De zon piept voorbij de regenwolken, vogels vliegen rond met takjes en de eerste hommels en vlinders zijn ook al gespot. Tijd voor een nieuwe Steve Von Till. De frontman van Neurosis (wier status na het ontslag van Scott Kelly en het vertrek van drummer Jason Roeder vooralsnog onbekend is) zegt dat hij voor dit zevende soloalbum inspiratie heeft gehaald uit synthesizers en piano.

Dat is duidelijk te horen in opener The Corpse Road en in Watch Them Fade. Er is meer aandacht voor het liedje en het palet aan instrumenten is uitgebreid. Zo horen we in The Corpse Road een hoorn en wordt er door het hele album heen regelmatig een beroep gedaan op een cellist. Horizons Undone ontpopt zich opeens als een soort middeleeuws deuntje met akoestische gitaar, strijkers en een hoog hummende Von Till. Die krakerige stem van ‘m maakt het verleidelijk om vergelijkingen te trekken met Mark Lanegan of Nick Cave, maar qua sfeer zit het toch meer in de hoek van Kiss The Anus Of A Black Cat en King Dude. Niet het gemakkelijkste spul, maar met die opdracht stuurden we Von Till ook niet op pad.