In het muzikale universum van Paul Weller is 1966 een belangrijke mijlpaal: het jaar waarin de groten uit de Britpop (The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who) en ook de soullabels Tamla Motown en Stax hun mooiste singles uitbrachten. Weller is dit jaar 66 geworden. Dat hij daarbij een plaat uitbrengt met die cijfers in de titel voelt als volkomen logisch.
66 staat, net als zijn zestien (!) voorgaande soloplaten, vol ambachtelijke retrorock, waarin hij de late jaren zestig dunnetjes overdoet. De songs mogen dan niet zo memorabel zijn als de hits van The Jam en The Style Council of die van zijn idolen van toen, een album van Paul Weller stelt zelden teleur. Het in een markante hoes van de 91-jarige Sir Peter Blake gestoken 66 is interessant en sfeervol ingevuld. Voor de teksten zocht hij de samenwerking met Suggs (Madness), Noel Gallagher (Oasis) en Bobby Gillespie (Primal Scream). De muziek hield hij in eigen hand. De toonzetting is soulvol en regelmatig ingetogen, de productie aangenaam vol. Een kwalitatief sterk en prettig klinkend album.
Nieuwsbrief
Laat hier je mailadres achter en wij houden je op de hoogte met recensies, interviews en concertverslagen en hebben geregeld mooie winacties. Elke vrijdag in je mailbox!
