Ineens was ie er, het nieuwe album van Neurosis. De hele heavy gemeenschap was in shock bij deze verrassingsaanval op de emoties, want het leek er niet op dat we ooit nog iets zouden vernemen van deze uiterst invloedrijke voortrekkers van de postmetal. Medeoprichter Scott Kelly, ‘the man we once called brother’, was discreet maar hardhandig uit de band gezet, toen bleek dat hij vrouw en kinderen mishandelde. ‘Geen commentaar’, antwoordde andere zanger-gitarist Steve Von Till me vorig jaar tijdens een nachtelijk Zoom-interview op mijn logische vraag omtrent de toekomst van de band (vlak voor of vlak nadat hij op een stoel sprong om me trots de tattoo van het logo van hun eigen platenlabel Neurot op zijn enkel te laten zien).

Maar zie! Dus toch weer een plaat, met om te beginnen al een spectaculaire vervanger voor de verstoten Kelly. Aaron Turner volgde destijds met zijn band Isis in de voetsporen van Neurosis en is met zijn projecten Old Man Gloom en vooral Sumac nog altijd een belangrijke stem in deze scene. Zijn rol is hier gelijkwaardig aan die van Von Till en hij tekende meteen maar voor het hoesontwerp. En het is alsof zijn komst (die al twee jaar geleden in het diepste geheim schijnt te zijn beklonken) de band weer het vuur heeft bezorgd dat op de licht routineuze voorganger Fires Within Fires enigszins op een zacht pitje flakkerde. Toepasselijke beeldspraak, met ook weer de titel van de nieuwe in het achterhoofd. En inderdaad, deze brandende wereld heeft echt zo’n plaat nodig, meer dan ooit, en niet alleen als bluswater. Katharsis! Aangrijpende emoties! Het is er allemaal.

De gitaren van Von Till en Turner schrapen zich op een gelaagde manier een weg door het geluidsbeeld, hun stemmen wisselen elkaar passend af, pulserende synths zorgen voor reliëf. Meer ingehouden passages geven wat lucht, al was het maar om je schrap te zetten voor weer zo’n heftige uitbarsting. Waarbij men ook de tijd neemt: acht, negen, tien minuten is niets in deze wereld en slotnummer Last Light tikt zelfs bijna de zeventien minuten aan. Dat is een passend slotakkoord, vol industriële effecten, drones, uitgerekte gitaarexplosies, donkere sferen en puur uitgeschreeuwde emoties. Kortom, de essentie van Neurosis. Aan kippenvelmomenten en pure tranen geen gebrek op deze in alle opzichten uiterst welkome plaat.