album
Pop

Paul Weller

A Kind Revolution

PARLOPHONE/WARNER

Op zijn vorige album Saturns Pattern draaide hij de klok terug naar de late jaren zestig en de psychedelische rock waar hij als jonge tiener naar luisterde. Een geslaagde exercitie, waarmee hij navolgers als Blur en Stereophonics behoorlijk uitdaagde. Ook op A Kind Revolution grijpt hij terug naar stijlfiguren uit zijn tienerjaren: de rock van Traffic, de soul van Curtis Mayfield en de vroege funk zoals hij die hoorde op de Blaxpoitation-soundtracks uit de vroege jaren zeventig. Nostalgie die vorm krijgt met het gastoptreden van de vermaarde soulzangeressen PP Arnold en Madeleine Bell (Blue Mink) in het sterke openingsnummer Woo Sé Mama. Met leeftijdgenoot Boy George bouwt hij speels aan koortjes in het dansbare One Tear. Bijzonder is het gastoptreden van de al geruime tijd gepensioneerde Robert Wyatt als zanger en trompettist in She Moves With The Fayre. Meer dan zijn laatste platen is A Kind Revolution een liedjesplaat, met verhalende teksten en een heldere songstructuur. Zoals The Cranes Are Back, over het veranderende gezicht van Londen, een onderwerp dat hem duidelijk aan het hart gaat. Daarmee is A Kind Revolution toegankelijker dan we de laatste jaren van Paul Weller gewend zijn.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?'
muziek in coronatijd

‘ESNS gaat door! Maar je vraagt je toch af: hoe dan?’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

Recensie: Paul Weller - A Kind Revolution (album) | OOR