‘Seems like there’s no one out there? / Hello? / Hi, guys? / Is there anyone left?’ Ergens in de track The Last Astronaut dringt het gruwelijke besef door dat er aan de andere kant niemand meer is. De verbinding houdt nog net stand, maar antwoord blijft uit. Het is een cruciaal moment op een album dat bijna dertig jaar in cryoslaap verkeerde. Toen Hollywood Records de oorspronkelijke opvolger van Electriclarryland afwees, gingen Gibby Haynes, Paul Leary en King Coffey terug de studio in.
Acht van de twaalf nummers zouden uiteindelijk, glimmend en gladgestreken, terechtkomen op het veel toegankelijkere Weird Revolution. Nu pas wordt duidelijk wat er onderweg allemaal is gesneuveld. De Butthole Surfers uit Texas werden destijds groot met ontregelende platen vol stijlwisselingen die klonken alsof iemand halverwege het experiment de controle was kwijtgeraakt (iets dat live geregeld gebeurde). After The Astronaut, het ontbrekende puzzelstuk, voelt aan als het residu van zo’n ontspoord project. Geluidsfragmenten blijven steeds vaker hangen in eindeloze lussen, als losse berichten van een abrupt onderbroken noodsignaal. Flanger-effecten vervormen het geluid, alsof er straaljagers overscheren. Geluidssnippers duiken op en verdampen weer, terwijl blikkerige opnames knarsend vastlopen. Op They Came In raakt alles nog één keer verstrikt in een draaiende kluwen, om daarna – tijdens I Don’t Have A Problem – definitief te desintegreren. Verbinding verbroken. Signal lost.
