album
Roots

RYAN ADAMS

1989

COLUMBIA/SONY

De meeste singer-songwriters beginnen na een grote break-up meteen aan zielige liedjes, maar Ryan Adams deed tijdens de eerste Kerstdagen zonder Mandy Moore gewoon wat tienermeisjes doen: naar Taylor Swift luisteren. De Amerikaanse zanger was al langer fan van de countryprinses die popkoningin werd, maar komt nu pas . . .

Zeker bij de muziekpuristen die Adams vooral wél en Swift vooral niét serieus nemen, leek dit slechts op een goede grap. Maar wie Swift niet louter beoordeeld op haar fanbase, wist natuurlijk allang dat deze jonge vrouw bij vlagen geweldige songs schrijft. Op zijn versie van 1989 heeft Adams de elektrische productie uit de nummers gestript, her en daar wat van zijn eigen stijlenpalet toegevoegd, maar zich dus vooral overgegeven aan de gevoelige teksten die al onder het glitter verborgen lagen. En als er iets is waar Adams beter in is dan de vocaal veelzijdige Swift, dan is het wel in het geloofwaardig tonen van emoties. In zijn deels georkestreerde, adembenemende interpretatie van Out Of The Woods, over twee geliefden die een moeilijke tijd doormaken, klinkt oprechte wanhoop en verdriet. En Style is puur door Adams’ gepassioneerde interpretatie zelfs van simpel fashion statement in diepgaand liefdesliedje getransformeerd. ‘We never go out of style,’ schreeuwt de zanger na een couplet waarin blijkt dat zijn partner van meerdere walletjes eet. Hij moet zichzelf ervan overtuigen dat de liefde niet passé is. Zwakke schakels zijn de singles die bij Swift juist tot de hoogtepunten behoren. Blank Space en Shake It Off zijn ietwat doorsnee gitaarliedjes en Bad Blood lijkt teveel op een akoestische remix om onderscheidend te zijn. Ook blijkt Welcome To New York een te slechte song om te redden. Zelfs in het Springsteen-jasje dat Adams de albumopener aanmeet, blijft het nummer één van de sufste die ooit over de Big Apple is geschreven. 1989 is dus niet zonder missers, maar desalniettemin een verrassend sterk en doodserieus album waar liefhebbers van beiden kampen terecht over jubelen.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven
festival

Hear Hear! laat oude Pukkelpop­tijden herleven

'Goedemiddag Pukkelpop!' Zo verwelkomt presentator Luc Janssen opzettelijk de vroege oudere jongeren in de tent genaamd YEAH YEAH, een van ...
Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard
concert

Pixies in Melkweg: het wachten en zweten waard

Het duurt even, maar dan heb je ook wat. De twee concerten die Pixies deze week in de Melkweg geven ...
Arctic Monkeys in 40 songs: de groeistuipen van Alex Turner
achtergrond

Arctic Monkeys in 40 songs: de groeistuipen van Alex Turner

‘Onze leeftijdsgenoten interesseren zich alleen voor meisjes en uitgaan, daar zingen wij dus over.’ Zo stelden ze ooit zelf het ...

Recensie: RYAN ADAMS - 1989 (album) | OOR