Elke nieuwe Osees-plaat is een gok, ook voor John Dwyer zelf. Al decennia sleutelt hij aan zijn band als een bezeten wetenschapper met een kort lontje: andere bezetting, andere richting, andere naam en een output waar geen peil op te trekken is.
Wat begon als lo-fi tapegepiel is inmiddels een doorgeslagen rocklaboratorium waar furieuze garagepsych, kraut, punk, prog en synth zich verdringen. De kwaliteit? Variabel. Briljant of onverteerbaar, soms binnen hetzelfde nummer. Dwyer beaamt het hoogstpersoonlijk in ijsbreker Fight Simulator: ‘I am insufferable.’ Abomination Revealed At Last is de 29ste studioplaat en achtste onder de naam Osees. Volgens Dwyer is het een ‘aanval op de zintuigen, ontstaan uit de mist van wreedheden’. Die mist klinkt als onversneden UK82-punk: kort, fel, kwaad, strak en met geheven vuist. Maar wel met oog voor vorm, want de razernij wordt ditmaal enigszins in banen geleid. Synths brommen als laagvliegende drones, log en dreigend. De zang ligt vaak net onder het maaiveld (om er soms ver bovenuit te schieten: jumpscare alert!). Alles muteert en explodeert binnen contouren die Dwyer overigens net zo makkelijk zelf weer uitgumt. Abomination Revealed At Last is semi-gecontroleerde chaos waarin alles mag, zolang het snel en hard is. Dwyer heeft er inmiddels een cultstatus mee opgebouwd. Of zoals iemand op YouTube schreef: ‘He could record a fart in a bucket and I’d be there to smell it.’
