Een plotselinge relatiebreuk zorgde ervoor dat Madeline Kenney de muzikale schetsen die ze tijdens de pandemie had gemaakt nog eens tevoorschijn haalde. Die fungeerden als basis voor haar vierde album A New Reality Mind. De Amerikaanse legt zichzelf onder een vergrootglas en probeert te reconstrueren waar het mis is gegaan.
In Red Emotion zingt ze: ‘I guess I only needed to look twice / Reflected in my attitude my constant compromise.’ Ze zoekt houvast door naar voren te kijken, in het Sylvan Esso-achtige The Same Again: ‘When will I be the same again / … / When will I see myself again / In what direction and with what friends / … / Only a child believes everything stays the same.’ Er is nauwelijks nog een gitaar te horen, zoals op Night Night At The First Landing (2017), haar debuutplaat, die sterk deed denken aan Throwing Muses. Inmiddels voeren een drumcomputer en synths de boventoon. Die zijn warm in Plain Boring Disaster en in Superficial Conversation doen arpeggio’s een fijn één-tweetje met soepele beats. Het onweerstaanbare I Drew A Line wordt gevormd door een dwingende beat, eightiessynths en een saxofoonpartij die zoet is en toch fris. In afsluiter Expectations klinkt er eindelijk weer eens een dromerige distorted gitaar. Op het fraaie A New Reality Mind kijkt Madeline Kenney terug, sadder but wiser.
