Op het eerste gehoor heb je niet het idee dat de leden van Uniform veel persoonlijke gevoelens in hun muziek stoppen. Hun platen zijn massieve, onneembare en compromisloze geluidsgebouwen. Muzikaal brutalisme in optima forma. Kritiek op de buitenwereld hebben ze, dat zeker.

Maar dat gaat niet bepaald fijngevoelig en wordt niet ingekleed in intieme doorkijkjes. Toch staat op hun vijfde album zowaar een persoonlijk onderwerp centraal. Zanger Michael Berdan leed namelijk aan boulimia. Dit gevecht wordt gegoten in vier nummers van gewapend beton. Opener American Standard is een sonische aanval van dik 21 minuten, waarbij het intro je meteen bij de keel grijpt en de directe aanslag op je trommelvliezen door de twee drummers nergens verveelt. De andere drie nummers klinken daarbij als behapbare singles, waarbij betonblokken over elkaar heen bewegen als waren het maalstenen. Grofkorreliger dan Swans, massiever dan Thou en schurender dan Ministry. Uniform zet hierbij zijn eigen standaard. En die ligt hoog.