Meer impact dan met debuut Page Avenue maakte Story Of The Year nooit. Until The Day I Die en Anthem Of Our Dying Day zijn sceneklassiekers. Daarna werd het steeds een beetje minder. En dus zegt het viertal op zevende album A.R.S.O.N. terug te grijpen op de sound van het veelgeprezen debuut.
Logisch. Maar tijden veranderen. In 2003 waren de teksten van frontman Dan Marsala nog ontwapenend, 23 jaar later zijn ze simpelweg kinderachtig. Opener Gasoline (All Rage Still Only Numb) – meteen de albumtitel verklaard – komt nog wel weg met tenenkrommende teksten als ‘Hey, hey / Ashes to ashes, we all fade away’, omdat de track verder ongemeen hard doorbeukt, maar als het tempo omlaag gaat, wordt het potsierlijk, zoals in Disconnected, dat ook nog eens lelijke gitaarriffjes uit de computer heeft. A.R.S.O.N. is een lange zit: See Through is veel te zoet, de screams in 3AM voelen gemaakt en nep, en in My Religion komen alle clichés samen: akoestisch gitaartje aan het begin, halverwege een climax inclusief screams, om tegen het einde weer terug te komen met zoetgevooisde vocalen. Alles aan deze plaat is voorspelbaar en daarmee overbodig. Dit verhaal behoeft echt geen vervolg meer.
