album
Indie

ÁSGEIR

Afterglow

ONE LITTLE INDIAN/KONKURRENT

Zijn bloed, zweet, tranen en twijfels zijn aan Afterglow niet af te horen; nergens klinkt het geforceerd. De teksten, geschreven door vader Einar, broer Thorsteinn en beste vriend Július, spelen zich naar goed IJslands gebruik vooral af in de schemering – tussen licht en donker, tussen droom en realiteit. Muzikaal schuift Ásgeir op in de richting van de elektronicagedreven popmuziek, met meer ruimte voor productionele foefjes. Opener Afterglow begint traditioneel, maar gaandeweg sijpelen gekke glitches door en mondt het nummer uit in een finale met meer lagen dan Inception. Die op de computer gecreëerde gelaagdheid is ook de ruggegraat van de verkapte r&b-track Unbound en de onwaarschijnlijke floorfiller I Know You Know. Op z’n meest poppy is Ásgeir in het met een vleugje Prince op smaak gebrachte Stardust. Op de momenten dat hij het ouderwets klein houdt, zoals in Nothing, New Day en vooral Hold (de enige keer dat hij in het IJslands zingt), valt eens te meer op hoeveel zeggingskracht – een opgewekt soort melancholie – die fluwelen stem van hem bevat. Op Afterglow verlegt Ásgeir zijn grenzen zonder te vergeten wie hij is en waar hij vandaan komt. Nu nog een IJslandse versie uitbrengen en het cirkeltje is weer rond.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Bospop slotdag: Een kwestie van geduld
concert

Bospop slotdag: Een kwestie van geduld

Van de 39ste editie van het driedaagse Bospop blijkt met name de afsluitende zondag populair, die dus vlotjes uitverkoopt, niet ...
WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar
concert

WOO HAH!: De grootste turn up van het jaar

Wat doe je als je zelf eigenlijk te oud bent voor een festival, en zoonlief te jong? Dan ga je ...
North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe
concert
Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3: Kamasi Washington, Gladys Knight, Janelle Monáe

North Sea Jazz dag 3, op papier een dag vol bewezen klappers. Kamasi Washington: altijd machtig. Janelle Monáe: altijd een ...

Recensie: ÁSGEIR - Afterglow (album) | OOR