achtergrond

Dit zijn tien nog te verschijnen kanshebbers voor de jaarlijstjes

Buiten is het guur, de groene, ritselende bladerdekens worden met de dag bruiner en roder. Een teken van een pijnlijke conclusie: vaarwel zomer, het is weer herfst. Toch is er geen reden om te treuren. Een eindigend jaar betekent namelijk dat de eindejaarslijstjes dichtbij zijn. Over ruim drie maanden zal alle muziek uit 2017 gereduceerd worden tot één compacte lijst van tien titels. Van alle albums die nog moeten verschijnen in het laatste kwartaal, koos OOR de grootste kandidaten om zich bij de elite van 2017 te voegen.

Four Tet – New Energy (29 september)
Waar het vorige album van Four Tet (echte naam: Kieran Hebdan) Morning/Evening zonder marketingaanloop op Bandcamp werd gezet, blijkt zijn vandaag verschenen album New Energy via een daadkrachtigere weg aan het licht te komen: er verschenen reeds vier singles (Two Thousand And Seventeen, Planet, SW9 9SL en Scientists) én Hebdan schenkt de eerste duizend kopieën aan de Oxfam Charity Shop, waardoor zijn naam als goeddoener over het web wordt verspreid. Maar natuurlijk gaat het om de muziek. Zijn eerste vier singles zijn IDM songs die groots aanvoelen en beschikken over een oneindig aantal associatiemogelijkheden. Geen makkelijke luisterbeurt, maar wel een die voldoening geeft.

Benjamin Clementine – I Tell A Fly (2 oktober)
I Tell A Fly zou een woordspeling zijn op ‘I tell a lie’. Een vergelijking die Clementine maakt vanwege het heersende idee dat we constant voorgelogen worden door de media. Daarnaast vertelt Clementine op zijn nieuwe album een verhaal over twee vliegen. Het klinkt allemaal nog wat vaag. Nu is Clementine nooit rechttoe, rechtaan geweest. Hij bezit een ongeëvenaarde stijl die ergens zweeft tussen ANOHNI en Nina Simone. Dat werd ons wel duidelijk in 2014, toen zijn debuutalbum At Least For Now verscheen. Op singles God Save The Jungle, Jupiter en Quintessence – die allen op het nieuwe album zullen verschijnen – wordt die stijl vastgehouden, maar levert Clementine in op expressiviteit ten faveure van zijn politieke agenda.

Warhaus – Warhaus (13 oktober)
Eerlijk is eerlijk: Warhaus is live vele malen interessanter dan op zijn debuut We Fucked A Flame Into Being. Dat ligt niet zo zeer aan de songs, dan wel aan het energielevel: wat live een vloedgolf is, is op plaat een kabbelend beekje. Dat energielevel lijkt hoger te liggen op de eerste single Mad World van de nieuwe Warhaus. Een fijne belofte. Zou dit een rechtstreekse vlucht naar de jaarlijstjes zijn? Met het interessante pop noir als handelsmerk is Maarten Devoldere al halverwege.

Beck – Colors (13 oktober)
Zijn vorige album Morning Phase was een volwassen plaat met kleine gitaargebaseerde indiefolk nummers. Met zijn nieuwe singles Up All Night en Dear Life, tracks van de toekomstige plaat Colors, gooit Beck (openingsfoto) het roer 180 graden om. Up All Night is gevuld met een heftige ritmesectie, een pakkend refrein en samples vergelijkbaar met de vroegere Daft Punk. Het is muziek die eerder als entertainment dan escapisme wordt betiteld, maar juist in die vorm ook zeer vermakelijk.

King Krule – The Ooz (13 oktober)
Zijn echte naam is Archy Marshall. Zijn stem: sowieso niet van hemzelf. Een typisch geval ‘pact met de duivel’. Op zijn debuutalbum 6 Feet Beneath The Moon gebruikte hij die stem uitbundig, expressief, haast overdreven, terwijl de instrumentatie op de achtergrond zijn vocale aanpak blijft dienen. Op zijn twee nieuwe singles, Czech One en Dum Surfer, zijn stem en instrument meer in balans. Dit maakt dat Marshall eindelijk authentiek én luisterbaar is. Een winnende formule?

St. Vincent – MASSEDUCTION (13 oktober)
Nee, je leest het als Mass Seduction. Er mist inderdaad een ‘s’ ja, maar het nieuwe album van St. Vincent (echte naam: Annie Clark) zal de massa’s wederom verleiden. In een spottende, neongekleurde persconferentie die begin deze maand op haar officiële Facebookpagina verscheen, zegt Clark dat ‘het album over liefde gaat. Op z’n best en in essentie, gaat het om liefde’. De eerste twee singles New York en Los Ageless laten een duidelijke breuk horen met haar vorige werk. Waar zijn de gitaren? Is het nog wel alternatieve kamerrock?

Destroyer – ken (20 oktober)
Het laatste album van Destroyer Dan Bejar, Poison Season, was een bandproject. Zijn nieuwe album ken is dat niet. De inspiratie voor de albumtitel kwam als een openbaring voor Bejan: ‘Ergens vorig jaar kwam ik erachter dat de originele naam voor The Wild Ones (een van de grote Engelstalige ballads van de laatste 100 jaar of zo) ‘Ken’ was. Ik werd fysiek getroffen door deze informatie. In een poging dit gevoel vast te houden, besloot ik de originele titel van dat nummer te liften en het te gebruiken voor mijn eigen doel’, meldt Bejar op de site van zijn label Merge. En zo geschiedde. Maak je dus klaar voor een plaat die persoonlijker, kleiner en meer gefragmenteerd is dan zijn voorganger.

Björk – Utopia (november)
Björk blijft eeuwig mysterieus. Lijken we eindelijk grip te krijgen op haar nieuwe album Utopia met single the gate, blijkt de IJslandse zangeres zich voortaan te verschuilen achter een frivool alles verhullend kostuum; zelfs in interviews! Maar over de boodschap op haar nieuwe album is ze duidelijk: het nieuwe album staat in het teken van het nieuwe politieke landschap. In een recent interview zegt de zangeres: ‘We hebben Trump, we hebben Brexit, we hebben onze problemen in IJsland, we hebben onze milieuproblemen. Als er ooit een noodzaak was om met een nieuw Utopisch model te komen, hoe we onze levens gaan leiden, dan is nu de tijd daarvoor, en dit zijn mijn voorstellen.’

Morrissey – Low In High-School (13 november)
Low In High-School gaat het elfde soloalbum van Morrissey worden. Voorganger World Peace Is None Of Your Business heeft maar kort het daglicht gezien wegens meningsverschillen tussen de voormalige Smiths zanger en zijn toenmalige label Harvest. Het is ook geen makkelijke vent. Hij loopt alleen maar te giffen op de muziekindustrie, de Amerikaanse politiek en de media. De eerste single van het nieuwe album, Spent The Day In Bed, bevestigt dit opnieuw: ‘I recommend you stop watching the news/Because the news contrives to frighten you.’ Het album zal er bol van staan, dit soort songs. Als we het nieuwe label van Morrissey, BMG, moeten geloven tenminste. Op hun website vermelden zij dat zijn nieuwe album ‘de zeitgeist van een eeuwig veranderende wereld’ vast zal leggen.

Mavis Staples – If All I Was Was Black (17 november)
Dit is het derde project dat Mavis Staples met Wilco frontman Jeff Tweedy aangaat. Samen produceerden ze al You Are Not Alone (2010) en One True Vine (2013). Maar voor deze plaat schreef Tweedy, met de stem van Staples in het achterhoofd, alle muziek zelf. Als vele andere platen in deze lijst gaat het hier om muziek die anti-Trump getint is: het album vormt een afbeelding van ‘het huidige Amerika, een tegenwoordige tijd gevuld met geesten van het verleden’, aldus Staples zelf.

Foto: Bert Treep

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

album
William Patrick Corgan

Ogilala

Terwijl het laatste plukje gelovigen nog altijd stilletjes hoopt op een reünietour van Smashing Pumpkins in de originele bezetting (‘mogelijk ...
album
Beck

Colors

Wat leuk voor die Paul McCartney dat Kanye West en Rihanna hem eens in de schijnwerpers zetten, twitterden tieners bij ...
nieuws
Muse

Muse wéér in de studio

Muse-zanger Matthew Bellamy heeft laten weten dat de Britse band opnieuw in de studio zit. Met hen, een oude bekende: ...