‘Rage, rage against the dying of the light’, is de steeds terugkerende regel uit het befaamde gedicht Do Not Go Gentle Into That Good Night van Dylan Thomas. De titel van het vijfde soloalbum van José González refereert er niet voor niets aan. Tekstueel is dit González’ scherpste plaat. Op zijn vorige album Local Valley (2021) vierde hij de helende kracht van de natuur, al riep hij ook op er de schouders onder te zetten om samen op te staan tegen de macht van de rijken.

Ditmaal richt hij zijn pijlen vooral op AI en zingt in het titelnummer: ‘Disconnect from every algorithm / Every perverse incentive / That drags you down / Let’s rebel against the replicators / Against the dying of the light.’ Om te eindigen met: ‘Celebrate the fucking fact that we’re alive.’ Een vloekende González maakt toch indruk. Ook de stevige opener A Perfect Storm is een protestliedje. ‘Intentions don’t matter much / As the dominoes start to fall / Hey now, it’s not random / If we’re the ones that cause the storm.’ Hij zet zijn boodschap kracht bij door zijn gitaar stevig aan te slaan en door het gebruik van een bassdrum, een van de weinige keren dat hij iets van percussie inzet. Maar nog steeds is de Zweed met Argentijnse wortels óók die zachtaardige singer-songwriter. Etyd en het in het Zweeds gezongen U/Rawls Slöja zijn van die ontroerende, kleine folkliedjes zoals hij ze al vaker maakte.

In het midden zakt het album wat in, met nummers die net teveel kabbelen. Al is Pajarito een lief liedje voor zijn zoon. In Gymnasten geeft zijn zang het nummer een lichte toets en zorgen flageoletten voor verstilling. Just A Rock is intens maar melodieus. González eindigt opbeurend – optimistisch omdat het moet – met het zoete You & We en Joy (Can’t Help But Sing), dat doet denken aan James Taylor. En zo is Against The Dying Of The Light niet slechts een in knappe folk verpakt pamflet tegen de voortrazende technologie, maar vooral een oproep tot menselijkheid en saamhorigheid.