Jarenlang bleef ie een beetje steken tussen wal en schip: Hail To The Thief, de zesde van Radiohead. Na de doorbraakalbums Pablo Honey en The Bends, het meesterwerk OK Computer en de experimenteerdrift op Kid A en Amnesiac een plaat die de band, tekstueel ingegeven door het post-9/11-landschap, muzikaal nu maar eens gewoon moest laten gebeuren. Relatief rustig vaarwater dus, ondanks de thematische doemdenkerij en het feit dat de muziek – o ironie – vroegtijdig gejat en op internet gezet werd. Anno 2025 lijkt Hail To The Thief toch meer te zijn dan louter de loopplank tussen het jonge, nieuwsgierige Radiohead en de eigengereide, autonome mega-act van de laatste drie releases – Thom Yorke zelf was jaren na dato nog wel het meest verrast door de livevertolkingen die nu Hail To The Thief (Live Recordings 2003-2009) vormen. En qua anti-Amerikaanse sentimenten is Hail To The Thief vandaag de dag zelfs actueler dan ooit. OOR zat er destijds bovenop en flitst eens terug naar 22 jaar geleden.