Kate Nash wordt vaak in één adem genoemd met Lily Allen. Twee grofgebekte meiden uit Londen – hoewel Nash eigenlijk Ierse is – die het uiteindelijk goed bedoelen. Niet bepaald critic’s darlings maar wel toffe chicks. Ik heb voor beide een zwak. Hoewel haar debuut- en doorbraakalbum Made Of Bricks (met daarop de hitsingle Foundations) alweer 17 jaar oud is, levert Nash met 9 Sad Symphonies pas haar vijfde plaat af.

Op haar voorgaande albums verkende de zangeres verschillende stijlen, maar dit nieuwe werkstuk brengt je gewoon weer terug naar een wereld die in 2007 is blijven steken. De titel is veelbelovend: negen treurige symfonieën, al telt de plaat tien nummers. Welke is de odd one out? Wellicht het relatief lichtvoetige Space Odyssey 2001, waarin Nash vaststelt dat de ellenlange science fiction-klassieker van Stanley Kubrick geen geschikte film is voor een eerste date?

Paradoxaal genoeg is deze fraaie, opbeurende compositie één van de weinige songs die niet imploderen onder het gewicht van de barokke orkestraties. Nash verdient lof voor haar streven om tijdloze, ‘mooie’ muziek te maken. Maar in teveel nummers – waaronder de corona-terugblik Millions Of Heartbeats en het aan mentale problematiek refererende Ray – voelen de arrangementen topzwaar aan. Kate Nash houdt onze sympathie, 9 Sad Symphonies laat desondanks geen blijvende indruk achter.