Glenn Donaldson heeft acht jaar geleden een schier onuitputtelijke bron van melancholie en treurnis aangeboord. De biotoop van The Reds, Pinks & Purples bestaat inmiddels uit veertien albums die onverminderd Donaldsons zielepijn en teleurstelling in de mensheid verklanken – altijd verpakt in kleine verhaaltjes zonder happy ending.

Vertrouwd is de mix van jangly gitaren, weemoed en de licht korrelige lo-fi productie die zijn overpeinzingen steevast vergezelt. Dat hij, volgens de meegeleverde info, de elf nummers van Acknowledge Kindness schreef vanuit een moment van terugblik en reflectie zal dan ook weinigen omver blazen. Met zijn mantra ‘leer leven met je spoken en blijf aanwezig in het heden’ beschrijft de Californische misantroop feitelijk zijn gehele oeuvre. Maar Donaldson weet het kleine ecosysteem opnieuw verrassend vitaal te houden.

Ook dit album grossiert in rake typeringen en sommige daarvan behoren tot zijn vileinste observaties tot dusver. Neem Emo Band, een nummer over een oude, uitgebluste punkband die weigert met pensioen te gaan. ‘There is a shadow behind you on the wall / Don’t deny what you can’t recall.’ Puur venijn, verdronken in honingzoete zang en wonderschone melodieën. Meesterlijk.