achtergrond

OOR tipt ESNS19 - Koen Poolman draait door

Bijna 400 acts staan er op ESNS19, en dan hebben we het alleen nog maar over het officiële festivalprogramma (16 t/m 19 januari). Een stortvloed aan nieuwe namen. Overkill? Welnee. OOR’s chef de mission en playlistmaker Koen Poolman zette er gretig zijn tanden in en spuugde het gros weer uit. Dit is wat beklijfde. Twintig à dertig tips voor de fijnproever.

foto: Sports Team

Eenmaal per jaar reis ik naar Groningen. Daar wil je niet verdwalen, dus volg ik steevast het Boterdiep naar Bedum als ik ga hardlopen (de Robbenloop, zijn geboortehuis heb ik nog niet gevonden) en houd me verder vast aan het spoorboekje dat ik thuis alvast in elkaar draai. En hier met jullie deel, want ik ben de rotste niet, zelfs al staan we straks samen voor dezelfde gesloten deur. Ik heb mijn best gedaan, alles geluisterd en bekeken. Het bewijs: vier (!) Slowaken, één Sloveen, één Italiaan en één Portugees. Ik zou mezelf bijna gaan geloven als ik zeg dat er meer muziek gemaakt wordt dan in Engeland en Amerika alleen. Ja, er wordt dus ook muziek gemaakt in Slowakije en Slovenië, hele maffe muziek zelfs en da’s mooi. Verder? Ik heb een zwak voor de Duitse pop, maar verder dan de ‘Duitse Pip Blom’ en het puberneefje van Die Nerven ben ik niet gekomen. Schade. De Scandinavische plastic pop pruim ik niet, de knettergekke Finnen zijn blijkbaar op, in Oost- en Zuid-Europa moet de eerste Beatle nog geboren worden en dus rest hier vooral een opsomming van de betere bands uit Engeland en Ierland, sinds de dreiging van een harde Brexit (en alle Ierse ellende van dien) blijkbaar een vruchtbare voedingsbodem voor grimmige postpunk. Luisteren kan in deze Spotify-playlist. Wie alleen zijn ogen vertrouwt, klikt zich ESNS-klaar langs onderstaande YouTube-filmpjes compleet met tekst en uitleg of in deze YouTube-playlist. Scheelt een hoop gezwalk over de Grote Markt.

Laten we beginnen met een hartgrondige vloek. Black Midi (UK) speelt al op woensdagavond en dan ben ik er nog niet. Altijd hetzelfde liedje. ****! Een jaar geleden hypte de NME de jonge band uit Brixton door zich hardop af te vragen: What’s the deal with Black Midi: the “best band in London” nobody knows a thing about? De band is zuinig met informatie en muziek. Op de social media geven ze weinig prijs en muziek valt er ook nog niet te streamen. Engeland maakte kennis met de band toen Shame de loftrompet over ze stak. Sindsdien zijn ze zeer gewild en speelt de band verstoppertje. Hoe minder je je publiek geeft, hoe hongeriger het is. Rond de kerst verscheen er zowaar een liedje op Spotify: Ice Cream, een echte Christmas carol (‘It’s always Christmas time, when I’m with you’) met ene Jerskin Fendrix in de rol van crooner. Alleen in het instrumentale tussenstuk hoor je de echte Black Midi: vier jonge honden die de Britse postpunktraditie met mathematische precisie aanvallen. Energiek, avontuurlijk, compromisloos. Een soort indienoise/mathrock. Dé band die niet wilt missen op ESNS19.

De tweede vloek ontsnapte me toen ik zag dat Fontaines D.C. en The Murder Capital overlappen, twee aanstormende postpunkbands uit Dublin die in de Britse media steevast in één adem met elkaar genoemd worden. Waarom het slappe The Blinders (wier album al een half jaar uit is en werkelijk niks gedaan heeft) in Vera na eerstgenoemden geprogrammeerd staat en we ons na veertig minuten Fontaines D.C. over de Grote Markt moeten haasten om aan te sluiten in de rij voor de trap van Huis De Beurs om nog een staartje van hun vrienden The Murder Capital mee te pikken, is me een raadsel. Een blunder van formaat, als je het mij vraagt. De Britse media zijn het er in elk geval over eens: in Ierland gebeurt het. Daar voelen ze de pijn van de nakende Brexit nu al en wordt de toon allengs grimmiger. Check dit verhaal van de NME. In 2017 debuteerden Shame en IDLES op Eurosonic, noteer voor nu deze twee Ierse bands maar. The Murder Capital is net zo working class, bruut en hard als IDLES, terwijl Fontaines D.C. – nota bene labelgenoot van IDLES en ook het verwante Eagulls – reeds toerde met Shame. Zij zijn ietsje meer ‘indie’, betere liedjes met Libertines-achtige flair en een heerlijk plat Iers accent. De bijna Wipers-achtige hartekreet ‘Is it too real for you?’ galmt al twee maanden door mijn huiskamer. Het komt van hun vierde single Too Real (check ook dubbele a-kant Chequeless Reckless/Boys In The Better Land en debuut Liberty Belle), waarmee ze al verder op weg zijn dan Shame en IDLES toen ze naar Groningen kwamen. Onze Sjoerd Aarden deed afgelopen najaar een kort interview met Fontaines D.C. toen ze naar London Calling kwamen.

En daarmee is de postpunkkoek nog lang niet op. Ook Drahla (UK) komt eraan. Twee jongens, één meisje, uit Leeds. Beetje arty farty soms en tamelijk noisy. Het onderkoelde Kim Gordon-zeurtje in de stem van zangeres Luciel Brown, daar moet je van houden. Ze toerden met Metz en Ought, werken momenteel met de zanger van Hookworms aan een debuutalbum en hebben onderdak gevonden bij Captured Tracks, een van de beste labels van de laatste jaren. Genoeg credentials dus. Het enige wat ik mis zijn Echt Goede Songs. Een kleinigheid.

Namechecken ze daar nou Steely Dan?! Nee, erg rock & roll zijn ze niet, de zes jongemannen van Sports Team (UK), die elkaar ontmoetten op de universiteit van Cambridge, daar ga je al. Maar laat je niet misleiden door het jasje met schoudervulling van zanger Alex Rice – hij doet me aan Jim Kerr denken – de man zou wel eens de meest charismatische frontman van ESNS19 kunnen blijken te zijn. ‘I just wanted to be your mid-noughties MTV star’, knipoogt hij in Kutcher naar MTV’s Punk’d-host Ashton Kutcher. Zijn ster straalt nu nog zachtjes, maar pas op, met zijn college mates, vijf jongens en één meisje in totaal, genoeg voor een half cricketteam, schudt hij de ene na de andere hit uit de wijde mouwen. Margate is de laatste, over het slaperige Engelse kustplaatsje net boven Dover, symbool voor de vergane glorie van het Britse Koninkrijk. Veel Britser dan Sports Team komen ze niet. Wie nog weet waar C86 voor staat en ook niet vies is van wat Britpop-geschmier in de beste Suede/Pulp-traditie, noteert met dikke stift een uitroepteken en leest gelijk ook even dit NME-interview.

Een slechte bandnaam is altijd goed. Free Love fka Happy Meals (UK) is dus dubbel goed. Een jongen en een meisje uit Glasgow, man en vrouw eigenlijk nu ik die video eens goed bekijk, ze maken electropop. Tamelijk ouderwets, dat gelukkig wel. Niet per se heel spannend, bij vlagen wel sexy, zoals het Franstalige Depeche Toi en How Do You Feel (behalve het refrein dan ja). Hun Luxury Hits klinkt alsof de plaat ook in 1982 in Frankrijk gemaakt had kunnen zijn, gericht op een dansvloer vol vleermuizen en modellen die samen naar muntjes zoeken, verblind door stroboscoop, rookmachine en neonlicht, en dat zal precies de bedoeling zijn. Hoe naïever, hoe beter, luidt hier het adagium.

Van Fake french naar Franse wave. Nog meer postpunk: Rendez Vous uit Parijs en MNNQNS uit Rouen. De eersten debuteerden anderhalve maand geleden met het album Superior State en zoeken het vooral in een donker en galmend geluid. ‘Iceage!’, zal de jeugd denken. ‘Killing Joke!’, roep ik dan. En Bauhaus, Siouxsie, de eerste Bloc Party, The Bravery… want ik word ook een jaartje ouder. De tweede band heeft twee EP’s op zijn naam staan, Capital (2016) en Advertisement (2018), en vernoemde zich waarschijnlijk, laten we het hopen, naar Mannequin, misschien wel mijn favoriete Wire-liedje tussen vele favoriete Wire-liedjes (en blijkens plek 1 in de streaming chart van Wire op Spotify van vele anderen). Hun hoekige, arty sound heeft er wel wat van weg. Niks nieuws onder de zon, maar hé, we’re talking French pop hier, wat had je anders verwacht?

We dalen verder af op de kaart: helemaal onder in de laars van Italië, ter hoogte van de hiel om precies te zijn, ligt het dorpje Molfetta aan de Adriatische Zee, net boven Bari. Het is de thuisbasis van The Pier. Vier jongens die venijnige, scherp aangesneden kunstacademiemuziek maken. Alsof Alt-J op de mathcore-toer zou gaan, zoiets. Dead Reckoning is een knappe plaat, zonder veel urgentie. Hoeveel mensen die hen straks in het All Round Poolcentrum (ja echt) zien zullen zich Foals nog herinneren? Laat staan Don Caballero? Beetje out of time dus, maar wel lekker.

Een dag later kun je in hetzelfde Poolcentrum terecht voor Fjørt uit Aken, dat al even hoekige patronen in zijn posthardcore/screamo stopt. Fjørt is hard en noisy en schreeuwt in het Duits, wat het allemaal nog wat vierkanter maakt. Het trio, inmiddels drie albums rijk, debuteerde in 2014 op This Charming Man Records, dezelfde Duitse independent die ons Die Nerven en Kadavar bracht. Fjørt is het jongere, rusteloze punkbroertje van Die Nerven. Dat wordt rauschen. All Round Poolcentrum dus, op de hoek van de Vismarkt, voor al uw trek-, band- en  kopstoten.

We geraken in de zware metalen. Alles beter dan de plastic radiopop die weer op vele podia zal klinken. Waarom eigenlijk? Het is radiopop, laat het radiopop blijven, het komt niet tot leven op het podium. Metal daarentegen. We onderscheiden hier dom brulwerk en dom brulwerk met scheuten mathcore, doom, sludge, drone- en postrock; dat klinkt al gelijk een stuk minder dom. Donderdag kun je in Machinefabriek de hele avond headbangen op Déluge (Fr), The Canyon Observer (Slovenië), Sibiir (Noorwegen) en Implore (Duitsland). De eerste twee klinken op het eerste gehoor het spannendst, de Fransen vergelijkbaar met hun landgenoten Celeste. Krat bier erbij en gáán, de hele avond lang. Nog meer onverantwoorde decibellen: Une Misère (IJsland, woensdag) en Möbius, een Slowaaks dronerockduo dat Earth en SunnO))) naspeelt. Black Sabbath op 7 toeren dus. Tráááááaag en loodzwaar. Headbangen in superslowmo, het beste idee sinds Tommy Iommi zijn gitaar van E naar D omlaag stemde. Vrijdag, alweer in het Poolcentrum. Ik verheug me nu al op de geur van verschraald bier en mannenzweet tussen de pooltafels.

Ook Our Stories komt uit het land van Hamšik en Škrtel (verder reikt mijn kennis van Slowakije niet). Zat de organisatie er toch niet helemaal naast toen zij Tsjechië en Slowakije uitriep tot focuslanden van deze ESNS-editie! Hoewel, en dit zal de Slowaken misschien nog wel het meest deugd doen, van de Tsjechische acts is me er geeneen bijgebleven na een dag googlen, youtuben en spotifyen. Ja ééntje, waar ik hard om moest lachen. Maar daarover zo meer. Slowakije-Tsjechië is 4-0. Tweede doelpuntenmaker: Our Stories uit Šal’a, ten oosten van Bratislava. Het trio doet aan postrock zoals die twintig jaar geleden gedefinieerd is door bands als Mogwai, Explosions In The Sky en Red Sparowes. Broeierige, licht ontvlambare soundscapes voor de apocalyps. Er wordt niet gezongen, wat een groot voordeel is als je uit Šal’a komt. No offence.

Die verrekte Slowaken zorgen zowaar voor de meeste rafels in de ESNS-line-up. Ergens in de mist van doom, noise, ambient en techno walst Tittingur door de straten van Bratislava. Ik stel me zo voor in een oude T34-tank die de Russen daar in 1945 hebben achtergelaten, het interieur gepimpt met speakers die tot ver voorbij de Tsjechische grens reiken. ‘Maximal techno’ noemen ze hun geluidsterreur zelf. Check album Beings, opgenomen in Kopenhagen, en noteer ze alvast maar voor Roadburn en Le Guess Who?, waar ze wel raad weten met zulke pleurisherrie.

En nóg is het Slowaakse feest niet ten einde. Isama Zing jaagt de vierde bal in de kruising. Een FIFA 19-doelpunt, want Jonatán Pastirčák doet alles vanachter zijn Macbook. Met stuiterende beats en desolate sferen die een industrieel wasteland oproepen voegt hij zich bij de elektronische avant-garde van Hyperdub/Arca/Lotic/Oneohtrix Point Never. Het rolt, schuurt en krast alle kanten op, een blank canvas  met de hartslag van de moderne metropool. Zelf zegt Pastirčák, lid van, zo leren we van Google, het Mäss micro-collectief: ‘By deconstructing compositions, the Isama Zing project refers to the diversity of subcultural dance styles, which not only naturally penetrate the underground scenes of capitals, but are also defined by independent labels, cloud servers and contemporary art.’ Zijn Facebook toont een jongen met een petje, de hoes van zijn gelijknamige EP een vrouw in een burka, met zonnebril. Daar moeten we ’t mee doen. Ik zeg: gaan!

Dat kan ik nou wel zeggen, maar als jullie je schema netjes hebben ingevuld staan jullie straks allemaal bij The Murder Capital wanneer Isama Zing aan zijn set begint in de bovenzaal van Simplon. Dammit. En het programma heeft al zo weinig fatsoenlijke beats te bieden, concludeerde ik al voordat ik wist dat ik ook deze kon afstrepen van mijn lijstje. Nou ja, elk nadeel hep z’n voordeel: we hoeven niet voortdurend door regen en wind van Grote Markt naar Simplon en Platform Theater te lopen, en terug. De leukste beats op ESNS19 komen uit eigen land en klinken zaterdag ver na middernacht in de Binnenzaal van de Oosterpoort. Dan is het tijd voor Lukas Amer en Sjoerd Huissoon aka Amy Root. In november maakten de Rotterdammers hun radiodebuut in de studio van 3voor12. Ik hoor ze nu pas voor het eerst en ik moet zeggen: hun EP Lynn is echt heel erg goed. ‘Voor de fans van Moderat, Jamie xx en Jon Hopkins’, jubelde 3voor12, en ik jubel gewoon even met ze mee.

Meer beats? Misschien is dit wat: Kompromat (Fr), nieuw project van Pascal Arbez aka Vitalic met zangeres Rebeka Warrior. ‘Punk, rock, dark and sweet’, belooft de ESNS-bio. Maar ach, die hele Vitalic is zó 2001. Killed by electroclash. Op 11 januari verschijnt de eerste single, Niemand, ik heb ‘m nog niet kunnen horen. Maar van deze samenwerking van het duo uit 2012 (toen nog als Vitalic feat. Sexy Sushi) word ik niet echt opgewonden. Dorian Concept (Oostenrijk) is feitelijk ook een oudgediende, met albums op Kindred Spirits (2008), Ninja Tune (2014) en Brainfeeder (2018). Ken je de labels, dan ken je het geluid van Dorian Concept: een freaky mix van instrumentale hiphop, jazz, elektronica en soul. Best aardig, maar het is ’t al tien jaar nét niet. Onze eigen Niels Broos & Jamie Peet doen ongeveer hetzelfde, de eerste achter de knoppen, de tweede achter de drumkit. Minutieus geprogrammeerd, maar verstrikt in de eigen schijnbewegingen. Emma-Jean Thackray (UK) is een protegee van Gilles Peterson. Zij leunt nog iets meer op jazz, maar gooit verder ook alles in de mix, waaronder de nodige latin vibes. Zie hoe Emma-Jean in tien minuten de race tegen de klok wint en een track in elkaar zet:

Leuk? Het is mij allemaal te jazzy, en ja, ik krijg jeuk van jazz. Wie beats wil, ontkomt echter haast niet aan jazzgeneuzel. Het dance-programma is behelpen. Laat je vooral niet foppen door de waterige piano-ambient van Niklas Paschburg (D) of de afschuwelijke would-be-Disclosure radiohouse van Elderbook (UK). De grootste grap op ESNS is echter Lenka Morávková en haar Bohemian Cristal Instrument (daar is ie, de Tsjechische inzending!). Dit moet je zelf maar even bekijken in onderstaande video. Ik krijg er tamelijk vrouwonvriendelijke gedachten bij, niet omdat ik een hekel aan vrouwen heb, maar de schurft aan alles wat pretentieus en wezenloze flauwekul is. Oordeel zelf.

Nog een kunstzinnige vrouw, maar met beduidend meer inhoud: Lafawndah. Uit Frankrijk, dacht ik te weten en zegt ook de ESNS-bio. Op haar eigen Soundcloud staat “London (Egypt)” achter haar naam. Yasmine Dubois, leert Google, is van overal en nergens. Haar ouders zijn Egyptisch en Libanees, zelf werkte ze als curator in kunstgalerieën in Mexico City en New York. Terug in Parijs begon ze zich als muzikant te ontplooien, beïnvoed door, we tikken even de internetbio over: ‘Nina Simone, Brandy, traditionele zangers uit het Midden-Oosten, dancehall queens en de modernistische visie op grime en bass music van het Night Slugs-label’. Twee jaar geleden debuteerde ze met een EP op Warp Record, opgenomen in Guadeloupe met een Portugese producer, beatmanipulator L-Vis (van Night Slugs-faam), de Amerikaanse zangeres Emily King en zouk-veteraan Jean-Claude Bichara. Veel indruk maakte die EP op mij destijds niet, maar de blogs schreven er volop over. Hier een interview uit die tijd. Inmiddels staat ze op eigen benen en zou haar debuutalbum Ancestor Boy op punt van uitkomen staan. In een wereld waar grenzen vervagen en minderheden niet meer bestaan is Lafawndah de gedroomde ambassadeur van deze universele broederschap.

Lafawndah had prima gepast in het rijtje urban namen dat BBC’s Sound Of 2019 vormt. In Groningen kun je genomineerden Flohio en Octavian aanschouwen. Beide hiphop/grime-beloftes hebben zich afgelopen jaar al behoorlijk gemanifesteerd. Octavian (eerder op Encore in de Melkweg) debuteerde met een album waarop de Britse grime-sound een stevige r&b-injectie kreeg, compleet met Autotune-refreinen en andere glijmiddelen; Flohio (eerder op BKS) gaf de grime een vrouwelijk gezicht. Fumni Ohio, zoals de Zuid-Londense met Nigeriaanse roots voluit heet, verdiende haar boterham aanvankelijk als graphic designer bij Ninja Tune, totdat ze zelf in de spotlights trad met het collectief God Colony, en later als soloartieste aan de zijde van GAIKA en Princess Nokia. Haar tijd lijkt nu gekomen. Flohio gaat exploderen. Ocean Wisdom draait al wat langer mee in de UK grime, wat blijkt uit de gastenlijst op zijn tweede album Wizville: Method Man, Roots Manuva, Dizzee Rascal, P Money, Rodney P, allemaal komen ze even een verse droppen. Vooral Revvin’ met Dizzee is een favoriet. UPDATE: Inmiddels is bekend dat Octavian de prestigieuze uitverkiezing van de BBC heeft gewonnen. Zijn mix van r&b en grime (en vleugjes pop en Afro) is dé Sound Of 2019, volgens de Britten.

Is grime te grimmig voor je? Zelfverklaard ‘soft boy’ Kojaque uit Dublin brengt meer mellow vibes. In een interview met i-D legt hij uit hoe dat werkt, hiphop in Dublin, een stad zo duur dat gentrification er sneller over de tong gaat dan Guinness, mocht ik afgelopen voorjaar zelf ervaren. In Reykjavik spelen alle jongens in een band en rappen de meisjes, en als ze geen instrument spelen of de microfoon grijpen staan ze wel in het publiek, aldus onze Klaas Knooihuizen, die in OOR 12 verslag doet vanuit de IJslandse hoofdstad. De dochters van Reykjavik komen weer met z’n allen naar Groningen. Net als in 2017 staan ze in de tent op de Grote Markt. Als je in de buurt bent… een optreden van Reykajvíkurdaetur is een aanstekelijke bedoening.

Meer van het Pure Liedje? Er staan natuurlijk genoeg gitaarbands op ESNS. Zelf ben ik er wel een beetje klaar mee, met die ambachtelijke songsmeden, maar be my guest. De Britse popmachine stuurt: Cassia (beetje slick), Boy Azooga (gepolijste glamrock en discopop), Sea Girls (Britrock by numbers, de enige gitaarband in BBC’s Sound Of 2019-lijst), Annabel Allum (kittig grungemeisje), FEET (denk: de jonge Bombay Bicycle Club) en Peneople Isles. Die laatsten lijken me, op basis van de twee liedjes op Spotify, het leukst. Het gaat om broer en zus Jack en Lily Wolter van het eiland Isle Of Man, tegenwoordig opererend vanuit Brighton. Dit voorjaar debuteren ze bij Bella Union met Until The Tide Come (al lees ik ook ergens dat het album pas in juni verschijnt), in mei staan ze geboekt voor London Calling. Cut Your Hair (géén cover) is hun visitekaartje. Een perfecte popdeun met licht psychedelisch fuzzsausje en prettig ‘klein’ lo-fi geluid. Dit vertellen ze zelf tegenover Absolute Magazine over hun invloeden: ‘We love Radiohead, they are a massive inspiration to our writing. Their progressions and melody lines, Jonny Greenwood is a hero. Deerhunter are incredible. Everything from their lyrics, to their new and inventive rhythms and tones. Bradford Cox is a genius. Some bands we grew up on were The Magic Numbers and The Thrills, I can sometimes feel those influences come through in our songs. The Beatles, The Hives, Tame Impala, Grizzly Bear, Beach House…’ Van die dingen dus.

De crème de la crème van de Nederlandse indiescene verzamelt zich donderdag- en vrijdagavond in de Ierse pub O’Ceallaigh en na half twaalf in Café Kult voor het jaarlijkse The Sound Of Young Holland-festijn van Subroutine. Bijna alle aan het label gelieerde bands plus vrienden en bekenden komen voorbij, van The Homesick en Bawrence Of Aralia tot The Sweet Release Of Death (donderdag), en van The Avonden en Lena Hessels (dochter van Terrie Ex) tot Canshaker Pi. Een betere plek om de temperatuur van de vaderlandse indie op te nemen is er niet. Let wel: het is er vaak koortsachtig warm in O’Ceallaigh, dus jas uit en Guinness in. Omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen en nu eenmaal hechten aan tradities: The Homesick. Zie de jongens shinen op primetime tv. Zelfs Orbán legde er even zijn werk voor neer.

Koen van Subroutine tipte mij onlangs Eerie Wanda. Heel attent en collegiaal (de band zit bij een ander label), maar het was niet nodig: Marina Tadic staat al enige tijd op mijn radar. In het verleden deelde Tadic enkele bandleden met Jacco Gardner (die zijn ‘soundtrack’ Somnium komt uitvoeren op ESNS), nu lijkt haar band als trio zijn definitieve vorm gevonden te hebben. Tadic, in het dagelijks leven werkzaam bij Extrapool in Nijmegen, schrijft betoverende psychpopliedjes in de vergeten traditie van The United States Of America, Silver Aples, The West Coast Pop Art Experimental Band, The Electric Prunes en al die baroque pop-figuren die we sinds Jacco Gardners debuut herontdekt hebben. Delicate pop die aandacht verdient en ook nodig heeft om echt te kunnen doorgronden. Pet Town verschijnt op 25 januari bij Joyful Noise, een label uit Indianapolis. Debuut Hum zag in New York het levenslicht. De parallel met Amber Arcades is snel gemaakt.

En als we het dan toch hebben over Nederlandse indievrouwen die internationaal durven denken, pak dan Pip Blom er ook gelijk maar even bij. Pip heeft al zeker twee (drie? vier?) handen vol pakkende popsongs op de diverse kanalen gedropt, de één stekelig en grungey als The Breeders in hun beste tijd, of charmant rammelend als Courtney Barnett, de ander krols als de kat van mijn buren. Zet de leukste tien liedjes op een cd en je hebt een mooi debuut. Maar dat is natuurlijk te ouderwets gedacht. Pip is van een andere generatie. Die dropt morgen gewoon weer een liedje. Anyway, ga haar zien als je haar band nog niet gezien hebt. En check die nieuwe Paycheck EP als je dan toch op Spotify zit.

Duitsland heeft zijn eigen Pip Blom. Ilgen-Nur heet ze, ze komt uit Hamburg, van oudsher een broeinest van indietalent. ‘Just because I’m twenty / doesn’t mean I know what to do / Haven’t figured out what my life will be tomorrow / haven’t figured out what my life was like yesterday / And I’m just trying to be cool / but I feel like a fool’, zingt ze in Cool, wat klinkt als het mission statement van iedere jong-adolescent. Afgelopen jaar toerde ze uitgebreid met Tocotronic, al 25 jaar de leukste en beste band van Duitsland. Dit zeggen onze Oosterburen zelf over hun nieuwe indie darling: ‘Ilgen-Nur ist die Indiepopentdeckung des Jahres: Sie singt über Zukunftsängste und Unsicherheiten, aber auch über die schönen Dinge des Lebens: Fahrrad fahren. Die Augenringe einer Person, die man mag. Verschmierten Lippenstift tragen und sich trotzdem wohl fühlen. Sie verbindet lässig Indiepop mit Slacker-Rock-Attitüde und DIY-Ästhetik. Das erinnert mal an Kate Nash, mal an Kurt Vile, dann wieder an Courtney Barnett oder Girlpool.’ Ze is cool, ze heeft de jeugd en, ja, de zegen van de Toco’s.

Nog twee te gaan, bijna daar. De psychedelische pop van Sea Moya (Duitsland) heeft wel iets van de oude Tame Impala of Unknown Mortal Orchestra. Hun debuut Falmenta (dromerige songs met gelijke delen psych, krautrock en kosmische funk) werd opgenomen in de Italiaanse Alpen, inmiddels zijn de drie naar Canada verhuisd om het vandaaruit te proberen. Hopelijk vinden ze er een eigen geluid, want het is nu nog wel erg een kopie van. Wel goed gedaan, overigens.

Tot slot: een sjamanistisch dansfeest om de nacht (Vera, donderdag 01:15-02:00) mee in te luiden. Scúru Fitchádu uit Portugal, ontsproten uit het brein van producer Sette Sujidade. Hij verbastert Zuid-Amerikaanse dans/hiphopmuziek met industrial en metal-invloeden. En klinkt vet heftig. Ik voorzie een flinke pit en zweet druppelend van het plafond van Vera. Waarna Scúru Fitchádu meteen door mag naar de zomerfestivals. Denk Zeal & Ardor, wat hij deed met gospel en metal, maar dan met een bak funk ousadia, baile funk of hoe die opgefokte shit uit Brazilië ook heet.

Hopelijk ben je na Scúru Fitchádu uitgeteld. Ik wel nu. Oké, nog één allerlaatste tip. Ervaren Groningengangers weten dat het bij de officieuze ESNS-parties vaak minstens zo gezellig is als bij het officiële festivalgedeelte. Welnu. Vrijdagnacht 18 januari is het bal in De Gym (of heet dat nu OOST? En was die club niet vorig jaar gesloten? En nu eenmalig heropend?). Onder auspiciën van Subbaculture spelen op De Gym x OOST (00:00 en 06:00) o.a. Flohio, Lyzza en Karel in het voormalig gymnasium in de Oosterstraat. Een dag later, zaterdag 19 januari, is de tiende (!) Subbacultcha x Wham! Wham! Day Party (13:00-18:00) in Galerie Sign, waar de hipsters zich verzamelen. Het is er altijd gezellig (en) druk. Het programma moet nog onthuld worden, maar het zal me niks verbazen als Karel ook daar van de partij is. Karel Hendriks, onze eigen John Maus. Soort van anti-hipster te Amsterdam. Hij is cool. En ja, hij moet hier toch zijn, want hij staat maar mooi op Noorderslag met zijn a-modieuze synthballades. Karel komt oorspronkelijk uit Groningen en speelde in tal van bands die De Gym als uitvalsbasis hadden, zoals Yakumo Orchestra, Santa Fé, Fake O’s, Idiott Smith. Hij heeft een zus die deejayt, Roelien. Noisey deed een interview met de twee.

PS. Niks geschreven over Lewsberg realiseer ik me nu, een dag later. Ach ja, Lewsberg. If you know you know. De band van Rotterdammer Arie van Vliet is zo vanzelfsprekend goed dat je het haast zou vergeten. Ze mogen op Noorderslag spelen. Van mij mogen ze dan ook die prijs ophalen.

Wil je weten wie waar wanneer speelt, check dan de officiële timetables van ESNS19.

Luister hier in onze Spotify-playlist en bingewatch hier in onze YouTube-playlist. Enjoy!

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met 2019-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met 2019-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Amsterdamse band Fatal Flowers kondigt reünie aan
nieuws
Fatal Flowers

Amsterdamse band Fatal Flowers kondigt reünie aan

De Amsterdamse gitaarrockband Fatal Flowers heeft na bijna dertig jaar een reünie aangekondigd. De Flowers gaan in juni op een uitgebreide ...

OOR tipt ESNS19 - Koen Poolman draait door (achtergrond) | OOR