Jazz – geen vies woord meer voor de OOR-lezer, toch? Zeker wanneer ’t bedreven wordt zoals saxofonist James Brandon Lewis dat doet. Die raasde afgelopen najaar nog langs een paar festivalpodia met Messthetics, een punky jazztrio met, jawel, de ritmesectie van posthardcorepioniers Fugazi. De bezetting op Apple Cores doet daar qua energieniveau amper voor onder: drummer Chad Taylor, ook welluidend bezig op de mbira ofwel Afrikaanse duimpiano, en Josh Werner op bas en gitaar.

Ze krijgen her en der enige versterking op nog een gitaar en percussie, maar dit kerntrio deelt de compositiecredits. Oftewel: improvisatie was het sleutelwoord, met als inspirerend uitgangspunt Don Cherry. Niet zozeer de composities van deze trompettist, jaren aan de zijde van freejazzsaxofonist Ornette Coleman en daarna lang wonend in Zweden (Neneh Cherry is zijn stiefdochter), maar eerder zijn buitengewoon open, vrijdenkende mentaliteit. Zoals Cherry al vroeg in de weer was met muziek uit allerlei windstreken, zo plukken James Brandon Lewis en de zijnen het hunne uit punk, dub, hiphop en, jawel, ook jazz. Broken Shadows is de zeldzame cover hier: eigenlijk van Ornette Coleman, die bij het origineel wel Don Cherry naast zich wist. Intussen is James Brandon Lewis, welke context hij ook kiest, dus mooi een van de meest welsprekende, krachtige en eigenzinnige saxofonisten van zijn en onze tijd.