Ze woont al jaren in Europa, maar komt oorspronkelijk uit Colombia. Zangeres en componiste Lucrecia Dalt is inmiddels een gevestigde naam in de elektronische avant-garde. Met even poëtische als wonderlijke ‘sci-fi bolero’-shows is ze bovendien een graag geziene gast op festivals als Rewire en Le Guess Who?

Wie haar voorgaande albums kent, zal op A Danger To Ourselves geen radicale koerswijziging ontwaren. Maar waar ze op albums als Anticlines (2018) en doorbraakplaat ¡Ay! (2022) inspiratie haalde uit boeken en films, durft ze voor het eerst meer persoonlijke ervaringen te verwerken in haar cinematografische en intieme composities.

‘Don’t call me a snake, I’m not a reptile’, fluistert ze verbolgen in No Death No Danger, terwijl flarden percussie meedrijven in de broeierige vibe. Prachtig is ook de gastrol van David Sylvian (die het album mede produceerde). ‘I’m not quite lucid, I am far from clean’, klinkt zijn raspende en gerijpte stem in het mysterieuze openingsnummer. Altijd is de sfeer ingetogen en drukkend warm, als een wandeling door een stad waarvan de stenen nog nagloeien van een warme zomerdag.