Twee jaar geleden werden we nog ‘verrast’ door Bleed Like Me, het vierde volwaardige album van Garbage. Het eerste in vier jaar ook. Verrast staat niet voor niets tussen aanhalingstekens, want zo overdonderend was het niet. Verre van zelfs. En dat terwijl het rauwe, schurende geluid van het titelloze debuut in 1995 wel degelijk verwonderde, getuige de tientallen draaibeurten in huize Van Harskamp destijds, en nog steeds. Dát Garbage heeft allang plaats gemaakt voor de softe, nasale bubblegumpop die Shirley Manson en co. tegenwoordig plegen te maken.

Wat te doen? Juist, een Best Of uitpoepen. Een heel redelijke zelfs, met achttien songs: hits (Only Happy When It Rains, Stupid Girl, I Think I’m Paranoid), semi-hits (het Bond-thema The World Is Not Enough) en regelrechte vullertjes (een hemeltergende remix van It’s All Over But The Crying). Meer de moeite waard is het tweede schijfje, waarop een selectie van het Garbage-oeuvre door de mangel is gehaald door onder meer Massive Attack, Timo Maas, UNKLE en Fun Lovin’Criminals. Om maar te zeggen: zo lekker zal Garbage zelf nooit meer worden. JASPER VAN HARSKAMP