Boy George’s 1970s – Save Me From Suburbia en zap gelijk door naar minuut 50). Ze moesten nog geboren worden toen de New Romantics club (1978-1980) zijn deuren sloot, maar god, wat hebben ze hun best gedaan en wat zien ze er goed uit. De Blitz had de rode loper voor ze uitgelegd. En dus gaan ze ervoor. Met ziel en zaligheid. Stand And Deliver. Met de zegen van Steve Strange, een bitch van doorman naar het schijnt, God hebbe zijn ziel, en de wind in de LBGTQ-zeilen. Wie weet valt het kwartje ditmaal wel. Er zijn vreemdere dingen gebeurd in Groningen. Ik zal er zijn. Genieten.

De smaak te pakken? Meer rock in glitterpanty’s komt van Blind Butcher uit Luzern, Zwitserland. ‘Een abstract muziekduo met een gestoorde, irritante postpunk- en rock-attitude’, aldus de persbio en afgaande op de songs van het recente Alawalawa – nét geen palindroom, kan het irritanter? – hebben ze gelijk. Dit is muziek voor mensen met een korte aandachtsspanne. Het waait alle kanten op: van rock & roll naar no wave, van death disco naar blues, van Krautrock en Neue Deutsche Welle tot blues. Het gore mengsel doopten ze ‘disco trash sound’. Hexentanzen is Neue Welle op z’n best. DAF marcherend rond een hoefijzer. Met zo’n heerlijk zangerig Schwyzerdütsch accent. Zou zomaar eens heel leuk kunnen zijn. Of volkomen kut. Een van de twee.

Nog meer verkleedpartijen. Drie volwassen mannen met een giraffemasker op hun hoofd, de wereld heeft gekkere dingen gezien. Muzikaal is Zulu Zulu (Mallorca, Spanje) beslist geen grap. Ik hoor een festivalhit. Geassembleerd uit de meerstemmige zangharmonieën van Animal Collective, lome dancebeats, live-percussie en een flinke Afrikaanse invloedssfeer. ‘Afrikaanse muziek gezongen op basis van onomatopeeën (klanknabootsing)’, leert verdere studie op de ESNS-website, maar dan toch zeker aangestoken door het gejodel van Panda Bear en zijn vrienden. Defense Zebra heet hun plaat. Ik zou ‘m checken.

En daarmee is ons rariteitenkabinet wel compleet. Het contingent Finnen en IJslanders, doorgaans goed voor meer dan één steekje los, oogt dit jaar angstvallig braaf. Laat ik daarom nog één keer wijzen op Vurro, een man net zo bezienswaardig als de middeleeuwse stadsmuur rond Ávila, het eeuwenoude dorp op de meseta, de Spaanse Hoogvlakte, waar, zo luidt het gezegde, ‘het negen maanden winter en drie maanden hel is’ en waar onze vriend op een dag de kolder in zijn kop kreeg.

Zetten we nu even de serieuze bril van de muziekjournalist op. Wij muziekjournalisten houden van postpunk. Niet te populair, niet te vrolijk, niet te hip. Nou ja, zes jaar geleden was Iceage wel even de talk of the town in Groningen. Liep iedere hipster met ze weg, ook al konden ze nog geen twee noten recht vooruit spelen (waar op zich niks mis mee is, je zult ons tijdens ESNS niet bij Ruben Hein of De Raad Van Toezicht vinden). Drie albums kliederden de nog steeds jonge Denen ondertussen vol, waarvan de laatste, Plowing Into The Field Of Love, een koerswijziging richting Birthday Party-achtige gothrock liet horen. Manisch als altijd, dat wel. Benieuwd waar we drie jaar later staan. Met onze voeten in de bagger, waarschijnlijk.

De Kopenhaagse punkscene rond Iceage herbergt wel meer leuke bands. Holograms, LOWER, Vår en Marching Church bijvoorbeeld, de laatste een soloproject van Elias Bender Rønnenfelt van Iceage en Vår. Pardans kenden we nog niet, maar die gaan we dus ook maar eens checken komend weekend.

Woonachtig in Londen, maar spelend onder de Italiaanse vlag: Husky Loops. Hoe dat precies? Danio (zang/gitaar), Pietro (drums/samples) en Tommaso (bas) kennen elkaar van de lagere school in Bologna. Vijftien jaar later studeren ze alle drie aan de Royal College Of Art in Londen en raken bevriend. Ze beginnen een band om hun muzieklessen in de praktijk te brengen. Vooral de jaren 1978-1981 zijn favoriet. Hun postpunk is van het meer intelligente soort, in de hoek van XTC, Wire, Television, Gang Of Four etc. Twee EP’s staan er op Spotify, waarvan vooral de laatste sterk is. Onitaliaans goed, om deze maar eens te munten.

Holy had ik ten tijde van Stabs (2015) al in mijn playlist staan zonder dat ik doorhad dat een Zweed betrof. Dat is een aanbeveling. Doorgaans heb ik het niet zo op al die Scandinavische muziek die Spotify onze kant op stuurt. Holy, dat was een obscure band uit de periferie van Deerhunter, dacht ik. Nou ligt die invloed er ook wel dik bovenop, maar het is dus het slaapkamerproject van ene Hennes Ferm uit Umeå (halverwege het hoge noorden, langs de Botnische kust). Zijn platenkast zal doorbuigen onder het gewicht van alle psychedelica, folk, lo-fi, dreampop en shoegaze die hij verzamelde en absorbeerde. Een aanrader voor de serieuze indiefan die het nooit genoeg kan jingelen en jangelen. Zeg maar de indiesnob die Tame Impala nu te dancey vindt.

Nog niet op Spotify, wel op een podium in Groningen: Žen, vier Kroatische punkchicks met een dreinerige, donkere postpunk/shoegaze-sound. Nog niet zo meedogenloos als Savages, wel een eind op weg. Alles behalve zen dus, en dat is prima. Onrust, het is een ondergewaardeerd onderdeel van de popcultuur.

(I stand corrected: Žen staat al wel op Spotify. Daar gaat m’n verhaal. Luister hier het album Sunčani Ljudi uit 2017.)

Helemaal neurotisch is het afgemeten kabaal van Lysistrata uit Saintes, tussen Nantes en Bordeaux. Het trio (gemiddeld 20 jaar oud) balanceert al hink-stap-springend op het smalle koord tussen posthardcore, mathrock, postrock en noise. Herrie tot de vierde macht. Spannend.

Voordat we het over posthardcore hadden noemden we bands als Fugazi gewoon emocore. Ik moest eraan denken toen ik Robocobra Quartet hoorde. Het kwartet uit Dublin staat met één been in de punk van net voor de grungetijd, terwijl het met het andere been de deur van het Bimhuis opentrapt. De ingehouden woede en broeierige dynamiek komt van de Dischord-punkscene (Fugazi, Girls Against Boys, Lungfish), de tetterende saxofoon is een relikwie uit de jazz. ‘Fugazi meets Mingus’, schreef Drowned In Sound al eens over deze Ieren. Ik heb hun Music For All Occasions nu een paar keer geprobeerd en ik ben er nog niet over uit. Ik krijg er energie en jeuk tegelijk van. Hopelijk heeft de saxofonist de avond van het optreden iets verkeerds gegeten.

The Homesick en Korfbal (tweede band van Homesick-bassist Jaap van der Velde) ga ik niet meer introduceren, die ga je gewoon zien. Punt. En waar beter dan in Groningen? Ik heb in Groningen twee vastigheden in het leven: The Homesick en Hock Sieng, de Vietnamees. Ooit zullen ze aan mijn tafel optreden.

Laatste indietip, en laat ik ook eens wat vrouwelijks op mijn programma zetten: Pip Blom. De jonge Amsterdamse grossiert al een jaar of twee in alleraardigste indieliedjes met een rafelig randje. Breeders, Pixies, Bettie Serveert, dat zijn wel de voor de hand liggende referenties. Niks mis mee. Tien liedjes tel ik inmiddels op Spotify, een album kan niet lang meer op zich laten wachten.

Check ook Waltzburg (ambitieuze, orkestrale indiepop), Yonoka (Siouxsie revisited), Högni (multi-instrumentalist van Gus Gus, nu pianoman) en Housewives (minimalistisch gekraste postpunk, of anti-muziek zo je wilt) voor meer uiteenlopende indie-vibes.

In sneltreinvaart nu de bands waar iedereen veel van verwacht en die je in ieder tiplijstje zult aantreffen. Te beginnen met het überhippe Superorganism. Let wel: deze hype is volkomen terecht. Vier singles zijn er voorafgegaan aan de bom die op 2 maart ontploft, als eindelijk het gelijknamige debuutalbum van de acht jongens en meisjes uit Oost-Londen dropt. Ik vind de eerste single, Something Four Your M.I.N.D., nog steeds hun beste, maar de hele plaat staat vol Hits. Het zal druk worden in de Machinefabriek, vrijdagavond om 20:00 uur.

IAMDDB is nog zo’n naam die op ieders lippen ligt. Eerlijk gezegd hoor ik het niet zo. Vibe, Volume 2, de eerste van twee EP’s in 2017, had nog wel iets van een ontwapenende charme, op Hoodrich Vol. 3 zijn ook de laatste plooien gladgestreken en hoor ik niks wat Diana Debrito (zo heet ze) van al die andere hitgevoelige r&b-meisjes onderscheidt. Maar goed, ik heb dan ook geen greintje soul in mijn donder. De beats zijn wel oké, dat moet gezegd. Misschien moet ik het nog een keer proberen…

Er staat naast Superorganism, IAMDDB en Pale Waves nog een hele zwik namen uit de BBC Sound Of 2018-lijst op ESNS18: Alma, Jade Bird, Nilüfer Yanya, Sigrid, Tom Walker, Yxng Bane, maar afgezien van wellicht laatstgenoemde rapper met r&b- en Afro-invloeden (denk: J Hus) verwacht ik er niks van. Het is slappe radiopop die niks op een podium te zoeken heeft.

Mooi verhaal. Op een avond, zomer 2016, hoorde Tom Tripp, een grime kid met Nigeriaanse roots uit arm ‘Cally’, Noord-Londen, Adore You van NOA in een playlist voorbijkomen. Twee uur later had hij in Ableton een beat gemaakt en een zanglijn ingeneuried. De volgende morgen schreef hij de tekst en nam de zang op. Weer een paar maanden later, na zichzelf moed te hebben ingedronken, zette hij het liedje om vier uur ’s nachts op Soundcloud. De eerste die belde was… NOA, die Aurelia via haar eigen label Little Tokyo verder lanceerde. Pamela en de Red EP volgden, net als steeds luidere loftuitingen van blogs en critici. Tom Tripp zou wel eens het gat kunnen gaan vullen dat de mediaschuwe Jai Paul heeft laten vallen (tussen r&b, hiphop en dance), jubelen ze in koor. We gaan het zien. Net als bij IAMDDB is het vooral de vraag hoe dit zich naar het podium vertaalt. Vooralsnog hebben we van onze Tom geen enkel bewegend beeld op YouTube kunnen vinden. Dat op zich maakt al nieuwsgierig.

Radiomakers zetten hun geld op Yungblud. Dat begrijp ik wel. Ikzelf ga proberen hier zo ver weg mogelijk van te blijven. Wat een aansteller, deze gozer.

Opportunistisch als ik ben schreef ik eerder in OOR:

Met slechts één uitgebracht liedje op zak (King Charles) stond de 19-jarige Dominic Harrison deze zomer al op Metropolis en Lowlands. Een half jaar later heeft hij er twee bijgeschreven (I Love You, Will You Marry Me en Tin Pan Boy) en geldt de rappe northerner uit Doncaster, Yorkshire als de nieuwste hoop in bange Britpopdagen. De nieuwe Declan McKenna. Al is Harrison vooral gevormd door Amerikaanse hiphop en de northern twang van Alex Turner. De jonge Arctic Monkeys, toen ze net kwamen kijken en alle clubs op een hoopje speelden, dát is zijn voorbeeld. ‘Het was zo herkenbaar, opgroeiend in Noord-Engeland’, zegt hij daar zelf over. ‘Ik zat in mijn slaapkamer en dacht: die gast is de enige in de hele wereld die me begrijpt!’ Yungblud. Met zo’n naam heb je automatisch het geluid van morgen te pakken.

Bob Moses, Four Tet, Georgia, Hot Chip, Jon Hopkins, Junior Boys, Little Club, The Range – het elektronische roster van Domino Records heeft een duidelijk profiel (halfweg tussen pop, ambient en house) en George Fitzgerald past hier naadloos in. Maar de in Berlijn residerende Brit blinkt niet uit in dit gezelschap, zo reëel moeten we ook weer zijn. Full Circle uit 2015 is zijn sterkste track. Een echte oorworm.

Een groep grime kids ten slotte, uit Cardiff. Niet de top, die zullen ze nooit bereiken, maar wie weet maakt de adaptatie van heavy gitaarsamples deze Astroid Boys wel een kanshebber op de festivals. De beats en de bravoure van de UK grime, de energie en D.I.Y.-ethiek van de punk, het klinkt als een winnende combinatie. Prima act om de vrijdagnacht in Vera mee af te sluiten, deze jonge Welshmen.

Mocht je nou straks ondanks alle goede bedoelingen toch steeds bij een of andere aftandse rockband of truttige popact staan te kijken, amechtig trachtend niet te luisteren naar zijn of haar kromme woorden en afgekloven rockclichés, onderwijl vermoede pogingen ondernemend het accent te achterhalen, spoed je dan naar een van onderstaande bands om de slaap te verdrijven en de oren weer open te laten spuiten. Verstaan doe je ze sowieso niet. Auɗn (IJsland), Celeste (Frankrijk) en Baest (Denemarken), kruis die maar aan als je je kruis omgekeerd draagt.

PS Vergeet ook niet even een blik te werpen op de affiches in Ierse pub O’Ceallaigh en rockcafé Kult, waar de boys van Subroutine ongetwijfeld weer het leukste feestje van het weekend zullen brouwen. De timetables vind je hier. Overdag in Plato kun je ook al heel wat optredens scoren. En ga zaterdag 20 januari tussen 13:00 en 19:00 vooral ook even langs bij de Subbacultcha!-party in Galerie Sign, waar de hipsters zich verzamelen. Maar liever niet allemaal tegelijk, want het is daar altijd al zo – gezellig – druk. En dan kan ik Jacob niet meer verstaan.

Wil je weten wie waar wanneer en hoe laat speelt, wat je wilt weten natuurlijk, check dan de officiële timetables van ESNS18.

UPDATE: Ik merk dat ik zelf steeds blijf hangen bij Honest All Night van Gruppo Di Pawlowski in mijn ESNS-playlist, dus die maar even als bonustrack. Mauro hoeven we na een staat van dienst van 25 jaar niet meer te tippen, toch?

OP SPECIAAL VERZOEK: alle video’s in een handzame YouTube-playlist. 40 stuks in totaal. Enjoy!

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Twin Fantasy
album
Car Seat Headrest

Twin Fantasy

Razend benieuwd was ik naar de volgende stap van Will Toledo, en het is een verrassende geworden. Na meer dan ...
Het warme Britpopbad van The Charlatans
concert
The Charlatans

Het warme Britpopbad van The Charlatans

In het kader van een kort Europees toertje maakt The Charlatans weer eens een tussenstop in Nederland. Het laatste staartje promotie ...
OOR-verhaal wint Jip Golsteijn Journalistiekprijs
nieuws

OOR-verhaal wint Jip Golsteijn Journalistiekprijs

Thomas Snoeijs heeft de Jip Golsteijn Journalistiekprijs gewonnen voor zijn interview met Iggy Pop en Josh Homme uit OOR van maart ...

OOR's Koen Poolman tipt: Eurosonic Noorderslag 2018 (achtergrond) | OOR